Chapter 51

Vol. 5 Ch. 51

ဖေးကျန့် နှင့် ကျန့်ခိုင်ပင်းတို့သည် အလျင်အမြန် ပြေးလာခဲ့ကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာအမူအရာများမှာ မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် အံ့အားသင့်ကာ အေးခဲနေကြသည်။

ဖေးကျန့်သည် ပါးစပ် အဟောင်းသားဖြစ်သွားပြီး မည်သို့တုံ့ပြန်ရမည်ကို မသိတော့ပေ။ လုနန်က သူ့ကို နားမလည်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

"ဘာလို့ အချိန်ဆွဲနေတာလဲ။ မြန်မြန်ဖမ်းလေ"

"ဪ၊ ဟုတ်သားပဲ"

ဖေးကျန့် နှင့် ကျန့်ခိုင်ပင်းတို့သည် နောက်ဆုံး၌ သတိပြန်ဝင်လာကြသည်။ ကံမကောင်းစွာပင် သူတို့ သတိပြန်ဝင်လာချိန်တွင် ထိုလူသည် သူတို့၏ အာရုံလွဲနေချိန်ကို အခွင့်ကောင်းယူကာ ပြန်ထလာခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် သန့်စင်ခန်စသို့ သွားခဲ့သော ကျောက်ရှင်းသည် သူတို့မသိလိုက်ခင်မှာပင် ပြန်ရောက်နေခဲ့သည်။ ထိုလူသည် ကျောက်ရှင်းကို ဖမ်းဆွဲလိုက်ပြီး သူမ၏ လည်ပင်းတွင် တစ်စုံတစ်ခုကို ဖိကပ်ကာ နောက်သို့ဆုတ်ရင်း လုနန်နှင့် အခြားသူများကို ခြိမ်းခြောက်လိုက်သည်။

"အနားမကပ်နဲ့။ ကပ်လာရင် သူ့ကို သတ်ပစ်မယ်"

သူတို့သုံးယောက်သည် ခဏတာမျှ မလှုပ်မယှက်နိုင် ဖြစ်သွားကြပြီး မည်သည့်လှုပ်ရှားမှုကိုမှ မပြုလုပ်ရဲကြပေ။ ထိုလူက ကျောက်ရှင်းကို ဆွဲခေါ်ကာ ခြံဝင်း၏ နံရံဆီသို့ သွားသည်ကိုသာ ကြည့်နေနိုင်ခဲ့ကြသည်။ နံရံသို့ ရောက်သောအခါ သူသည် ကျောက်ရှင်းကို ဖေးကျန့် ၏ လက်မောင်းများထဲသို့ ပစ်တွန်းလိုက်ပြီး နံရံပေါ်သို့ လျင်မြန်စွာ ကျော်တက်ကာ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားသည်။

ဖေးကျန့်သည် ကျောက်ရှင်းကို ထိန်းရင်း မေးလိုက်သည်။

"အန်တီကျောက် အဆင်ပြေရဲ့လား"

ကျောက်ရှင်းက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။ "ကျွန်မ အဆင်ပြေပါတယ်။ ဒါတွေအားလုံး ကျွန်မကြောင့်ပါ။ ကျွန်မသာ မရှိရင် သူ ထွက်ပြေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

ကျန့်ခိုင်ပင်းက သူမကို အားပေးစကားပြောလိုက်သည်။ "ရပါတယ်။ အရေးကြီးတာက အန်တီ ဘေးကင်းဖို့ပဲ"

လုနန်သည် နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်ပြီး အစောပိုင်းက ကြားခဲ့ရသော ဝီစီသံကို ရုတ်တရက် ပြန်သတိရသွားသည်။ သူမသည် ယနေ့ ဂါဝန်ဝတ်ထားပြီး အိတ်ကပ်မပါသော ကျောက်ရှင်းကို တိတ်တဆိတ် အကဲခတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ လက်ထဲတွင်လည်း ဘာမှမရှိချေ။

သူမ အခြေအနေကို မှားယွင်းစွာ အကဲဖြတ်မိတာလား။ ဒါပေမယ့် ဒါက အလွန် တိုက်ဆိုင်လွန်းနေသည်။

