Chapter 43
Vol. 4 Ch. 43
ဖေးကျန့်၏ ခေါင်းထဲတွင် မူးနောက်သွားပြီး သူ၏သွားကြားမှ စကားလုံးများကို ညှစ်ထုတ်လိုက်သည်။
"လုနန်၊ မင်း၊ မင်း …"
အတွင်းမှ လုနန်၏ အောင်ပွဲခံနေသောအသံက ထွက်ပေါ်လာသည်။
"ငါက ဘာဖြစ်လဲ စစ်ပွဲမှာ မတရားတာမရှိဘူးလို့ ငါမပြောခဲ့ဘူးလား နင်က ဘာလို့အမြဲတမ်း သင်ခန်းစာတွေကို မေ့နေရတာလဲ နင်က ခေါင်းမာတာကိုး၊ ဘယ်တော့မှ အမှားကနေလည်း သင်ခန်းစာမယူတတ်ဘူး၊ နင့်အတွက် ငါတစ်ကယ်ရင်လေးသေးတယ်"
သူမစကားပြောရင်း သီချင်းပြန်စဆိုတော့သည်။
"ကလိမ်ကကျစ်ကလေးမက ဖေးကျန့်ငတုံးကို လှည့်စားသွား… သာလာလာလာလာလာလာလာလာ"
လုနန်က "မှိုကောက်တဲ့ကောင်မလေး" သီချင်း၏တေးသွားကို အသုံးပြုကာ ကောက်ကျစ်သော ကောင်မလေးအကြောင်း သီချင်းဆိုရန်အတွက် တေးသွားဟောင်းကို ပုံစံသစ်ပြောင်းလိုက်သည်။
သူမက စိတ်အတွင်းထဲ၌ ကျေနပ်မှုတစ်ခုကိုလည်း ခံစားလိုက်ရသည်။
'ဟား! နှာဘူးအိုကြီးကို ငါ မနိုင်ရင်တောင် နင့်လိုကလေးလေးကိုတော့ ငါနိုင်တာပေါ့။'
'ခံလိုက်တော့ ဖေးရှောင်ကျန့်၊ အဖေတောင်းတဲ့အကြွေးကို သားကဆပ်ရမှာပေါ့။'
တစ်ဖက်တွင်မူ ဖေးကျန့်မှာ လုနန်အတွင်းထဲမှ သီချင်းဆိုနေသည်ကိုကြားပြီး "ကလိမ်ကကျစ်ကလေးမက ဖေးကျန့်ငတုံးကို လှည့်စားသွား" ဟူသော စာသားများ ထပ်ခါထပ်ခါဆိုနေသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။
ဖေးကျန့် - “…”
သူ ဒေါသထွက်လွန်း၍ သွေးအန်တော့မတတ်ပင်။
သူက ဤရန်ညှိုးကို လက်စားမချေဘဲ မထားဟု ကျိန်ဆိုလိုက်သည်။
အောက်ထပ်သို့ မျက်နှာသစ်ရန်မဆင်းဘဲ သူက ဒုတိယထပ်၏စင်္ကြံတွင် လုနန်ထွက်လာသည်ကို စောင့်နေလိုက်သည်။
ဆယ်မိနစ်ခန့်အကြာတွင် လုနန်က ရေချိုးခန်းမှထွက်လာပြီး နံရံကိုမှီကာ လက်စားချေရန်အသင့်ဖြစ်နေပုံရသော ဖေးကျန့်ကို ချက်ချင်းတွေ့လိုက်ရသည်။
အိုး၊ ကြည့်စမ်းပါဦး၊ ဖေးရှောင်ကျန့်က အခုတော့ အချိုးနည်းနည်းပြနေပါလား။
လုနန်က စကားစပြောမည်အပြုတွင် သူမ၏အကြည့်က အိပ်ခန်းဘက်သို့ ရောက်သွားပြီး စိတ်မသက်မသာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"အကြီးအကဲဖေး…"
ဒီနှာဘူးလူကြီးကတော့။
ဖေးကျန့်က အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်သည်။
"ငါ့ကို လှည့်စားဖို့ ကြိုးစားနေတုန်းပဲလား ငါပြောပြမယ်၊ ဒီနေ့ တကယ်လို့ အဘိုးကြီး တကယ်ရောက်လာရင်တောင် ငါ မင်းကို အလွယ်တကူ လွှတ်မပေးဘူး၊ ငါက မင်းထင်သလို အနိုင်ကျင့်လို့ရတဲ့သူမဟုတ်ဘူးဆိုတာ မင်းသိထားဖို့လိုတယ်"
'အင်းမ်မ်မ်၊ အဘိုးကြီး…' လုနန်က ဖေးကျန့်ကို သနားကြင်နာသောအကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
