Chapter 47
Vol. 4 Ch. 47
"လူတိုင်းက ကျောက်ရှင်းမှာ မကောင်းတဲ့ရည်ရွယ်ချက်ရှိတာကို မြင်နိုင်ရဲ့သားနဲ့ ဟောရှောင်လင်းက ဘာလို့သူနဲ့ပေါင်းနေသေးတာလဲ။ ဘယ်သူမှ သူတို့ကို သတိမပေးကြဘူးလား။" လုနန်က သူမ၏နားမလည်မှုကို ထုတ်ဖော်မေးလိုက်သည်။
"သတိပေးတဲ့သူရှိတာပေါ့ဟဲ့။" အစ်မချင်က မကျေမနပ်ဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။
"တစ်ယောက်ယောက်က စေတနာနဲ့သတိပေးတော့ သူက သူတို့က ဝင်စွက်ဖက်တယ်လို့တောင် ပြန်တိုင်သေးတယ်။ ဟွန့်၊ သူက မွှေခံရတာနဲ့တန်တယ်။"
လုနန် - “…” အမှုကတော့ ဖြေရှင်းပြီးသွားပြီ၊ သတိပေးခဲ့တဲ့သူက အစ်မချင် ကိုယ်တိုင်ပဲဖြစ်ရမယ်။
အစ်မချင်ကို အနေမခက်စေရန်အတွက် လုနန်က သူမကို ထုတ်မပြောရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ အဲဒီအစား အစ်မချင်၏ ပြောစကားကို နားထောင်နေလိုက်သည်။
"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျောက်ရှင်းက လောင်စုန့် ရဲ့ဇနီးပဲလေ။ သူက ဒီပြဿနာတွေကို လှုံ့ဆော်နေတဲ့သူဆိုတာ သက်သေပြဖို့ ငါတို့မှာ ဘာအထောက်အထားမှမရှိဘူး။ ပြီးတော့ ဟောရှောင်လင်းလို မိန်းမပျိုလေးတွေက ကျောက်ရှင်းကို ဘယ်လောက်တောင်ယုံကြည်နေကြလဲဆိုတာကြည့်စမ်း။ သူတို့က သူ့ကို လူကောင်းတစ်ယောက်လို့ထင်နေကြတာ။ ငါတို့လို အပြင်လူတွေက အဲ့ဒါနဲ့ပတ်သက်ပြီး ဘာပြောနိုင်မှာလဲ။"
ဤစကားများသည် အစ်မချင်၏ တစ်ဖက်သတ်ပြောစကားများသာ ဖြစ်သော်လည်း၊ ခုနက ကျောက်ရှင်းနှင့် စကားပြောပြီးနောက် လုနန်သည် အစ်မချင်ကို ယုံကြည်ရန် လွယ်ကူသွားသည်။
လုနန်သည် နက်နက်နဲနဲ စဉ်းစားကြည့်သောအခါ ဟောရှောင်လင်းနှင့် သူမ၏ သူငယ်ချင်းများသည် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာအနိုင်ကျင့်သူများ၏ လှည့်စားခြင်းကိုခံနေရသော ခေတ်သစ်လူတစ်ဦးနှင့်တူကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။ သူတို့သည် ဤမယုံကြည်ရသောလူများကို လုံးဝယုံကြည်ကြပြီး အခြားသူများက အမှန်တရားကိုဖော်ထုတ်ရန် ကြိုးစားသောအခါတွင်ပင် သူတို့ကိုကာကွယ်ပေးကြသည်။
သို့သော် နောက်ဆုံးတွင်တော့ ဤသည်မှာ ဟောရှောင်လင်း၏ ကိုယ်ပိုင်ကိစ္စဖြစ်သည်။ အစ်မချင်၏ စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် သတိပေးမှုက အမှန်တရားကို လျစ်လျူရှုရန် ဆုံးဖြတ်ထားသူတစ်ဦးကို စည်းရုံးရန် ခက်ခဲကြောင်း ပြသနေသည်။ လုနန်သည် အလွန်အကျွံ ပါဝင်ပတ်သက်လိုခြင်း မရှိပေ။ ကျောက်ရှင်းက သူမကို လှည့်စားရန်မကြိုးစားသရွေ့ ဒီကိစ္စသည် သူမနှင့်မသက်ဆိုင်ပေ။
