Chapter 49
Vol. 5 Ch. 49
အစ်မချင်၏ ခင်ပွန်းသည်လည်း ရောက်ရှိလာပြီး သူမသည် သူ၏မျက်စိရှေ့တွင် ရပ်နေသည်ကို လုံးဝမသိဘဲ အချိန်အတော်ကြာအောင် သူမကို ရှာဖွေနေခဲ့သည်။
အစ်မချင်သည် သူ့ကို အသာတွန်းလိုက်သည်။ ရဲဘော်ကျန့် သည် တစ်စုံတစ်ယောက်နှင့် တိုက်မိသည်ဟုထင်ကာ လျင်မြန်စွာ တောင်းပန်လိုက်သည်။
"တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကျွန်တော် လူတစ်ယောက်ကိုရှာဖို့ အလျင်လိုနေလို့ပါ..."
မည်သူမည်ဝါဖြစ်သည်ကို သိရန် မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ သူသည် အံ့အားသင့်သွားသည်။ "မင်း... မင်းက ငါ့မိန်းမ ငယ်ငယ်တုန်းကနဲ့ တစ်ပုံစံတည်းပဲ!"
အစ်မချင်သည် မျက်လုံးလှန်လိုက်သော်လည်း စိတ်ထဲတွင် လျှို့ဝှက်စွာ ပျော်ရွှင်နေမိသည်။ "အဘိုးကြီးကျန့် သေချာကြည့်စမ်း။ ကျွန်မဘယ်သူလို့ထင်လဲ။"
ရဲဘော်ကျန့် သည် အော်ဟစ်လုနီးပါးဖြစ်သွားသည်။
"ချင်ချင်း?! မင်း ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ဒီလိုပုံစံဖြစ်သွားတာလဲ။"
အစ်မချင်က စိတ်မရှည်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "‘ဒီလိုပုံစံ’ ဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။ ကျွန် မလှဘူးလား။ ကျွန်ကချင်တယ်။ ရှင် ကမှာလား၊ မကဘူးလား။ ရှင်မကရင် ကျွန်မ တခြားတစ်ယောက်နဲ့ သွားကမှာနော်။"
သူမသည် စကားဆုံးအောင်ပြောရင်း သူ့ကို တိတ်တဆိတ် ခိုးကြည့်လိုက်သည်။
ရဲဘော်ကျန့်သည် သူမကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းကိုဖိကာ ပြောလိုက်သည်။ "မင်းကလည်း သတ္တိရှိလိုက်တာ။ ကတာလေးပဲမလား။ ငါကတတ်ပါတယ်။ သွားစို့။"
စုံတွဲသည် ကခုန်သည့်နေရာသို့ အတူလျှောက်သွားကြပြီး အစ်မချင်သည် လုနန်ကို လက်မထောင်ပြလိုက်သည်။
ရဲဘော်ကျန့် မရောက်လာမီက သူသည် ဒေါသများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့ပြီး သူ၏ဇနီးသည် သူ၏ကြိုးစားပမ်းစားလုပ်ဆောင်မှုကို နားမလည်ဘဲ ပြဿနာ ရှာသည်ဟုပင် တွေးနေခဲ့သည်။ သူသည် ယနေ့ညတွင် ကခုန်မည်မဟုတ်ဘဲ ချင်ချင်းကို အိမ်သို့ပြန်ခေါ်ကာ တာဝန်ကို အပြီးသတ်မည်ဟု စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားခဲ့သည်။
သို့သော် အခြေအနေများမှာ အစီအစဉ်အတိုင်း မဖြစ်ခဲ့ပေ။ ယခု သူ၏ဇနီးသည် ဆယ်နှစ်ခန့်ငယ်ရွယ်သွားပုံပေါ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူ လုံးဝ အငိုက်မိသွားခဲ့သည်။
ကပွဲသည် ဆက်စည်ကားနေသော်လည်း လုနန် သည် သူမ၏ 'ကိုယ်ရံတော်' နှစ်ယောက်နှင့်အတူ ဆိုဖာပေါ်တွင်ထိုင်ကာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ သူမသည် ဖေးကျီအန်းကို မခေါ်ခဲ့မိသည့်အတွက် နောင်တရစပြုလာသည်။ အနည်းဆုံးတော့ ထိုသို့ဆိုလျှင် သူမသည် ထောင့်တစ်နေရာတွင် ပိတ်မိနေမည်မဟုတ်ပေ။