'မင်းတော့ သွားပြီ၊ ရဲဘော်ရှောင်ဖေး။'
ဖေးကျန့်၏ နားနားတွင် မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
"မင်းကိုယ်မင်း ဘယ်သူလို့ထင်နေတာလဲ"
ဖေးကျန့်၏လည်ပင်းမှာ အိပ်ခန်းတံခါးဝတွင် လက်ပိုက်ကာ အေးစက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ရပ်နေသော သူ၏အဖေကို ကျိုးသွားမတတ် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
"မင်းကိုယ်မင်း ဘယ်သူလို့ထင်နေတာလဲ"
ဖေးကျန့် - “……”
ဒီကမ္ဘာကြီးက ဘယ်တော့မှ ပိုကောင်းလာမှာမဟုတ်ဘူးလား
ဖေးကျန့်က ထစ်ငေါ့စွာပြောလိုက်သည်။
"မ-မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်တော်က နောက်နေတာပါ"
ဖေးကျီအန်းက ဖေးကျန့်၏အခန်းကို မည်သည့်အမူအယာမှမပြဘဲ ညွှန်ပြလိုက်သည်။
ဖေးကျန့်လည်း ချက်ချင်းနားလည်သွားသည်။
"ကျွန်တော် အခုသွားပါ့မယ်၊ ငါးကီလိုမီတာလား မနက်ပိုင်းနဲ့တော့ မပြီးလောက်ဘူး၊ ကျန်တာကို ညအတွက် ထားခဲ့လို့ရမလား"
လုနန် - “…”
"စိတ်ထိခိုက်စရာကောင်းလောက်အောင် ရင်းနှီးနေတဲ့ လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်ပါပဲလား"
ဖေးကျန့် ထံတွင် အပြစ်ဒဏ်များ စုပုံနေခဲ့ပြီး သူ၏ အပြစ်ဒဏ် ပြေးရခြင်းကို စနေနေ့ညအတွက် သတ်မှတ်ထားသည်။
လုနန်သည် ဤအစီအစဉ်ကို အလွန်ကျေနပ်အားရလျက်ရှိသည်။ သူမသည် ဖေးကျန့်၏ အချိန်ဇယားတစ်ခုလုံးကို စီစဉ်ပြီးသားဖြစ်ပြီး လူသားချင်းစာနာထောက်ထားမှု စိတ်ဓာတ်ဖြင့် သူ့အတွက် သနားညှာတာသောအားဖြင့် စနေ၊ တနင်္ဂနွေ ညတိုင်းတွင် နှစ်နာရီစာ အနားယူချိန်ကို ချန်ထားပေးခဲ့သည်။
မမျှော်လင့်ဘဲ ဖေးကျီအန်းကလည်း သူမနှင့် အတွေးချင်း ထပ်တူကျနေပုံရသည်။
မနက်စာစားချိန်တွင် လုနန်သည် ကံဆိုးသော အခြားညီအစ်ကို သုံးယောက်ကို သတိရသွားပြီး သူမ၏ မွေးစားအမေကို တကူးတက မေးလိုက်သည်။
“မွေးစားမေမေ၊ မနေ့က ရှောင်ကျန်း၊ ရှောင်ရှန့်နဲ့ ရှောင်ရှန့် တို့ သူတို့အလုပ်တွေ အချိန်မီလာပြီး လုပ်သွားကြရဲ့လား”
သူမသည် ဖေးကျန့်ကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ဆက်ပြောသည်။
“သမီးပေးထားတဲ့ လုပ်ဆောင်ချက် အကဲဖြတ်ပုံစံနဲ့ပတ်သက်ပြီးတော့ မျက်နှာသာမပေးနဲ့နော်။ ပေးသင့်တဲ့နေရာမှာ ပန်းနီလေးတွေပေးပြီး လိုအပ်တဲ့နေရာမှာ ကြက်ခြေခတ်အမှတ်အသား လုပ်ပေးပါ။ တစ်လကြာပြီးရင် အဲ့ဒီအကဲဖြတ်ပုံစံကို ကြော်ငြာသင်ပုန်းမှာ လူတိုင်းမြင်အောင် ကပ်ထားလိုက်ကြရအောင်”
အန်တီဝူကလည်း ဖေးကျန့်ကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ “သိပါပြီ၊ စိတ်မပျော့ပါဘူး”