ဤအသိတရားကိုရပြီးနောက် လုနန်သည် အစ်မချင် နောက် ဧည့်ခန်းထဲသို့လိုက်ဝင်သွားသည်။ ထိုအချိန်တွင် ဧည့်ခန်းထဲတွင် လူတစ်စုစုဝေးနေကြသည်။
အသက်ကြီးပိုင်း စစ်ဘက်ဇနီးအချို့သည် အလယ်ရှိ ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်နေကြပြီး၊ မိန်းမပျို အနည်းငယ်မှာမူ အနည်းငယ်တောင့်တင်းပြီး မသက်မသာဖြစ်နေပုံရကာ အဓိကပွဲစတင်ပြီဖြစ်ကြောင်း ညွှန်ပြနေသည်။
အစ်မကျန့်ကိုတော့ မတွေ့ရပေ။ လုနန်သည် ပတ်ပတ်လည်ကိုကြည့်လိုက်ပြီး မျှော်လင့်ထားသည်ထက် မိန်းကလေးများ ပိုများနေသည်ကို သတိပြုမိသည်။ မိသားစုနှစ်စု၊ သုံးစုသာရှိရမည် မဟုတ်ဘူးလား။
လုနန်က အစ်မချင်ကိုမေးလိုက်သည်။ "အစ်မ၊ ဘာလို့မိန်းကလေးတွေ အများကြီး ရောက်နေတာလဲ။"
"ဪ၊ ငါတို့ဝင်းရှေ့မှာနေတဲ့ စစ်ဘက်ဇနီးတွေက အစ်မကျန့် နဲ့ ဆက်ဆံရေးကောင်းကြတယ်။ သူ့အိမ်မှာ လူစုပွဲရှိတယ်ကြားတော့ လူငယ်တွေတွေ့ဆုံဖို့ နောက်ထပ် အခွင့်အရေးတစ်ခုလို့ထင်ပြီး သူတို့သမီးတွေကိုခေါ်လာကြတာ။"
"အခုသူတို့ရောက်လာမှတော့ လက်ဗလာနဲ့ပြန်လွှတ်လို့မဖြစ်ဘူးလေ။ လူပိုခေါ်ပြီး ကြင်ယာရှာ ကပွဲတစ်ခုကျင်းပလိုက်တာက ပိုကောင်းမယ်။ အစ်မကျန့် က အခုနေရာစီစဉ်ဖို့ ဖုန်းဆက်နေတယ်။" အစ်မချင်က ရှင်းပြသည်။
"ဘာလို့ မိန်းကလေးတွေပဲ ရှိနေတာလဲ။" လုနန်က သိလိုစိတ်ဖြင့်မေးလိုက်သည်။
အစ်မချင်က ပခုံးတွန့်လိုက်သည်။ "ဒီမှာရှိတာအားလုံးက မိန်းမတွေချည်းပဲ။ လူငယ်ယောက်ျားလေးတစ်သိုက်ကို ဝင်ခွင့်ပေးလို့ရော ဘာထူးမှာလဲ။ သူတို့က အပြင်ထွက်ပြီး အလုပ်ကြမ်းလုပ်လို့ရတာပဲ။"
လုနန် - “…” ဒါက အရမ်းကို ၁၉၆၀ ခုနှစ်ဆန်တာပဲ။
ခဏအကြာတွင် အစ်မကျန့်က အောက်ထပ်သို့ ဆင်းလာပြီး လူတိုင်းကိုခေါ်ပြောလိုက်သည်။
"ဒီစနေ၊တနင်္ဂနွေမှာ အဝတ်အထည်စက်ရုံမှာ ကပွဲတစ်ခုရှိတယ်၊ ဒီနဲ့ မဝေးဘူး။ ဘတ်စ်ကားမှတ်တိုင်နှစ်ခုစီးသွားရုံပဲ။ ပွဲက မနက်ကနေညအထိ ကျင်းပမှာဖြစ်ပြီး လူငယ်တွေ အများကြီးတက်ရောက်ကြလိမ့်မယ်။ မင်းတို့ကချင်တယ်ဆိုရင် သွားပြီးပျော်ပွဲရွှင်ပွဲမှာပါဝင်နိုင်တယ်။ မမျှော်လင့်ထားတဲ့ အံ့အားသင့်စရာတွေတောင် ရနိုင်တယ်။"
အစ်မကျန့်က ထိုအံ့အားသင့်စရာများက ဘာတွေလဲဟု တိတိကျကျမပြောခဲ့သော်လည်း မိန်းကလေးအများအပြားက ထိုအဓိပ္ပာယ်သက်ရောက်မှုကြောင့် တိတ်တဆိတ် မျက်နှာနီမြန်းသွားကြသည်။
