Chapter 44

လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်လုံးလုံး သူမသည် လုနန် နောက်သို့ အနီးကပ်လိုက်နေခဲ့သည်။ လုနန် သည် အတန်းချိန်အတွင်း အပြည့်အဝ အာရုံစိုက်ပြီး မှတ်စုဘယ်တော့မှ မရေးခဲ့ပေ။ သို့သော် စာကြည့်တိုက်သို့ ရောက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူမသည် ဘာသာရပ်များစွာအတွက် မှတ်စုများကို အလွယ်တကူ ရေးချနိုင်ခဲ့ပြီး သူမရေးသမျှသည် ပြည့်စုံသော ဗဟုသုတစနစ်တစ်ခု ဖြစ်လာမည်မှာ သေချာသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ သူမသည် အရာအားလုံးကို မှတ်မိရုံသာမက သူမ၏စိတ်ထဲတွင်ပါ စုစည်းထားနိုင်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ချန်းထိုထိုသည် အတန်းချိန်အတွင်း ယူထားသော သူမ၏ မှတ်စုများနှင့် လုနန်၏မှတ်စုများကို နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ရာ ကွာခြားချက်မှာ သိသာထင်ရှားသည်ထက် ပိုသည်ကို သဘောပေါက်ခဲ့သည်။ သူမက လုနန်အား အတန်းထဲတွင် နားမလည်ခဲ့သော အကြောင်းအရာများကို မေးမြန်းတိုင်း လုနန် သည် အမြဲတမ်း ပြီးပြည့်စုံသောအဖြေကို ပေးခဲ့သည်။

အမှန်တရားကို အတုလုပ်၍ မရနိုင်သလို၊ အတုကလည်း အမှန်တရား မဖြစ်လာနိုင်ပေ။ အနည်းငယ် စမ်းသပ်ကြည့်ရုံဖြင့် လုနန်သည် အလုပ်များစွာကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း လုပ်ဆောင်နိုင်သော တကယ့် ပါရမီရှင်တစ်ယောက်ဖြစ်ကြောင်း ဖော်ထုတ်နိုင်ခဲ့သည်။

“ဒီနေ့အတွက် ဒီလောက်ပဲလုပ်ကြရအောင်”

ကောင်းကင်က မှောင်စပြုလာသည်ကို သတိပြုမိသောအခါ လုနန်သည် သူမသာ နောက်ကျနေပါက နောက်ဆုံးဘတ်စ်ကားကို လွတ်သွားမည်ကို သိလိုက်သည်။ သူမသည် သူမ၏ မှတ်စုစာအုပ်ကိုပိတ်၊ လက်ဆန့်လိုက်ပြီး အိမ်ပြန်ရောက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် စာဆက်ကျက်ရန် စီစဉ်လိုက်သည်။

ချန်းထိုထိုသည် သတိပြန်ဝင်လာပြီး သူမ၏ ပစ္စည်းများကိုထုပ်ပိုးရန် အမြန်ထလိုက်သည်။

“အိုး၊ ဟုတ်ပြီ၊ သွားကြစို့”

“ငါအသစ်စုစည်းထားတဲ့ မှတ်စုတွေကို အိမ်ငှားသွားပြီး ဆက်ကျက်ချင်လား”

လုနန်သည် ချန်းထိုထို ကို တလက်လက်တောက်ပနေသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

အစပိုင်းတွင် လုနန်သည် ချန်းထိုထိုက အလွန်ရင်းနှီးချင်ယောင်ဆောင်နေသည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ သို့သော် လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်အတူတကွ ကုန်ဆုံးပြီးနောက် သူမသည် သူမ၏အားသာချက်များထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သော—သူမ၏ စာသင်ခြင်းကို ချစ်မြတ်နိုးမှုကို အောင်မြင်စွာ အသိအမှတ်ပြုနိုင်ခဲ့သည်။ သူမနောက်သို့ လိုက်ခြင်း၊ သူမကိုမေးခွန်းများမေးခြင်းနှင့် စာကျက်ခြင်းအပေါ် စိတ်အားထက်သန်ခြင်းတို့က သူမအား လုနန် အတွက် သူငယ်ချင်းကောင်းနှင့် အတန်းဖော်ကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်စေခဲ့သည်။

