Chapter 42

ဖေးကျန့်၏ စာလေ့လာချိန်ကို စီစဉ်ပြီးနောက် လုနန် သည် အင်္ကျီလက်များကိုခေါက်တင်ပြီး ဆံပင်ကိုနောက်သို့ စုချည်လိုက်သည်။ စားပွဲပေါ်တွင် စာအုပ်များ အပုံလိုက်ရှိနေသဖြင့် စာကြည့်ခန်းထဲတွင် ရှိနေသော ဖေးကျီအန်းပင် အံ့ဩစွာ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

လုနန်သည် အသိပညာကိုရှာဖွေရာတွင် သူမ၏လောကီဆန္ဒအားလုံးကို စွန့်လွှတ်ခဲ့သည်ကို သူမကိုယ်တိုင်ပင် မသိပေ။ ချောမောသော ဖေးကျီအန်း သူမရှေ့တွင်ရှိနေသော်လည်း သူမသည် သူ့အပေါ် လုံးဝစိတ်ဝင်စားခြင်းမရှိပေ။

စာလေ့လာခြင်းနှင့် ပတ်သက်လာလျှင် အမျိုးသားများသည် သူမ၏အာရုံစိုက်မှုကို လုံးဝမထိုက်တန်ပေ။

အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ လုနန်သည် နောက်ဆုံးတွင် စားပွဲပေါ်၌ အိပ်ပျော်သွားပြီး သူမ၏အိပ်မက်ထဲတွင် သင်ယူခဲ့သည်များကို တိုးတိုးလေးရေရွတ်နေဆဲဖြစ်သည်။

ဖေးကျီအန်း - “…”

သူသည် သူ၏နာရီကိုကြည့်လိုက်ရာ မနက်တစ်နာရီခွဲရှိနေပြီဖြစ်သည်။ ညစာစားပြီးချိန်မှစ၍ လုနန်သည် ခုနစ်နာရီကြာ မရပ်မနား စာလေ့လာခဲ့သည်။ အကယ်၍ သူမသည် အမြဲတမ်းဤသို့ စာလေ့လာခဲ့ပါက သူမ ပေကျင်း တက္ကသိုလ်သို့ ဝင်ခွင့်ရခဲ့ခြင်းမှာ အံ့ဩစရာမရှိပေ။

သမိုင်းဆိုင်ရာ အထောက်အထားများနှင့် စာအုပ်များပြည့်နေသော စားပွဲတစ်လုံးက သူ၏အာရုံကိုဖမ်းစားလိုက်ပြီး၊ အပုံထိပ်တွင် ဥပဒေဘာသာရပ်အတွက် သင်တန်းအချိန်ဇယားတစ်ခုရှိနေသည်။ ဖေးကျီအန်း ခဏရပ်တန့်ပြီး ထိုစာရွက်ကို ကောက်ယူဖတ်ရှုလိုက်သည်။

ယခင်က လွတ်နေသောနေရာများသည် ယခုအခါ လက်ရေးဖြင့်ရေးထားသော မှတ်စုများဖြင့် ပြည့်နေသည်ကို သူသတိပြုမိလိုက်သည်။ သူမ၏နေ့ရက်များသည် စာလေ့လာခြင်းကို ဗဟိုပြုရုံသာမက၊ သူမသည် ညသန်းခေါင်အထိ စာလေ့လာရန်လည်း စီစဉ်ထားသည်။ "ကိုယ်ပိုင်စာလေ့လာမှု" ဟူသော စကားလုံးနှစ်လုံးသည် ရေးသားသူ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ရှင်းလင်းစွာဖော်ပြနေသည်။

ဖေးကျီအန်း - “…”

ခဏတာမျှ ဖေးကျန့်၏ အားအင်များကို ထုတ်ဖော်ရန်နေရာတစ်ခုရှိသည့်အတွက် သူပျော်ရွှင်သင့်လား၊ သို့မဟုတ် သူအန်ထွက်လောက်အောင် များပြားစွာသင်ယူရမည့် သူ့သားအတွက် စိတ်မကောင်းဖြစ်သင့်လားကို သူ မသိတော့ပေ။

သူသည် လုနန်ကို တွန်းနှိုးလိုက်ပြီး အိပ်ရာသို့ပြန်စေရန် မျှော်လင့်သည်။ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ကြိုးစားသော်လည်း မအောင်မြင်သောအခါ သူသည် စိတ်ပျက်စွာဖြင့် သူ၏နားထင်များကို ပွတ်သပ်ကာ သူမကိုကောက်ချီပြီး သူမ၏အခန်းသို့ ပြန်ခေါ်သွားသည်။

အတွင်းသို့ရောက်သည်နှင့် လုနန်သည် ချက်ချင်းနိုးလာပြီး မေးလိုက်သည်။

"ဘယ်အချိန်ရှိပြီလဲ?"

