Chapter 50

စစ်သည်၏ ဇနီးများ ရောက်ရှိလာပြီး လုနန် တစ်ယောက်တည်း ရှိနေသေးသည်ကို သတိပြုမိသောအခါ သူတို့အကြားတွင် ထူးဆန်းသောခံစားချက်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ဖေးကျီအန်းက သူ့ဇနီးအသစ်ကို တကယ်ဂရုမစိုက်ဘူးလား။

ဖေးကျီအန်းသည် အလှတရားကြောင့် အလွယ်တကူ စိတ်ယိုင်တတ်သော အမျိုးသားမျိုး မဟုတ်သည်မှာ အမှန်ပင်။ သူသည် သူ၏ဇနီးနှင့် ကခုန်မည်မဟုတ်သည်မှာ အလွန်ကျိုးကြောင်းဆီလျော်သည်။

စစ်သည်ဇနီးများသည် လုနန်ကို စောင့်ကြည့်နေကြစဉ် သူတို့၏ အကြည့်များသည် သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားကြသည်။ အချို့က သူမ၏ ကံဆိုးမှုကို ဝမ်းမြောက်နေကြပြီး အချို့က သူမအတွက် လျှို့ဝှက်စွာ စိုးရိမ်ပူပန်နေကြသလို အချို့မှာမူ မရိုးသားသော ရည်ရွယ်ချက်များရှိပြီး သူမကိုဆန့်ကျင်သည့် တစ်စုံတစ်ရာကို ကြံစည်နေကြသည်။

ထို့နောက် မမျှော်လင့်ဘဲ ဖေးကျီအန်း ပေါ်လာခဲ့သည်။

အခြားအမျိုးသမီးများသည် လုနန်၏ခင်ပွန်းသည် စစ်ယူနီဖောင်းဝတ်ဆင်ထားပြီး အရပ်ရှည်ပြီးခန့်ညားသည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့၏ အကြည့်များသည် လှောင်ပြောင်ခြင်းမှ မနာလိုခြင်းသို့ ပြောင်းလဲသွားကြသည်။ စစ်သည်ဇနီးများက အံ့ဩသွားကြသည်။ ဖေးကျီအန်း လာရုံသာမက လုနန်၏လက်ကို သဘာဝကျကျဆွဲကိုင်ကာ ကခုန်ရန် ဦးဆောင်ခေါ်သွားလိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်ထားမည်နည်း။

ဤသည်မှာ ဖေးကျီအန်း၏ပုံစံနှင့် အလွန်မတူပေ။

လုနန် အပေါ် သူတို့၏ အမူအရာများသည် လေးနက်တည်ကြည်သွားပြီး ဤသည်မှာ သူတို့တစ်ခါမှမပြသဖူးသော တုံ့ပြန်မှုဖြစ်သည်။

ရှန့်ယီမင်သည် ဖေးကျီအန်းက လုနန်နှင့် ကခုန်နေသည်ကို ကြည့်ရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မျက်နှာမည်းမှောင်သွားသည်။ ဝမ်ဟုန့်မျန်သည် သူမ၏အာရုံကို ပြန်ဆွဲခေါ်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ။ ရှင် သူ့ကိုသဘောကျနေတာလား။"

"မဟုတ်ကဟုတ်ကတွေ မပြောပါနဲ့။" ရှန့်ယီမင်သည် ဝမ်ဟုန့်မျန်ကို ဆူပူလိုက်သော်လည်း ထို့နောက် သူသည် နက်ရှိုင်းသော အတွေးထဲသို့ နစ်မြုပ်သွားပြီး သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် မယုံကြည်နိုင်မှုများ တဖြည်းဖြည်းပေါ်လာသည်။ "အဲ့ဒါမဖြစ်နိုင်ဘူး။"

