Chapter 52

အန်တီဝူက လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ကောင်းပါပြီ၊ အဒေါ် သားမက်ကို ယုံကြည်တယ်။ ဒီနေ့ အဒေါ် ဒီလောက် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရတာက သားမက်က လူကောင်းတစ်ယောက်၊ လူတွေကို စေတနာမှန်နဲ့ ဆက်ဆံတတ်တဲ့သူတစ်ယောက်ဆိုတာ မြင်လို့ပါ။"

သူမသည် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားဟန်ဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ထို့နောက် သတိပြန်ဝင်လာကာ ထပ်ပြောလိုက်သည်။

"အဒေါ် စကားတွေ များသွားပြီ။ နန်နန်ကို မြန်မြန်သွားဂရုစိုက်လိုက်ပါဦး။ အဒေါ် သွားပြီး ပြင်လိုက်ဦးမယ်"

'သေချာပေါက် သူက လူကောင်းတစ်ယောက်ပဲ။' သူမ စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။ 'သူက အဲ့ဒီဟင်းရည်တွေအားလုံးကို တစ်ခွန်းမှ မညည်းမညူဘဲ သောက်တယ်၊ ဖေးကျန့်တို့ သူ့ညီမတို့ မှားတဲ့အခါ ဘက်မလိုက်ဘူး၊ လုနန်နဲ့ ဟွိုက်ဟွိုက်ကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ဆက်ဆံတယ်၊ ဟွိုက်ဟွိုက်က သူ့သွေးသားအရင်း မဟုတ်လို့ဆိုပြီး တစ်ခါမှ နှိမ့်ချမဆက်ဆံခဲ့ဘူး။ သူမလို အဘွားကြီးကိုတောင် သူက လေးစားတယ်။'

အန်တီဝူသည် အိမ်က မိန်းကလေးအတွက် အလွန်ပျော်ရွှင်နေသောကြောင့် လေပြေနှင့်အတူ လျှောက်သွားသလို ခံစားနေရသည်။

ဖေးကျီအန်းသည် ရေကိုယူကာ ရေချိုးခန်းသို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။ သူ့ကို အံ့အားသင့်စေသည်က လုနန်သည် ရေချိုးဇလုံထဲမှ တစ်နည်းနည်းဖြင့် တက်လာပြီး ယခုအခါ ဇလုံဘေးတွင် ဒူးထောက်လျက် သူမ၏ မျက်နှာကို ဘောင်နှင့် ဖိကပ်ကာ လက်ဖြင့် ရေကို ဆော့ကစားနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

လရောင်သည် ပြတင်းပေါက်မှ ဖြာကျနေပြီး အခန်းကို နူးညံ့သော အလင်းရောင်ဖြင့် လွှမ်းခြုံထားသည်။ သူမသည် လရောင်အောက်တွင် ညင်သာစွာ တောက်ပနေသော နှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသည့် ပိုးထည်စတစ်စနှင့် တူနေပြီး၊ နတ်သမီးတစ်ပါးကဲ့သို့ ထူးခြားဆန်းကြယ်ကာ တောက်ပနေသည်။

မူလက သပ်ရပ်စွာ စည်းနှောင်ထားသော ဆံပင်ရှည်များသည် ယခုအခါ ရှုပ်ပွနေသည်။ အချို့ဆံမျှင်များသည် စိုစွတ်ကာ သူမ၏ အရေပြားတွင် ကပ်ငြိနေပြီး အချို့မှာမူ ညင်သာသော နွေလေနှင့်အတူ လှုပ်ခါနေရင်း သူမ၏ ပုံရိပ်ကို ဖြတ်ပြေးသွားလာနေသည်။

ဖေးကျီအန်းသည် ပန်းကန်ကို စင်ပေါ်သို့ ပြန်တင်လိုက်ပြီး ငုံ့ကာ သူမကို ညင်သာစွာ ချီ၍ ရေထဲသို့ ပြန်ထည့်ပေးလိုက်သည်။

သို့သော် လုနန်သည် ဖေးကျီအန်း၏ အရေပြားကို ထိတွေ့မိပြီး သူ၏ ရနံ့ကို ရှူရှိုက်မိသောအခါ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ တစ်နေရာရာမှ စတင်တောက်လောင်လာသကဲ့သို့သော အပူရှိန်တစ်ခုက လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့လာပြီး သူမကို ပို၍ပင် ပူလောင်စေခဲ့သည်။