ဖေးကျီအန်းက ညင်သာစွာပြောသည်။

"…တစ်နာရီခွဲ"

"ငါ နောက်ထပ်နာရီဝက်လောက် စာလုပ်လို့ရသေးတယ်။ သေစမ်း၊ နှစ်နာရီအထိ ငါကြိုးစားခဲ့သင့်တာ"

"အရမ်းနောက်ကျနေပြီ၊ အိပ်တော့"

ခဏတာစဉ်းစားပြီးနောက် လုနန်သည် လက်လျှော့လိုက်သည်။ သူမသည် ညအိပ်ဝတ်စုံကိုဆွဲယူပြီး ရေချိုးခန်းသို့ ပြေးသွားကာ ဆယ်မိနစ်အတွင်း မျက်နှာသစ်လိုက်သည်။ သူမ၏အခန်းသို့ပြန်ရောက်သောအခါ သူမသည် မျက်နှာပေါ်တွင် ခရင်မ်အနည်းငယ်ကို အမြန်လိမ်းလိုက်ပြီး၊ အခြားအရာများကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ အိပ်ရာပေါ်တွင်လှဲချကာ ချက်ချင်းနီးပါး အိပ်ပျော်သွားသည်။

အိပ်မပျော်မီ သူမသည် စာလေ့လာခြင်းနှင့် နုနယ်သောမိန်းကလေးတစ်ယောက်ဖြစ်ခြင်းမှာ လုံးဝမကိုက်ညီဟု တွေးမိသည်။ ထားလိုက်ပါ၊ စာလေ့လာခြင်းကသာ ဦးစားပေးဖြစ်သည်။

ထိုညတွင် လုနန်သည် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမကို စာမလေ့လာနိုင်အောင် တားဆီးနေသည်ဟု အိပ်မက်မက်သည်။ သူမသည် အလွန်ဒေါသထွက်သဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် သူမဖာသာ နိုးထလာသည်။

သူမမျက်လုံးဖွင့်လိုက်သောအခါ သူမသည် အိပ်မက်ထဲတွင်သာ ရှိနေဆဲဖြစ်ပါစေဟု ဆုတောင်းရင်း ကြောက်ရွံ့မှုဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော်လည်း၊ လက်တွေ့အခြေအနေက သူမသည် အမှန်တကယ်နိုးနေပြီဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုလိုက်သည်။

…သူမ မနိုးလာခဲ့လျှင် ပိုကောင်းမည်။

သူမ လုနန် သည် ဖေးကျီအန်း၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် လုံးဝမြုပ်ဝင်နေသည်ကို မကြာမီ သဘောပေါက်လိုက်သည်။ သူမ၏ ခြေထောက်တစ်ဖက်သည် သူ၏ခါးပေါ်တွင် ရဲတင်းစွာခွထားပြီး၊ အခြားခြေထောက်တစ်ဖက်မှာ သူ့ခြေထောက်များကြားတွင် ရှိနေသည်။ သူမ၏ ပေါင်သည် အတော်လေးမသင့်တော်သောနေရာတစ်ခုကိုပင် ပွတ်တိုက်မိနေသည်။

ပို၍ပင်ထိတ်လန့်စရာကောင်းသည်မှာ သူမသည် ဖေးကျီအန်းကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်ထားပြီး၊ သူ၏ကြီးမားသောလက်ကမူ သူမ၏ခါးပေါ်တွင် ညင်သာစွာတင်ထားသည်။ လုနန်သည် ဖေးကျီအန်းက သူမကိုဆွဲသွင်းပြီးမှ သူ့လက်ကို သူမကိုယ်မှာ ဖက်တွယ်ခဲ့သလား၊ သို့မဟုတ် သူမကိုယ်တိုင်က စတင်ပွေ့ဖက်ခဲ့သလားကို မသိပေ။