ဝမ်ဟုန့်မျန်သည် မျက်ဖြူလှန်လိုက်ရင်း သူမ၏ခင်ပွန်းကို မှီကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဘာက မဖြစ်သင့်တာလဲ။ ဖေးကျီအန်းက ရှင့်ညီမအတွက် တစ်သက်လုံး တစ်ယောက်ထဲ လုပ်နေမယ်လို့ ရှင် တကယ်ထင်နေတာလား။ ကိုယ့်ကိုယ်ကို မနောက်ပါနဲ့။ ကျွန်မ လောင်းရဲတယ်၊ သူဒီနှစ်တွေတစ်လျှောက်လုံး အိမ်ထောင်မပြုခဲ့တာ ရှန့်ယီမေ့ကြောင့်မဟုတ်ဘဲ သူလက်ထပ်ချင်တဲ့လူကို မတွေ့သေးလို့ပဲ။ အခုသူတွေ့ပြီဆိုတော့ သူအိမ်ထောင်ပြုတာပေါ့။"

ဝမ်ဟုန့်မျန်၏ စကားများသည် သူ၏ညီမကို အမြဲတမ်းအလိုလိုက်ခဲ့သော ရှန့်ယီမင်ကို အထိနာစေခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း သူ မမှန်သည်ကို သူသိသည်။ အကယ်၍ သူသည် တစ်ချိန်က ဖေးကျီအန်းသည် သူ့ညီမနှင့် ပြန်လည်သင့်မြတ်လိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ချက်ထားခဲ့ပါက နှစ်များတစ်လျှောက် ဖေးကျီအန်း၏ စစ်မှန်သောခံစားချက်များကို သူသဘောပေါက်လာခဲ့သည်။

သို့သော် သူ့ညီမသည် သူမကိုရှောင်ဖယ်နေသော အမျိုးသားတစ်ဦးအပေါ်တွင် ခံစားချက်များရှိနေဆဲဖြစ်သည်ကို သူလက်မခံနိုင်ပေ။ ဖေးကျီအန်းနှင့် တွေ့ဆုံတိုင်း သူသည် မသက်မသာခံစားရပြီး ဤကဲ့သို့ အမြဲတမ်းဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။

ရှန့်ယီမင်သည် ဖေးကျီအန်းနှင့် လုနန်တို့၏ အိမ်ထောင်ရေးနှင့် ပတ်သက်သော အချို့အသေးစိတ်အချက်အလက်များကိုလည်း သိရှိထားသည်။ သူတို့သည် ချစ်ခြင်းမေတ္တာရှိသော လူနှစ်ဦးမဟုတ်ဘဲ ယုံကြည်မှု စာတစ်စောင်ကြောင့် ပေါင်းစည်းဖြစ်ခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည်။ ဆိုရိုးစကားအတိုင်း အတင်းညှစ်ယူသော ဖရဲသီးသည် မချိုပေ။ ထို့အပြင် ဖေးကျီအန်း ကဲ့သို့သော ဆန္ဒအလျောက် အိမ်ထောင်ပြုမည် မဟုတ်သူအတွက် ဘယ်သူမဆို မည်မျှပင်ကြိုးစားပါစေ သူ၏နှလုံးသားကို နွေးထွေးစေနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ယီမေ့သည် ထိုအရာအတွက် သက်ရှိဥပမာတစ်ခုဖြစ်သည်။ သူမ၏ ကြိုးပမ်းမှုအားလုံးဖြင့်တောင် သူမသည် သူ၏လက်ထဲတွင် နှလုံးသားလေးကွဲကြေခဲ့ရသည်။ သူမ မည်မျှပင် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံပါစေ ဖေးကျီအန်း သည် အေးစက်ပြီး တုံ့ပြန်မှုမရှိဘဲ နေခဲ့သည်။

ဒါပေမယ့် အခုအခြေအနေက ဘာလဲ။

သူသည် ဖေးကျီအန်းကို ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော် လေ့လာခဲ့သည်။ ထိုနှစ်များအတွင်း သူတို့သည် သူငယ်ချင်းများ၊ ရဲဘော်များ၊ ပြိုင်ဘက်များနှင့် မိသားစုဝင်များပင် ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။ သူသည် ဖေးကျီအန်းကို နားလည်လွန်းသည်မှာ သနားစရာပင်ကောင်းလှသည်။