ကျန့်ခိုင်ပင်းက သူမကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အကြည့်ကို အလျင်အမြန် လွှဲလိုက်ကာ စကားထစ်ငေါ့စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"အစ်မ လုနန်၊ ဘာလို့ မျက်နှာက အရမ်းနီနေတာလဲ"

တကယ်တော့ သူမ၏ မျက်နှာသာ နီမြန်းနေသည်မဟုတ်ဘဲ မျက်လုံးများကလည်း အရည်လဲ့နေခဲ့သည်။ သူမ၏ ဆံပင်များမှာ ပြေလျော့နေပြီး နဖူးပေါ်ရှိ ဆံပင်အချို့မှာလည်း ချွေးစက်များဖြင့် စိုစွတ်နေခဲ့သည်။ အနည်းငယ် ဟနေသော သူမ၏ နှင်းဆီရောင် နှုတ်ခမ်းများက သူမကို အန္တရာယ်ရှိလောက်အောင် ဆွဲဆောင်မှုရှိစေပြီး တည့်တိုး မျက်လုံးချင်း မဆုံချင်စိတ်ကို အလိုအလျောက် ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

လုနန်သည် အနည်းငယ် ပူနေသည်ဟု ခံစားရရုံမှလွဲ၍ နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေမိသည်။ ထိုအရာက အလွန်မြန်မြန် ပြေးခဲ့ရခြင်း၏ အကျိုးဆက် ဖြစ်လိမ့်မည်။

အမှုန့်ဖြင့်ပက်ခဲ့သော ထိုလူ အကြောင်းကိုမူ သူမ မေ့လျော့သွားခဲ့သည်။ သူမ ရှူရှိုက်မိခဲ့သော ပမာဏအနည်းငယ်သည် မပြောပလောက်သည့်အပြင် ထို့နောက်ပိုင်းတွင်လည်း အလွန်အမင်း အိပ်ချင်စိတ် မဖြစ်ပေါ်ခဲ့ရာ ထိုအရာသည် သူမကို မေ့မြောသွားစေရန် ရည်ရွယ်သည့် ဆေးဝါးမဟုတ်ကြောင်း ညွှန်ပြနေသည်။

ကျောက်ရှင်းနှင့် ဖေးကျန့်တို့ နှစ်ဦးစလုံးသည် စိတ်ကူးများထဲတွင် နစ်မြောနေပုံရသော လုနန်ဆီ အာရုံစိုက်လိုက်ကြသည်။ ဖေးကျန့်သည် သူမ၏ မျက်လုံးများကို မကြည့်ဝံ့ဘဲ သူ့နှာခေါင်းကို အနေခက်စွာ ပွတ်နေမိသည်။ အဘယ်ကြောင့်မှန်းမသိ သူ မရှင်းပြနိုင်သော်လည်း ကျောက်ရှင်း၏ မျက်လုံးများထဲတွင်မူ စူးစမ်းလိုစိတ်များ အရောင်တောက်နေခဲ့သည်။

လုနန်က ပြောလိုက်သည်။ "ပြန်ကြရအောင်"

ထိုလူကို မဖမ်းမိခဲ့ခြင်းက သူမကို အနည်းငယ် စိတ်ပျက်စေခဲ့သည်။ သူက သူမကို အဘယ်ကြောင့် ဤမျှလောက် လိုက်ဖမ်းနေရသည်ကို သူမ နားမလည်နိုင်ခဲ့ပေ။ ငွေအတွက်လား သို့မဟုတ် အခြားအရာတစ်ခုခုအတွက်လား။ တစ်ခုသေချာသည်မှာ သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်များသည် မရိုးသားခြင်းပင်၊ အထူးသဖြင့် ထိုဝီစီသံနှင့်အတူ...