လုနန်သည် ကပွဲအကြောင်းကြားရသောအခါ အနည်းငယ် အားကျမိသည်။ သူမလည်း သွားပြီးပျော်ချင်သည်... သူမ မကတတ်လျှင်ပင် ဤခေတ်အခါက ကပွဲတစ်ခုကို တွေ့ကြုံခံစားရုံဖြင့် ပျော်စရာကောင်းလိမ့်မည်။
"သေချာပေါက် အိမ်ထောင်သည် စုံတွဲတွေကလည်း ကပွဲမှာပါဝင်ချင်တယ်ဆိုရင် ရတယ်နော်။ ခင်ပွန်းတွေကိုခေါ်လာပြီး လွတ်လွတ်လပ်လပ်ကကြပါ။ ဘယ်သူမှ ဘာမှမပြောရဲစေရဘူးလို့ ကျွန်မအာမခံတယ်။" အစ်မကျန့်က နောက်လိုက်သောအခါ လူတိုင်းရယ်မောကြသည်။ အသက်ကြီးပိုင်း စစ်ဘက်ဇနီးများကတော့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မှတ်ချက်တစ်ခုအဖြစ်သာ သဘောထားကြသည်။ သူတို့အတွက်မူ ဤမျှကြာအောင် အိမ်ထောင်ကျပြီးသော စုံတွဲများက ကတတ်ရန် သင်ယူခြင်းသည် ရယ်စရာကောင်းသည်ဟု ထင်ရသည်။ ထို့အပြင် သူတို့က ကတတ်သည်လည်း မဟုတ်ပေ။
သို့သော် လူငယ်စစ်ဘက်ဇနီးအချို့မှာမူ ထိုအတွေးကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြသည်။ အစ်မကျန့် က ကပွဲသည် တစ်နေကုန်ကြာမည်ဟု ပြောခဲ့သောကြောင့် အမျိုးသားများက အလုပ်ပြီးနောက် ကပွဲသို့လာရောက်ပြီး အနည်းငယ်ကခုန်ခြင်းသည် ကျိုးကြောင်းဆီလျော်သည်မဟုတ်ပါလား။
ဝမ်ဟုန့်မျန် နှင့် လီလင့်ယီတို့သည် တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက်ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူတို့နှစ်ဦးလုံးစိတ်ဝင်စားနေကြောင်း သိလိုက်ကြသည်။ အနည်းငယ်ရှက်ရွံ့နေသော လီလင့်ယီက မျက်နှာနီမြန်းကာ မေးလိုက်သည်။
"နင်က နင့်ရဲ့ လောင်ရှန့်ကိုခေါ်မှာလား။"
ဝမ်ဟုန့်မျန်က မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး အနီးအနားရှိ အစ်မချင်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ အသံမြှင့်ပြောလိုက်သည်။
"ဘာလို့မခေါ်ရမှာလဲ။ ဒါကို အချစ်လို့ခေါ်တယ်။ ဒါပေမယ့် တချို့လူတွေကတော့ သူတို့ရဲ့ဘဝတစ်လျှောက်လုံးကို ကလေးတွေအပေါ်မှာပဲ အာရုံစိုက်နေတတ်ကြတယ်။ သူတို့က အချစ်ဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာကို ဘယ်တော့မှနားလည်မှာမဟုတ်ဘူး။"
လီလင့်ယီက ဝမ်ဟုန့်မျန်ကို တွန်းကာ စကားဆက်မပြောရန် တိုက်တွန်းလိုက်သည်။
အစ်မချင်သည် ထိုမှတ်ချက်က သူမကိုရည်ရွယ်ကြောင်း ချက်ချင်းနားလည်လိုက်သည်။ သူမသည် အချစ်ဇာတ်လမ်းဆိုတာဘာလဲဟု နားမလည်သော်လည်း မီးဖိုချောင်နှင့် ကလေးများအပေါ်အာရုံစိုက်ခြင်းက ဘာမှားနေသလဲ။ သူမသည် သူမ၏ခင်ပွန်းနှင့်ကလေးများကို ကောင်းကောင်းဂရုစိုက်နိုင်ပြီး ဒါသည် အခြားသူများထက် မညံ့ပေ။