စစ်ကျောင်းတွင် သူ၊ ဖေးကျီအန်းနှင့် ကုဝေကော တို့သည် သူတို့၏အတန်းမှ ထိပ်တန်းကျောင်းသားများဖြစ်ကြပြီး အလွယ်တကူ သူငယ်ချင်းများဖြစ်လာခဲ့ကြသည်။

တစ်ခါက အချစ်အကြောင်း ဆွေးနွေးကြစဉ် ကုဝေကောသည် "ပင်လယ်ပြင်ကျယ်ကြီးကို ဖြတ်ကျော်ဖူးသူအတွက် တခြားရေပြင်ဟာ အရေးမပါတော့သလို၊ ဝူတောင်တန်းကလွဲရင် တခြားတိမ်တိုက်တွေဟာ တိမ်စစ်တိမ်မှန်မဟုတ်တော့ဘူး" ဟူသော စကားစုကို ကြိုက်နှစ်သက်ကြောင်း ပြောခဲ့သည်။ လူတစ်ယောက်ကို ရွေးချယ်ပြီးသည်နှင့် အခြားသူအားလုံးကို လျစ်လျူရှုနိုင်သည်ဟု ဆိုသည်။

သူသည် စိတ်ထဲမှ လှောင်ပြောင်လိုက်ပြီး မည်သည့်အမျိုးသမီးက ထိုအဆင့်တွင်ရှိနိုင်မည်ကို တွေးမိခဲ့သည်။ ကုဝေကောသည် အထူးတလည် စွမ်းဆောင်နိုင်သူ မဟုတ်သော်လည်း မြင့်မားသော စိတ်ကူးများရှိသည်။

သူကိုယ်တိုင်မှာမူ မစ္စတာကျိုးနှင့် သူ့ဇနီးတို့၏ တစ်သက်တာ ပြောစမှတ်တွင်စရာ ခင်မင်ရင်းနှီးမှုနှင့် ချစ်ခြင်းမေတ္တာကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းသော အပြန်အလှန်နားလည်မှုပေါ်တွင် တည်ဆောက်ထားသည့် သဟဇာတဖြစ်ပြီး ထာဝရတည်မြဲမည့် ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို တောင့်တခဲ့သည်။

ဖေးကျီအန်း၏ အလှည့်ရောက်သောအခါ သူက အချစ်သည် ရောဂါတစ်မျိုးဖြစ်ပြီး သူသည် နေမကောင်းမဖြစ်ဟု ပြောခဲ့သည်။ ထိုစကားကြောင့် သူရော ကုဝေကော ပါ စကားဆွံ့အသွားခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ထိုစကားသည် ဗျာဒိတ်တော်တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ကုဝေကောသည် သူ၏ "ပင်လယ်ပြင်ကျယ်ကြီးကို ဖြတ်ကျော်ဖူးသူ" ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ပြီး သူသည် သူ၏ ပြောစမှတ်တွင်စရာ အချစ်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ကာ ဖေးကျီအန်းမှာမူ မည်သည့်ရောဂါမဆို ကင်းစင်လျက်ရှိနေခဲ့သည်။

ယီမေ့သည် ဖေးကျီအန်းထံမှ အချစ်ကို ဘယ်တော့မှမရရှိခဲ့ပေ။

ဖေးကျီအန်းသည် ယီမေ့ကို ထိုကဲ့သို့သော အကြည့်မျိုးဖြင့် ဘယ်တော့မှမကြည့်ခဲ့ဖူးပေ။ သို့မဟုတ် မည်သည့်အမျိုးသမီးကိုမဆို ထိုသို့မကြည့်ခဲ့ဖူးပေ။