စားသောက်ပွဲ၏ ခန်းမဆောင်ကြီးဆီသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ လူအများအပြားသည် ကခုန်ရန်နှင့် ရင်းနှီးခင်မင်စွာ စကားပြောဆိုရန် ရောက်ရှိလာကြသည်။ လုနန်သည် သူမ၏ ယခင်နေရာတွင် ထိုင်နေသော ဖေးကျီအန်းကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူ၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် မိန်းကလေးများက သူ့ကို ခိုးကြည့်နေကြသည်။ အချို့သော သတ္တိရှိသူများကမူ သူ ထုတ်လွှတ်နေသော ကြောက်ရွံ့ဖွယ်ရာ အရှိန်အဝါကိုပင် လျစ်လျူရှုကာ သူ့ဆီ တိုက်ရိုက်ချဉ်းကပ်ပြီး ကခုန်ရန် ဖိတ်ခေါ်နေကြသည်။

သူတို့သည် ဖေးကျီအန်း၏ အိမ်ထောင်ရေးအခြေအနေကို မသိသော လူသစ်များ ဖြစ်နိုင်ဖွယ်ရှိသည်။

ဖေးကျီအန်းသည် ဖိတ်ခေါ်မှုတစ်ခုချင်းစီကို တူညီသော စကားတစ်ခွန်းဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ အမူအရာသည် အေးစက်ကာ သူစိမ်းဆန်နေလျက် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

"တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကျွန်တော် အိမ်ထောင်ရှိတယ်"

ထိုမိန်းကလေးများသည် မယုံကြည်သလို သို့မဟုတ် သူပြောသည်ကို ယုံသော်လည်း ဂရုမစိုက်သလို ဖြစ်နေကြသည်။ ကပွဲမစခင်ကတည်းက ကပွဲမှ နှစ်ယောက်တွဲအကသည် ရေပန်းစားလာခဲ့ပြီး လူငယ်အများအပြားမှာ ကောင်းမွန်သော အတွဲဖော်တစ်ယောက်နှင့် ကခုန်ချင်ရုံသာ ဖြစ်သည်။

ဖေးကျီအန်းသည် ဝင်ပေါက်ဘက်သို့ အဆက်မပြတ် လှမ်းကြည့်နေသော်လည်း လုနန်ကို မတွေ့သေးပေ။ သူ၏ မျက်ခုံးများမှာ စိုးရိမ်မှုကြောင့် တွန့်ချိုးသွားပြီး နောက်ထပ်မစောင့်တော့ရန် ဆုံးဖြတ်ကာ ထထွက်သွားရန် ပြင်လိုက်သည်။

ထိုအခိုက်တွင်ပင် တံခါးဝ၌ ပုံရိပ်လေးခု ပေါ်လာသည်။ လုနန်၊ ဖေးကျန့်၊ ကျန့်ခိုင်ပင်းနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးတို့သည် ခန်းမထဲသို့ ဝင်လာကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာအမူအရာများမှာ ညှိုးငယ်နေခဲ့သည်။ အထူးသဖြင့် လုနန်၏ ပုံစံမှာ ပုံမှန်မဟုတ်နေပေ။

ဖေးကျီအန်းသည် တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေသည်ကို အာရုံခံမိပြီး သူတို့ဆီ အမြန်သွားလိုက်သည်။ "ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲ"

ဖေးကျီအန်း၏ စူးရှသော အကြည့်သည် ထိုအုပ်စုကို စေ့စေ့စပ်စပ် ကြည့်လိုက်သည်။ အာရုံပျံ့လွင့်နေပုံရသော လုနန် မှလွဲ၍ အခြားသုံးယောက်သည် သူ၏ အကြည့်ကို ရှောင်လွှဲနေကြသောကြောင့် သူ၏ တည်ကြည်သော အမူအရာသည် အနည်းငယ် ကြောက်လန့်ဖွယ်ရာ ဖြစ်နေသည်။

ကံကောင်းစွာပင် ဖေးကျန့်သည် ဖိအားဒဏ်ကို ကောင်းစွာခံနိုင်ရည်ရှိပြီး လျင်မြန်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်တို့ ပြန်လာတဲ့လမ်းမှာ လုနန် နောက်ကို လိုက်နေတဲ့ လူတစ်ယောက်နဲ့ တွေ့ခဲ့တယ်။ သူ့ကို ဖမ်းဖို့ ကြိုးစားတော့ သူက လက်နက်ကိုင်ထားပြီး အန်တီကျောက်ကို ဓားစာခံအဖြစ် ဖမ်းသွားတယ်။ ကျွန်တော်တို့ ဘာမှမလုပ်နိုင်ခင်မှာပဲ သူ ထွက်ပြေးသွားတော့တာပဲ"

ဖေးကျီအန်းက တည်ငြိမ်သော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "သူ ဘယ်လိုပုံလဲ မြင်လိုက်လား"

