တမလွန်မြစ်

သိပ်မကြာခင် သူတို့နှစ်ယောက်သည် ခါးသက်စိမ့်စမ်းနန်းတော်သို့ ရောက်ရှိလာကြ၏။

ခါးသက်စိမ့်စမ်းငရဲ၏ အကျဉ်းထောင်ကို ငရဲခါးသက်စိမ့်စမ်း၏ ဘေးမှာ တည်ဆောက်ထားပြီး အဲဒါက တားမြစ်နယ်မြေတစ်ခုဖြစ်နေ၏။

ငရဲအရှင် ခါးသက်စိမ့်စမ်းက အကျဉ်းထောင်ကိုဖွင့်ပြီး သိုင်းတာအိုပင်မခန္ဓာကို မြေအောက်အနက်ပိုင်းထဲသို့ အဆက်မပြတ်ခေါ်ဆောင်သွားလေသည်။ ထို့နောက် သူသည် ရှေ့သို့တက်လှမ်းပြီး နောက်ဆုံး အကျဉ်းထောင်၏ အနက်ပိုင်းထဲရှိ လျှို့ဝှက်ခန်းတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့၏။

ငရဲအရှင်ခါးသက်စိမ့်စမ်းသည် လေဟာနယ်ယက္ခကို ဤနေရာတွင် သီးသန့်ထား၍ ထိန်းသိမ်းထားသည်မှာ သူက ထိုသူကို ဘယ်လောက်တန်ဖိုးထားသလဲ သိသာစေသည်။

လျှို့ဝှက်ခန်း၏ အပြင်ဘက်မှာ မတ်တတ်ရပ်ရင်း ငရဲအရှင်ခါးသက်စိမ့်စမ်းက ပြုံးပြလိုက်၏။

“အရှင်… ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပြောရရင် ကျုပ်က သူ့ကိုမသတ်ဘဲ ဒီနေရာမှာ တစ်ချိန်လုံးအကျဉ်းချထားတယ်ဆိုတာ ကျုပ်က သူ့ရဲ့အစွမ်းအစကို တန်ဖိုးထားပြီး သူ့ကို ကျုပ်ဆီမှာ အညံ့ခံစေချင်လို့ပဲ”

“ဒါပေမဲ့ အဲဒါ နှမြောစရာပဲ… ဒီမွန်းစတားက အရမ်းကို ခေါင်းမာလွန်းတယ်… သူက နှစ်ပေါင်းများစွာ အကျဉ်းချခံထားရတာတောင် အလျှော့ပေးဖို့ကို ငြင်းဆန်နေတုန်းပဲ”

“ဒီမွန်းစတားက အရုပ်ဆိုးအကျည်းတန်ပြီးတော့ သူ့မှာ ရိုင်းစိုင်းတဲ့ စိတ်နေစရိုက်ရှိတယ်… အရှင်… နောက်ပြီးကျရင် သတိထားပါ”

သိုင်းတာအိုပင်မခန္ဓာက မှင်သေသေဖြင့်ရှိနေပြီး နှုတ်ဆိတ်နေ၏။

ငရဲအရှင်ခါးသက်စိမ့်စမ်းက လျှို့ဝှက်အခန်းကို ဂရုတစိုက်ဖွင့်လိုက်၏။ အထဲမှာ မှောင်မည်း၍ မကောင်းဆိုးဝါးဆန်နေပြီး ညှီစို့စို့အနံ့တစ်ခုက ထွက်ပေါ်နေ၏။

ရုတ်တရက်ဆိုသလို…

လျှို့ဝှက်ခန်း၏ အနက်ပိုင်းထဲမှာ အစိမ်းရောင်မီးတောက်တစ်လုံးက လင်းလက်လာခဲ့၏။ ရုပ်ဆိုးအကျည်းတန်၍ မကောင်းဆိုးဝါးဆန်သော မျက်နှာတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာလေသည်။ ပြူထွက်၍ နီရဲနေသော မျက်လုံးတစ်စုံက လျှို့ဝှက်ခန်း၏ ဝင်ပေါက်ဝမှ သူတို့နှစ်ယောက်ကို စိမ်းစိမ်းဝါးဝါး စိုက်ကြည့်နေ၏။