ထိုအကြည့်သည် အမျိုးသားတစ်ဦးက အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို ကြည့်သည့်အကြည့်မျိုး— ပိုင်ဆိုင်လိုစိတ်နှင့် စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားသည့်အကြည့်။ ယခု ဖေးကျီအန်းသည် သူ့လက်မောင်းထဲမှ အမျိုးသမီးကို ထိုအကြည့်မျိုးဖြင့် ကြည့်နေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူသည် နေမကောင်းဖြစ်ခဲ့လေပြီ၊ သို့သော် ဝမ်းနည်းစရာမှာ သူ့ကိုနေမကောင်းဖြစ်စေသူသည် ယီမေ့ မဟုတ်ခဲ့ခြင်းပင်။ ရှန့်ယီမင်သည် ဤအဖြစ်ကို ဘယ်လိုလက်ခံနိုင်မည်နည်း။ သူသည် ဤမတရားသည့် ခံစားချက်ကို ဘယ်လိုမခံစားဘဲနေနိုင်မည်နည်း။

ထိုစဉ် ဖေးကျီအန်းသည် လုနန်၏သွယ်လျသောခါးကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ပွေ့ဖက်ထားပြီး သူမ၏ နူးညံ့သိမ်မွေ့သောလက်ကို အခြားတစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ ဖေးကျီအန်း၏ ရှည်လျားသော လက်မောင်းများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် လုနန် ၏လက်သည် သေးငယ်ပြီး အားနည်းနေပုံရသည်။

လုနန်သည် အခြားအမျိုးသားများနှင့် ကခုန်ဖူးသော်လည်း အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် ဖေးကျီအန်း၏ လက်က သူမ၏ခါးကို ပတ်ထားသောအခါ သူ့လက်ဖဝါး၏ နွေးထွေးမှုသည် သူမ၏ကိုယ်ထဲသို့ အပူလှိုင်းများကို ပို့လွှတ်လိုက်သည်။

ဖေးကျီအန်း၏ အထိအတွေ့သည် အဆိပ်နှင့်တူသည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိမိရုံမျှဖြင့် မနှစ်မြို့ဖွယ်ကောင်းသော အမှတ်တရအချို့ကို နှိုးဆွပေးလိမ့်မည်။

ဥပမာ မနေ့ညက၊ သို့မဟုတ် တစ်မနေ့ညကလိုမျိုး။

ဒါတွေအားလုံးက ဒီနှာဘူးအဘိုးကြီးရဲ့ အမှားပဲ။

လုနန်သည် မသက်မသာခံစားရပြီး ဖေးကျီအန်း၏ အသက်ရှုသံနှင့် သူ၏ ထူးခြားသောရနံ့ကို ရှောင်ရှားရန် ခေါင်းကို အနည်းငယ် လှည့်လိုက်သည်။ သူမသည် သူ့ကိုမော့မကြည့်ဝံ့ဘဲ သူမ အကြည့်ကို သူ၏ဖျော့တော့သော ရှပ်အင်္ကျီ၏ ကော်လံပေါ်တွင် စူးစိုက်ထားရင်း သူမ၏ ဖြူဖွေးသောလည်တိုင်ကို နူးညံ့သောကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ဖော်ပြနေသည်ကို မသိရှိခဲ့ပေ။

ဖေးကျီအန်းသည် ခဏမျှတုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် သူ၏အကြည့်ကိုလွှဲကာ ကခုန်သည့် စည်းချက်အတိုင်း ခြေလှမ်းလိုက်သည်။

လုနန် အံ့အားသင့်စွာပင် ဖေးကျီအန်းသည် အလွန်ကောင်းမွန်စွာ ကခုန်နိုင်ပြီး ခြေတစ်လှမ်းမျှ မမှားခဲ့ပေ။ ဤသည်မှာ သူမကို အလွန်ကျေနပ်စေခဲ့ပြီး အထူးသဖြင့် သူမသည် သူ့ကို ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သူတို့တွဲ့ဖက်များ၏ ခြေထောက်များကို နင်းမိနေသော အခြားအမျိုးသားများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လိုက်သောအခါ ပို၍ပင်ကျေနပ်သွားသည်။

နှစ်ယောက်သားသည် ပြီးပြည့်စုံသောသဟဇာတဖြစ်မှုဖြင့် လှုပ်ရှားနေကြပြီး သူတို့၏ဖျော်ဖြေမှုကို စွဲမက်စွာကြည့်ရှုနေသော ပရိသတ်တစ်စုကို ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။