ဖေးကျန့် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ ထိုလူသည် ဆောက်လုပ်ရေးဦးထုပ်ကို ဆောင်းထားပြီး ခေါင်းကို အောက်ငုံ့ထားသောကြောင့် သူ၏ မျက်နှာသွင်ပြင်ကို ကွဲကွဲပြားပြား မြင်ရန် ခက်ခဲခဲ့သည်။ သူ၏ အရပ်အမောင်းနှင့် ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် အကြမ်းဖျင်းကိုသာ မြင်နိုင်ခဲ့သည်။

သူသည် လုနန်ကို အသေးစိတ်ပိုပြောစေချင်သော်လည်း သူမသည် ချွေးများသုတ်နေပြီး စိတ်ကူးများထဲတွင် တွေဝေကာ နစ်မြောနေပုံရသည်။

ဖေးကျီအန်း သူမကို အနီးကပ် စောင့်ကြည့်နေခဲ့ရာ တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေသည်ကို သတိပြုမိခဲ့သည်။ သူ သူမကို ပိုသေချာ စစ်ဆေးရန် အနားသို့ တိုးသွားလိုက်သည်။ သူမသည် အာရုံမစိုက်နိုင်သလို၊ မျက်လုံးများကလည်း ရံဖန်ရံခါ အရောင်တောက်နေပြီး သူမ၏ အသားအရေသည် သူမ အရက်မူးခဲ့စဉ်ကကဲ့သို့ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အလှတရားတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်နေခဲ့သည်။

တစ်နေ့တည်းတွင် တိုက်ခိုက်မှုနှစ်ကြိမ် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသောကြောင့် ဖေးကျီအန်းသည် လုနန် အနေဖြင့် စိတ်ဒဏ်ရာရသွားမည်ကို စိုးရိမ်မိသည်။ သူသည် အနားသို့ တိုးကပ်ကာ သူမကို ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "အိမ်ပြန်ကြစို့"

သူမကို ပွေ့ဖက်လိုက်သောအခါ လုနန်သည် ညင်သာစွာ ညည်းညူလိုက်ရာ ထိုအသံကြောင့် ဖေးကျီအန်းသည် တောင့်ခဲသွားပြီး သူ့ မျက်နှာအမူအရာသည်လည်း ချက်ချင်း မည်းမှောင်သွားသည်။

အတူတူ တစ်အိပ်ရာတည်းတွင် အချိန်ကြာမြင့်စွာ နေထိုင်ခဲ့သောကြောင့် သူသည် လုနန်က အခြေအနေအမျိုးမျိုးတွင် မည်သို့တုံ့ပြန်မည်ကို အတိအကျ သိနေသည်။

ဖေးကျီအန်းသည် နောက်ဆုံးတွင် လုနန် ဘာဖြစ်နေသည်ကို သဘောပေါက်သွားသည်။ သူမ ဆေးမိနေခြင်း ဖြစ်သည်။

"အိမ်မပြန်သေးနဲ့၊ ဆေးရုံသွားကြစို့"

ဖေးကျီအန်း၏ အသံထဲတွင် ဒေါသအရိပ်အငွေ့များ ပါဝင်နေပြီး သူ၏ အကြည့်များထဲ၌ မဖုံးကွယ်နိုင်သော လူသတ်ချင်စိတ်များ ပေါ်လွင်နေသည်။ စစ်မြေပြင်မှ သူပိုင်ဆိုင်ခဲ့သော ပြင်းထန်သည့် စိတ်ပိုင်းဖြတ်မှုသည် သူ့ထံမှ ထွက်ပေါ်လာရာ ဖေးကျန့် နှင့် ကျန့်ခိုင်ပင်းတို့ကို စကားမပြောနိုင်အောင် ဖြစ်စေခဲ့သည်။ ကျောက်ရှင်း ပင်လျှင် ကြောက်လန့်တကြား တုန်ရီနေခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် လုနန်သည် ဆေးအရှိန်မှ တဖြည်းဖြည်း ပြန်ကျလာပြီး သူမ ဆေးမိနေနိုင်သည်ကို သဘောပေါက်သွားသည်။