“မပျော့ဘူး၊ မပျော့ဘူး” ကောင်လေးငယ်က အော်ပြောလိုက်သည်။
“…”
ဖေးကျီအန်း သည် ကလေးငယ်၏ခေါင်းကို ပုတ်လိုက်ပြီး လုနန်၏ ချဉ်းကပ်ပုံကို မှတ်ချက်မပေးရန် ရွေးချယ်လိုက်သော်လည်း သူ၏နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် မသိမသာ အပြုံးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေခဲ့သည်။
ဖေးကျန့် သည် တောင့်ခဲသွားပြီး ရှောင်ကျိုး ကမူ သူ၏ခေါင်းကိုငုံ့ကာ ဆန်ပြုတ်ကို သောက်လိုက်ရင်း နောင်တွင် သူ၏ ခေါင်းဆောင်ကတော်ကို ဘယ်တော့မှ ပြဿနာမရှာရန် စိတ်ထဲ၌ တွေးလိုက်သည်။ သူမသည် ရက်စက်လှသည်၊ တကယ်ကို ရက်စက်သည်။
ဝင်းထဲမှ အမျိုးသမီးများသည် ကြော်ငြာသင်ပုန်းဆီသို့ သွားရခြင်းကို မကြိုက်ကြပေ၊ အကြောင်းမှာ အလွန်ဝေးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ခေါင်းဆောင်များသည် သူတို့၏ အားလပ်ချိန်များတွင် စကားစမြည်ပြောရင်း ထိုနေရာကို သွားရောက်ကြည့်ရှုတတ်ကြသည်။
ဤဝင်းထဲတွင် ဖေးကျန့်နှင့် သူ၏ဆိုးသွမ်းသော သူငယ်ချင်းများသည် မည်သူ့ကိုမျှ မကြောက်ကြဘဲ သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်အမေများကိုပင် ဂရုမစိုက်ကြပေ။ သူတို့ကြောက်သည့် တစ်ခုတည်းသောအရာမှာ သူတို့အဖေ၏ သားရေခါးပတ်ဖြစ်ပြီး သူ၏ ခေါင်းဆောင်ကတော်က သူတို့၏ အသက်သွေးကြောကို ခိုင်မြဲစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားလေသည်။
အကယ်၍ ထိုအကဲဖြတ်ပုံစံကို ကြော်ငြာသင်ပုန်းတွင် ကပ်ထားခဲ့ပါက ခေါင်းဆောင်များသည် စကားပြောနေရင်း ဒါကို သတိပြုမိပေလိမ့်မည်။ သူတို့သည် မြင်တွေ့သွားပေလိမ့်မည်။ "ဟင်၊ ငါ့သားနာမည်က ဒီမှာ ဘာလို့ရှိနေတာလဲ"
ထို့နောက် သူတို့သည် ထပ်ကြည့်ပေဦးမည်။ "ဟင်၊ ငါ့သားနာမည်မှာ ဘာလို့ ကြက်ခြေခတ်အမည်းတွေ တစ်တန်းကြီး ဖြစ်နေရတာလဲ။ ကျန်း အဘိုးကြီး၊ ရှန့် အဘိုးကြီး၊ ကျန်း အဘိုးကြီးနဲ့ ဖေး အဘိုးကြီး တို့ရဲ့သားတွေမှာ ငါ့သားထက် ပန်းနီကြယ်ပွင့်လေးတွေ ဘာလို့ပိုများနေရတာလဲ"
'သေနာကျလေး၊ ငါ့ကို မျက်နှာအိုးမည်းသုတ်နေတယ်။ အိမ်ပြန်ရောက်ရင် သူ့ကို ရိုက်ပစ်မယ်။'
ဖေးကျန့်လည်း ဤအဖြစ်မှ လွတ်မြောက်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။ အကယ်၍ တခြားညီအစ်ကိုများက သူတို့၏ အဖေများထံမှ အရိုက်ခံရပါက တပ်မှူးချုပ်က ဖေးကျန့် ကို ပုံဆောင်သဘောအရ မရိုက်ဘဲ နေနိုင်ပါ့မလား။