လုနန်သည် ဖေးကျီအန်းကို လေးစားသောအကြည့်ဖြင့် တစ်ချက်ပစ်လွှတ်လိုက်သော်လည်း အံ့အားသင့်စွာပင် သူမ၏အကြည့်ကို မလွှဲနိုင်တော့သည်ကို တွေ့ရှိရသည်။

သူမ သူ့ကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်လိုက်ရသည့်အချိန်မှစ၍ ဖေးကျီအန်းသည် ထိန်းချုပ်မှု၏ အနှစ်သာရကို ကိုယ်စားပြုသည်ကို သူမသဘောပေါက်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူသည် သက်တောင့်သက်သာရှိနေသည့်အခါ ထိုကဲ့သို့သော စွဲဆောင်မှုရှိသော ရမ္မက်ဆန်ဆန် ဆွဲဆောင်မှုကို ထုတ်လွှတ်နိုင်သည်ကို သူမဘယ်တုန်းကမှ မသိခဲ့ပေ။

သူမသည် အလိုအလျောက်ပင် တံတွေးကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် မျိုချလိုက်ပြီး ဖေးကျီအန်းသည် သူမ၏ အတွေးများကို ဖောက်ထွင်းမြင်နိုင်ကာ သူမကိုလှောင်ပြောင်နေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

လုနန် ဒေါသထွက်လာသည်။ ဒီ အဘိုးကြီးက သူမကိုရယ်ရဲတယ်လား။ သူက ဒီ မမလေး လုနန် ကို အလွယ်တကူကစားနိုင်သူဟု ထင်နေတာလား။

စောင့်နေလိုက်။ ယနေ့ညတွင် သူမသည် ပင်လယ်ဘုရင်မ လုနန်၏ အစွမ်းကို သူ့အားပြပစ်လိုက်မည်!

စိတ်ပိုင်းဖြတ်မှုအသစ်ဖြင့် လုနန်သည် သူ့ကိုအထင်ကြီးအောင်လုပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ဖေးကျီအန်းသည် သူမ၏ အမူအရာပြောင်းလဲမှုကို သတိပြုမိပြီး တိတ်တဆိတ်ပြုံးလိုက်သည်။ လုနန် အပေါ် သူ၏နားလည်မှုအရ “သူရဲဘောကြောင်သူ” ဟူသောစကားလုံးများသည် သင့်တော်သည်။ သူမသည် ပျော်တတ်ပြီး အလှအပကို နှစ်သက်ပုံပေါ်နိုင်သော်လည်း သူ့ဖက်မှ ခြေတစ်လှမ်း စမလှမ်းပါက သူမသည် ရှက်ရွံ့ခြင်းနှင့် မာနတို့ရောနှောနေသည့် အနေအထားဖြင့် အဝေးမှာပင်နေလိမ့်မည်။

ဖေးကျီအန်းသည် လုနန်ကို ပိုနီးကပ်စွာဆွဲယူလိုက်သည်။

ကခုန်ပြီးနောက် လုနန်သည် သန့်စင်ခန်းသွားရန် အရေးတကြီး လိုအပ်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဖေးကျီအန်း မရောက်လာမီ သူမသည် အချိန်အတော်ကြာ တစ်ယောက်တည်းနေခဲ့ပြီး လက်ဖက်ရည်အလွန်အကျွံသောက်ခဲ့သည်။ ယခု သူမ၏ဗိုက်သည် ဖောင်းကားနေပြီး တကယ်ပင် သွားရန်လိုအပ်နေသည်။

သူမ ဖေးကျီအန်းကို အသိပေးပြီးနောက် ခန်းမဆောင်မှထွက်ကာ နေရာပြသူ၏ လမ်းညွှန်ချက်အတိုင်း သန့်သင်ခန်းသို့သွားခဲ့သည်။