လုနန် - “…”

"ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဒါက အရမ်းစိုးရိမ်စရာကောင်းတယ်"

သူမ၏နှလုံးခုန်မြန်လာပြီး တုန်ယင်စွာဖြင့် ဖေးကျီအန်း၏ ကြီးမားသောလက်ကို သူမ၏ကိုယ်ပေါ်မှ ဖယ်ရှားရန်ကြိုးစားသည်။ သို့သော်လည်း သူမလှုပ်လိုက်သည်နှင့် သူ၏လက်သည် အလိုလို တင်းကျပ်သွားသည်။

လုနန်သည် ညင်သာသောညည်းညူသံတစ်ခု ပြုလိုက်သည်။

"အင်…"

ထိုအသံကြောင့် လုနန်တစ်ယောက်လည်း ထိတ်လန့်သွားပြီး အသံတိတ်သွားခဲ့သည်။

သူမက ဖေးကျီအန်း၏လက်မောင်းကို ကိုင်ထားရာမှ အလျင်အမြန်လွှတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ပါးစပ်ကိုပါ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် အမြန်အုပ်ထားလိုက်သည်။

သူမအနေဖြင့် ဖေးကျီအန်းကို နှိုးပြီး ဒီအရှက်ရစရာအခြေအနေကို အတူတူရင်ဆိုင်ရမလား၊ ဒါမှမဟုတ် တစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင်ရမလား ရွေးချယ်စရာနှစ်ခုသာရှိသည်။

မျက်ရည်များဝဲနေရာမှ မာနကြီးပြီး ခေါင်းမာသော လုနန်က ဒုတိယတစ်ခုကိုသာ ရွေးချယ်လိုက်သည်။

သို့သော်လည်း ဒီဆုံးဖြတ်ချက်ကြောင့်ပင် ဖေးကျီအန်း၏ ကြီးမားသောလက်တစ်ဖက်က ဘာများလဲဟု စူးစမ်းနေသည့်အလား လုနန်၏မျက်နှာပေါ်တွင် လျှောက်စမ်းနေခဲ့သည်။

သစ်သားများကို ကိုင်တွယ်နေကျဖြစ်သော ဖေးကျီအန်း၏ ကြမ်းတမ်းသောလက်များမှာ လုနန်၏ နူးညံ့သောအသားအရေနှင့် ထိတွေ့သောအခါတွင် အလွန်ပင်ကြမ်းတမ်းလှသည်ဟု ခံစားရသည်။

ထိတွေ့မှုတိုင်းက အညိုအမည်းစွဲကျန်ရစ်စေခဲ့ပြီး သူက သူမ၏ နုနယ်သောပါးပြင်လေးကို နာကျင်သည်အထိပင် အတင်းအကျပ် ဆုပ်နယ်နေသလို ခံစားနေရသောကြောင့် သူမအတွက် အလွန်အကျပ်ရိုက်နေရသည်။

ဖေးကျီအန်း နိုးမသွားစေရန်သာ အသည်းအသန်ကြိုးစားရင်း သူမ၏ငိုရှိုက်သံများကိုမူ တိတ်တဆိတ်မြိုချထားရသည်။

ခဏအကြာတွင် ဖေးကျီအန်း၏ လက်က သူမက အန္တရာယ်မရှိဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်ပုံရပြီး လှုပ်ရှားမှုများ ရပ်တန့်သွားသည်။

…ထို့နောက် သူက သူ၏ အခြားလက်တစ်ဖက်ကို ဆန့်တန်းလိုက်သည်။

လုနန် - “…”

"ဘာလဲ၊ နောက်တစ်ဖက်ပါ ပါလာပြီ၊ နောက်လက်တစ်ဖက်သာ ငါ့မျက်နှာနားရောက်လာရင် ငါ့ပါးတော့ အရေခွံခွာခံရတော့မှာပဲ"

ကံကောင်းချင်တော့ ဖေးကျီအန်းက လုနန်ကို သူ၏ရင်ခွင်ထဲသို့ ပြန်ဆွဲသွင်းရန်အတွက်သာ သူ၏ အခြားလက်တစ်ဖက်ကို အသုံးပြုခဲ့သည်။