တဖြည်းဖြည်း လျော့ကျသွားခဲ့သော အပူရှိန်သည် တစ်ဖန်ပြန်လည် တောက်လောင်လာပြီး လုနန်၏ ဆင်ခြင်တုံတရားကို လောင်ကျွမ်းစေခဲ့သည်။ သူမသည် အေးမြမှုကို တောင့်တသော တိရစ္ဆာန်လေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ သူမ၏ မျက်နှာကို ဖေးကျီအန်း၏ မျက်နှာနှင့် ဖိကပ်လိုက်သည်။

သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို သူ့နှုတ်ခမ်းနှင့် တွေ့ဆုံသည်အထိ သူမ ဆက်သွားလိုက်သည်။ သူမသည် ညင်သာစွာ ကိုက်ကြည့်ရန် ကြိုးစားပြီး မသိစိတ်ဖြင့် သူ့ကို နမ်းလိုက်သည်။

ဖေးကျီအန်း၏ အကြည့်သည် နက်ရှိုင်းနေပြီး ပြင်းထန်မှုမှာမူ မပြယ်သေးပေ။

သူ့ လက်ကြီးသည် လုနန်၏ ဦးခေါင်းကို ထိန်းကိုင်ထားပြီး သူမကို နောက်ဆုတ်မသွားစေရန် တားဆီးထားသည်။

သမုဒ္ဒရာသည် နှေးကွေးစွာ ရွေ့လျားနေသော ငွေငါးငယ်လေးကို ဝါးမြိုလိုက်ပြီး ငါးလေးကို ထွက်ပြေးခွင့်မပေးတော့ပေ။ ငါးငယ်လေးသည် ပင်လယ်၏ ညင်သာမှုကို ခံစားရပြီးနောက် ပို၍ သတ္တိရှိလာကာ ပင်လယ်ကို ထိန်းချုပ်ရန် ပြောင်းပြန်လှန်ရန် ကြိုးစားတော့သည်။

သို့သော် ငါးတစ်ကောင်က ပင်လယ်ကို မည်သို့ ထိန်းချုပ်နိုင်မည်နည်း။

.. ဒါက ပင်လယ်ကို ရူးသွပ်စေပြီး လှိုင်းထိပ်သို့ ခုန်တက်စေခဲ့သည်။ ပင်လယ်သည် ငါး၏ စိတ်ဆန္ဒများကို အလိုလိုက်ကာ လှိုင်းများကို မြှင့်တင်၍ ငါးငယ်လေးကို မြှောက်တင်ပေးခဲ့သည်။ ရေပြင်သည် လှိုင်းတွန့်ကာ မျောလွင့်နေပြီး ငါးငယ်လေး၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ဆေးကြောနေသည်။

ငါးလေးကို နူးညံ့မှုနှင့် အနည်းငယ် စပ်ဖျဉ်းဖျဉ်းဖြစ်စေသော ခံစားချက် နှစ်မျိုးစလုံးကို ပေးရင်း ပျော်ရွှင်စေသော်လည်း သင်ခန်းစာငယ်တစ်ခုကိုလည်း သင်ကြားပေးကာ ငြိမ်သက်သွားစေသည်။

ငြိမ်သက်သွားသောအခါ ငါးငယ်လေးသည် ပင်လယ်ကို သူအလိုရှိသလို ပြုမူခွင့်ပေးလိုက်သည်။ ညင်သာသော ရေပြင်သည် ငါး၏ မငြိမ်သက်သော ခန္ဓာကိုယ်နှင့် စိတ်ကို နှစ်သိမ့်ပေးပြီး ငါးငယ်လေး တောင့်တသမျှ အရာအားလုံးကို ပေးအပ်ခဲ့သည်။

အနမ်းဆုံးသွားပြီးနောက် ဖေးကျီအန်းသည် ရေတစ်ခွက်ကို ယူကာ လုနန်ကို ညင်သာစွာ မပင့်ပြီး ဖန်ခွက်ကို သူမ၏ နှုတ်ခမ်းသို့ တေ့ပေးလိုက်သည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အပူဖြင့် လောင်ကျွမ်းနေပြီး သူမသည် ပါးစပ်ကိုဖွင့်ကာ ဖန်ခွက်တစ်ခုလုံး ကုန်သည်အထိ မက်မောစွာ သောက်လိုက်သည်။