သူမ သန့်စင်ခန်းမှ ထွက်လာသောအခါ မမျှော်လင့်ဘဲ တံခါးဝ၌ ကျောက်ရှင်းနှင့် တွေ့လိုက်ရသည်။

လုနန်သည် သူမအား နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ထွက်သွားရန် ပြင်လိုက်သည်။ ကျောက်ရှင်းက ကြင်နာစွာ ပြုံးပြပြီးနောက် ခေါင်းငုံ့ကာ သန့်စင်ခန်းထဲ ဝင်သွားခဲ့သည်။

သန့်စင်ခန်းမှ ထွက်လာပြီး မကြာမီမှာပင် လူတစ်ယောက်သည် သူမဆီသို့ တည့်တည့် လျှောက်လာပြီး လုနန်၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူ အနားသို့ ရောက်လာသောအခါ လုနန်၏ ကျောရိုးထဲ စိမ့်ခနဲဖြစ်သွားရသည်။ သူမ၏ ဆဋ္ဌမအာရုံက အချက်ပြလာသဖြင့် စဉ်းစားမနေတော့ဘဲ လှည့်ကာ ထွက်ပြေးတော့သည်။

သူမ လှည့်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ထိုလူသည် ရုတ်တရက် လက်ဆန့်ကာ အမှုန့်တစ်ဆုပ်ကို သူမထံ ပက်လိုက်သည်။ သူမ အချိန်မီ ရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့သော်လည်း အမှုန့်အချို့ကိုမူ ရှုရှိုက်မိသွားခဲ့သည်။

ထိုသို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် လူတစ်ယောက်သည် လုံခြုံမှုအတွက် အလိုအလျောက် သန့်စင်ခန်းသို့ ပြန်ပြေးမိလိမ့်မည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုနေရာတွင် ကျောက်ရှင်း ရှိနေခြင်းက အမျိုးသမီးနှစ်ယောက် အတူရှိနေလျှင် အန္တရာယ်ကို တံခါးပိတ်ဆို့ ခုခံနိုင်မည်ဖြစ်ပြီး တစ်ယောက်တည်းရှိခြင်းထက် ပိုလုံခြုံသည်ဟု ခံစားရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော် အကြောင်းတစ်စုံတစ်ရာကြောင့် လုနန်သည် သန့်စင်ခန်းသို့ ပြန်သွားမည့်အစား ပိုဝေးရာသို့ ပြေးကာ အခြားသူများထံမှ အကူအညီတောင်းရန်ကို ပိုသဘောကျမိသည်။

အထည်စက်ရုံရှိ အများသုံးသန့်စင်ခန်းသည် ခန်းမဆောင်၏ နောက်ဘက်ရှိ လမ်းကြားလေးထဲတွင် တည်ရှိပြီး ရှေ့ဘက်သို့ ပြန်ထွက်နိုင်သည့် ထွက်ပေါက် နှစ်ခုရှိသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမနောက်သို့ လိုက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ လုနန်သည် ဆန့်ကျင်ဘက်လမ်းကြောင်းအတိုင်း ပြေးရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။

သူမသည် အတန်ငယ်ဝေးအောင် ပြေးလာခဲ့သော်လည်း မည်သူနှင့်မျှ မတွေ့ခဲ့ပေ။ စက်ရုံဝန်ထမ်းများအတွက် သီးသန့်သန့်စင်ခန်းများ ရှိသောကြောင့် ဤနေရာသည် အစည်းအဝေးများ သို့မဟုတ် ကပွဲများ ကျင်းပချိန်မှလွဲ၍ ပုံမှန်အားဖြင့် လူပြတ်လေ့ရှိသည်။

သို့သော် လုနန်သည် ကျန်းမာရေးနှင့် ညီညွတ်စွာ စားသောက်ခဲ့ပြီး နံနက်ခင်းတိုင်းတွင်လည်း လေ့ကျင့်ခန်းကို စလုပ်ခဲ့သည်။ မကြာသေးမီက စာကျက်ရန်အတွက် ညဉ့်နက်သည်အထိ မအိပ်ဘဲ နေခဲ့ရသော်လည်း သူမ၏ တိုးတက်လာသော ကျန်းမာရေးက သူမကို ညဉ့်နက်သည်အထိ နေနိုင်စေရန် ယုံကြည်မှုပေးခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူမ၏ ကြံ့ခိုင်မှုက ကောင်းမွန်နေပြီး ထိုလူ၏ အဖမ်းမခံရအောင် ရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့သည်။