သူမ၏ခေါင်းက သူ၏လက်မောင်းပေါ်တွင် အနားယူလျက်သားဖြစ်သွားကာ၊ သူမ၏မျက်နှာကလည်း သူ၏ရင်ဘတ်နှင့် ကပ်သွားသည့်အခါတွင် သူ့နှလုံးခုန်သံ၏ တည်ငြိမ်ပြီး အားကောင်းသောစည်းချက်များကိုပါ ကြားနေရသည်။

လုနန်က လက်မလျှော့နိုင်ဘူးဟု တွေးမိသည်။

သူမက သူမ၏ ပါးစပ်ပေါ်မှ လက်ကိုဖယ်လိုက်ပြီး ဖေးကျီအန်း၏ လျှောက်သွားနေသောလက်ကို ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

သို့သော် သူမ၏ လက်ကို ဖယ်လိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူမ၏ အသက်ရှူနှုန်းမြန်နေခြင်းက သူမ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ဖော်ပြနေပြန်သည်။

သူမ၏ ကျယ်လောင်စွာခုန်နေသော နှလုံးခုန်သံနှင့်ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါတွင် တိတ်ဆိတ်နေသော အိပ်ခန်းထဲတွင် သူမထံမှ အသံတို့က စိုးရိမ်ရသည်အထိ ကျယ်လောင်နေသည်။

လုနန် - “…”

သူမက ပါးစပ်ကို အမြန်ပြန်ပိတ်လိုက်ပြီးနောက် လွတ်လပ်သွားသောလက်များဖြင့် ဖေးကျီအန်း၏ လက်မောင်းကို ညင်သာစွာမတင်လိုက်သည်။

နောက်ဆုံးတွင်တော့ သူမလည်း ပုံမှန်အတိုင်း အသက်ပြန်ရှူနိုင်သွားသည်။

ကောင်းရော။

ဖေးကျီအန်း၏ လက်ကလည်း မူလနေရာသို့ ပြန်ရောက်သွားခဲ့သည်။

လုနန် - “…”

"ဒါဆို ဒီလောက်တွေလုပ်ပြီးတော့မှ အလကားပဲလား"

ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည်ဟု ခံစားရသောကြောင့် သူမက လက်လျှော့ချင်လာသည်။

ခဏအကြာတွင် သူမ၏ခြေထောက်များက ထူးဆန်းသော အနေအထားတွင်ရှိနေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

နိုးလာကတည်းက သူမ၏ခြေထောက်တစ်ဖက်က ဖေးကျီအန်း၏ ခါးပေါ်တွင် တင်လျက်သားရှိနေပြီး အခြားတစ်ဖက်မှာ သူ၏ခြေထောက်နှစ်ချောင်းကြားတွင် ညပ်နေခဲ့သည်။

စောစောက သူ၏လက်ကိုရွှေ့ရန် အာရုံစိုက်နေစဉ်တွင် သူမ၏ အနေအထားကို လုံးဝမပြောင်းလဲခဲ့မိပေ။

အသက်ကိုပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီးနောက် ဖေးကျီအန်း၏ ခြေထောက်ကြားတွင် ညပ်နေသော သူမ၏ခြေထောက်ကို ဆွဲထုတ်ရန် ကြိုးစားရင်း ခွန်အားစုကာ ခြေဖဝါးကို ဂရုတစိုက်အောက်သို့ချလိုက်သည်။

သို့သော် သူမ၏ခြေထောက်မှာ သူနှင့် အလွန်နီးကပ်နေသောကြောင့် ဆွဲထုတ်ရန်ကြိုးစားသောအခါတွင် သူ့ကိုထိမ်သွားမည့်အရေးကို စိုးရိမ်နေရသည်။

"မလှုပ်နဲ့"

လုနန်မှာ နောက်တစ်ကြိမ် ထောင်ချောက်မိသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူမမှီနေသော ရင်ဘတ်က တုန်ခါသွားပြီး နက်ရှိုင်းသောအသံတစ်ခုက အမှောင်ထုကိုဖြတ်၍ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထိုအသံမှာ အခုမှနိုးလာသူတစ်ယောက်၏ အိပ်ချင်မူးတူးလေသံမျိုးမပါဘဲ အံ့ဩလောက်အောင် နိုးကြားနေပုံရသည်။

လုနန် - “…”

"အားးးးးး!"