ခဏအကြာတွင် ဖေးကျန့် နှင့် ကျန့်ခိုင်ပင်း တို့ပင် ပျောက်ကွယ်သွားကြပြီး လုနန်ကို စွန့်ပစ်ခံထားရသော ကလေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ တစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေစေခဲ့သည်။
လုနန် - “…”
ထိုအချိန်တွင် အနီးအနားမှ အဆီတဝင်းဝင်း ပြန်နေသောအသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ "မင်းက ဟိုကောင်လေးရဲ့ မိထွေးပဲဖြစ်ရမယ် ဟုတ်လား။ ငါခန့်မှန်းရရင် မင်းက အဘိုးကြီးတစ်ယောက်ကို လက်ထပ်ထားတာဖြစ်မယ်။ ဟိုကောင်လေးက မင်း သူ့အဖေကို သစ္စာဖောက်မှာကြောက်လို့ မင်းကို ဒီလောက်စေ့စေ့စပ်စပ်စောင့်ကြည့်ပြီး ဘယ်ယောကျ်ားကိုမှ အနားကပ်မခံတာဖြစ်မယ်။"
လုနန်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ဘေးတွင် အောက်တန်းကျပုံရသော လူတစ်ယောက် ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူမ မတုံ့ပြန်သောအခါ ထိုလူသည် သူမှန်သည်ဟုယူဆပြီး ပို၍ပင်ရွံရှာဖွယ်ကောင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။
"မင်းကအရမ်းလှတာပဲ၊ ဘယ်သူမှ မတန်ဖိုးထားဘူးဆိုရင် နှမြောစရာပဲ။ မင်းရဲ့ယောက်ျား အဘိုးကြီးက မပေးနိုင်တဲ့ သာယာမှုကို ငါပေးနိုင်တယ်။"
သူပြောနေစဉ်တွင် သူသည် လုနန်၏ မျက်နှာကို ထိရန် လက်လှမ်းလိုက်သည်။ လုနန်သည် ဘေးသို့ တိမ်းရှောင်လိုက်ပြီး အေးစက်စွာပြောလိုက်သည်။
"ဝေးဝေးသွား။"
သူမသည် ထွက်သွားရန် ထရပ်လိုက်သော်လည်း အောက်တန်းကျသောလူသည် သူ၏သားကောင် လွတ်မြောက်သွားမည်ကို သိသောကြောင့် သူမကို ဖမ်းဆွဲရန် လက်လှမ်းလိုက်သည်။ လုနန် ထိုင်နေသောထောင့်သည် အတော်လေး လူပြတ်ပြီး ပါတီပွဲသည် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်နေသောကြောင့် လူအများအပြားမရှိပေ။
အောက်တန်းကျသောလူသည် သူမကို ဖမ်းဆွဲရန် ဟန်ပြင်နေစဉ် လုနန်သည် အသက်ကိုပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး လှည့်ကာ သူ့ပေါင်ကြားသို့ အနိမ့်ကန်ချက်တစ်ချက် ပစ်ကန်လိုက်သည်။
ထိုလူသည် သူ၏ပေါင်ကြားကိုကိုင်ကာ အော်ဟစ်ရင်း ထိုင်ချလိုက်သည်။ "အား!"
ကူညီရန် အပြေးအလွှားရောက်လာသော ဖေးကျီအန်း - “…”
သူ၏ခေါင်းဆောင်နောက်သို့ လိုက်လာသော ရှောင်ကျိုး - “…”
လုနန် - “…”
အောက်တန်းကျသောလူသည် ပထမဆုံးသတိပြန်လည်လာပြီး မြေကြီးပေါ်တွင်ထိုင်ချကာ လုနန်ကို လက်ညှိုးထိုးလိုက်သည်။
"ငါ့အဖေ ဘယ်သူလဲဆိုတာ မင်းသိလား။ ငါပြောပြမယ်၊ ငါ့အဖေက စက်ရုံမှူးပဲ။ မင်းဘယ်ဌာနကလဲ။ မင်းတော့ပြီးပြီ!"