ချန်းထိုထို - “…”

ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မလိုအပ်ပါဘူး။

နောက်ဆုံးတွင် ချန်းထိုထိုသည် လုနန်ထံမှ မှတ်စုများကို မျက်ရည်များဖြင့် လက်ခံခဲ့သည်။ သူမသည် လုနန် ကို ပါရမီရှင်တစ်ယောက်အဖြစ် သတ်မှတ်ပြီးသားဖြစ်ပြီး သူမနှင့် သူငယ်ချင်းဖြစ်ခွင့်ရသည့်အတွက် ကံကောင်းသောကြောင့် လုနန် ကို စိတ်မပျက်စေနိုင်ပေ။

သူမ၏နှုတ်ခမ်းကိုကိုက်ကာ ချန်းထိုထို တွေးလိုက်သည်။ "အိမ်ပြန်ပြီး စာပိုကျက်ရုံပဲ မဟုတ်လား။ အိပ်ချိန်စတေးပြီးတော့တောင် ငါစာကျက်ရမယ်၊ ဟင့် ဟင့် ဟင့်”

လုနန်သည် ချန်းထိုထို၏ အတွေးများကို မသိရှိခဲ့ပေ။ ကျောင်းမှ အတူတူထွက်လာပြီးနောက် အပြင်ဘက်တွင် စောင့်နေသော ဖေးကျန့်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ချန်းထိုထိုသည် သူ့အပေါ် စွဲလန်းစိတ်ရှိနေသေးသည်ကို ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည်။

အံ့ဩစရာကောင်းစွာပင် လုနန် ပေးလိုက်သော မှတ်စုစာအုပ်များနှင့် ဝန်ပိနေသော ချန်းထိုထိုသည် နှုတ်ဆက်စကားပြောလိုက်သည်။ သူမသည် သူမ၏လက်သီးကို လေးနက်စွာမြှောက်ကာ ကြေညာလိုက်သည်။

“အစ်မ နန်နန်၊ စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကျွန်မ အစ်မကို စိတ်မပျက်စေရပါဘူး။ ကျွန်မ စာကြိုးစားမှာပါ”

ထို့နောက် သူမသည် ဖေးကျန့် ကို တည့်တည့်ဖြတ်လျှောက်သွားခဲ့ပြီး သူမရှေ့တွင် ကြီးမားထည်ဝါစွာ ရပ်နေသော သူ့ကို လုံးဝသတိမမူမိခဲ့ပေ။

လုနန် - “…” လေးစားပါတယ်လေ။

စာကျက်ခြင်း၏ ဆွဲဆောင်မှုသည် အလွန်အားကောင်းသဖြင့် သူမအား ယောက်ျားများကို လုံးဝမေ့သွားစေခဲ့သည်။

သူတို့၏ စကားပြောဆိုမှုကို နားထောင်နေခဲ့သော ဖေးကျန့်သည် တွေးလိုက်မိသည် - “…” 'လုနန် ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ဘာလို့ ထူးဆန်းတဲ့လူတွေ ဒီလောက်များနေရတာလဲ။'

ကောင်းပြီ၊ ချန်းထိုထိုသည် လုနန် ကြောင့် ရူးသွပ်သွားသော နောက်ထပ်လူတစ်ယောက်သာ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သည်။

အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ ဖေးကျန့် သည် စာကျက်ရင်း သူ၏ညီငယ်ကို ချီထားရန် တောင်းဆိုခဲ့သော်လည်း လုနန် က သူ့ကို ရက်စက်စွာ ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။

ရှန့်ကျီမင်၊ ကျန်းယွီနှင့် ကျန့်ခိုင်ပင်းတို့သည် ဘတ်စကက်ဘောကစားရန် ဖေးကျန့်ကို လာရှာခဲ့ကြသော်လည်း လုနန်က သူတို့ကို နေရာမှာတင် ငြင်းလွှတ်ခဲ့သည်။ သူတို့သည် အန်တီဝူကို အိမ်မှုကိစ္စများ ကူညီပေးခဲ့ရသည့်အပြင် ဖေးကျန့် နှင့်အတူ ယဉ်ကျေးမှုဆိုင်ရာ ဗဟုသုတများကို လေ့လာရန် လိုအပ်ခဲ့သည်။