ဖေးကျီအန်းသည် ဖန်ခွက်ကို ချလိုက်ပြီး သဘက်တစ်ထည်ကို ယူကာ သူမ၏ ခေါင်းနှင့် ခန္ဓာကိုယ်မှ ရေများကို သုတ်ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမကို သဘက်ဖြင့် ပတ်၍ အိပ်ခန်းသို့ ပြန်ချီသွားခဲ့သည်။

ခုတင်ပေါ်တွင် လှဲလိုက်ပြီးနောက် လုနန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ အပူရှိန်အများစု လျော့ကျသွားသော်လည်း သူမသည် အိပ်မပျော်နိုင်သေးပေ။ သူမသည် အေးမြသော အိပ်ရာခင်းပေါ်တွင် လူးလွန့်ကာ ပွတ်သပ်နေခဲ့သည်။

ဖေးကျီအန်း ခုတင်ပေါ်သို့ ရောက်သောအခါ သူမသည် ချက်ချင်း သူ့အနားသို့ တိုးကပ်သွားခဲ့သည်။

ဖေးကျီအန်းသည် လက်တစ်ဖက်တွင် ယပ်တောင်ကို ကိုင်ထားပြီး အခြားလက်တစ်ဖက်ကမူ လုနန်ကို နှစ်သိမ့်ပေးကာ သူမကို အေးမြစေရန် ယပ်ခတ်ပေးနေခဲ့သည်။ သူသည် ညတစ်ညလုံးနီးပါး ယပ်ခတ်ပေးနေခဲ့သည်။

ညလယ်၌ လုနန် နိုးလာသောအခါ သူမသည် ဖေးကျီအန်း၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် လုံးလုံးလျားလျား ပူးကပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်သည် တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် ဖိကပ်နေသောကြောင့် ပူလောင်နေသင့်သော်လည်း အပူရှိန်က ခဏတာမျှ ကြာရှည်နေတိုင်း အေးမြသော လေပြေက ထိုအပူကို မှုတ်ထုတ်သွားသည်။

သူမ အိပ်ပျော်နေစဉ် ပူခဲ့လား၊ မပူခဲ့လား သူမ မသိပေ။ သူမ ပူခဲ့လျှင် အဘယ်ကြောင့် ဖေးကျီအန်း၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်နေခဲ့သနည်း။ မပူခဲ့လျှင်မူ အဘယ်ကြောင့် ဖေးကျီအန်းက သူမကို ယပ်ခတ်ပေးနေသနည်း။

ဒါသည် နွေရာသီတွင် စောင်ခြုံရင်း လေအေးပေးစက်ဖွင့်အိပ်ခြင်းနှင့် တူလိမ့်မည်။ ဒါက စိတ်အလိုလိုက်မှုတစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း အမှန်တကယ် သက်သောင့်သက်သာရှိသည်။

လုနန်သည် သူမ ကောင်းစွာ မရှင်းပြနိုင်သော ရောထွေးနေသည့် ခံစားချက်များကို ခံစားနေရသည်။ အမှန်မှာ သူမ အိပ်မပျော်မီက လုံးဝသတိရှိနေခဲ့သည်။ သူမသည် ဖေးကျီအန်း၏ မျက်လုံးများထဲမှ ချုပ်တည်းထားသော ဒေါသကို မြင်ခဲ့ရပြီး သူက သူမကို တစ်ညလုံး ဂရုစိုက်ပေးခဲ့ပုံကိုလည်း မြင်ခဲ့ရသည်။ သူ သူမကို မည်သည့်အရာမဆို လုပ်နိုင်ခဲ့ပြီး နောက်ပိုင်းတွင် သူက သူမကို ဆေးအရှိန်ဖြေလျှော့ပေးရန် ကူညီခဲ့ရသည်ဟုပင် အကြောင်းပြနိုင်ခဲ့သည်။