ရှောင်ကျိုးသည် ဖေးကျန့် အပြစ်ပေးခံရနိုင်ခြေကို တွေးတောနေစဉ် ဖေးကျန့်ကမူ ထိုအတွေးကြောင့် တုန်လှုပ်နေခဲ့သည်။ အကယ်၍ သူသာ အချိန်ကို နောက်ပြန်လှည့်နိုင်မည်ဆိုလျှင် လု ဟု အမည်တွင်သော အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ကို ဘယ်တော့မှ မရန်စရန် သူ့ကိုယ်သူ သေချာပေါက် သတိပေးပေလိမ့်မည်။ သူသာ အချိန်ခဏတာလေး နောက်ပြန်ဆုတ်နိုင်လျှင်ပင် ကလိမ်ကျဉာဏ်များသော လု နှင့် ရေချိုးခန်းလုနေသည့် သူ၏အတိတ်ကပုံစံကို ထွက်ပြေးရန် ပြောလိမ့်မည်။ သူက သူမကို ဉာဏ်မယှဉ်နိုင်ပေ။
ဖေးကျန့်သည် အသက်ကိုပြင်းပြင်းရှူလိုက်သည်။ ယခုအချိန်သည် အတိတ်ကို နောင်တရနေရမည့် အချိန်မဟုတ်ပေ။ လက်ရှိဒုက္ခကို ဖြေရှင်းရန် နည်းလမ်းရှာရမည်ဖြစ်သည်။ သူသည် လုနန်အား ထိုရယ်စရာကောင်းသော ပုံစံကို ကြော်ငြာသင်ပုန်းတွင် ကပ်ခွင့် လုံးဝမပေးနိုင်ပေ။ သူ့မှာ ဂုဏ်သိက္ခာရှိသည်။ အကယ်၍ ဟန်လုနှင့် သူ့အဖွဲ့က မတော်တဆ မြင်သွားခဲ့လျှင် သူ အသက်ရှင်နိုင်ပါဦးမည်လော။
အဆိုးဆုံးအခြေအနေတွင် လုနန် ကပ်သည့်နေ့၌ သူသည် သူမနောက်ကို တိတ်တဆိတ်လိုက်သွားပြီး သူမထွက်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် စာရွက်ကို ဆုတ်ဖြဲပစ်မည်ဟု ကြံစည်လိုက်သည်။
မနက်စာစားပြီးနောက် လုနန်နှင့် ဖေးကျန့် တို့သည် ကျောင်းသို့ ဘတ်စ်ကားဖြင့် အတူတူ သွားခဲ့ကြသည်။ ဖေးကျီအန်းသည် ယနေ့ အလုပ်ပြန်ဆင်းရသဖြင့် သူတို့ကို ကားမမောင်းပေးနိုင်ခဲ့ပေ။
တကယ်တော့ ဖေးကျန့်မှာ စက်ဘီးတစ်စီးရှိသည်။ သူက လုနန် ကို ကျောင်းသို့ စက်ဘီးဖြင့် လိုက်ပို့ပေးရန် အကြံပြုခဲ့သော်လည်း လုနန်က ထိုအကြံကို ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။
ယောက်ျားလေးတစ်ယောက်၏ စက်ဘီးနောက်ခုံသည် အမျိုးသားတစ်ယောက်၏ ကားထဲမှ ခရီးသည်ထိုင်ခုံနှင့် တူညီသည်။ ဒါသည် သူ့ဇနီးအတွက်သာ ဖြစ်သည်။ သူ၏မိထွေးသည် အရေးပေါ်အခြေအနေတွင် တစ်ကြိမ် သို့မဟုတ် နှစ်ကြိမ် ထိုင်နိုင်သော်လည်း နေ့စဉ် ကျောင်းသို့ စီးသွားရန်အတွက်မူ မသင့်တော်ပေ။
ထို့အပြင် ဖေးကျန့် သည် ဝတ္ထုတစ်ပုဒ်၏ ဇာတ်လိုက်ဖြစ်သည် မဟုတ်ပါလား။ သူသည် နောက်ခုံကို ဇာတ်လိုက်မအတွက် ချန်ထားသင့်သည်။ ဇာတ်လိုက်သည် ယောက်ျားကောင်းတို့၏ ကျင့်ဝတ်ကို လိုက်နာရမည်။
ထို့ကြောင့် လုနန်က ဘတ်စ်ကားစီးမည်ဟု ပြောသောအခါ ဖေးကျန့် သည် သူ၏စက်ဘီးကို မစီးဘဲ သူမနှင့်အတူ လိုက်ပါရန် နားမလည်နိုင်လောက်အောင်ပင် အတင်းကာရော အကြံပြုခဲ့သည်။
လမ်းတွင် သူသည် သူခိုးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ သူမအား လူအုပ်နှင့် ခွဲထားရန် ကြိုးစားနေခဲ့သည်။ သူမက အခြားတစ်ယောက်ယောက်နှင့် စကားပြောတိုင်း သူသည် တံခါးစောင့်တစ်ယောက်ကဲ့သို့ သူမဘေးတွင် ရပ်နေပြီး နားစွင့်နေတတ်သည်။ မဟုတ်ဘူး၊ နည်းနည်းတော့ ကွာသည်။