အဆိုးဆုံးမှာ သူတို့က ကန့်ကွက်၍မရခြင်းပင်။ ဖေးကျန့်သည် သူတို့ကို ထိုနေ့နံနက်က လုနန်၏ ဒေါသတကြီးပြောဆိုခဲ့သော မိန့်ခွန်းအကြောင်း ပြောပြပြီးဖြစ်ရာ သူတို့အားလုံးကို ရင်ကွဲပက်လက်ဖြစ်ပြီး မျက်ရည်ကျစေခဲ့သည်။

သူမ လင်ပါသား၏ ကံဆိုးသော ညီအစ်ကိုများကို စီမံပြီးနောက် လုနန်သည် သူမ၏သြဇာအာဏာကို အန်တီဝူ၊ သူမ၏သားနှင့် သူ၏အိမ်မွေးခွေး ရှောင်ပိုင် တို့ထံသို့ပါ တိုးချဲ့ခဲ့သည်။

ညစာစားပွဲတွင် လုနန်က မနက်ဖြန်မှစ၍ အဘွားကြီးသည် သူမနှင့်အတူ နေ့တိုင်း နံနက်ခင်းဖြစ်စေ၊ ညနေခင်းဖြစ်စေ လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်ရမည်ဟု ကြေညာခဲ့သည်။ သူမ၏ သားသည် တူသုံးနည်းနှင့် အဝတ်အစားဝတ်ဆင်နည်းကို သင်ယူရန်လိုအပ်ပြီး ရှောင်ပိုင်သည် သတ်မှတ်ထားသောနေရာတွင် အပေါ့အပါးသွားတတ်ရန် သင်ယူရမည်ဖြစ်သည်။

ဖေးကျီအန်းမှလွဲ၍ မိသားစုဝင်အားလုံးတွင် လုပ်ဆောင်ချက် အကဲဖြတ်ဇယားတစ်ခုစီ ရှိကြသည်။

အဘွား ဝူ - “…” မီးက သူ့ဆီကိုပါ ကူးစက်လာလိမ့်မည်ဟု သူမ ဘယ်တုန်းကမှ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

“မမလေး၊ ကျွန်မ ဒါကိုလုပ်စရာမလိုပါဘူး။ ကျွန်မအသက်ကို ကြည့်ပါဦး”

အဘွားကြီးသည် အလွန်ကြောက်လန့်သွားသဖြင့် လုနန် ကို သူတို့၏အတိတ်ကအတိုင်း ‘မမလေး’ ဟု ပြန်ခေါ်မိသွားသည်။

လုနန်သည် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “အဲ့လိုလုပ်လို့မရဘူး၊ မွေးစားမေမေ။ ကြည့်ပါဦး၊ ကလေးလေးနဲ့ ရှောင်ပိုင်တောင် အလုပ်တွေရှိသေးတာ။ မေမေက အသက်ကြီးတဲ့အတွက် စံနမူနာပြသင့်တယ်။ နေ့တိုင်း စာရင်းသွင်းရမယ်။ ကျွန်မတို့မိသားစုရဲ့ အကဲဖြတ်ဇယားကို အောက်ထပ်မှာ ကပ်ထားတယ်။ အလုပ်တွေပြီးရင် ပန်းနီလေးတစ်ပွင့်ရမယ်။ မအောင်မြင်ရင်တော့ ကြက်ခြေခတ်အမည်းရမယ်”

ဟွိုက်ဟွိုက်သည် လုနန်ကို အတုခိုးကာ ပြောလိုက်သည်။ “ကြက်ခြေခတ်အမည်း”

ဖေးကျန့်သည် သူ့ညီငယ်ကို သနားကြင်နာစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ ‘ညီလေး၊ မင်းအမေ ရူးသွားပြီ။ ခွေးတောင် မလွတ်ဘူး’

ရှန့်ကျီမင်နှင့် အခြားသူများသည် သူတို့၏ခေါင်းများကို ငုံ့ထားပြီး တိတ်တဆိတ် ရွတ်ဆိုနေကြသည်။ "ငါတို့သူတို့ကို မမြင်ဘူး၊ ငါတို့ သူတို့ကို မမြင်ဘူး"