သို့သော် ဖေးကျီအန်းသည် ချုပ်တည်းခဲ့ပြီး ဘာမှမလုပ်ခဲ့ပေ။

ဤသည်မှာ နှာဘူးဘွဲ့ အမည်ရသူတစ်ဦးအဖြစ် သူ၏ စရိုက်နှင့် လုံးဝမတူပေ။ လုနန်သည် ဤနှာဘူးကို အမှန်တကယ် နားမလည်နိုင်တော့ချေ။

...ထို့အပြင် မည်သူကမှ သူမကို တစ်ညလုံး ယပ်ခတ်ပေးပြီး သူမ၏ စိတ်ဆန္ဒများကို အလိုလိုက်ခဲ့ခြင်း မရှိခဲ့ဖူးပေ။

လုနန် ကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် နိုးလာသောအခါ သူမ၏ ပထမဆုံးအတွေးသည် ယခင်ကကဲ့သို့ ဖေးကျီအန်း၏ ရင်ခွင်ထဲမှ အမြန်လွတ်မြောက်ရန် မဟုတ်ဘဲ ဖေးကျီအန်းက သူမကို တစ်ညလုံး ယပ်ခတ်ပေးခဲ့ပုံကို တွေးနေမိသည်ကို သတိမပြုမိခဲ့ပေ။

"နေလို့မကောင်းသေးဘူးလား"

ခဏတာမျှ စကားမပြောခဲ့သော ဖေးကျီအန်း၏ အသံသည် အမှောင်ထဲတွင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှု အရိပ်အယောင်ဖြင့် ရှတတဖြစ်နေသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူသည် ဒဏ်ရာရထားပြီး အနားမယူခြင်းက သူ၏ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာမှုကို အဟန့်အတားဖြစ်စေနိုင်သည်။

လုနန်က တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်။ "အင်း... အခုတော့ နေလို့ကောင်းသွားပြီ။ ရှင် ပင်ပန်းနေမှာပဲ။ တစ်ညလုံး ယပ်ခတ်ပေးစရာမလိုပါဘူး။ ကျွန်မ အဲ့လောက်မပူပါဘူး"

သူမသည် စကားပြောရင်း သူ၏ လက်မောင်းများထဲမှ ရုန်းထွက်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

ဖေးကျီအန်းက သူမ ထွက်သွားခြင်းကို တားဆီးလိုက်သည်။ "မလှုပ်နဲ့။ ကိုယ် မပင်ပန်းဘူး"

လုနန် - “…” မလှုပ်နဲ့၊ မလှုပ်နဲ့—အမြဲတမ်းပဲ မလှုပ်နဲ့လို့ ပြောနေတာ။ ဟေ့ လူ၊ ရှင်နာမည်ကို မစ္စတာ တည်ငြိမ်လို့ ပေးသင့်တယ်။

ထားလိုက်တော့။ လုနန်သည် ခဏတာမျှ သဘောအရ ရုန်းကန်လိုက်ပြီးနောက် ပိုမို သက်သောင့်သက်သာရှိသော အနေအထားကို ရှာရန် သူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် သူမကိုယ်သူမ နေရာချလိုက်သည်။ သူမက မျက်နှာပြောင်တိုက်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"တစ်နေရာတည်းကိုပဲ မခတ်နဲ့လေ၊ နည်းနည်းအောက်စိုက်ပြီး ခတ်ပေး။ တစ်ကိုယ်လုံး အေးသွားအောင် လိုအပ်တယ်။ ဒီရာသီဥတုက ဆိုးလိုက်တာ၊ အရမ်းပူလွန်းတယ်"

အမှောင်ထဲတွင် ငါးငယ်လေး နီးကပ်လာရန် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သော စိတ်ရှည်သည့် လူသားသည် နောက်ဆုံးတွင် ငါးလေးထံမှ ဆန္ဒအလျောက် ထိတွေ့မှုကို ပထမဆုံးအကြိမ် ရရှိခဲ့သည်။

ဖေးကျီအန်း၏ အသံသည် နိမ့်ကျပြီး နူးညံ့နေကာ လုနန် ကို အိပ်ပျော်စေရန် ချော့မြူနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

"အိပ်ချင်နေပြီလား"

လုနန် ခေါင်းခါလိုက်ရာ သူမ၏ နူးညံ့သော ဆံပင်များသည် ဖေးကျီအန်း၏ မျက်နှာကို ပွတ်သပ်သွားသည်။ ထိုအရာကို ခံစားမိသောအခါ သူမသည် သတိမပြုမိဟန်ဆောင်ကာ ခေါင်းကို ဆက်ခါနေခဲ့သည်။