တံခါးစောင့်တစ်ယောက်သည် များသောအားဖြင့် ဖြောင့်မတ်ပြီး ခန့်ညားထည်ဝါသော်လည်း ဖေးကျန့် ကမူ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ထံမှ ယွမ်နှစ်သန်း အကြွေးတင်နေသကဲ့သို့ မှောင်မိုက်သော မျက်နှာထားဖြင့် လူများကို သူတို့အနားမှ ထွက်ပြေးသွားအောင် ကြောက်လန့်စေခဲ့သည်။
ကျောင်းသို့ရောက်သောအခါ ဖေးကျန့် နှင့် လုနန်တို့ လမ်းခွဲခဲ့ကြရသည်။ ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းပြီးနောက် ဖေးကျန့် က လုနန်ကို ပြောလိုက်သည်။
“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ကျွန်တော့်ကိုလာရှာလိုက်။ တစ်ယောက်ယောက်က ခင်ဗျားကို အနိုင်ကျင့်ရင် တစ်ယောက်ယောက်ကို စာပို့ခိုင်းလိုက်၊ ကျွန်တော်ချက်ချင်းရောက်လာခဲ့မယ်”
ဓာတ်ပုံစတူဒီယိုတွင် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော လူမိုက်များနှင့် ဘတ်စ်ကားပေါ်မှ အမျိုးသားများ၏ သားကောင်ကို ချောင်းမြောင်းကြည့်သကဲ့သို့ အကြည့်များကို ပြန်တွေးမိသောအခါ ဖေးကျန့် သည် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်လာသည်။ သူ့မိထွေးက ဘာကြောင့် ဒီလောက်လှနေရတာလဲ။ အလှတရားက ထမင်းမကျွေးနိုင်ဘူး မဟုတ်လား။
လုနန်သည် မျက်လုံးများကိုမှိတ်ကာ အားရပါးရ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ သူမသည် ခြေဖျားထောက်ကာ ဖေးကျန့် ၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်ပြီး တုံ့ဆိုင်းမှုမရှိဘဲ ပြောလိုက်သည်။
“စိတ်မပူပါနဲ့၊ နင်မပြောရင်တောင် ငါက အဲ့ဒီလိုလုပ်ဖို့ စီစဉ်ထားပြီးသားပဲ။ တစ်ခုခုဖြစ်လာရင် နင့်ကို ငါမကူညီဘဲ ဘယ်သူက ကူညီမှာလဲ”
ဖေးကျန့် က ပြန်ပြောလိုက်သည်။ “...ကျေးဇူးပဲ”
အမှန်စင်စစ် သူမသည် တမူထူးခြားလှသည်။ အကယ်၍သာ သူမက အနည်းငယ်ပို၍ ယဉ်ကျေးပြနေမည်ဆိုလျှင် သူက သူမအား ခြိမ်းခြောက်ခံနေရသည်ဟု ထင်မိပေလိမ့်မည်။
“ရပါတယ်။ ဒီမှာ နင့်ရဲ့ အချိန်ဇယား၊ ယူလိုက်” လုနန်သည် ပြောလိုက်ပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ သူမ ညတွင်းချင်း စီစဉ်ထားသော သင်တန်းအချိန်ဇယားကို ဆွဲထုတ်၍ ဖေးကျန့် ဆီသို့ ပေးလိုက်သည်။
စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် ဖေးကျန့် သည် တွေးလိုက်သည်။ လုနန် က သူ့အချိန်ဇယားကို အတင်းတောင်းခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဘာလို့ အခုပြန်ပေးနေတာလဲ။ သူက ကြည့်လိုက်သည်။