ငရဲအရှင်ခါးသက်စိမ့်စမ်းက လျှို့ဝှက်ခန်းထဲသို့ အရင်ဝင်ရောက်ပြီး မီးထွန်းဖို့အတွက် ဓမ္မပညာရပ်တစ်ခုကို ထုတ်ဖော်လိုက်၏။ လေဟာနယ်ယက္ခ၏ ခန္ဓာကိုယ်က အမှောင်ထုထဲမှာ ပေါ်ထွက်လာလေသည်။

လေဟာနယ်ယက္ခက ပေသုံးဆယ်မြင့်မားပြီး သိုင်းတာအိုပင်မခန္ဓာနှင့် ငရဲအရှင်ခါးသက်စိမ့်စမ်းတို့ထက် သိသိသာသာပိုမိုမြင့်မားလေသည်။

ယခုအချိန်မှာ သူ၏ ခြေလက်များကို လျှို့ဝှက်ခန်း၏ နံရံများမှာ ချိန်းကြိုးများဖြင့် တုပ်နှောင်ထားလေသည်။

ချိန်းကြိုးများဖြင့် တုပ်နှောင်ထားသော လေဟာနယ်ယက္ခ၏ အသားများက ဆွေးရိပြီး ညှီစို့စို့အနံ့တစ်ခု ထွက်ပေါ်နေသည်ကို သိုင်းတာအိုပင်မခန္ဓာက သိသာရှင်းလင်းစွာ တွေ့မြင်လိုက်ရ၏။

သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်များနှင့် ခြေကျင်းဝတ်များအပေါ်ရှိ ဆွေးရိနေသော အသားများအောက်မှာ တုတ်ခိုင်သော အရိုးများကိုပင် တွေ့မြင်နေရပြီဖြစ်သည်။

လေဟာနယ်ယက္ခကို တုပ်နှောင်ထားသော ချိန်းကြိုးများမှာ ထူးခြားသော စွမ်းအားတချို့ပါဝင်နေသည်မှာ သိသာလေသည်။

သူထင်တာမမှားဘူးဆိုလျှင် ထိုချိန်းကြိုးများကို ငရဲခါးသက်စိမ့်စမ်းကနေ သွန်းလုပ်ထားခြင်းဖြစ်ပေမည်။

ထို့ကြောင့်ပင် လေဟာနယ်ယက္ခကို ဤနေရာမှာ အကျဉ်းချထားနိုင်ခြင်းဖြစ်သည်။

လေဟာနယ်ယက္ခသည် ဆိုးဆိုးဝါးဝါးအခြေအနေမှာ ကျရောက်နေပြီး သူ၏ အော်ရာက အားနည်းနေ၏။ ထို့သို့ဆိုလျှင်တောင် သူက သိုင်းတာအိုပင်မခန္ဓာနှင့် ငရဲအရှင်ခါးသက်စိမ့်စမ်းကို ကြမ်းကြုတ်ခက်ထန်သော အမူအရာဖြင့် စိမ်းစိမ်းဝါးဝါး စိုက်ကြည့်နေ၏။

သိုင်းတာအိုပင်မခန္ဓာက ရှေ့သို့လျှောက်လှမ်းပြီး လေဟာနယ်ယက္ခအနီးသို့ ရောက်ရှိလာ၏။

ငရဲအရှင်ခါးသက်စိမ့်စမ်းကလည်း နောက်ကနေ အလောတကြီးလိုက်ပါလာ၏။

တကယ်ဆို လေဟာနယ်ယက္ခက ရုပ်ဆိုးအကျည်းတန်ပြီး အရိုင်းဆန်လေသည်။ သူ့မှာ စိမ်းညစ်ညစ်အသားအရေရှိပြီး သူ၏ ဦးခေါင်းက ကုလားအုတ်ဘို့ပုံစံ ရှိလေသည်။ သူ၏ ဆံပင်များက အစိမ်းရောင်မီးတောက်များနှင့်ပင် လောင်ကျွမ်းနေ၏။

ပထမဆုံး လင်းလက်လာသည့် အစိမ်းရောင်မီးတောက်သည် လေဟာနယ်ယက္ခ၏ ဦးခေါင်းထံမှ လာခြင်းဖြစ်သည်။

သာမန်လူများသာ ဤလေဟာနယ်ယက္ခကို ပထမဆုံးအကြိမ်တွေ့မြင်သည့်အခါ လိပ်ပြာလွင့်မတတ် ကြောက်လန့်သွားနိုင်သည်။

“အား...”