ဒါဆို ဒီလောက်အချိန်ကြာအောင် ဖေးကျီအန်းက နိုးနေခဲ့တာလား။

သူက သူ့ကိုမနှောင့်ယှက်မိအောင် ဂရုတစိုက်နဲ့ ကြောင်တောင်တောင်တွေ အမျိုးမျိုးလုပ်နေရတဲ့ သူမကို ကြည့်နေခဲ့တာလား။

လုနန်က အသက်ပြင်းပြင်းတစ်ချက်ရှူပြီး မေးလိုက်သည်။

"ရှင်၊ ရှင် ဘယ်တုန်းက နိုးနေတာလဲ"

ခဏတာတိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ဖေးကျီအန်းက ဘယ်လိုစိတ်ခံစားချက်မှ မပါသော လေသံဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။

"ခုနကတင်"

“……”

လုနန်က အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီးနောက် ပိုပြီးအရှက်လာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူမက စကားလုံးတစ်လုံးချင်းနီးပါးကို ဖြည်းဖြည်းချင်းဆွဲကာပြောလိုက်သည်။

"ရှင့်ရင်ခွင်ထဲကနေ ကျွန်မထွက်လို့ရအောင် ကျေးဇူးပြုပြီး လွှတ်ပေးလို့ရမလား"

ဖေးကျီအန်းကလည်း အလိုလိုပင် အနည်းငယ်လှုပ်ရှားလိုက်သည်။

သူ၏လေသံက လက်ဖက်ရည်သောက်နေသကဲ့သို့ အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာဖြင့် သူကပြောလိုက်သည်။

"စောင့်ဦး"

လုနန်က သူမဘာသာတွေးလိုက်သည်။

"ဘာကို စောင့်နေရမှာလဲ"

သူမ၏ ခြေထောက်များမှာ ဖေးကျီအန်းကြောင့် ပိတ်မိနေဆဲဖြစ်ပြီး သူက သူမကို ချက်ကောင်းမှချုပ်ကိုင်ထားသည်။

သူမ လုံးဝမလှုပ်ရှားနိုင်ဘဲ ဒေါသကြောင့် လေလျှော့ခံထားရသော ငါးဖောင်းတစ်ကောင်လို ခံစားနေရသည်။

"ဘယ်လောက်ကြာကြာ စောင့်ရမှာလဲ"

လုနန်က သူမ၏လေသံကို တည်ငြိမ်အောင်ထိန်းရင်း မေးလိုက်သည်။

ဖေးကျီအန်းကမူ အမှန်တကယ်စောင့်ဆိုင်းနေသကဲ့သို့ပင် တုံ့ပြန်ခြင်းမရှိပေ။

သူသည် သည်းမခံနိုင်လောက်အောင် ငြိမ်သက်နေခဲ့သည်။

လုနန် - “…”

"သူ ဘာလို့ဘာမှမပြောတာလဲ"

"အား၊ သူက ဘာလို့ဒီလောက်တောင် တည်ငြိမ်နေရတာလဲ"

သူမ၏ လက်ကိုဖယ်ရှားပြီး ခြေထောက်ကိုလွတ်အောင် နောက်ဆုံးအကြိမ်ကြိုးစားနေရာမှ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုက ထိုးတက်လာသည်။

ဒီတစ်ကြိမ်တွင် သူမက အားပိုထည့်လိုက်သော်လည်း မမျှော်လင့်ဘဲ သူမ၏လှုပ်ရှားမှုများက မပိုင်မနိုင်ဖြစ်သွားသည်။

သူမ၏ ခြေထောက်ကို လွတ်အောင်မလုပ်နိုင်ရုံသာမက မျက်နှာပါ ရှုပ်ယှက်ခတ်ပြီး ရောထွေးသွားတော့သည်။

လုနန်က ယနေ့တွင် တစ်ခါမှ မကြုံဖူးသော အခြေအနေ အသစ်အဆန်းတစ်ခုကို တွေ့ကြုံနေရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဖေးကျီအန်းက အသက်ပြင်းပြင်းရှူကာ သူမကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖက်ထားလိုက်ပြီး ပြောသည်။

"မလှုပ်နဲ့ဦး"