"အဲ့ဒီလူက အမှုန့်တွေနဲ့ ပက်သွားတာ။ ကျွန်မ အများစုကို ရှောင်နိုင်ခဲ့တယ်၊ ဒါကြောင့် သိပ်မဆိုးလောက်ပါဘူး။ နည်းနည်း ပူနေသလိုပဲ ခံစားရတယ်။ အိမ်မှာ ရေချိုးလိုက်ရင် အဆင်ပြေသွားမှာပါ။ ကျွန်မ တကယ်နေလို့မကောင်းဘူး၊ အိမ်ပြန်ကြရအောင်" လုနန်သည် ဖေးကျီအန်း၏ အင်္ကျီလက်ကို ညင်သာစွာ ဆွဲလိုက်သည်။

လုနန်က သူမ အများကြီး မရှူရှိုက်မိကြောင်း ပြောသည်ကို ကြားသောအခါ ဖေးကျီအန်း သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ သူမ ပြောသည်မှာ မှန်ကန်ကြောင်း သူ နားလည်လိုက်သည်။ ဆေးရုံသို့ သွားလျှင်ပင် ဆရာဝန်များက သူမကို စောင့်ကြည့်ရန်သာ ပြောလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ စောင့်ရမည်ဆိုလျှင် အိမ်တွင် စောင့်ခြင်းက သူမအတွက် ပိုကောင်းလိမ့်မည်။

"ကောင်းပြီ၊ အိမ်ပြန်ကြရအောင်"

ရှောင်ကျိုးသည် ထိုယုတ်မာသော လူကို ရဲစခန်းသို့ ခေါ်သွားခဲ့ပြီး ပြန်မရောက်သေးပေ။ ဖေးကျီအန်းသည် ကျန့် မိသားစုထံမှ ကားတစ်စီး ငှားကာ လုနန်နှင့် ဖေးကျန့် တို့ကို ခြံဝင်းသို့ ပြန်ခေါ်လာခဲ့သည်။

အိမ်သို့ ရောက်သောအခါ လုနန်သည် အိပ်ငိုက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ဖေးကျီအန်းသည် သူမကို မနှိုးချင်သောကြောင့် ကားတံခါးဖွင့်ကာ သူမကို ချီ၍ အိမ်ထဲဝင်သွားခဲ့သည်။

အန်တီဝူသည် အသံဗလံကြား၍ ထွက်လာပြီး အလျင်အမြန် မေးလိုက်သည်။ "ဘာဖြစ်တာလဲ။ နန်နန် နေမကောင်းဘူးလား"

ဖေးကျီအန်းသည် လုနန်ကို အပေါ်ထပ်သို့ ဆက်ချီသွားရင်း အန်တီဝူ ကို ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "အဒေါ်၊ ရေနွေးနွေးလေး သုံး၊လေးခွက်လောက် ယူလာပေးပါ"

အန်တီဝူသည် အလျင်အမြန် ထွက်သွားသည်။ "ဟုတ်ပြီ၊ အခုပဲ ရေသွားယူလိုက်မယ်"

ဖေးကျီအန်းသည် လုနန်ကို အိပ်ခန်းထဲသို့ ချီသွားပြီး ခုတင်ပေါ်သို့ ညင်သာစွာ ချပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် ရေချိုးဇလုံထဲတွင် ရေဖြည့်ရန် ရေချိုးခန်းသို့ သွားလိုက်သည်။ ရေအပူချိန်ကို ညှိပြီးနောက် သူ အိပ်ခန်းသို့ ပြန်သွားလိုက်သည်။

ခဏတာမျှ မူးဝေနေပြီးနောက် လုနန်သည် အနည်းငယ် ပို၍ သတိပြန်ဝင်လာသည်။ ဖေးကျီအန်းကို မြင်သောအခါ သူမသည် သူ့ဆီ မှီလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်နှာကို သူ့ကိုယ်နှင့် ပွတ်သပ်နေခဲ့သည်။

ဖေးကျီအန်းသည် သူမကို ရေချိုးခန်းထဲသို့ ခေါ်သွားပြီး သူမ၏ အဝတ်အစားများကို ချွတ်ကာ ရေချိုးဇလုံထဲသို့ ဂရုတစိုက် ထည့်ပေးလိုက်သည်။

ရေသည် နွေးနွေးလေးဖြစ်နေပြီး လုနန်သည် မကျေမနပ်ဖြစ်ကာ စတင်ဂျီကျလာသည်။ သူမသည် ရေချိုးဇလုံ၏ ဘောင်ကိုတွယ်ကပ်ရင်း ဖေးကျီအန်း လည်ပင်းကို သူမ လက်များဖြင့် သိုင်းဖက်လိုက်သည်။

"အင်း... ပူလိုက်တာ..."