သူမသည် ဤသို့တွေးနေသော်လည်း အစ်မချင်၏ မျက်နှာတွင် စိတ်ပျက်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခုဖြတ်သန်းသွားသည်။ သူမသည် ဝမ်ဟုန့်မျန်၏ ပညာတတ်ခြင်း သို့မဟုတ် ရုပ်ရည်ကောင်းမွန်ခြင်းကို အားမကျပေ။ သူမအားကျသည်မှာ သူမနှင့် လောင်ရှန့် တို့ အတူတကွ ဖြည့်ဆည်းပေးသော ဘဝကို ပျော်ရွှင်စွာ ဖြတ်သန်းနေခြင်းဖြစ်သည်။ သူမ၏ ခင်ပွန်းကို လောင်ရှန့် နှင့် နှိုင်းယှဉ်လိုက်သောအခါ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကွာခြားသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ ထို့ကြောင့် တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူမသည် ဝမ်ဟုန့်မျန်ကို ပြန်မချေပဘဲ သူမ၏စကားများကို မကြားဟန်ဆောင်လိုက်သည်။
လုနန်သည် အစ်မချင်၏ မျက်နှာပေါ်မှ စိတ်ပျက်မှု အရိပ်အယောင်ကို သတိပြုမိပြီး သူမ ကချင်တာဖြစ်မည်ဟု သိလိုက်သည်။ ထို့ကြောင့် သူမ အကြံပြုလိုက်သည်။
"အစ်မ၊ ကျွန်မတို့ ကပွဲကို အတူတူသွားကြမလား။ အစ်မကျန့်က ကပွဲက တစ်ကိုယ်တည်းသမားတွေရော အိမ်ထောင်သည်တွေရောအတွက် ဖွင့်ထားတယ်၊ ဒါကြောင့် စုံတွဲတွေလည်း ပါဝင်နိုင်တယ်လို့ပြောတယ်။"
ဝမ်ဟုန့်မျန်၏ မှတ်ချက်များကြောင့် အနည်းငယ်စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီဖြစ်သော အစ်မချင်သည် လုနန် ၏ အကြံပြုချက်ကြောင့် အားတက်သွားသည်။ သူမသည် အံကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။
"ကောင်းပြီလေ၊ ငါအိမ်ပြန်ရောက်ရင် လောင်ကျန်းကိုဖုန်းခေါ်ပြီး အလုပ်ပြီးရင် အထည်စက်ရုံကနေ ငါ့ကိုလာကြိုခိုင်းမယ်။"
ဤနေရာတွင် အစ်မချင်သည် တစ်ဖန်ပြန်တွန့်ဆုတ်သွားသည်။
"နင်မြင်တဲ့အတိုင်းပဲ၊ ငါက ရုပ်မဆိုးပါဘူး၊ ဒါပေမယ့် ငါ့ကိုယ်ငါ ဂရုမစိုက်တတ်ဘူး။ နင်က လက်ရာတော်တော့ ငါ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်ဖို့ ကူညီပေးနိုင်မလား။"
လုနန်က ပြုံးပြီး ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "ရတာပေါ့။ အစ်မရဲ့ လောင်ကျန်းက အစ်မကို မျက်စိမခွာနိုင်တဲ့ထိ လှသွားအောင် ကျွန်မလုပ်ပေးမယ်လို့ အာမခံတယ်။"
"အား! ကျေးဇူးတင်လိုက်တာ။" အစ်မချင်က ပျော်ရွှင်စွာပြောလိုက်သည်။