ဖေးကျီအန်းသည် အားမတန်စွာဖြင့် သူ၏ မေးစေ့ကိုသုံးကာ သူမကို မလှုပ်ရှားစေရန် တားဆီးလိုက်သည်။

"တော်တော့"

တော်တော့... ဟက်။

လုနန်သည် အမှောင်ထဲတွင် မျက်ဖြူလှန်လိုက်သည်။ မလှုပ်နဲ့၊ မဆော့နဲ့—နောက်ထပ် သူ ဘာပြောဦးမလဲ။

လုနန်သည် ဖေးကျီအန်းကို ရိုးသားစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒီည တစ်ခုခုမှားနေသလို ခံစားရတယ်။ ဖေးကျန့် နဲ့ ကျန့်ခိုင်ပင်းတို့ ရောက်လာတော့ ကျွန်မကို လိုက်နေတဲ့လူက ကျွန်မကို မိတော့မှာ သေချာနေပြီ။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီနောက်မှာ ဝီစီသံတစ်ခု ကြားလိုက်ရတယ်။ ဝီစီသံ ဆုံးသွားတာနဲ့ အဲ့ဒီလူက ကျွန်မကို တစ်ချက်တောင် မကြည့်ဘဲ ထွက်ပြေးသွားတာ။ ကျွန်မသာ သူ့ကို မကန်လိုက်ရင် သူ ပျောက်သွားလောက်ပြီ"

ဖေးကျီအန်းသည် ယပ်ခတ်နေခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး သူ၏ အခြားလက်တစ်ဖက်က လုနန်၏ ချောမွေ့သော ကျောပြင်ကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ကာ သူမကို ပိုနီးကပ်စွာ ဆွဲယူလိုက်သည်။

လုနန်က ဆက်ပြောခဲ့သည်။ "အဲ့ဒီနောက်မှာ ကျောက်ရှင်းက ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး အဲ့ဒီလူက သူ့ကိုဖမ်းပြီး ကျွန်မနဲ့ ဖေးကျန့်ကို ခြိမ်းခြောက်ပြီး လွှတ်ပေးခိုင်းတယ်။ အဲ့ဒီလိုနဲ့ သူ ထွက်ပြေးလို့ လွတ်သွားတာ"

လုနန်သည် ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး ဖေးကျီအန်း၏ မျက်လုံးများကို ကြည့်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ သို့သော် သူမ မော့ကြည့်လိုက်သည်နှင့် ဖေးကျီအန်းက ခေါင်းငုံ့လိုက်ရာ သူတို့၏ အသက်ရှုသံများ ရောယှက်သွားပြီး လေထုထဲတွင် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှု ခံစားချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။

သူ၏ လည်ဇလုပ်သည် အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ၊ ကိုယ် သိပြီ"

လရောင်သည် အဖြူရောင် လိုက်ကာများကြားမှ စိမ့်ဝင်လာပြီး အခန်း၏ ထောင့်တစ်နေရာသို့ ညင်သာစွာ ကျရောက်နေသည်။ ဒီရေတက်ချိန်တွင် ကမ်းစပ်သို့ တိတ်တဆိတ် တက်လာသော ဒီရေကဲ့သို့ ရေစပ်ကို ညင်သာသည့် အသံဖြင့် ရိုက်ခတ်နေသကဲ့သို့ပင်။

အချိန်အကြာကြီး တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် လုနန်က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "ရှင် အရင်က ကျွန်မကို တိတ်တိတ်လေး နမ်းဖူးလား"

မဟုတ်လျှင် အဘယ်ကြောင့် ဒီအခြေအနေသည် ထူးဆန်းစွာဖြင့် ရင်းနှီးနေရသနည်း။

ဖေးကျီအန်းက အေးဆေးတည်ငြိမ်သော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “တိတ်တိတ်လေး လုပ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး”

လုနန် - “…”

သူမ မကြားလိုက်ဘူးလို့ မထင်နဲ့။ “တိတ်တိတ်လေး လုပ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး” ဆိုသည့် စကားသည် သူမကို နမ်းခဲ့ခြင်းကို မငြင်းဆိုပေ။ ခိုးလုပ်ခဲ့ခြင်းကိုသာ ငြင်းဆိုခြင်း ဖြစ်သည်။