တစ်ချိန်လုံး တည်ငြိမ်နေခဲ့သည့် လေဟာနယ်ယက္ခက ရုတ်တရက် သူ၏ လည်ပင်းကို ဆန့်ထုတ်ပြီး သိုင်းတာအိုပင်မခန္ဓာရှိရာဘက်သို့ နက်ရှိုင်းစွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။

လေဟာနယ်ယက္ခက သူ၏ ပါးစပ်ကို ဖွင့်ဟပြီး အေးစက်စက်အလင်းဖြင့် တောက်ပနေသည့် သူ၏ ထက်ရှသော သွားစွယ်များကို ထွက်ပေါ်လာစေ၏။ သူသည် သိုင်းတာအိုပင်မခန္ဓာ၏ မျက်နှာနှင့် တစ်ပေပင် မကွာဝေးတော့ပေ။

ပြင်းထန်ကြမ်းတမ်းသောအသံက ချိန်းကြိုးများထံကနေ ထွက်ပေါ်လာ၏။

ခါးသက်စိမ့်စမ်း၏ ထိုချိန်းကြိုးများကြောင့် မဟုတ်လျှင် လေဟာနယ်ယက္ခသည် သိုင်းတာအိုပင်မခန္ဓာအပေါ်သို့ပင် ခုန်အုပ်လာနိုင်လေသည်။

အခြားတစ်ယောက်သာဆိုလျှင် သူတို့သည် ဤမျှအထိ မကောင်းဆိုးဝါးဆန်ပြီး ကြောက်စရာကောင်းသော မျက်နှာတစ်ခု တိုးဝင်လာသည့်အခါ အလိုလိုရှောင်တိမ်းမိပေလိမ့်မည်။

သို့သော်လည်း သိုင်းတာအိုပင်မခန္ဓာက လုံးဝလှုပ်ရှားခြင်းမရှိပေ။ တကယ်ဆို သူက မျက်တောင်ပင်မခတ်ဘဲ နက်ရှိုင်းစွာကြည့်နေ၏။

သိုင်းတာအိုပင်မခန္ဓာ၏ တည်ငြိမ်မှုက လေဟာနယ်ယက္ခကိုလည်း အံ့အားသင့်သွားစေသည့်ပုံပင်။

“ကောင်စုတ်… မင်းဘယ်လိုတောင် အတင့်ရဲနေတာလဲ”

ငရဲအရှင်ခါးသက်စိမ့်စမ်းက ချက်ချင်းပင်တုံ့ပြန်ပြီး ဒေါသချောင်းချောင်းထွက်သွား၏။ သိုင်းတာအိုပင်မခန္ဓာက သူ့အပေါ် အမျက်ဒေါသပုံချမှာကိုစိုးပြီး သူက ဓမ္မပညာရပ်များကို အလောတကြီးလှည့်ပတ်ကာ ဘေးပတ်လည်မှာရှိသော ချိန်းကြိုးများကို တင်းကျပ်စေလိုက်၏။

လေဟာနယ်ယက္ခအပေါ်ရှိ ချိန်းကြိုးများက နောက်တစ်ဖန်ကျုံ့ဝင်လာပြီး သံကွင်းများက သူ၏ အရိုးများနှင့်ပင် ထိလာခဲ့လေသည်။ ခါးသက်စိမ့်စမ်း၏ စွမ်းအားသည် လေဟာနယ်ယက္ခ၏ အရိုးများကိုသာ တိုက်စားထားခြင်း မဟုတ်ပေ။

လေဟာနယ်ယက္ခ၏ ဧရာမခန္ဓာကိုယ်သည် နာကျင်မှုဖြင့် အဆက်မပြတ် တုန်ယင်လာခဲ့၏။

သို့သော်လည်း သူက အသံတစ်ချက်မထွက်ဘဲ အံကိုတင်းတင်းကြိတ်ကာ ကြိတ်ခံနေ၏။

သိုင်းတာအိုပင်မခန္ဓာက သူ၏ လက်ကို အနည်းငယ်မြှောက်ပြီး ငရဲအရှင်ခါးသက်စိမ့်စမ်းကို ရပ်တန့်ခိုင်းလိုက်၏။