လုနန်သည် စက်ဆုပ်ရွံရှာစွာဖြင့် ဖေးကျီအန်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အောက်တန်းကျသောလူအား ပြောလိုက်သည်။
"နင် အဘိုးကြီးလို့ခေါ်တဲ့ ယောက်ျားက ဘယ်သူလဲသိလား။ သူပဲ .. သူ့စစ်ဘက်အဆင့်ကို ကြည့်လိုက်ဦး။ နင်က စစ်သားတစ်ယောက်ရဲ့မိသားစုကို ရဲရဲတင်းတင်းနှောင့်ယှက်ရဲတယ်၊ နင်လည်း ပြီးပြီပဲ။"
လုနန်သည် ထိုလူယုတ်မာအား ဖေးကျီအန်း၏ရှေ့တွင် အကျပ်ရိုက်သွားစေရန် အခြေအနေကို ပါးနပ်စွာအသုံးချလိုက်သည်။
အောက်တန်းကျသောလူ - “…”
ဖေးကျီအန်း - “…”
လုနန်၏ စကားကိုကြားသောအခါ ထိုအောက်တန်းကျသောလူသည် အလိုအလျောက်ပင် ဖေးကျီအန်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ဖေးကျီအန်းသည် သူ၏ အရွယ်ကောင်းဆုံး အချိန်၌ ရှိနေရုံသာမက ထူးခြားစွာ ခန့်ညားသော အမျိုးသားတစ်ဦးဖြစ်သည်ကို မြင်သောအခါ သူစိတ်ကူးယဉ်ထားသည့် အဘိုးကြီးနှင့် ဘာမှမတူကြောင်း သဘောပေါက်သွားသည်။
ဖေးကျီအန်း၏ အေးစက်ပြီး ခံ့ညားထည်ဝါသောဟန်ပန်ကြောင့် ထိုအောက်တန်းကျသောလူသည် ပို၍ပင် ကြောက်ရွံ့သွားသည်။ သူသည် ဖေးကျီအန်း ၏ ပခုံးများကို သတိကြီးစွာဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့ယူနီဖောင်းပေါ်ရှိ အဆင့်နှင့် ကြယ်ပွင့်များကို ရေတွက်လိုက်သည်။
ဖေးကျီအန်းက ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ရေလို့ပြီးပြီလား။"
ထိုအောက်တန်းကျသောလူသည် အလိုအလျောက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့၊ ပြီးပါပြီ။"
“…”
ထိုအောက်တန်းကျသောလူသည် ခါးကိုကုန်းကာ သူ၏အောက်ပိုင်းကို ဖုံးအုပ်ထားလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
"အား! ဒါက နားလည်မှုလွဲတာပါ၊ တကယ်ကို နားလည်မှုလွဲတာပါ ဦးလေး။ ကျွန်တော် ဘာမှမလုပ်ရသေးပါဘူး။ ဟိုအန်တီကန်တာတောင် ခံလိုက်ရသေးတယ်။ ကြည့်ပါဦး၊ ကျွန်တော် အရမ်းနာနေလို့ မရပ်နိုင်တော့ဘူး။"
ဦးလေး…
လုနန်သည် သူ့ကို သတ္တိကောင်းသော စစ်သူရဲကောင်းတစ်ဦးကဲ့သို့ ကြည့်လိုက်သည်။
သို့သော်လည်း သူသည် ယခင်က ဖေးကျီအန်းကို အဘိုးကြီးဟု ခေါ်ခဲ့သည်ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားလျှင် ယခု ဦးလေးဟု ခေါ်ဆိုခြင်းသည် အလွန်ယဉ်ကျေးလှပေသည်။
လုနန် ဘာတွေစဉ်းစားနေသည်ကို ထိုအောက်တန်းကျသောလူ မသိပေ။ သူသည် ဖေးကျီအန်းကို “ဦးလေး” ဟုခေါ်ခြင်းမှာ ကြောက်ရွံ့ခြင်းနှင့် လေးစားခြင်းကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။ သူ့ကို “အစ်ကိုကြီး” ဟုခေါ်ရန်မှာ သူ့အဆင့်နှင့်မတန်ဟု ခံစားရပြီး အထူးသဖြင့် သူသည် ဖေးကျီအန်း၏ သားနှင့် အသက်အရွယ်တူလောက်ရှိမည်ဟု ထင်သောကြောင့် “ဦးလေး” ဟုခေါ်ခြင်းက ပို၍သင့်တော်သည်ဟု ထင်ရသည်။