-သူမကို နမ်းခဲ့သည်၊ သို့သော် တိတ်တိတ်လေး မဟုတ်ခဲ့ပေ။

နောက်တစ်ခဏတွင် လုနန် တစ်စုံတစ်ခုကို သဘောပေါက်သွားသည်။ အကယ်၍ တိတ်တိတ်ခိုး နမ်းခြင်းမဟုတ်ခဲ့လျှင် ပေါ်ပေါ်တင်တင် နမ်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်လား။

သူမတို့ ဘယ်တုန်းက နမ်းခဲ့ဖူးလို့လဲ။

လုနန်က သံသယဖြစ်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “မဖြစ်နိုင်တာ။ ကျွန်မ ဘာလို့ လုံးဝမမှတ်မိရတာလဲ။”

ဖေးကျီအန်း၏ လက်ဖဝါးကြီးက သူမ၏ကျောပြင်တစ်လျှောက် လျှောဆင်းသွားရာ သူမ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ခါသွားသည်။ သူက သူမ၏ ခါးပေါ်တင်ထားသော လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရာ သူ၏ ပိုကြီးသောလက်က သူမ၏ လက်ကို အလွယ်တကူ ဖုံးအုပ်သွားသည်။

“မင်းက ‘အနောက်အရပ်သို့ ခရီးသွားမှတ်တမ်း’ ကို တကယ်ကြိုက်တာလား”

လုနန်က အနည်းငယ် အသက်ရှူမဝသလိုဖြစ်ကာ အိပ်မက်မှ လန့်နိုးလာသလို ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ ဖေးကျီအန်းက ရုတ်တရက် ‘အနောက်အရပ်သို့ ခရီးသွားမှတ်တမ်း’ အကြောင်းကို အဘယ်ကြောင့် ထည့်ပြောသည်ကို သူမ နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေမိသည်။

“အမ်… ကြိုက်ပါတယ် ဘာဖြစ်လို့လဲ။”

ဖေးကျီအန်းက သူမကို ယပ်ခပ်ပေးရင်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။ “တစ်စုံတစ်ယောက်က ဘုန်းကြီးထန်စန်းနဲ့ မိန်းမလှတိုင်းပြည်ရဲ့ ဘုရင်မတို့ကြားမှာ အပြန်အလှန် ခံစားချက်တွေရှိခဲ့ကြပြီး စွန်းဝူခုန်းက ပိုင်ကုကျင်းကို စွန့်ပစ်ပြီး ဇီရှဆိုတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို ချစ်သွားတယ်လို့ ပြောတာကြားဖူးတယ်။”

လုနန်သည် နားထောင်လေလေ ပို၍ အံ့ဩထိတ်လန့်လာလေဖြစ်သည်။ အဆုံးတွင်တော့ သူမ လုံးဝ တောင့်တင်းသွားသည်။ ဇီရှဆိုသည်မှာ ၁၉၉၀ ခုနှစ်များက ရိုက်ကူးခဲ့သော ရုပ်ရှင်ထဲမှ ဇာတ်ကောင်တစ်ဦးဖြစ်သည်။

၁၉၆၀ ခုနှစ်များမှ လူတစ်ယောက်ဖြစ်သည့် ဖေးကျီအန်းက ထိုအကြောင်းကို မည်သို့ သိနိုင်မည်နည်း။

ထို့ပြင် မူရင်း ‘အနောက်အရပ်သို့ ခရီးသွားမှတ်တမ်း’ တွင် မိန်းမများတိုင်းပြည်၏ ဘုရင်မနှင့် ဘုန်းကြီးထန်စန်းတို့ကြားတွင် မည်သည့် ချစ်ခင်စုံမက်မှုမျိုးမှ မရှိခဲ့ပေ။ ထိုခံစားချက်များသည် အဘယ်မှ ရောက်လာသနည်း။ ထန်စန်းနှင့် ဘုရင်မတို့၏ အချစ်ဇာတ်လမ်းသည် ၁၉၈၆ ခုနှစ် တီဗီဇာတ်လမ်းတွဲ၏ ဖန်တီးမှုသာ ဖြစ်သည်။