ဖေးကျီအန်း တစ်ဦးတည်းသာ မွေးစားအမေဝူက သူ့အတွက် ပြင်ဆင်ပေးထားသော အားဖြည့်ဟင်းရည်ကို ချလိုက်သည်။ မှန်ပါသည်၊ အဘွားကြီးသည် မိသားစုဝင်တစ်ဦးချင်းစီအတွက် အားဖြည့်ဟင်းရည်များ မတူညီကြောင်းကို ဖုံးကွယ်မထားတော့ပေ။ လုနန်နှင့် အဘွားကြီးကိုယ်တိုင်က ချီနှင့်သွေးကို ဖြည့်တင်းပေးသော ဟင်းရည်များကို သောက်ကြပြီး ဖေးကျန့်က အရိုးကိုသန်မာစေပြီး ကယ်လ်စီယမ်ဖြည့်ပေးသော ဟင်းရည်များကို သောက်ကာ ဖေးကျီအန်း ကမူ ကျောက်ကပ်ကိုအားဖြည့်ပြီး ယောကျ်ားပီသမှုကို အားကောင်းစေသော ဟင်းရည်များကို သောက်သည်။

“ငါတစ်ယောက်ပဲ အလုပ်မရှိတာလား”

ဖေးကျီအန်းသည် လုနန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

လုနန်သည် ညကဖြစ်ခဲ့သောအဖြစ်အပျက်ကို တွေးမိရုံဖြင့် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်သွားသည်။ တစ်နေ့လုံး Nini (အဟမ်း..သူမ၏ရင်သား) သည် အနည်းငယ်ထိမိရုံဖြင့် အလွန်အမင်း ထိရှလွယ်နေခဲ့သည်။ သူမသည် ထိုနှာဘူးကြီး၏ မျက်လုံးများနှင့် မဆုံချင်သဖြင့် သူမ၏ အကြည့်ကို လွှဲလိုက်သည်။

ဟွန့်၊ သူမသည် ထိုနှာဘူးကြီးကို ရှောင်ရန် ယနေ့ည သူမ၏ မွေးစားအမေနှင့် အိပ်မည်ဟု စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားပြီးသားဖြစ်သည်။

သို့သော် နှာဘူးကြီးက သူ့ဖာသာသူ သူမလက်ထဲသို့ ကျရောက်လာသည့်အတွက် သူမကို ရက်စက်သည်ဟု အပြစ်မတင်ပါနှင့်၊ ဟားဟား။

“...ကောင်းပြီလေ၊ ရှင့်မှာ ဒဏ်ရာရထားပြီး အားနည်းနေတဲ့အတွက် မနက်ဖြန်ကစပြီး မွေးစားမေမေ့ကို ရှင့်အတွက် အာဟာရဟင်းရည်တစ်ခွက်ပိုချက်ခိုင်းလိုက်မယ်”လုနန်က ပြောလိုက်သည်။

ဖေးကျီအန်း - “……”

“ဖွီး—”ထိုအသံမှာ ဖေးကျန့် နှင့် ကျန်းယွီတို့ထံမှ ဖြစ်သည်။

“အဟွတ်ဟွတ် …” ထိုအသံမှာ ရှန့်ကျီမင်ထံမှ ဖြစ်သည်။

ကျန့်ခိုင်ပင်းသည် သူ့ခေါင်းကိုကုတ်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပတ်ပတ်လည်ကြည့်နေပြီး စကားပြောရန် မရဲခဲ့ပေ။

သူမ၏ ရည်ရွယ်ချက် အောင်မြင်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ လုနန်က ဆက်ပြောသည်။

“ရှင့်ရဲ့ စာကျက်တဲ့အလုပ်အတွက်ကျတော့ ရှင့်အင်္ဂလိပ်စာသင်နေတာ မဟုတ်လား။ နေ့တိုင်း စာရင်းသွင်းပြီး စကားလုံးနှစ်ရာကျက်၊ သဒ္ဒါအချက်နှစ်ဆယ်သင်ပြီး အင်္ဂလိပ်ဂန္ထဝင်စာအုပ် ဆယ်မျက်နှာဖတ်ရမယ်။ ညတိုင်း ရှင့်တိုးတက်မှုကို ကျွန်မစစ်ဆေးမယ်။ ဘယ်လိုသဘောရလဲ”