သူ မပြောရင်တောင်မှ လုနန်က မလှုပ်ရဲတော့ပေ။

သူမက နေရာမှာပင် တောင့်တင်းနေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ သူမက ဘာကိုမှစမ်းမကြည့်ရဲတော့သလို သူမ၏ခြေထောက်ကိုလည်း ဆွဲမထုတ်နိုင်ခဲ့ပေ။

သူမက အလွန်ပျင်းရိလာသဖြင့် စိတ်ထဲတွင် သိုးကလေးများကိုပင် စတင်ရေတွက်နေမိသည်။

ခဏအကြာတွင်မူ အချိန်က လုနန်၏ဒေါသများကို လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ ဆွဲငင်သွားတော့သည်။

သူမက တစ်နေ့လုံး စာကိုအပြင်းအထန်လေ့လာခဲ့ပြီး မနက်တစ်နာရီခွဲအထိ မအိပ်ဘဲနေခဲ့တာဖြစ်သည်။

ယခု တိတ်ဆိတ်မှုထဲတွင် သူမလည်း ငိုက်မျဉ်းလာပြီး အိပ်ပျော်သွားလုနီးပါးဖြစ်ကာ နိုးနေရန်အတွက် နောက်ဆုံးအသိစိတ် အကြွင်းအကျန်ကိုသာ ထိန်းထားနေရသည်။

ထူးဆန်းစွာပင် လုနန်က ဖေးကျီအန်း၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် သူမရှိနေသော အနေအထားကလည်း အံ့ဩလောက်အောင် သက်တောင့်သက်သာရှိပြီး သင့်တင့်နေသလို ခံစားရသည်။

မသက်မသာဖြစ်သည့် အရိပ်အယောင်ပင်မရှိခဲ့ပေ။

ထူးဆန်းလိုက်တာဟု သူမက စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာတွေးလိုက်သည်။

ထိုအချိန်မှာပင် သူမ၏စိတ်ထဲတွင် ထိုးထွင်းသိမြင်မှုတစ်ခု လင်းလက်သွားသည်။

ဖြစ်နိုင်ခြေကိုစဉ်းစားကြည့်ရင်း လုနန်မှာ ပေါက်ကွဲထွက်သွားတော့မလို ခံစားလိုက်ရသည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် သက်တောင့်သက်သာ နေနိုင်ခြင်းက လိုက်ဖက်ညီမှုကို ညွှန်ပြနေနိုင်သည်။

သို့သော် ထိုသက်တောင့်သက်သာရှိမှုအဆင့်သို့ ရောက်ရန် ဘယ်လောက်ကြာမည်နည်း။

အရင်က သူမက သူမ၏အိပ်စက်ပုံ တိုးတက်လာသည့်အတွက် ဂုဏ်ယူနေခဲ့သည်…

ထိုယုံကြည်ချက်က ဘယ်ကလာခဲ့ပါလိမ့်။

ဟိုတွေးဒီတွေးတွေးရင်း လုနန်က ဖေးကျီအန်း၏ တည်ငြိမ်နေပုံကို တွေးမိသည်။

သူက ဘာလို့ဒီလောက်တည်ငြိမ်နေရတာလဲ။

"ဒီ နှာဘူးအိုကြီးက ရုပ်ချောပြီး အသုံးမကျတဲ့လူပဲဖြစ်ရမယ်၊ သူ့ဟာက ကြီးတော့ရော ဘာဖြစ်လဲ ကြာကြာခံမှာမဟုတ်ဘူး"

"သူ့မအေပေးတဲ့ အားရှိတဲ့ဟင်းရည်တွေ အကုန်သောက်ပြီးရင် သူက ငါ့ကိုထိလိုက်တာနဲ့ ပူဖောင်းငါးလို ပြန်ဖြစ်သွားမှာပဲ"

လုနန်က စိတ်ထဲတွင် မထီမဲ့မြင်ပြုလိုက်သော်လည်း သူ၏ အရွယ်အစားအမှန်ကို စမ်းသပ်ရန် သတ္တိမရှိခဲ့ပေ။

အတွေးများကြောင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ပြီး အိပ်ချင်စိတ်လွှမ်းမိုးလာကာ သူမက တိုးတိုးလေးရေရွတ်လိုက်သည်။

"ရှင့်ကိစ္စပြီးပြီလား"

ဖေးကျီအန်း၏ အသံက အဝေးမှလာသော်လည်း သူက နူးညံ့စွာ ပြန်ဖြေသည်။

"အိပ်တော့"