ရေချိုးခန်းငယ်လေးထဲတွင် နွေရာသီ၏ အပူရှိန်က တင်းမာမှုကို ပိုမိုပြင်းထန်စေပုံရသည်။ ဖေးကျီအန်း၏ အဝတ်အစားများသည်လည်း ရေစိုကာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်တွင် ကပ်နေသည်။ သူသည် လုနန်ကို ညင်သာစွာ ဆွဲခွာလိုက်ပြီး သူမကို ဇလုံထဲတွင် ပြန်လှဲအိပ်စေကာ ပြတင်းပေါက်တစ်ခုကို ဖွင့်လိုက်သည်။ အခန်းထဲရှိ အသက်ရှူကျပ်ဖွယ် အပူရှိန်ကို အေးမြသောလေပြေက ဖြေဖျောက်ပေးရန်အတွက် ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် ကပ်လျက်အခန်းမှ တံခါးခေါက်သံထွက်လာခဲ့သည်။ ဖေးကျီအန်းသည် ရေချိုးခန်းမှ ထွက်လာသောအခါ အိပ်ခန်းတံခါးဝတွင် ရေဖန်ခွက် အနည်းငယ်ပါသော ဗန်းတစ်ဗန်းကို ကိုင်ကာ ရပ်နေသော အန်တီဝူကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အန်တီဝူသည် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော မျက်နှာဖြင့် စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။ "သားမက်၊ နန်နန် ဘယ်လိုနေသေးလဲ"

ဖေးကျီအန်း၏ မျက်နှာအမူအရာသည် တည်ငြိမ်၍ အနည်းငယ် သူစိမ်းဆန်နေသော်လည်း အန်တီဝူ၏ စစ်မှန်သော စိုးရိမ်မှုကို မြင်သောအခါ သူသည် ခဏမျှ ရပ်တန့်ပြီးမှ ပြောလိုက်သည်။

"သူမ အဆင်ပြေပါတယ်။ သိပ်စိတ်မပူပါနဲ့။ ကျွန်တော် သူမကို သေချာ ဂရုစိုက်ပါ့မယ်။ အချိန်လည်းမတော်တော့ဘူး။ အဒေါ် သွားနားတော့လေ"

သူသည် အန်တီဝူထံမှ ဗန်းကို ယူလိုက်ပြီး ရေချိုးခန်းဆီ ပြန်ဝင်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ "ကောင်းပါပြီ၊ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုခုဖြစ်ရင် ကျွန်မကို ခေါ်ဖို့ မတုံ့ဆိုင်းပါနဲ့။ နန်နန်ကို ဘယ်လို ဂရုစိုက်ရမလဲဆိုတာ အဒေါ် အသိဆုံးပဲ။ သူက ငယ်ငယ်ကတည်းက အလိုလိုက်ခံထားရတာ၊ နေမကောင်းဖြစ်ရင် စိတ်ကောက်တတ်ပြီး ကလေးလို ချွဲတတ်တယ်၊ ဒါကြောင့် သူမကို စိတ်ရှည်ပေးပါ"

အန်တီဝူသည် သတိပေး စကားများစွာကို တတွတ်တွတ်ပြောနေခဲ့သည်။ သူမ ထွက်သွားမည်အပြု တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားသည်။

"ဪ၊ ဒါနဲ့ သားမက်နဲ့ နန်နန် ညစာမစားရသေးဘူးနော်။ အဒေါ် ညလယ်စာ သွားပြင်လိုက်ဦးမယ်။ သူ့လက်ရှိအခြေအနေနဲ့ဆိုရင် အများကြီး စားချင်စိတ်ရှိမှာ မဟုတ်ပေမယ့် ကြက်ဥဟင်းရည်ချိုချိုလေးကတော့ အတော်ပဲ"