ဖေးကျန့်သည် နားမလည်နိုင်ဖြစ်သွားသည်။ သူ့အဖေသည် ထူးချွန်သော စစ်တက္ကသိုလ်ဘွဲ့ရတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ရုရှား၊ အင်္ဂလိပ်နှင့် ဒေသန္တရစကားအမျိုးမျိုးကိုပင် ကျွမ်းကျင်စွာ ပြောဆိုနိုင်သည်။ သူက ဘာကြောင့် ရုတ်တရက် အင်္ဂလိပ်စာ ပြန်သင်ရန် လိုအပ်ရသနည်း။

ဖေးကျီအန်းသည် သူ့သား၏ မေးခွန်းထုတ်နေသော အကြည့်ကို လျစ်လျူရှုကာ တည်ငြိမ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“ကောင်းပြီလေ”

ညစာစားပြီးနောက် ဟွိုက်ဟွိုက်နှင့် ဖေးကျီအန်း မှလွဲ၍ အိမ်ရှိလူတိုင်းသည် စိတ်ပျက်စွာဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။ လုနန် တစ်ဦးတည်းသာ စွမ်းအင်အပြည့်ဖြင့် သူမ၏ စာများကို ဆက်လက်လေ့လာရန် စာကြည့်ခန်းသို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။

နံနက်နှစ်နာရီခွဲတွင် လုနန်သည် သူမ၏စားပွဲပေါ်၌ နောက်တစ်ကြိမ် အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။ မနက်ဖြန်သည် စနေနေ့ဖြစ်ပြီး စာသင်ချိန်မရှိဘဲ သူမသည် အစ်မ ချင် ကို လက်ဖက်ရည်ပွဲတစ်ခု တက်ရောက်ရန် ကတိပေးထားခဲ့သည်။ လုနန်သည် မူလက သုံးနာရီအထိ စာကျက်ရန် စီစဉ်ထားခဲ့သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် ဖေးကျီအန်းသည် သူမကို နှိုးရန်မကြိုးစားတော့ဘဲ သူမကို ကုတင်ပေါ်သို့ ပွေ့ချီသွားခဲ့သည်။ ကုတင်ပေါ်တွင် အိပ်ခြင်းသည် စားပွဲပေါ်တွင် မှောက်အိပ်ခြင်းထက် များစွာပို၍ သက်တောင့်သက်သာရှိပြီး လုနန်သည် သူမ၏အနေအထားကို ပြောင်းကာ ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော အိပ်စက်ခြင်းသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

ဖေးကျီအန်း သည် လုနန်ကို ခဏကြာကြည့်နေပြီးနောက် အိပ်ခန်းမှ ထွက်သွားခဲ့သည်။ သူပြန်လာသောအခါ ရေနွေးနွေးတစ်ဇလုံ ယူဆောင်လာခဲ့သည်။ သူသည် ကုတင်ဘေးသို့ လျှောက်သွားကာ လုနန်ကို ညင်သာစွာပွေ့ဖက်ပြီး သူမ၏ပါးပြင်နှင့် လက်များကို စိတ်ရှည်စွာ သုတ်ပေးခဲ့သည်။

ဖေးကျီအန်း၏ လှုပ်ရှားမှုများသည် နှေးကွေးပြီး ညင်သာသည်။ လုနန်သည် သက်တောင့်သက်သာရှိသည်ဟု ခံစားရပြီး သူ့ထံသို့ မှီကာ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ပေးလိုက်သည်။ သူသုတ်ပေးပြီးနောက် သူမသည် ဟောက်သံတိုးတိုးလေးပင် စတင်ပြုလုပ်လာသည်။

ညသန်းခေါင်ယံတွင် လုနန်၏စိတ်ထဲမှ ကြိုးတစ်ချောင်းက သူမကို ဆွဲငင်ကာ အိပ်မက်များမှ နိုးထစေခဲ့သည်။