လုနန်က တွေးလိုက်သည်။

"ဒါက တကယ်အသုံးမဝင်တဲ့အဖြေပဲ၊ ရှင်ပြီးပြီလားလို့မေးတာက ကျွန်မကို လွှတ်ပေးနိုင်ပြီလားလို့ ဆိုလိုတာ၊ ဒါပေမဲ့ ရှင်က ကျွန်မကိုအိပ်ခိုင်းတယ်၊ ရှင်က အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့စကားပြောတဲ့နေရာမှာ ကျွမ်းကျင်သူလား"

ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူမက ဒီအချက်ကို သဘောပေါက်ချိန်တွင် အိပ်ပျော်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

နောက်တစ်နေ့မနက်တွင် လုနန်၏ နှိုးစက်နာရီက သူမကို မနက်ငါးနာရီခွဲတွင် အတိအကျနှိုးလိုက်သည်။

သူမက သမ်းဝေကာ အကြောဆန့်လိုက်ပြီးနောက် ညကဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို ရုတ်တရက်သတိရသွားသည်။

သူမ၏ညအိပ်ဝတ်စုံများ နေရာတကျရှိနေသေးလားဟု စစ်ဆေးရန် အောက်သို့ အမြန်ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

တော်ပါသေးရဲ့… သူမ၏ ညအိပ်ဝတ်စုံများမှာ ရှိသင့်သည့်နေရာတွင် လုံခြုံစွာရှိနေသေးသည်။

သို့သော် ညက သူမ၏ညအိပ်ဝတ်စုံများ သပ်သပ်ရပ်ရပ်မရှိဘဲ ဗိုက်ပေါ်အထိရောက်နေသည်ကို ပြန်သတိရသောအခါ သူမ၏ "လုံခြုံသည်" ဟူသော အယူအဆမှာ ရုတ်တရက် မေးခွန်းထုတ်စရာဖြစ်လာသည်။

လုနန်၏ မျက်နှာထားကလည်း ချက်ချင်းတင်းမာသွားတော့သည်။

သူမက ဖေးကျီအန်းကို နှိုးပြီး မေးမြန်းရန် လှည့်လိုက်သည်။

လုနန် ကုတင်ပေါ်တွင် လှုပ်ရှားလိုက်သည်နှင့် ဖေးကျီအန်းကလည်း နိုးနေခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။

သူမ၏ ဒေါသထွက်နေသော အမူအရာကိုမြင်သောအခါ သူသည် အေးအေးဆေးဆေးထကာ သူမ၏ရှေ့တွင်ပင် သူ၏ညအိပ်ဝတ်စုံကြယ်သီးများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု စတင်ဖြုတ်နေသည်။

သူ၏လက်ချောင်းများမှာ ရှည်လျားပြီး လှုပ်ရှားမှုများကလည်း ကျက်သရေရှိလှသည်။

လုနန်၏ အကြည့်တို့က သူ၏လက်များနှင့် ရှည်လျားသောခြေထောက်များနောက်သို့ လိုက်ပါသွားပြီးနောက် ယခင်ညက မှတ်ဉာဏ်များ စိတ်ထဲ ပြန်လည်ဝင်ရောက်လာကာ သူမ၏ပါးပြင်များ အနည်းငယ်ရဲတက်သွားသည်။

သူက သူ့ညအိပ်ဝတ်စုံကို ချွတ်ပြီးနောက် တင်းမာသောကြွက်သားများကို ဖော်ပြလိုက်သောအခါတွင် လုနန်၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ပင်နီရဲလာသည်။

"ဘုရားရေ၊ ငါ ဒီလိုမျိုး သွေးဆောင်ဖြားယောင်းခံနေရတာကို မယုံနိုင်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သူက တကယ်ကြည့်ကောင်းတာပဲ"

"ဒီနှာဘူးအိုကြီးက သိပ်အရည်အချင်းမရှိရင်တောင် သူ့မှာ တကယ်ကောင်းတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ရှိတာတော့ အမှန်ပဲ"

ဖေးကျီအန်း၏ နှုတ်ခမ်းတွင် အပြုံးတစ်ခုပေါ်လာပြီး သူက အဖြူရောင်ရှပ်အင်္ကျီကို အချိန်ယူဝတ်ဆင်လိုက်သည်။