ငရဲအရှင်ခါးသက်စိမ့်စမ်းက နားလည်သဘောပေါက်ပြီး ချိန်းကြိုးများကို လျှော့ပေးကာ သူ၏ အပြစ်ပေးမှုကို လောလောဆယ် ရုတ်သိမ်းလိုက်၏။

သိုင်းတာအိုပင်မခန္ဓာက သူ့ရှေ့မှာရှိသော လေဟာနယ်ယက္ခကို ကြည့်ပြီး မှင်သေသေဖြင့် ပြောလိုက်၏။

“ဒါ ငါတို့တွေ ပထမဆုံးအကြိမ်တွေ့တာဆိုတော့ ငါ မင်းကို အပြစ်မတင်တော့ဘူး… ငါ မင်းကို ဒီလိုပုံစံနဲ့ နောက်တစ်ခါ ထပ်မတွေ့ရစေနဲ့”

သိုင်းတာအိုပင်မခန္ဓာသည် လေဟာနယ်ယက္ခထံမှ အရေးကြီးသော သတင်းအချက်အလက်ကို ရယူလိုပြီး သူက ထိုသူနှင့် အချိန်ဆွဲနေဖို့ စိတ်ကူးမရှိပေ။

ဤလေဟာနယ်ယက္ခ၏ ကြမ်းကြုတ်ခက်ထန်၍ အလျှော့မပေးတတ်သော စိတ်နေစရိုက်အရ သူက ဝိညာဉ်ရှာဖွေခြင်းအတတ်ကို ထုတ်ဖော်မည်ဆိုလျှင်တောင် ကျရှုံးသွားဖို့ အခွင့်များလေသည်။

သိုင်းတာအိုပင်မခန္ဓာ၏ ခြိမ်းခြောက်စကားကို ကြားသောအခါ လေဟာနယ်ယက္ခ၏ မျက်လုံးအနက်ပိုင်းထဲတွင် အထင်အမြင်သေးသော အကြည့်တစ်ခုရှိနေ၏။

သူ့ရှေ့မှ ခရမ်းရောင်ဝတ်လူက သာမန်လူသားတစ်ယောက်သာဖြစ်သည်ကို သူပြောနိုင်လေသည်။

အားနည်းသော လူသားများက သူတို့၏ အစာသာဖြစ်လေသည်။

လူသားအချို့သည် စွမ်းအားကြီးမားသော မျိုးဆက်သွေးတချို့နှင့် နတ်ဘုရားစွမ်းအားများနှင့် လျှို့ဝှက်အတတ်များစွာကို ကျင့်ကြံထားမည်ဆိုလျှင်တောင် သူတို့သည် သူ့ထံမှ ရိုက်ချက်တစ်ချက်ကို ခံနိုင်ရည်ရှိမည်မဟုတ်ပေ။

ငရဲအရှင်ခါးသက်စိမ့်စမ်းက အော်ငေါက်လိုက်၏။

“ဒါက အခုချိန်မှာ ငရဲကိုးခုစလုံး ကြည်ညိုလေးစားရတဲ့ ငရဲအရှင်ပဲ… တောကောင်… မင်းဆင်ဆင်ခြင်ခြင်နေတာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်”

“အို...”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လေဟာနယ်ယက္ခက ထူးဆန်းစွာ အသံထွက်ပြီး အဲဒါကို မယုံကြည်နိုင်သလို သိုင်းတာအိုပင်မခန္ဓာကို တုန်လှုပ်စွာဖြင့် ကြည့်နေ၏။

လူသားတစ်ယောက်က ငရဲအရှင်ဖြစ်လာနိုင်တာလား။

သူ့ရှေ့မှ လူအိုကြီးသည် ဧကရာဇ်တစ်ပိုင်းအဆင့်ပညာရှင် ငရဲအရှင်ခါးသက်စိမ့်စမ်းဖြစ်လေသည်။

ထိုစကားများကို ပြောသောသူက ထိုသူဖြစ်နေခြင်းကြောင့် မဟုတ်လျှင် လေဟာနယ်ယက္ခသည် အဲဒါက ဟာသတစ်ခုသာဖြစ်သည်ဟု တွေးမိပေလိမ့်မည်။

သို့သော်လည်း ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် လေဟာနယ်ယက္ခက လှောင်ပြောင်သရော်လိုသော အမူအရာဖြင့် ရုတ်တရက် သွားဖြဲပြလိုက်၏။