သူမသည် ညကအတိုင်း တူညီသော အနေအထားတွင် ရှိနေသည်ကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။ သူမဖြစ်စေ၊ ဖေးကျီအန်း ဖြစ်စေ၊ သူမ၏ ခြေထောက်များသည် နေရာမှားနေခဲ့ပြီး ဖေးကျီအန်း၏ လက်ကလည်း မသင့်တော်သောနေရာတွင် တင်ထားခဲ့သည်။

သူမသည် သူမ၏ ညအိပ်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။

လုနန် သည် မျက်နှာကျက်ကို စိုက်ကြည့်နေပြီး သူမ၏မျက်လုံးများသည် နံနက်ခင်းက ဖေးကျန့် ၏ အမူအရာကဲ့သို့ ဗလာနတ္ထိဖြစ်ကာ အသက်မဲ့နေခဲ့သည်။

သူမသည် ဖေးကျီအန်း ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ တိုးညင်းစွာ မေးလိုက်သည်။

“နိုးနေပြီလား”

ဖေးကျီအန်း သည် ပြန်မဖြေဘဲ လုနန်ကို သူ့ထံသို့ ပိုမိုဆွဲယူကာ ပြောလိုက်သည်။

“အိပ်တော့လေ။ မနက်ဖြန် မွေးစားမေမေနဲ့ လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်ဖို့ စောစောထရမှာ မဟုတ်ဘူးလား”

လုနန် - “……” နှာဘူးအဘိုးကြီး။

သူမသည် ဖေးကျီအန်း၏ လက်မောင်းကို ဆုပ်ကိုင်ထားခြင်းကို ရပ်လိုက်ပြီး သူမဖာသာ သက်သောင့်သက်သာရှိအောင် နေလိုက်သည်။ အမှောင်ထဲတွင် သူမသည် လက်ချောင်းတစ်ချောင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ ဆန့်ထုတ်ကာ သူ့ကိုရည်ညွှန်း၍ ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်း အသိအမှတ်ပြုထားသော လက်ဟန်ခြေဟန်တစ်ခုကို အသုံးပြုလိုက်သည်။

ဖေးကျီအန်းသည် သတိမမူမိသကဲ့သို့ ရှိနေသော်လည်း လုနန် ကမူ သူ၏သဘာဝအရ သူနားလည်လျှင်ပင် ဂရုစိုက်မည်မဟုတ်ဟု တွေးလိုက်သည်။

“ဟွန်း”

လုနန် သည် တွေးလေလေ ဒေါသထွက်လေလေ ဖြစ်လာသည်။ သူမသည် သူ့ကို ခြေထောက်ဖြင့် ကန်လိုက်ပြီး အံကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ရှင် ညတိုင်း ဒီလိုလုပ်နေတာလား”

“မဟုတ်ဘူး”

ဖေးကျီအန်း သည် ယခင်ညကအတိုင်း တည်ငြိမ်သော အသံဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင် သူသည် သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။

“အစကတော့ မင်းက မင်းဖာသာ ငါ့လက်မောင်းထဲကို ပြေးဝင်လာတာလေ”

သူ၏စကားများက လုနန် ကို စကားမပြောနိုင်ဖြစ်စေခဲ့သော်လည်း ဖေးကျီအန်းက ဆက်ပြောသည်။ “ကျိုးကြောင်းဆီလျော်စွာ ပြောရအောင်၊ နန်နန်။ မင်းက မွေးစားမေမေ့ကို နေ့တိုင်း ဟင်းရည်ကျိုခိုင်းတယ်။ ဒီနေ့တော့ မင်းက နှစ်ခွက်ကျိုခိုင်းချင်တယ်လို့ ပြောတယ်။ ငါက သာမန်ယောက်ျားတစ်ယောက်လေ”

ဤသည်မှာ ဖေးကျီအန်းက လုနန်ကို သူမကို ချစ်စနိုးဖြင့် ပထမဆုံးအကြိမ် ခေါ်ဆိုခြင်းဖြစ်သည်။ သူ၏အသံသည် နိမ့်ကျပြီး ညင်သာကာ အကူအညီမဲ့သည့် အရိပ်အယောင်အနည်းငယ် ပါဝင်နေသည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် လုနန်သည် သူမကိုယ်သူမ ခုခံကာကွယ်ရန် အာရုံစိုက်လွန်းနေသဖြင့် သူ၏အသံလေသံထဲမှ ကွဲပြားမှုကို သတိမပြုမိခဲ့ပေ။