“…”
“…ဒါက ဘာကြီးလဲ”
ဖေးကျန့် သည် အချိန်ဇယားနှင့် လုနန်ကို တစ်လှည့်စီကြည့်ရင်း မယုံနိုင်စွာ အော်ပြောလိုက်သည်။
“ဒါက စာသင်ချိန်ဇယားလေ”
လုနန်သည် သူ၏စိတ်ရှုပ်ထွေးမှုကို နားမလည်ဟန်ဆောင်ကာ သူ့အား 'ဒါလေးတောင် မသိဘူးလား' ဟူသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
“…ဒါက ကျွန်တော့်အချိန်ဇယားဆိုတာ သိတယ်။ ကျွန်တော်မေးချင်တာက ဘာလို့ ဒီပေါ်မှာ ဒုတိယနှစ်သင်တန်းတွေအတွက် ကိုယ်တိုင်စာလေ့လာချိန်တွေ ဒီလောက်များနေရတာလဲ”
ဖေးကျန့် သည် အချိန်ဇယားကို အနီးကပ်စစ်ဆေးကြည့်ရာ ညဘက်အနားယူချိန်များတွင်ပင် စာကျက်ရန် ထည့်သွင်းထားသည်ကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။
“ခင်ဗျား လူရောဟုတ်ရဲ့လား။ ဒီအချိန်ဇယားနဲ့ဆိုရင် ကျွန်တော့်မှာ ကိုယ်ပိုင်အချိန်ဆိုတာ ကျန်သေးလို့လား”
“ရှိပါတယ်”
လုနန်သည် အချိန်ဇယား၏အောက်ခြေရှိ သေးငယ်သော အကွက်လပ်လေးတစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး အလေးအနက်ထားကာ ပြောလိုက်သည်။
“ကြည့်၊ စနေ၊ တနင်္ဂနွေညတွေမှာ နင်အားတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီမနက်တင် အဲ့ဒီအချိန်ကို နင် ဖြုန်းတီးပစ်လိုက်ပြီလေ”
ဖေးကျန့် - “…”
ယနေ့နံနက်၊ ငါးကီလိုမီတာ၊ အပြစ်ဒဏ်၊ အားလုံးကို စနေ၊ တနင်္ဂနွေသို့ ရွှေ့ဆိုင်းခဲ့သည်။
ဖေးကျန့်သည် အသက်ရှူကျပ်သွားပြီး ယနေ့နံနက်အစောပိုင်းက သူကိုယ်တိုင် ဖန်တီးခဲ့သော ဒုက္ခကို ပြန်သတိရမိသည်။ သူသည် လုနန်ကို လည်ပင်းညှစ်သတ်ချင်စိတ်ကို ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။ အချက်အလက်များမှာ ရှင်းလင်းနေသည် - လု ဟု အမည်တွင်သော အမျိုးသမီးကို ဆန့်ကျင်ခြင်းသည် သူ၏ကိုယ်ပိုင်ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျမှုကိုသာ ဦးတည်စေလိမ့်မည်။
အခြေအနေကို ပိုဆိုးစေသည့်အချက်မှာ လုနန်က ထပ်ပြောလိုက်ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။
“ပျင်းဖို့စိတ်မကူးနဲ့။ နင့်တိုးတက်မှုကို ငါစစ်ဆေးမှာ။ ငါတို့ရဲ့ပန်းတိုင်က ဒီနှစ်မှာ ပထမနှစ်နဲ့ ဒုတိယနှစ်သင်တန်းတွေ၊ နောက်နှစ်မှာ တတိယနှစ်နဲ့ စတုတ္ထနှစ်သင်တန်းတွေကို အပြီးသင်ဖို့ပဲ။ နင့်ဘွဲ့ကို စောစောရအောင် ကြိုးစားရမယ်၊ ဘယ်သူသိမှာလဲ၊ နင် ဘွဲ့လွန်တက်နိုင်လောက်အောင်တောင် ဖြစ်သွားနိုင်တာပဲ”
“အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစားကြရအောင်”
လုနန်သည် လက်ဟန်ခြေဟန်ဖြင့် ပြုလုပ်ပြရာ ထိုအခိုက်အတန့်ကို ကြိုတင်မြင်ယောင်နေသကဲ့သို့ သူမ၏ ရည်မှန်းချက်များမှာ ထင်ရှားနေသည်။