ရှောင်ကျိုးက သူ့ကိုကန်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဘာတွေလျှောက်ပြောနေတာလဲ! မင်းဘာမှမလုပ်ရသေးတာ မဟုတ်ဘူး၊ မင်း လုပ်ဖို့အချိန်မရလိုက်တာ။ လာစမ်း၊ ရဲစခန်းကိုသွားမယ်။"
ရဲစခန်းသို့ သွားရမည်ဟုကြားသောအခါ ထိုအောက်တန်းကျသောလူသည် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ယနေ့ဖြစ်ရပ်ကို ဒီအတိုင်းကျော်သွား၍ မရနိုင်မှန်း သူသိသည်။ အကယ်၍ သူတို့က သူ့ကိုလွှတ်ပေးလိုက်ပါက သူအလွန်ကြောက်ရွံ့နေလိမ့်မည်။ သို့သော် ရဲစခန်းသို့သွားခြင်းသည် သူတို့က တရားဝင်ကိုင်တွယ်ရန် ရည်ရွယ်သည်ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသောကြောင့် သူ့အတွက် ပိုကောင်းသည်။ သူ၏ဦးလေးသည် စက်ရုံမှူးဖြစ်ပြီး မိသားစုတွင် တစ်ဦးတည်းသောသား ဖြစ်သောကြောင့် သူ၏ဦးလေးက သူ့ကိုကယ်ထုတ်ရန် နည်းလမ်းရှာဖွေလိမ့်မည်။
သူသည် အနည်းငယ်ရုန်းကန် ဟန်ဆောင်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်မှားတာ ကျွန်တော်သိပါတယ်။ နောက်တစ်ခါမလုပ်ရဲတော့ပါဘူး။"
သို့သော်လည်း ထိုအောက်တန်းကျသောလူ၏ စိတ်ခံစားချက်များကို ဖုံးကွယ်ရန် ကြိုးစားမှုသည် အလွန်ညံ့ဖျင်းလှသည်။ လုနန်ပင်လျှင် သူ၏မျက်နှာသည် တင်းမာသောကြောက်ရွံ့မှုမှ သက်တောင့်သက်သာဖြစ်သွားသည်ကို မြင်နိုင်သည်။ ဖေးကျီအန်းနှင့် ရှောင်ကျိုး တို့လည်း သတိပြုမိသည်မှာ ပြောရန်မလိုပေ။
ဖေးကျီအန်းသည် ထိုအောက်တန်းကျသောလူကို အေးဆေးတည်ငြိမ်သောအမူအရာဖြင့် ငုံ့ကြည့်နေစဉ် ရှောင်ကျိုးသည် သူ၏အထက်အရာရှိကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ဤလူသည် မိသားစုအဆက်အသွယ်များကို အသုံးချနိုင်မည်ဟု ထင်နေခြင်းမှာ မိုက်မဲလှသည်ဟု သူထင်လိုက်သည်။ အကြီးအကဲသည် အမြဲတမ်းတရားမျှတစွာ ဆောင်ရွက်သည်။ တရားမျှတမှုဆိုသည်မှာ အာဏာကိုအလွဲသုံးစား မလုပ်ခြင်းသာမက မကောင်းသောသူများကိုလည်း သူတို့ထိုက်တန်သည့် အပြစ်ဒဏ်မှ လွတ်မြောက်ခွင့်မပေးခြင်းပင်ဖြစ်သည်။
ခဏအကြာတွင် ဖေးကျီအန်း၏ စူးရှသောအကြည့်ကြောင့် ထိုအောက်တန်းကျသောလူသည် ချွေးများစိုရွှဲလာပြီး ခေါင်းမဖော်ဝံ့အောင် ကြောက်ရွံ့နေသည်။ ထို့နောက် သူသည် ဖေးကျီအန်း၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသည်။