“ကျွန်မ… ကျွန်မ… မွေးစားမေမေ့ကို အာဟာရဆေးကျိုခိုင်းတာ ကျွန်မ မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောပြီးပြီလေ”

“ဒါဆို ဒီညကိစ္စကကော”

လုနန်သည် စကားလုံးများ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ သူမသည် မကျေနပ်နိုင်ဘဲ ခါးသီးမှုကို မြိုချနေရသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။

'တော်ပြီ။ ဒီခံစားချက်မဲ့ကမ္ဘာကြီး အဆုံးသတ်သွားပါစေတော့။"

လုနန်သည် မျက်လုံးများကိုမှိတ်ကာ ဘာမှမဟုတ်ဟု သူမကိုယ်သူမ ပြောလိုက်သည်။ စောင့်နေလိုက်၊ သူ့ဒဏ်ရာ ပျောက်ကင်းသွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူမက သူမ၏ အခွင့်အရေးကို ပြန်လည်ရယူမည့်နေ့ ရောက်လာလိမ့်မည်။

သူမအိပ်ပျော်သွားစဉ် ဖေးကျီအန်းက သူမကို သူမ၏ အမည်ပြောင်ဖြင့် ခေါ်ခဲ့သည်ကို ရုတ်တရက် သတိရမိသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ သူမက သူ့ကိုခေါ်ဆိုပုံကို ပြောင်းလဲသင့်သည်ဟု ဆိုလိုခြင်းလော။

နောက်တစ်နေ့နံနက်၊ မွေးစားအမေနှင့်အတူ လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်ရန် လုနန် သည် ခြောက်နာရီတွင် ထခဲ့သည်။ သူမနိုးလာချိန်တွင် ဖေးကျီအန်းသည် ထွက်သွားနှင့်ပြီဖြစ်ပြီး သူ၏ကုတင်ဘက်ခြမ်းသည် သပ်ရပ်စွာ ခင်းကျင်းထားသည်။

ဖေးကျီအန်းသည် သူဒဏ်ရာမရမီကထက် လွန်ခဲ့သောရက်များတွင် ပိုမိုအလုပ်များနေခဲ့သည်။ မွေးစားအမေ၏ အဆိုအရ သူမ မရှိစဉ်က သူသည် နေ့လယ်စာစားရန်ပင် ပြန်မလာခဲ့ပေ။

ကုတင်ပေါ်တွင်ထိုင်ရင်း လုနန်သည် နောင်တွင် ဖေးကျီအန်း ကို မည်သို့ကိုင်တွယ် (စနောက်) ရမည်ကို စဉ်းစားရင်း အတွေးလွန်နေခဲ့သည်။

အချိန်အတော်ကြာ စဉ်းစားပြီးနောက် သူမသည် ကောင်းမွန်သော အစီအစဉ်တစ်ခုကို မစဉ်းစားနိုင်ခဲ့ပေ။ သူက အပြစ်ကို သူမအပေါ်သို့ လွှဲချရန် အခြားဟင်းရည်တစ်ခွက်သောက်ရန် လိုအပ်သည်ဟူသော ဆင်ခြေကို အသုံးပြုခဲ့သည်မှာ ဒေါသထွက်စရာကောင်းသည်။ ဤလောကတွင် တရားမျှတမှု ရှိသေးရဲ့လား။

လုနန်သည် နားမလည်နိုင်ဖြစ်ကာ သူမ၏လက်သီးကို ဒေါသတကြီးထုရင်း စိတ်ပျက်စွာဖြင့် ကုတင်ပေါ်မှ ထလိုက်သည်။

သူမအောက်ထပ်သို့ ဆင်းသွားသောအခါ ပဲသီးစိမ်းများ ရွေးနေသော မွေးစားအမေကိုသာ တွေ့လိုက်ရသည်။ လုနန် သည် ပတ်ပတ်လည်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