ဖေးကျန့်၏ မျက်နှာသည် အသက်မဲ့နေသော ငါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့စွာ ဗလာနတ္ထိဖြစ်နေသည်။ သူသည် သင်တန်းအချိန်ဇယားကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကိုင်ဆောင်ရင်း ယိုင်နဲ့စွာ ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီး နောက်မှကြည့်လျှင် သူသည် ဝမ်းနည်းပူဆွေးဖွယ် အငွေ့အသက်များ ထုတ်လွှတ်နေသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။
လုနန်သည် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး အမြင်မှားခြင်းသာဖြစ်မည်ဟု တွေးလိုက်သည်။ ဖေးကျန့်သည် ထူးချွန်ကျောင်းသားတစ်ယောက်ဖြစ်ကြောင်း သူမ ကြားဖူးသည်။ ထူးချွန်ကျောင်းသားတစ်ယောက်က စာကျက်ခြင်းကို မနှစ်သက်ဘဲ နေနိုင်ပါ့မလား။ သူက အရမ်းစိတ်လှုပ်ရှားနေလို့သာ ဖြစ်ရမည်။
ဤနေ့သည် လုနန် အတွက် နောက်ထပ် မညှာမတာသောနေ့တစ်နေ့ ဖြစ်ခဲ့သည်။ စားခြင်းနှင့် နေ့လယ်ခင်းအိပ်စက်ခြင်းမှလွဲ၍ သူမသည် အဆက်မပြတ် စာကျက်နေခဲ့သည်။ သူမသည် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်အတန်းအဆင့် သင်ခန်းစာများကို လေ့လာရုံသာမက ပထမနှစ်နှင့် ဒုတိယနှစ်သင်တန်းများကိုပါ ထည့်သွင်းလေ့လာပြီး စတုတ္ထနှစ်အတန်းများကိုပင် တက်ရောက်ခဲ့သည်။ စာသင်ပြီးနောက် သူမသည် တစ်နေ့တာလုံး သင်ယူခဲ့သော အမျိုးစုံသော ဗဟုသုတများကို ပြန်လည်သုံးသပ်ပြီး စုစည်းရန် စာကြည့်တိုက်သို့ အပြေးအလွှားသွားခဲ့သည်။
ရလဒ်အနေဖြင့် လုနန်သည် သမိုင်းဌာနတစ်ခုလုံးတွင် ကျော်ကြားလာခဲ့ပြီး အကြောင်းရင်းမှာ ရိုးရှင်းပါသည် - သူမသည် အလွန်အမင်း စာကြိုးစားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
အခြားသူများက မကြိုးစားကြသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ အမှန်တကယ်တွင် ဤထိပ်တန်းတက္ကသိုလ်သို့ ဝင်ခွင့်ရသော ကျောင်းသားအများစုမှာ ကြိုးစားပြီး ဉာဏ်ကောင်းသူများ ဖြစ်ကြသည်။ သို့သော် သူတို့၏ စွမ်းအင်များမှာ အကန့်အသတ်ရှိသည်။ ထို့အပြင် ကျောင်းကလည်း ဤထက်မြက်သော ကျောင်းသားအုပ်စု၏ အများဆုံးဗဟုသုတစွမ်းရည်အပေါ် အခြေခံ၍ သင်တန်းများကို စီစဉ်ပေးထားသည်။ အရည်အချင်း အနည်းငယ်သာမန်သာရှိသူများသည် လွှမ်းမိုးခံရပြီး ညလုံးပေါက် စာမကျက်ပါက လိုက်မီရန် ရုန်းကန်ရပေလိမ့်မည်။
ဟုတ်ပေသည်၊ ကျောင်းက သတ်မှတ်ပေးထားသော သင်တန်းများ ပြီးဆုံးပြီးနောက် အပိုသင်ခန်းစာများကို လေ့လာနိုင်သော ကျောင်းသားအချို့ရှိသည်။ ဤပုဂ္ဂိုလ်များသည် ထိပ်တန်းများထဲမှ အထိပ်တန်းများဖြစ်ကြသော်လည်း သူတို့ပင်လျှင် လုနန်၏ စာလေ့လာသည့် ပမာဏကို မယှဉ်နိုင်ပေ။