"မင်းအဖေက စက်ရုံမှူးလို့ ငါကြားတယ်။"
"သူက မင်းကိုလာတွေ့ဖို့ ရဲစခန်းကိုလာရင် မင်းကိစ္စတွေမှာ ဝင်မစွက်ဖက်တာ အကောင်းဆုံးပဲလို့ သူ့ကိုပြောလိုက်။"
ဤစကားကိုကြားသောအခါ ထိုအောက်တန်းကျသောလူသည် ကျောရိုးထဲမှ စိမ့်ခနဲဖြစ်သွားသည်။ သူ၏ဦးလေးကို ဝင်မစွက်ဖက်စေခြင်းသည် သူတို့က သူ့ကို အနီးကပ်စောင့်ကြည့်မည်ဟု ဆိုလိုသည်မဟုတ်ပါလား။
သွားလေပြီ။ သူသည် ဖေးကျီအန်း၏ စိုက်ကြည့်မှုကြောင့် သေလုမတတ်ကြောက်ရွံ့နေခဲ့ပြီး ယခုတွင် သူ့စိတ်ဓာတ်များ ပြိုလဲကျသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
ရှောင်ကျိုးသည် သူ့ကို စိတ်မရှည်စွာ ဆွဲထူလိုက်သည်။
"သွားကြစို့။ ရဲစခန်းမှာ မင်းအမှားကို ဝန်ခံလိုက်။ ရိုးရိုးသားသားဝန်ခံရင် သက်သက်ညှာညှာ ဆက်ဆံခံရမှာပါ။"
ရှောင်ကျိုးက သူ့ကိုဆွဲခေါ်သွားစဉ် ထိုအောက်တန်းကျသောလူသည် အော်သံတစ်ချက်ထွက်လာသည်။ လုနန်ထံမှ အောက်ပိုင်းကို ကန်ကျောက်ခံရခြင်းမှ သူပြန်လည် နာလန်မထူသေးပေ။ ရှောင်ကျိုးသည် အကြီးအကဲ၏ ဇနီးအပေါ် သူ၏နားလည်မှုကို အသစ်တစ်ဖန်ပြန်လည်ဆန်းသစ်ရမည့် နောက်တစ်နေ့ဖြစ်သည်ဟု တွေးကာ တုန်လှုပ်သွားပြီး နောင်တွင် ရဲဘော်လုကို ဘယ်တော့မှ ရန်မစရဟု နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ယုံကြည်သွားသည်။
သူသည် ရဲဘော်လုကို ဉာဏ်ကောင်းလှသည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း သူမသည် တိုက်ခိုက်ရာတွင်လည်း အားကောင်းလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။
အကယ်၍ သူမှားယွင်း မကြည့်မိပါက ရဲဘော် လု၏ ဘေးကန်ချက်သည် အလွန်ကျွမ်းကျင်ပြီး ပညာရှင်ဆန်လှကာ သူမသည် တစ်စုံတစ်ယောက်ထံမှ လေ့ကျင့်သင်ကြားထားသည်မှာ ထင်ရှားသည်။ အကယ်၍ ဝတ်စုံနှင့် ခွန်အားက ရဲဘော် လု၏ စွမ်းဆောင်ရည်ကို ကန့်သတ်မထားခဲ့ပါက ဤကောင်လေးသည် နောင်တွင် အသုံးမဝင်တော့မည်မှာ သေချာသည်။
ရှောင်ကျိုးနှင့် ထိုအောက်တန်းကျသောလူတို့ ထွက်သွားပြီးနောက် အသိနောက်ကျသော လုနန်သည် ဖေးကျီအန်း ဘက်သို့လှည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
"ကျွန်မ သက်သေထွက်ဆိုဖို့ လိုက်သွားရမလား။"
ဖေးကျီအန်းက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "မလိုဘူး။ သူဝန်ခံလိမ့်မယ်။"
သူသည် လုနန်ဆီ ပိုနီးကပ်စွာတိုးသွားပြီး သူမကို သေချာစစ်ဆေးကြည့်ရှုလိုက်သည်။ "မင်းထိခိုက်သွားသေးလား။"
လုနန် ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ "သူ ကျွန်မကို မထိပါဘူး။ ကျွန်မ… အင်း…"