ညနေပိုင်းကပွဲအထိ အချိန်တစ်ဝက်ကျော် ကျန်သေးသောကြောင့် အမျိုးသမီးနှစ်ဦးသည် အစ်မကျန့်ကိုနှုတ်ဆက်ပြီး ကျန့်အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။ ကျန့်ခိုင်ပင်းသည် အိမ်တွင် သူ၏မောင်နှမများကို ဂရုစိုက်နေသည်။ သူ လုနန်နှင့် သူ့အမေပြန်လာသည်ကို မြင်သောအခါ တိတ်တဆိတ် သူ့အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားသည်။ သူသည် လုနန် ရှေ့တွင် စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီး သူမရှေ့တွင် မနေရန် ကြိုးစားကာ သူမကို သူ့အား ဆူပူဖို့ အခွင့်အရေးမပေးရန် ဆုံးဖြတ်ထားသည်။
လုနန်နှင့် အစ်မချင် နှစ်ဦးလုံးသည် သူ့ကိုဂရုမစိုက်ကြဘဲ အလုပ်ရှုပ်နေကြသည်။
ပထမဆုံးအနေဖြင့် အစ်မချင်သည် ကလေးမွေးပြီးနောက် ကိုယ်အလေးချိန်တက်လာခဲ့ပြီး သူမ၏ဝမ်းဗိုက်တွင် အဆီပိုများရှိနေသည်။ ဤသည်မှာ သူမလွယ်လွယ်ကူကူ ပြင်ဆင်၍ မရသောအရာဖြစ်ပြီး ဖုံးကွယ်ရန် နည်းလမ်းများသာ ရှာဖွေနိုင်သည်။ သို့သော် အစ်မချင်၏ အဝတ်အစားများထဲတွင် ထိုကဲ့သို့ ဖုံးနိုင်စွမ်းရှိသောအဝတ်အစားမရှိသလို၊ လုနန်၏ အဝတ်အစားများမှာလည်း သူမအတွက် သေးလွန်းနေသည်။
နှစ်ဦးသား ဈေးဝယ်ထွက်ကြပြီး လုနန်က အစ်မချင်ကို ပန်းပွင့်ကြီးများပါသော ဂါဝန်ရှည်တစ်ထည်နှင့် ဖိနပ်လေးတစ်ရံကို ရွေးချယ်ပေးခဲ့သည်။ အစ်မချင်က တွန့်ဆုတ်စွာ ဝယ်ယူခဲ့သည်။
အိမ်ပြန်ရောက်ပြီးနောက် လုနန်က ဂါဝန်ကို အနည်းငယ်ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုများပြုလုပ်ခဲ့သည်။ သူမသည် လည်ပင်းကို V ပုံစံ အဟိုက်သို့ပြောင်းပြီး ခါးစည်းကြိုးတပ်ပေးလိုက်သည်။ အနည်းဆုံးတော့ ဘေးဘက်မှကြည့်လျှင် အဆီပိုများမမြင်ရတော့ပေ။ အစ်မချင်၏ ဖြူဖွေးသော အသားအရေနှင့်အတူ ထိုဂါဝန်သည် သူမကို အနည်းငယ် ပြည့်တင်းသော်လည်း လှပသော အသွင်အပြင်ကို ပေးစွမ်းသည်။
နောက်တစ်ခုက ဆံပင်ဖြစ်သည်။ အစ်မချင်၏ ဆံပင်သည် အလယ်အလတ်အရှည်ရှိသည်။ သူမသည် များသောအားဖြင့် အဆင်ပြေစေရန်အတွက် ဆံပင်ကိုနောက်သို့စည်းထားကာ သူမ၏ကျယ်ပြန့်သောနဖူးကို ဖော်ထားသည်။ အမှန်တကယ်တွင် သူမသည် ဆံပင်ဆံမြိတ်နှင့် ပို၍လိုက်ဖက်သည်။
တိုနီလုက အွန်လိုင်းပေါ်တက်လာပြီး အစ်မချင် ကို သူမ၏ မျက်နှာကို ပိုမိုသွယ်လျစေသော ချော့မော့သည့် ဘော့ဆံပင်ပုံစံကို အောင်မြင်စွာပြုလုပ်ပေးခဲ့သည်။
ဆံပင်ဆံမြိတ်ချကာ အနည်းငယ်ရှည်သော ဘေးနှစ်ဖက်မှ ဆံမျှင်များကို အပူချောင်းဖြင့်ကောက်ကာ ပြီးပြည့်စုံစွာ လိုက်ဖက်အောင်ပြုလုပ်ပေးခဲ့သည်။ ကျန်ဆံပင်များကို နောက်သို့ စည်းထားပြီး ဤဆံပင်ပုံစံအသစ်နှင့်အတူ သူမသည် အနည်းဆုံး ဆယ်နှစ်ခန့်ငယ်သွားပုံရသည်။