ဖေးကျီအန်းသည် အန်တီဝူ၏ စကားများခြင်းကို စိတ်အနှောင့်အယှက် မဖြစ်ခဲ့ပေ။ သူမကို အလုပ်များများ မပေးထားလျှင် သူမ စိတ်အေးလက်အေး နေနိုင်မည်မဟုတ်ကြောင်း သူသိသည်။ သူက နူးညံ့သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒါဆို ကောင်းတာပေါ့"

ဖေးကျီအန်း သဘောတူလိုက်သောအခါ အန်တီဝူ၏ မျက်နှာသည် အပြုံးဖြင့် ဝင်းပသွားသည်။ "အာ၊ မဟုတ်တာ၊ ကိစ္စမရှိပါဘူး။ အဒေါ် အခုပဲ သွားပြင်လိုက်မယ်"

ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လျှောက်ပြီးနောက် သူမသည် တုံ့ဆိုင်းစွာ ပြန်လှည့်လာပြီး သူမ၏ လက်နှစ်ဖက်ကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။

"သားမက်၊ အဒေါ် တောင်းပန်စရာရှိတယ်။ အဒေါ် သားမက်ကို အချိန်အကြာကြီး အထင်လွဲခဲ့မိတယ်"

အန်တီဝူက အသေးစိတ်ရှင်းပြခဲ့သည်။ "အဒေါ် ဒီကို ပထမဆုံးရောက်တုန်းက ရှောင်ကျန့်နဲ့ ရှောင်ရှန့်တို့က နန်နန် အပေါ် သိပ်မကောင်းကြဘူး။ မကြာလိုက်ဘဲ သားမက်ရဲ့ ညီမက ရောက်လာပြီး သူ့ကို စော်ကားသွားတယ်။ အဒေါ် သူ့အတွက် အရမ်းစိတ်မကောင်းဖြစ်ခဲ့ရတယ်။ သူမက အသက်နှစ်ဆယ်ကျော်လေးပဲ ရှိသေးတာ၊ အရမ်းငယ်သေးတယ်၊ သူမ အသက်အရွယ်လောက်ရှိတဲ့ လင်ပါသားတစ်ယောက်ရှိပြီး သူမ အပေါ် မကောင်းတဲ့ ယောင်းမတစ်ယောက်လည်း ရှိနေတယ်။ သားမက်ရဲ့ မိဘတွေအကြောင်းကတော့ ပြောမနေနဲ့တော့၊ သူတို့ရဲ့ သဘောထားက အခုထိ မရှင်းလင်းသေးဘူး။ သားမက်ပဲ ပြောကြည့်ပါ၊ သူမအတွက် ဘယ်လောက်တောင် ခက်ခဲလိုက်မလဲ"

"နောက်တစ်ခုက၊ သားမက်က ဇနီးဟောင်းကြောင့် အိမ်ထောင်မပြုဘဲ နေခဲ့တာလို့ သားမက်ရဲ့ ညီမဆီက ကြားခဲ့တယ်။ အဲ့ဒါ ဟုတ်မဟုတ်တော့ အဒေါ် မသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ကြားရတာတော့ စိတ်မကောင်းစရာပဲ။ ဒီအရာတွေအားလုံး တစ်ခုပြီးတစ်ခုကြောင့် ကျွန်မ နန်နန် အတွက် စိတ်ပူခဲ့ရတယ်။ ဒါကြောင့်မို့လို့..."

အန်တီဝူသည် ဖေးကျီအန်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး သူ ဒေါသမထွက်ဘဲ စိတ်ရှည်စွာ နားထောင်နေသည်ကို မြင်၍ စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။ ထို့နောက် သူမ သတ္တိမွေးကာ ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"ဒါကြောင့်မို့လို့ အဒေါ် သားမက်အတွက် အားဖြည့်ဟင်းရည်တွေကို နေ့တိုင်း ချက်ပေးခဲ့တာ။ လူတွေက သားမက်ရဲ့ကျန်းမာရေးမှာ တစ်ခုခုမှားနေတယ်လို့ ထင်ကြတာ သိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ စိတ်မပူပါနဲ့၊ အဲ့ဒါတွေအားလုံးက အပျော့စားတွေပါ၊ ဘာအန္တရာယ်မရှိပါဘူး။ သားမက်ကို ထိခိုက်စေနိုင်တဲ့ ဘာပစ္စည်းမှ မပါဘူး"