နောက်ဆက်တွဲ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့်အရာမှာ အနည်းငယ် အနေရခက်စရာကောင်းသည်။ သူမဘယ်လိုပြောရမည်နည်း။ သူမသည် ထိုအောက်တန်းကျသောလူ၏ လိင်တံကို သူမ၏ကန်ချက်ဖြင့် ကျိုးလုနီးပါးဖြစ်စေခဲ့သည်ဟု ပြောရမည်လား။
လုနန် ထိခိုက်ဒဏ်ရာ မရသည့်အတွက် ဖေးကျီအန်း သည် စိတ်သက်သာရာရသွားသော်လည်း ထိုအခြေအနေကို အနည်းငယ်ရယ်စရာကောင်းသည်ဟုလည်း တွေ့ရှိရသည်။ သူ၏ဇနီးငယ်လေးသည် သူ့ကို အမြဲတမ်း အံ့အားသင့်စေနိုင်သည်။
သူသည် သူမကို အားပေးစကားပြောလိုက်သည်။ "ဘာမှမဖြစ်ဘူး၊ သူ ကိုယ့်ဒုက္ခကိုယ်ရှာတာပဲ။"
လုနန်သည် စိတ်မပါ့တပါဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့။"
သူမသည် ဖေးကျီအန်းနှင့်ရှိနေစဉ် အနေရခက်သည့်အချိန်များလွန်းလှပြီး သူ၏စိတ်ထဲတွင် သူမ၏ ပုံရိပ်သည် မည်သို့ရှိနေမည်ကို မစဉ်းစားချင်တော့ပေ။ သူမ အကြောင်းအရာကို လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလိုက်သည်။
လုနန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် အကြောင်းအရာကိုပြောင်းလိုက်ပြီးမှ သူမသည် ဖေးကျီအန်းကို ဖုန်းမဆက်ခဲ့ကြောင်း နောက်မှသတိပြုမိလိုက်သည်။
"စကားမစပ်၊ ရှင် ဘယ်လိုရောက်လာတာလဲ။"
သို့ဆိုလျှင် သူဘယ်လိုရောက်လာခဲ့တာပါလိမ့်။
သူမသည် သူ့ကို သံသယဖြင့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမအပြင်ထွက်သွားတိုင်း သူက သူမကို အမြဲတမ်း ဘယ်လိုရှာတွေ့နိုင်ခဲ့သနည်း။
ဖေးကျီအန်းသည် သူမ၏မေးခွန်းကိုကြားသောအခါ မျက်မှောင်အနည်းငယ်ကြုတ်လိုက်သည်။ "ကိုယ့်ကိုခေါ်တာ မင်းမဟုတ်ဘူးလား။"
သူမသည် သူ့ကိုလာစေရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိခဲ့ဘူးလား။ သူမသည် သူက သူမထက် အသက်ကြီးတဲ့အတွက် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်နေတာလား။
သို့ဆိုလျှင် သူမသည် မည်သူနှင့် တွဲကရန် စီစဉ်ထားခဲ့သနည်း။
ဖေးကျီအန်း စကားပြောပြီးနောက် လုနန်သည် သူ့ကိုခေါ်ခဲ့သူမှာ ဖေးကျန့် ဖြစ်မည်ကို လျင်မြန်စွာခန့်မှန်းမိလိုက်ပြီး သူမ၏ အမည်ကို အသုံးပြုခဲ့ဖွယ်ရှိသည်။
ဖေးရှောင်ကျန့်က ပိုပြီးသတ္တိကောင်းလာပြီး သူက နှစ်ဖက်ချွန်လုပ်တတ်နေပြီ။ လုနန်သည် ဒေါသဖြင့် လက်သီးကိုဆုပ်လိုက်သော်လည်း ဖေးကျီအန်း၏ တင်းတင်းစေ့ထားသော နှုတ်ခမ်းများကို သတိမပြုမိလိုက်ပေ။
လုနန်သည် တစ်ယောက်တည်းပျင်းရိနေခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။
"ကျွန်မတို့ ကကြမလား။"