အခြားသူတိုင်းသည် ယေဘုယျအားဖြင့် သူတို့၏လေ့လာမှုများတွင် စနစ်တကျ ချဉ်းကပ်ကြပြီး ဗဟုသုတများ မရောထွေးသွားစေရန် စနစ်တကျ သင်ယူကြသည်။ သို့သော် လုနန်မှာမူ ထူးခြားသည်၊ သူမသည် လေးနှစ်လုံးမှ သင်တန်းများကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း တက်ရောက်ပြီး ခွဲခြားမှုမရှိဘဲ အရာအားလုံးကို စုပ်ယူနိုင်ကာ အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင်ပင် သူမသည် ရုန်းကန်နေရသည့် လက္ခဏာ တစ်စုံတစ်ရာ မပြခဲ့ပေ။
လုနန်၏ စွမ်းအား ပြင်းထန်မှုသည် ထင်ရှားသည်။
ချန်းထိုထိုသည် သူမနှင့် အမှီလိုက်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ လုနန် အတန်းတက်သည့်နေရာတိုင်းသို့ သူမလိုက်ခဲ့သည်။ လုနန် စာကြည့်တိုက်သို့ စာကျက်ရန်သွားတိုင်း ချန်းထိုထိုလည်း ထိုသို့ပင်ပြုလုပ်ခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ပို၍ပို၍ စိတ်ပျက်အားငယ်လာခဲ့ရသည်။
စာကြည့်တိုက်တွင် ချန်းထိုထိုသည် လုနန်ကို ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူမသည် တစ်ချိန်က မာနကြီးသော လူတစ်ယောက်ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။ ယနေ့ခေတ်တွင် ကောလိပ်ဝင်ခွင့်ရခြင်းသည် ဂုဏ်ယူစရာဖြစ်ပြီး နိုင်ငံ၏ အကောင်းဆုံးတက္ကသိုလ်ကို တက်ရောက်ခြင်းက ပို၍ပင် ဂုဏ်ယူစရာဖြစ်သည်။ သူမ၏ မောင်နှမများထဲတွင် သူမတစ်ဦးတည်းသာ ပီကင်းတက္ကသိုလ်သို့ ဝင်ခွင့်ရခဲ့ပြီး သူမ၏မိဘများကို ဂုဏ်ယူစေကာ သူမ၏မောင်နှမများက သူမကို အားကျခဲ့ကြသည်။ သူမသည် သူမ၏ အမြှီးက ကောင်းကင်သို့ ရောက်နေသကဲ့သို့ ခံစားခဲ့ရသည်။
သို့သော် နှစ်ရက်မျှအကြာတွင် လုနန်က သူမ၏မာနကို လျော့ပါးစေခဲ့သကဲ့သို့ သူမခံစားခဲ့ရသည်။
အတန်းထဲတွင် ကျောင်းသားအချို့က လုနန်၏ စာကျက်နည်းများကို လှောင်ပြောင်ခဲ့ကြပြီး သူမက ဟန်ဆောင်မနေပါက နှစ်ရက်အကြာတွင် နောက်ဆုတ်သွားလိမ့်မည်ဟု ထင်ခဲ့ကြသည်။ လူတိုင်းက လုနန်၏ ကျရှုံးမှုကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့ကြသည်။
ချန်းထိုထိုသည် မကောင်းပြောသောသူများနှင့် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။ သူမသည် သူတို့ကို အထူးသဖြင့် ပြောချင်နေသည်၊ နိုးထကြစမ်းပါ၊ အချို့လူတွေက မင်းတို့ထက် သဘာဝအတိုင်း ပိုတော်ကြတယ်၊ မင်းတို့မလုပ်နိုင်တာက တခြားသူတွေ မအောင်မြင်နိုင်ဘူးလို့ မဆိုလိုချေ။