ပန်းပွင့်ဂါဝန်ရှည်နှင့် တွဲဖက်လိုက်သောအခါ ငယ်ရွယ်နုပျိုပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိနေသည်။
နောက်ဆုံးမှာ သူမ၏ မိတ်ကပ်ဖြစ်သည်။ သူမ၏ အဝတ်အစားနှင့် ဆံပင်ပုံစံနှင့်နှိုင်းယှဉ်လျှင် ဒါသည် အလွယ်ဆုံးအပိုင်းဖြစ်သည်။ အစ်မချင်သည် ဖြူဖွေးသောအသားအရေရှိပြီး မိတ်ကပ်အနည်းငယ်လိမ်းလိုက်ရုံဖြင့် အပြစ်အနာအဆာများစွာကို ဖုံးကွယ်နိုင်သည်။ လုနန်က သူမကို လန်းဆန်းပြီး ကျက်သရေရှိသော အသွင်အပြင်ကိုသာ ပေးခဲ့ပြီး၊ ဒါသည် သူမ၏ အရှိန်အဝါကို ချက်ချင်းပြောင်းလဲသွားစေသည်။
အစ်မချင်သည် ဖေးမိသားစုအိမ်မှ သူမအိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ ကျန့်ခိုင်ပင်း အံ့အားသင့်သွားသည်။
"ခင်ဗျားက ဘယ်သူလဲ။" သူကအော်ပြောလိုက်သည်။
အစ်မချင်က သူမ၏ခါးကိုထောက်ကာ အော်လိုက်သည်။
"ဒီကောင်စုတ်လေး၊ ငါက နင့်အမေပဲ။"
"အမေလား။" ကျန့်ခိုင်ပင်း၏ ပါးစပ်သည် မယုံနိုင်စွာဖြင့် အဟောင်းသား ဖြစ်သွားသည်။
"အမေက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်ငယ်သွားတာလဲ။"
ဤသည်ကိုကြားသောအခါ အစ်မချင်က ပျော်ရွှင်စွာပြန်ပြောလိုက်သည်။
"ဒါတွေအားလုံးက မင်းရဲ့အန်တီ လုရဲ့ ကျေးဇူးကြောင့်ပေါ့။ သူဘယ်လိုလုပ်လိုက်လဲ မသိဘူး၊ သူ့လက်တွေက တကယ်ကို မှော်ဆန်တာပဲ။"
သို့သော် လုနန်၏ အိမ်ရှိ ပုလင်းများနှင့်အိုးများအားလုံးကို စဉ်းစားမိသောအခါ အစ်မချင် တုန်လှုပ်သွားသည်။ ထိုနှင်းပွင့်ခရင်မ်များအားလုံးသည် ငွေအများကြီးကုန်ကျမည်မှာ သေချာသည်။ ထို့အပြင် လုနန် သည် ယနေ့တွင် ဈေးဝယ်ထွက်စဉ် ယွမ်ငါးဆယ်၊ ခြောက်ဆယ်ကို မျက်တောင်မခတ်ဘဲ သုံးစွဲခဲ့သည်။ အစ်မချင် သည် လောင်ဖေး အတွက် စိတ်မကောင်းမဖြစ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ လှပသော ဇနီးတစ်ယောက်ကို လက်ထပ်ရခြင်းသည် မလွယ်ကူပေ။
"မြန်မြန်လုပ်၊ နင့်အဖေကို ဖုန်းခေါ်ပြီး ဒီည အထည်စက်ရုံမှာ ငါ့ကိုလာကြိုခိုင်းလိုက်။ ငါ ကပွဲသွားချင်တယ်။ သူ မသွားရင်လည်း ကိစ္စမရှိဘူး။ ငါ တခြားတစ်ယောက်နဲ့ ကပစ်လိုက်မယ်။"
တစ်ရက်တည်းမှာပင် အစ်မချင်သည် အမျိုးသမီးများ ပျော်ရွှင်မှုကို ရှာဖွေခြင်းနှင့် ပတ်သက်သော လုနန်၏ အတွေးအခေါ်များစွာကို စုပ်ယူခဲ့သည်။ သူမသည် လှပစွာဝတ်စားဆင်ယင်ခြင်းသည် အခြားသူများအတွက်သာမဟုတ်ဘဲ၊ သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်ပျော်ရွှင်မှုအတွက်ဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။ ကခြင်းသည် သူမ၏ ခင်ပွန်းအတွက်သာမဟုတ်ဘဲ၊ သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်ပျော်ရွှင်မှုအတွက်ဖြစ်သည်။ သူမစဉ်းစားလေလေ၊ ဒီအတွေးအခေါ်သည် ပို၍ကျိုးကြောင်းဆီလျော်လေလေဖြစ်သည်။