ငရဲကမ္ဘာသည် ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေအထိ ကျဆင်းပြီး လူသားတစ်ယောက်ကပင် ငရဲအရှင်အမှန်တကယ်ဖြစ်လာခဲ့ပြီလား။

လေဟာနယ်ယက္ခက အဲဒါကို စဉ်းစားတွေးတောနေစဉ် သူ့ရှေ့ရှိ လူသားထံမှ ရုတ်တရက် စကားသံထွက်ပေါ်လာ၏။

“ငါ မင်းကို မေးစရာရှိလို့ ဒီကိုရောက်လာတာပဲ… မင်း ငါ့ကို ကျေနပ်လောက်တဲ့အဖြေပေးနိုင်မယ်ဆိုရင် ငါ မင်းရဲ့လွတ်လပ်ခွင့်ကို ပြန်ပေးနိုင်တယ်”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လေဟာနယ်ယက္ခ၏ မျက်လုံးထဲတွင် အလင်းတစ်ချက် ဖျတ်ခနဲပေါ်ထွက်လာ၏။

လွတ်လပ်မှုကို ပြန်ရဖို့…

ထိုစကားလုံးများက သူ့အတွက် အလွန်တရာ ဆွဲဆောင်မှုရှိလေသည်။

သူသည် ဤနေရာမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ အကျဉ်းချခံထားရ၏။ သူသည် ငရဲအရှင်ခါးသက်စိမ့်စမ်းထံ ဘယ်တုန်းကမှ အညံ့မခံခဲ့သော်လည်း သူသည် ဤနေရာကနေ ထွက်ခွာပြီး သူ၏ လွတ်လပ်မှုကို တစ်ချိန်လုံး ပြန်လည်ရယူချင်နေခဲ့၏။

“ပြောစရာရှိတာပြော”

ကျောက်တုံးတစ်တုံးကို လက်နက်တစ်ခုဖြင့် ပွတ်တိုက်လိုက်သကဲ့သို့ လေဟာနယ်ယက္ခသည် အလွန်တရာ မနှစ်မျို့ဖွယ်ကောင်းသောအသံဖြင့် စကားပြောလိုက်၏။

“ငါက အလယ်အလတ်ကမ္ဘာတစ်ထောင်လောကကို ပြန်သွားချင်တယ်… အဲဒါအတွက် နည်းလမ်းတစ်ခုခုရှိလား”

သိုင်းတာအိုပင်မခန္ဓာက မေးမြန်းလိုက်၏။

သိုင်းတာအိုပင်မခန္ဓာမှာ ဤကဲ့သို့သောအတွေးများ ရှိနေလိမ့်မည်ဟု ထင်မထားသည့်အလား လေဟာနယ်ယက္ခက မှင်တက်သွား၏။

သို့သော်လည်း သိပ်မကြာခင် သူက ခေါင်းခါပြလိုက်၏။

“ဘာနည်းလမ်းမှ မရှိဘူး”

သိုင်းတာအိုပင်မခန္ဓာက မျက်မှောင်အနည်းငယ်ကြုတ်လိုက်၏။

ခဏမျှ ရပ်တန့်ပြီးသည့်နောက် သူက ထပ်မံ၍ မေးလိုက်၏။

“ဒါဆို အရင်တုန်းက တစ္ဆေကမ္ဘာကနေ မင်း ငရဲကမ္ဘာကို ဘယ်လိုရောက်လာတာလေ

“တ မ လွန် မြစ်”

လေဟာနယ်ယက္ခက ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောလိုက်၏။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ မျက်လုံးထဲမှာ ကြောက်ရွံ့မှုအရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖျတ်ခနဲပေါ်ထွက်လာ၏။

တမလွန်မြစ်ဟူသော စကားလုံးမှာ သူ့ကို ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်စေသည့် ထူးခြားသောစွမ်းအားတစ်ခု ရှိနေပုံရလေသည်။

“တမလွန်မြစ်လား”

သိုင်းတာအိုပင်မခန္ဓာက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။

ငရဲကမ္ဘာရှိ ရှေးဟောင်းစာအုပ်များမှာ တမလွန်မြစ်နှင့်ပတ်သက်သည့် မှတ်တမ်းတချို့ ရှိပုံရသော်လည်း မှတ်တမ်းအများစုက ဝေဝေဝါးဝါးနှင့် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်နေလေသည်။