သို့သော် ခန်းမဆောင်၏ နောက်ဘက်သို့ သူမ ရောက်ခါနီးတွင် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အားနည်း၍ ပူနွေးလာသည်ကို ခံစားလာရပြီး သူမ၏ အရှိန်မှာလည်း တဖြည်းဖြည်း လျော့ကျလာခဲ့သည်။

အရှုံးမပေးလိုသောစိတ်ဖြင့် သူမသည် အံကြိတ်ကာ ရှေ့သို့ ဆက်တွန်းကန်ရင်း ထိုလမ်းကျဉ်းလေးမှ လွတ်မြောက်ရန် စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားသည်။

ထိုအချိန်တွင် ဖေးကျန့်နှင့် ကျန့်ခိုင်ပင်းတို့သည် ခန်းမဆောင်ဘက်သို့ လျှောက်လာနေကြသည်။ လုနန်သည် ရုတ်တရက် စိတ်သက်သာရာရသွားပြီး အကူအညီတောင်းရန် အော်ခေါ်ချင်သော်လည်း သူမ၏ မြန်ဆန်သော အသက်ရှူသံများကြောင့် စကားမပြောနိုင်ခဲ့ပေ။ သူမသည် ဖေးကျန့်ဆီသို့ စက်ရုပ်တစ်ရုပ်လို ပြေးသွားရုံသာတက်နိုင်ခဲ့သည်။

ဖေးကျန့်သည် အလွန်အကင်းပါးသူဖြစ်သည်။ မှိန်ဖျော့ဖျော့ အလင်းရောင်အောက်မှာပင် လုနန်က သူ့ဆီ ပြေးလာနေသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။ တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေသည်ကို သဘောပေါက်သွားသောကြောင့် သူသည် ခန်းမဆောင်ဘက်သို့ သွားနေသည့် ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး သူမဘက် လှည့်ခဲ့သည်။ ကျန့်ခိုင်ပင်းကမူ သူ့နောက်မှ အမီလိုက်ရန် အလျင်အမြန် လျှောက်လာခဲ့သည်။

ဖေးကျန့် သူမဆီ လာနေသည်ကို မြင်သောအခါ လုနန်သည် ချက်ချင်း စိတ်သက်သာရာရသွားပြီး သူမ၏ ခြေလှမ်းများမှာလည်း မသိလိုက်ဘဲ နှေးကွေးသွားသည်။ သူမနောက်သို့ လိုက်လာသော လူသည်လည်း တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာပြီး ခန်းမဆောင်၏ နောက်ကျောဘက်မှ ထွက်ပြေးလာခဲ့သည်။

ထိုအခါမှ ဖေးကျန့်သည် လုနန်၏ နောက်တွင် လူတစ်ယောက်ရှိနေသည်ကို သတိပြုမိပြီး လုနန် အဘယ်ကြောင့် ပြေးနေသည်ကို နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားခဲ့သည်။ သူ့ မျက်နှာအမူအရာက ပြောင်းလဲသွားပြီး လုနန်ဆီ အပြေးအလွှား သွားလိုက်သည်။