အထူးသဖြင့် လုနန်က သူမကိုမိတ်ကပ်လိမ်းပေးပြီးနောက် အစ်မချင်သည် မှန်ထဲတွင်ကြည့်ကာ သူမ၏ အသွင်အပြင်ကြောင့် အမှန်တကယ်အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူမကိုယ်သူမ ဤမျှလှပနေသည်ကိုမြင်ရခြင်းက သူမကို တောက်ပပြီး ပျော်ရွှင်စေသည်။ ဝမ်ဟုန့်မျန် က သူမ၏ အဝတ်အစားများကို အမြဲကြွားဝါနေခြင်းမှာ အံ့ဩစရာမရှိပေ။ အစ်မချင်သည် ယခုအခါ ကြွားဝါချင်နေပြီဖြစ်သည်။
အစ်မချင် ပွင့်လန်းလာသည်နှင့်အမျှ လုနန် သည်လည်း သူမကိုယ်သူမပြင်ဆင်ရန် အချိန်ယူခဲ့သည်။ သူမသည် ကခုန်ရန်အတွက် ပြီးပြည့်စုံသော ကောင်းကင်ပြာရောင်ဂါဝန်ရှည်ကိုရွေးချယ်ပြီး သူမ၏ဆံပင်ကို လိုက်ဖက်သော အဝတ်ဘီးကုတ်လေးတပ်ပြီး ကျစ်ဆံမြှီး ကျစ်ကာ နောက်သို့စည်းထားသည်။
သူမအောက်ထပ်သို့ ဆင်းလာသောအခါ ဖေးကျန့် သည် လုနန်၏ အသွင်အပြင်အသစ်ကို အံ့အားသင့်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။
"မင်းလည်း သွားမှာလား။"
တစ်နေ့လုံး သူသည် အမျိုးသမီးများ အလှအပအတွက် ဆံပင်ကောက်ရန် အပူချောင်းများကိုပင် အသုံးပြုသည်အထိ မည်မျှကြိုးစားသည်ကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ကြုံခဲ့ရသည်။ ထိုသည်က အံ့ဩစရာကောင်းလှသည်။
ပို၍အံ့ဩစရာကောင်းသည်မှာ အန်တီချင်၏ ပြောင်းလဲမှုဖြစ်သည်။ သူမသည် အလွန်လှပနေသော်လည်း သူမ၏ ယခင်အသွင်အပြင်နှင့် လုံးဝမတူတော့ဘဲ ဖေးကျန့် ကို အနေရခက်စေသည်။
လုနန်က သူမ၏ဆံပင်ကိုသပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။
"ဟုတ်တယ်၊ ငါ ကပွဲတစ်ခါမှမသွားဖူးဘူး။ အနောက်တိုင်းပုံစံပွဲကိုကြည့်ပြီး ပျော်ပွဲရွှင်ပွဲမှာပါဝင်ချင်တယ်။ မင်းသွားမှာလား။ အထည်စက်ရုံကပွဲမှာ ကိတ်မုန့်လေးတွေ ရှိမယ်လို့ကြားတယ်။ သွားရကျိုး နပ်မှာပါ။"
ဖေးကျန့်သည် ယနေ့တွင် ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ နာခံမှုရှိနေပြီး၊ တောင်းဆိုသမျှကို မညည်းညူဘဲ လုပ်ဆောင်ပေးသည်။ သူသည် လုနန်နှင့် အစ်မချင်တို့ကို အပူချောင်းများဖြင့် ဆံပင်ကောက်ခြင်းအတွက် နောက်ပြောင်ဝေဖန်ခဲ့သော်လည်း သူသည် သူတို့ကိုကူညီပေးဖို့ လျင်မြန်ပြီး၊ တုတ်ချောင်းများကို ဆံပင်ကောက်ရန်အတွက် ဘေးကင်းသောအပူချိန်သို့ အပူပေးခဲ့သည်။