ဖေးကျန့် နှင့် ကျန့်ခိုင်ပင်း၊ ထိုကံမကောင်းသော မောင်လေးများသည် သူမနှင့်အတူနေပြီး အဖော်ပြုပေးမည်ဟု ပြောခဲ့ကြသည်။ သို့သော်လည်း သူတို့သည် ပျော်ရွှင်ရန်အတွက် တိတ်တဆိတ် ထွက်ပြေးသွားကြသည်မှာ သိပ်တောင် မကြာလိုက်ပေ။ ဘယ်လိုတောင် ကျေးဇူးမသိတတ်တဲ့ ကောင်စုတ်လေးတွေလဲ။
ဖေးကျီအန်းသည် အချိန်မီရောက်လာခဲ့သည်။ ယခု သူမသည် မည်သည့်စိုးရိမ်ကြောင့်ကြမှုမှမရှိဘဲ နောက်ဆုံးတွင် ကနိုင်ပြီဖြစ်သည်။
ဖေးကျီအန်းသည် တိုးညင်းစွာထပ်မေးလိုက်သည်။
"ဘာပြောတာ" သူ လုနန်၏ ပြဒါးလို လျင်မြန်လှသော အတွေးများနောက်ကို လိုက်မမီနိုင်ဟု မကြာခဏခံစားရသည်။
ထုံးတမ်းစဉ်လာများသည် အရေးကြီး၏။ လုနန်သည် သူမက သူ့ကိုကခုန်ရန် ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သောကြောင့် ဖေးကျီအန်းသည် သူမကို အမျိုးသမီးတစ်ဦးအဖြစ် မှတ်ယူကာ တွဲကရန် သူ၏လက်ကို ချက်ချင်းကမ်းလှမ်းသင့်သည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။
သူမ၏ မာနကို ထိန်းသိမ်းရန် မဖြစ်နိုင်ဟုထင်ရသော်လည်း သူမသည် မျက်တောင်များကို ပုတ်ခတ်ကာ အရိပ်အမြွက်ပေးရင်း ကြိုးစားကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
"ရှင် ကျွန်မကို ကဖို့ မဖိတ်ခေါ်တော့ဘူးလား။"
ဖေးကျီအန်းသည် တံတွေးမျိုချလိုက်ပြီး သူ၏ကျုံ့ထားသော မျက်မှောင်သည် ရုတ်တရက်ပြေသွားသည်။ သူသည် လက်ကို ကမ်းလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
"ကခွင့်ပြုပါလား။"
လုနန်သည် ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် မေးလေးမော့ကာ သူမလက်ကို သူ့လက်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ နှစ်ယောက်သား တွဲကသည့်နေရာသို့ လျှောက်သွားကြသည်။
သူတို့သည် ကပွဲကြမ်းပြင်၏ အလယ်ဗဟိုသို့ မသွားဘဲ အစွန်းတွင် ရပ်လိုက်ကြသည်။ အလယ်ဗဟိုရှိ စူးရှသောမီးရောင်များနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် အစွန်းဘက်သည် အနည်းငယ်မှိန်သော်လည်း ဖေးကျီအန်းနှင့် လုနန် တို့သည် ထိုမှိန်မှိုင်းမှုကို အထူးနေရာတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်ကြသည်။
အရပ်ရှည်ပြီး ခန့်ညားသော အမျိုးသားသည် လှပပြီး ကျက်သရေရှိသော အမျိုးသမီး၏ ဘေးတွင် ရပ်နေပြီး သူတို့၏ကိုယ်ဟန်များကို မီးရောင်၏နူးညံ့သောအလင်းရောင်က ညင်သာစွာ ထွန်းလင်းပေးထားသည်။ သူတို့သည် ပြီးပြည့်စုံသော စုံတွဲတစ်တွဲကဲ့သို့ဖြစ်ပြီး သူတို့ကိုယ်ပိုင်ကမ္ဘာတစ်ခုကို ဖန်တီးနေကြသည်။ သူတို့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် လူများကို ဆွဲဆောင်နိုင်ပြီး နားမလည်နိုင်လောက်အောင် ရှက်ရွံ့သွားစေနိုင်သည်။