“မွေးစားမေမေ၊ ဖေးကျန့် မထသေးဘူးလား”

မွေးစားအမေသည် လုနန်ကို မြင်သောအခါ လန့်သွားပြီး တိတ်တဆိတ် ဆုတောင်းစာတစ်ပုဒ် ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။ လုနန်အပေါ် သူမ၏နားလည်မှုအရ အမျိုးသမီးငယ်လေးသည် စနေ၊ တနင်္ဂနွေများတွင် အိပ်ရာထနောက်ကျလေ့ရှိသည်ကို သူမသိသည်။ ယနေ့နံနက်တွင် သူမသည် လုနန် ပိုကြာကြာအိပ်ပြီး လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်ရန် မေ့သွားစေရန် မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် သူမကို ဟင်းရည်ယူလာပေးရန် တံခါးမခေါက်ဘဲ တမင်ရှောင်ခဲ့သည်။

မမျှော်လင့်ဘဲ အမျိုးသမီးငယ်လေးသည် ထလာခဲ့သည်။ အဘွားကြီးသည် ယခုအခါ လေ့ကျင့်ခန်းကိစ္စကို ပြောမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေသဖြင့် သူမသည် အပြစ်ကို အခြားတစ်ယောက်ထံသို့ အမြန်လွှဲချလိုက်သည်။

“ရှောင်ကျန့် လား၊ သူ မထသေးဘူး။ သူအိပ်ပုပ်ကြီးနေတယ်။ နန်နန်၊ သွားပြီး သူ့ကို မြန်မြန်နှိုးလိုက်။ အိမ်မှာ သူ့ကိုစောင့်နေတဲ့ အလုပ်တွေအများကြီးပဲ။ အိုး၊ ပြီးတော့ သူ့ကို စာကျက်ဖို့ စီစဉ်ထားတာ မဟုတ်လား။ ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်၊ သူ စာကြိုးစားဖို့လိုတယ်”

“……”

'မွေးစားမေမေရယ်၊ အရမ်းသိသာနေတာ မဟုတ်ဘူးလား။'

သို့သော် လုနန်သည် သူမကို ထောက်ပြမနေတော့ပေ။ သူမသည် ဖေးကျန့်ကို ဦးစွာ ကိုင်တွယ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူမသည် အပေါ်ထပ်သို့တက်ကာ ဖေးကျန့်၏ တံခါးကို ခေါက်လိုက်သည်။ အနည်းငယ်ခေါက်ပြီးနောက် သူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ တံခါးဖွင့်လိုက်ပြီး အံကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“သိပါတယ်၊ ကျွန်တော် သူတို့ကို သွားနှိုးလိုက်မယ်”

ညီအစ်ကိုကောင်းတို့သည် ကောင်းချီးမင်္ဂလာနှင့် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးများကို မျှဝေခံစားကြသည်။ သူက လုနန် ကို မတိုက်ခိုက်နိုင်သည့်အတွက် သူ့နှင့်အတူ ပါဝင်ရန် လူအနည်းငယ်ကို ထပ်ခေါ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

'ကျွတ်စ်ကျွတ်စ် .. ' လုနန် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ ဤသည်မှာ စစ်မှန်သော ဆိုရှယ်လစ် ညီအစ်ကိုသံယောဇဉ်ပင်။ ကျန့်ခိုင်ပင်းနှင့် အခြားသူများသည် ဖေးကျန့်ကို ကျေးဇူးမတင်သင့်ဘူးလား။

နောက်ဆုံးတွင် အဘွားကြီးသည် လုနန်၏ လက်မှ မလွတ်မြောက်နိုင်ဘဲ သူမနှင့်အတူ နာရီဝက်ကြာ လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်ခဲ့ရသည်။

နာရီဝက်အကြာတွင် လုနန်သည် နောက်ဆုံးတွင် အန်တီဝူ ကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။ အန်တီဝူသည် ဖေးကျန့်နှင့် အကြည့်ချင်းဖလှယ်လိုက်ကြပြီး သူတို့သည် ဆွေမျိုးရင်းများကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုနေ့မှစ၍ သူတို့၏ မိသားစုသံယောဇဉ်သည် ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာခဲ့သည်။