ဤသည်ကိုမြင်သောအခါ လုနန်သည် လုံးဝ စိတ်အေးသွားတော့သည်။ အားကောင်းမောင်းသန် လူနှစ်ယောက်ကို အားကိုးနိုင်ပြီဖြစ်သောကြောင့် သူမသည် ပို၍ ယုံကြည်မှုရှိလာသည်။ ဖေးကျန့် နှင့် ကျန့်ခိုင်ပင်း တို့သည် ငယ်စဉ်ကတည်းက သူတို့ ဖခင်များ၏ စစ်တပ်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားခြင်း ခံခဲ့ရပြီး များစွာ သင်ယူခဲ့ရသည်။ သူတို့သည် တော်တော်လေး ကျွမ်းကျင်ကြသည်။ လုနန်သည် ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီး ထွက်မပြေးတော့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူမ၏ တိုက်ကွမ်ဒိုစွမ်းရည်များသည် အလှပြရန်အတွက် မဟုတ်ကြောင်း သိသောကြောင့် သူမကို လိုက်လာသော လူကို ရင်ဆိုင်ရန် လှည့်လိုက်သည်။

သူမနောက်သို့ လိုက်လာသော လူ - ???

လုနန်သည် သူမ၏ လက်များကို ဆန့်ကာ လက်ဆစ်ချိုးလိုက်ပြီး လည်ပင်းကို လှည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် လူမိုက်ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်တစ်ဦး၏ အပြုံးကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အပြုံးတစ်ခုကို ပြုံးပြလိုက်သည်။

သူမနှင့် ထိုလူကြားရှိ အကွာအဝေးမှာ မီတာအနည်းငယ်သာ ကွာတော့သည်။ ထိုလူ ရပ်တန့်သွားချိန်တွင် သူသည်လည်း ချဉ်းကပ်လာသော ကောင်လေးနှစ်ယောက်ကို သတိပြုမိသွားပြီး လုနန်က မပြေးဘဲ ရပ်နေရုံသာမက သူ့ထံသို့ ပြန်လာနေသည်ကို မြင်၍ အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားသည်။

ထို့နောက် ထိုလူ၏ မျက်နှာတွင် မထီမဲ့မြင်ပြုသော အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သူသည် လုနန်ကို အလေးအနက် မထားရုံသာမက ဖေးကျန့် နှင့် ကျန့်ခိုင်ပင်း တို့ကိုလည်း ဂရုမစိုက်သည့်ပုံပင်။

လုနန်သည် သတိကြီးစွာထားရင်း ထိုလူကို အရင်မတိုက်ခိုက်ဘဲ စက်ဝိုင်းပုံစံ လှည့်ပတ်နေခဲ့ပြီး သူ့ကိုလည်း မလွတ်မြောက်စေရန် တားဆီးထားကာ ဖေးကျန့် နှင့် ကျန့်ခိုင်ပင်းတို့ ရောက်လာသည်ကို စိတ်ရှည်စွာ စောင့်နေခဲ့သည်။

ထိုလူသည် စိတ်မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်းတိုးမည်အပြုတွင် တစ်နေရာမှ ဝီစီသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ထိုအသံကြောင့် သူ လန့်သွားပြီး လှည့်ကာ ထွက်ပြေးရန် ပြင်တော့သည်။

ကျစ်။ လုနန်သည် သူ ထွက်ပြေးပုံကို ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။ ထိုသူသည် ပညာရှင်မဆန်ကြောင်း သူမ ပြောနိုင်သည်။ ပထမတော့ ကြောက်စရာကောင်းပုံ ပေါက်သော်လည်း တကယ်တမ်းတွင်မူ သူသည် အတွေ့အကြုံမရှိသော လူမိုက်တစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။

ပုံမှန်ပြေးနေချိန်တွင် ရန်သူနှင့် ပိုနီးကပ်လေလေ၊ ရန်သူကို တည့်တည့် ပိုရင်ဆိုင်သင့်လေလေ ဖြစ်သည်။ ကိုယ့်ကျောကို ရန်သူဆီ မပြဘဲ နောက်ပြန်ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်ခြင်းသည် အကောင်းဆုံးဖြစ်သည်။ သို့မဟုတ်လျှင် အသာစီးရမည့် အခွင့်အရေး ဆုံးရှုံးသွားလိမ့်မည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လုနန်သည် အမြင့်ကန်ချက်တစ်ချက်ဖြင့် ကန်လိုက်ရာ ထိုလူသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပုံလျက်သား လဲကျသွားခဲ့သည်။