နောက်ဆုံးကြယ်သီးကိုတပ်ပြီးနောက် သူက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပြောလိုက်သည်။

"ကိုယ် ဘောင်းဘီသွားလဲတော့မယ်"

"ဟမ်"

လုနန်က သူ၏ကြွက်သားများအကြောင်း တွေးနေရင်း စိတ်လွင့်နေဆဲဖြစ်ရာ သူပြောလိုက်သည်ကို ချက်ချင်းနားမလည်ဘဲ ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် သူ့ကိုစိုက်ကြည့်နေမိသည်။

ဖေးကျီအန်းက သူ၏ပုံမှန်တည်ငြိမ်သောအသံဖြင့် ထပ်ပြောလိုက်သည်။

"ကိုယ် ဘောင်းဘီသွားလဲမလို့"

“!”

လုနန်က အဝတ်အစားများကို ဆွဲယူကာ အိပ်ခန်းထဲမှ ပြေးထွက်သွားရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မ အပြင်ထွက်တော့မယ်"

သူမ၏ပုံစံမှာ သူတစ်ပါးနှင့်အိပ်ပြီး တာဝန်မယူဘဲထွက်ပြေးသော လူယုတ်မာတစ်ယောက်နှင့် တူနေသည်။

အပြင်သို့ထွက်လိုက်သည်နှင့် သူမက သမ်းဝေပြီး အပြင်ထွက်လာသော ဖေးကျန့်နှင့် တည့်တည့်တိုးမိသည်။

နှစ်ယောက်စလုံး ခဏတာတောင့်တင်းသွားပြီးနောက် ရေချိုးခန်းဆီသို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပြေးကြတော့သည်။

မတူညီသောနေ့တစ်နေ့တွင် တူညီသောမြင်ကွင်းတစ်ခုက ထပ်မံဖြစ်ပွားခဲ့သည်။

ဖေးကျန့်က တံခါးဘောင်ကိုတွန်းထားပြီး လုနန်က တံခါးလက်ကိုင်ကိုဆွဲထားကာ နှစ်ယောက်စလုံး နောက်မဆုတ်ကြပေ။

ဖေးကျန့်က ပြောသည်။

"အရင်တစ်ခေါက်က ငါ မင်းကိုအလျော့ပေးခဲ့တယ်၊ ဒီတော့ အခု ငါ့အလှည့် ဟုတ်တယ်မလား"

လုနန်က အေးစက်စွာရယ်လိုက်သည်။

"ဟား၊ နင်က ငါ့ကိုအလျော့ပေးခဲ့တာ သေချာလို့လား အရင်တစ်ခေါက်က တစ်ယောက်ယောက်က အရမ်းမာနကြီးပြီး စကားများနေလို့ နောက်ဆုံးမှာ ငါပဲယူလိုက်ရတယ်လို့ ငါမှတ်မိနေသလိုပဲ"

ဖေးကျန့်က နှုတ်ခမ်းစူလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ၊ ဒီတစ်ခါတော့ ငါ မင်းကို အလျော့မပေးတော့ဘူး"

"အတူတူပဲ”

လုနန်က မျက်လုံးကိုလှန်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် တောင့်တင်းသွားကာ သူမ၏အကြည့်က တစ်နေရာသို့ရောက်သွားသည်။

“အကြီးအကဲဖေး…"

ဖေးကျန့်က သူ၏အဖေကို အနည်းငယ်ကြောက်နေဆဲဖြစ်သည်။

သူ၏အဖေလာနေသည်ဟု ကြားလိုက်သည်နှင့် သူက အမြန်လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး လှည့်ကာ အာရုံစိုက်အနေအထားဖြင့် မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။

"အဖေ"

ဖေးကျန့်က သူ၏လက်ကို လွှတ်လိုက်သည်နှင့် လုနန်က တံခါးကိုဖွင့်၊ အထဲသို့ဝင်ကာ သူမ၏နောက်မှ တံခါးကို တစ်ချက်တည်းပိတ်လိုက်သည်။

သမိုင်းက နောက်တစ်ကြိမ် တစ်ပတ်လည်ခဲ့ပြန်သည်။

ဖေးကျန့် - “…”

သူ လှည့်စားခံလိုက်ရသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။