ဖေးကျီအန်း - “…”

သူသည် သူ၏ နားထင်ကို ပွတ်လိုက်ရင်း လုနန်၏ စိတ်တိုတတ်သော အကျင့်သည် အကြောင်းရင်းရှိကြောင်း တွေးနေမိသည်။ တကယ်ပင် မိသားစုတစ်စုတည်းက လူများသည် တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် တူညီကြသည်မှာ မှန်ပေသည်။

ဖေးကျီအန်းသည် အန်တီဝူ ကို တည်ကြည်စွာ ကတိပေးလိုက်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့။ အဒေါ် ဘာကိုဆိုလိုတယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်။ အိမ်ကိစ္စတွေနဲ့ ကျွန်တော့်ဇနီးဟောင်းကိစ္စတွေကို ကျွန်တော် ကိုင်တွယ်ပါ့မယ်"

သူသည် ပုံမှန်မိသားစု သို့မဟုတ် အိမ်ထောင်ရေးမျိုး တစ်ခါမှ မပိုင်ဆိုင်ခဲ့ဖူးပေ။ သူငယ်စဉ်က အချို့က သူ့ကို ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ရန် ကြိုးစားခဲ့နိုင်သော်လည်း သူ အားကောင်းလာပြီးနောက် ထိုလူများသည် သူ့ကို စိတ်ထဲ၌ မကျေမနပ်ဖြစ်ခြင်း သို့မဟုတ် အပြစ်တင်ခြင်းများ ရှိနိုင်သော်လည်း သူ့မျက်နှာရှေ့တွင်မူ ပြောဝံ့ခြင်း မရှိခဲ့ကြပေ။

ဖေးကျန့် နှင့် ရှန့်ကျီမင်တို့ကို အပြစ်ပေးပြီး ဖေးမင်ရှကို သတိပေးပြီးနောက် ဖေးကျီအန်းသည် လုနန် အကြောင်း မကောင်းပြောဝံ့သူ မည်သူမျှ ရှိတော့မည်မဟုတ်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ သူ၏ မိဘများအတွက်မူ သူ့ နှလုံးသားထဲတွင် သူတို့သည် သူ သားသမီးဝတ္တရား ကျေပွန်ရမည့် လူများသာ ဖြစ်သည်။ သူတို့က လုနန်ကို မလေးစားသောကြောင့် သူသည်လည်း သူမကို သူတို့အပေါ် သားသမီးဝတ္တရား ကျေပွန်ရန် မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

သူတို့သည် သူ၏ မိဘများဖြစ်ပြီး လုနန်သည် သူတို့အတွက် တလေးတစား ဆက်ဆံရမည့် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို ထမ်းစရာမလိုပေ။

အခြားလူများအတွက်မူ ဖေးကျီအန်းသည် လုနန်က သူတရားဝင်လက်ထပ်ထားသော ဇနီးဖြစ်သောကြောင့် အခြားသူများကလည်း သူ့ကို လေးစားသကဲ့သို့ သူမကို လေးစားကြလိမ့်မည်ဟု အမြဲတမ်း ယူဆခဲ့သည်။

သို့သော် ယနေ့ ကပွဲတွင် သူ မရောက်လာမီက လုနန် တစ်ယောက်တည်း ထောင့်တစ်နေရာတွင် ထိုင်နေစဉ် ပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများက သူမကို လှောင်ပြောင်နေပုံရသည်ကို မြင်သောအခါ သူ လုံလောက်အောင် မလုပ်ဆောင်ခဲ့ကြောင်း သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။

ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်ကြာအောင် တရွတ်ဆွဲပါလာခဲ့သော ရှုပ်ထွေးနေသည့် ကိစ္စရပ်များကို အဆုံးသတ်ရန် အချိန်ကျပြီဖြစ်သည်။ ဖေးနှင့် ရှန့် မိသားစုများကြားမှ မဖြေရှင်းရသေးသော ကိစ္စများ၊ သူတို့၏ မိဘများနှင့် သားသမီးများကြားမှ တင်းမာမှုများနှင့် ရှန့်ယီမေ့၊ ရှန့်ယီမင်တို့နှင့် ပတ်သက်သော နာကျင်ဖွယ်ရာ အမှတ်တရများ ဖြစ်သည်။