လုနန်ကို မျက်လုံးများစွာက စောင့်ကြည့်နေသော်လည်း အမျိုးသားများသည် သူမအိမ်ထောင်ရှိသည့်အတွက် သက်ပြင်းသာချနိုင်ကြသည်။ သူတို့သည် ကခုန်ရန် အခြားတစ်ယောက်ကို ရှာဖွေရတော့မည်။ သို့သော် သူမသည် အလွန်ထင်ရှားပေါ်လွင်နေသောကြောင့် ကခုန်သည့်နေရာ၏ အစွန်းတွင် သူမရှိနေခြင်းသည်ပင် အာရုံစိုက်မှုကို ဆွဲဆောင်ရန် လုံလောက်သည်။
လူများသည် လုနန်နှင့် ကခုန်နေသူတစ်ဦးကို မြင်သောအခါ သူသည် သူမ၏ခင်ပွန်းဖြစ်မည်ဟု ယူဆလိုက်ကြသည်။ လူတိုင်းသည် ထိုသို့သော အလှပဂေးတစ်ဦးနှင့် ထိုက်တန်စေသည့်အရာကို သိချင်စိတ်ပြင်းပြနေကြပြီး သူတို့၏စိတ်ထဲတွင် နှိုင်းယှဉ်မှုများဖြင့် ပြေးလွှားနေကြသည်။ အဘယ်ကြောင့် သူက သူမ၏ နှလုံးသားကို အနိုင်ရရှိခဲ့သနည်း။
…အဲ့ဒိနောက် ဘာမှမဖြစ်ခဲ့ပေ။
စစ်ယူနီဖောင်း၊ သူ့ပခုံးပေါ်ရှိ တံဆိပ်များ၊ သူ၏အရပ်ရှည်ပြီး မားမားမတ်မတ်ရပ်နေသော ကိုယ်ဟန်နှင့် သူ၏ခန့်ညားသောမျက်နှာသွင်ပြင် .. တက်ရောက်လာသောအမျိုးသားများထဲမှ မည်သူမျှ သူ့ကိုမယှဉ်နိုင်ပေ။ သူတို့သွား အိပ်နေတာကမှ ပိုကောင်းဦးမည်။
တက်ရောက်လာသော အမျိုးသမီးများမှာမူ မတူညီစွာခံစားရသည်။ လုနန် ပေါ်လာသည့်အချိန်ကတည်းက သူမသည် အမျိုးသားအားလုံး၏ အာရုံကို ဖမ်းစားခဲ့ပြီး သူတို့ကို လုံးဝအရိပ်မည်း ဖုံးလွှမ်းသွားစေခဲ့သည်။ မည်သည့်အမျိုးသမီးမျှ မကျေမနပ်မဖြစ်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။ သူတို့သည် သူမကို တက်ရောက်လာသူများထဲမှ အထူးချွန်ဆုံးအမျိုးသားနှင့် ကခုန်လိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ထားခဲ့ကြသည်မို့ ကျန်သူများကို ဆုံးရှုံးပြီး စိတ်ပျက်အားငယ်စွာ ခံစားရစေခဲ့သည်။
သို့သော် သူတို့အံ့အားသင့်စွာပင် သူမသည် အထူးချွန် အပြောင်မြောက်ဆုံး လူပျိုနှင့် ကခုန်ရန် ငြင်းဆိုခဲ့သည်။ သူမမှာ အိမ်ထောင်ရှိပုံရပြီး ထိုအချက်ကြောင့် လက်တွဲဖော်ရှာရန် မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် လာရောက်ခဲ့သော အမျိုးသားအားလုံးကို စိတ်ပျက်စွာဖြင့် နောက်ဆုတ်သွားစေခဲ့သည်။
အမျိုးသမီးများသည် သက်ပြင်းချလိုက်ကြသော်လည်း သူမ၏ အခြေအနေကို ရယ်စရာကောင်းသည်ဟု မထင်ဘဲ မနေနိုင်ကြပေ။ သူမဘယ်လောက်ပင်လှပနေပါစေ၊ မည်သူမျှသူမနှင့် တွဲကရန် ဆန္ဒမရှိကြပေ။
အချို့က သူမ ကတတ်မည်မဟုတ်ဟု တီးတိုးပြောဆိုကြသည်။