ဖေးကျန့် သည် ဆိုဖာပေါ်တွင် လှဲလျောင်းနေရင်း သူကပွဲများသို့သွားဖူးကြောင်း စဉ်းစားနေသည်။ ကပွဲများသည် ယောက်ျားများနှင့်မိန်းမများ အတူတကွယိမ်းနွဲ့နေကြသည့် လူစုဝေးပွဲများသာဖြစ်သည်။ အဲ့ဒါက ဘာများစိတ်ဝင်စားစရာကောင်းသနည်း။ ကပွဲမှကိတ်မုန့်လေးများသည် အရသာရှိသော်လည်း လုနန်က အိမ်တွင်ပြုလုပ်သောကြောင့် သူသည် ကိတ်မုန့်တစ်လုံးစားရန်အတွက် ထိုနေရာအထိ ဘာကြောင့်သွားရမည်နည်း။
"ကျွန်တော် မသွားဘူး။" သူက ပြတ်သားစွာပြောလိုက်သည်။ သူသည် အိမ်တွင်နေပြီး ဟွိုက်ဟွိုက်နှင့်ကစားခြင်းကို ပိုနှစ်သက်သည်။ ထို့အပြင် လုနန် အပြင်ထွက်နေသောကြောင့် သူသည် ဘတ်စကတ်ဘောကစားရန် တိတ်တဆိတ်ထွက်သွားနိုင်သည်။
လုနန်က ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီလေ၊ ဒါဆို ငါသွားတော့မယ်။ စာကြိုးစားဖို့မမေ့နဲ့။ မင်းအိမ်စာစစ်ဖို့ ငါပြန်လာမယ်၊ မပြီးသေးရင်တော့ မင်းသေပြီပဲ။"
သူမ၏ နောက်ဆုံးစကားများတွင် အေးစက်သောလေသံပါဝင်သောကြောင့် ဖေးကျန့် မမျှော်လင့်ဘဲ တုန်လှုပ်သွားသည်။
ဖေးကျန့် - “…” ခင်ဗျားက နတ်ဆိုးပဲ မဟုတ်လား။
လုနန် အပြင်သို့ ထွက်ခါနီးတွင် ဖေးကျန့်သည် တစ်ခုခုမှားယွင်းနေကြောင်း ရုတ်တရက် သဘောပေါက်လိုက်သည်။ သူက သူမကို နားမလည်စွာဖြင့် လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။
"မင်းက ငါ့အဖေကို ဖုန်းမဆက်တော့ဘူးလား။"
အစ်မချင်က အိမ်ပြန်ရောက်လျှင် ဦးလေးကျန့်ကို ခေါ်မည်ဟုပြောခဲ့သောကြောင့် သူက လုနန်လည်း ထိုအတိုင်း လုပ်မည်ဟုထင်ခဲ့သည်။
လုနန်က သူမ၏လက်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ယမ်းပြလိုက်သည်။
"မလိုပါဘူး၊ ငါတစ်ယောက်တည်းလည်း အဆင်ပြေပါတယ်။"
ဖေးကျန့် - “…”! ? ခင်ဗျား တစ်ယောက်တည်းမဖြစ်ဘူး!
လုနန် ထွက်သွားပြီးနောက် ဖေးကျန့်သည် သူ အမှားလုပ်ခဲ့မိပြီဆိုသည့် ခံစားချက်ကို မဖယ်ရှားနိုင်ခဲ့ပေ။ သူသည် သူမ၏ ကပွဲသို့ ဖိတ်ခေါ်မှုကို လက်ခံခဲ့သင့်သည်။ သူသည် သူမကို ထိုကြောက်စရာကောင်းသော ယောက်ျားများထံမှ ကာကွယ်ဖို့ရာ သွားရန်လိုအပ်သည်။
ပြီးတော့ သူသည် သူ့အဖေကို သေချာပေါက်ခေါ်ရမည်။ လုနန်က ကချင်လျှင် သူမသည် သူ့နှင့်အတူကသင့်သည်။ တခြားယောက်ျားတစ်ယောက်နှင့်မဟုတ်ပေ။
လုံးဝမဖြစ်နိုင်ဘူး။
ဖေးကျန့် သည် ခုန်ထကာ ဖုန်းဆီသို့ပြေးသွားပြီး နံပါတ်တစ်ခုကိုနှိပ်လိုက်သည်။
"ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ကို xx စစ်ခရိုင် ဝန်ထမ်းရေးရာဌာနကို ချိတ်ဆက်ပေးပါ…"