စွန်းဝူခုန်း အနေဖြင့်မူ သူသည် ပိုင်ကုကျင်းကို အလွန်မုန်းတီးခဲ့သည်။ “စွန်းဝူခုန်းက ပိုင်ကုကျင်း ကို တိုက်ခိုက်ခြင်း” ဟူသော ဇာတ်လမ်းမှာ ဟာသတစ်ခု မဟုတ်ပေ။ သူတို့တွေ့ကြပြီးနောက် သူက သူမကို တစ်ချက်တည်းနှင့် သတ်ပစ်ခဲ့သည်။ သူတို့ မည်သို့ ချစ်ကြိုက်နိုင်မည်နည်း။

စွန်းဝူခုန်းက ပိုင်ကုကျင်းကို ချစ်ကြိုက်သွားသည်ဟူသော အယူအဆမှာလည်း ၁၉၉၀ ခုနှစ်များက ထိုရုပ်ရှင်မှပင် လာခြင်းဖြစ်သည်။ ရုပ်ရှင်ထဲတွင် စွန်းဝူခုန်းသည် လူရှုပ်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး မိစ္စာမများစွာနှင့် ချစ်ကြိုက်ပြီး စွန့်ပစ်ခဲ့ရာ ပိုင်ကုကျင်းမှာ ထိုအထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သည်။

ဖေးကျီအန်းသည်လည်း သူမလို ထူးဆန်းတဲ့ အဖြစ်အပျက်မျိုး ကြုံတွေ့ခဲ့ရတာ ဖြစ်နိုင်လား။

လုနန်က အမြန် သတိပြန်ဝင်လာသည်။ မဟုတ်ဘူး၊ ဘဝက ထိုမျှ တိုက်ဆိုင်နေမည် မဟုတ်။ ထို့အပြင် ဖေးကျီအန်း၏ လေသံက ထိုသို့သော အဓိပ္ပာယ်မျိုး မသက်ရောက်ပေ။ သူက “တစ်စုံတစ်ယောက် ပြောတာ ကြားဖူးတယ်” ဟု ဆိုခဲ့သည်။ ထို “တစ်စုံတစ်ယောက်” ဆိုသည်မှာ သူမ မဟုတ်ပါလား။

လုနန် - “…”

သာမန်အခြေအနေများတွင် လုနန်သည် ထိုသို့သော စကားမျိုးကို ဘယ်တော့မှ ပြောမည်မဟုတ်သော်လည်း ပုံမှန်မဟုတ်သော အခြေအနေတစ်ခု ရှိ၏။ အရက်မူးနေချိန်ပင်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် လုနန်သည် ဖေးမိသားစုအိမ်တွင် တစ်ကြိမ် အရက်မူးခဲ့ဖူးသည်။

သူမ အနည်းငယ် အပြစ်ရှိသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ခေတ်သစ်ကမ္ဘာမှ သူမ၏ သူငယ်ချင်းများက သူမ အရက်မူးလျှင် လုံးဝ ပေါက်ကရတွေ လုပ်တတ်သည်ဟု ပြောဖူးသော်လည်း သူမကိုယ်တိုင် မည်သို့နေသည်ကိုမူ မသိခဲ့ပေ။ သူမသည် မတူညီသော ခန္ဓာကိုယ်ထဲ ရောက်နေသောကြောင့် ထိုသို့ ဖြစ်တော့မည်မဟုတ်ဟု ထင်ခဲ့မိသည်။

ထိုသို့ စဉ်းစားမိသောအခါ ဖေးကျီအန်း၏ “တိတ်တိတ်လေးခိုးလုပ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး” ဆိုသည့် စကားမှာ အဓိပ္ပာယ်ရှိသွားသည်။ သူမက အရင် လှုပ်ရှားပြီး သူ့ကို အတင်းအကျပ် နမ်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်ခြေ အလွန်များသည်။

အကယ်၍ ထိုသို့သာဖြစ်ခဲ့လျှင် လုနန်သည် ထူးဆန်းစွာပင် ကျေနပ်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဖေးကျီအန်း.. ဤ အဘိုးကြီးက သူမကို အမြဲ အခွင့်အရေးယူခဲ့သည်။ သူမ အနည်းဆုံး တစ်ကြိမ်တော့ ပြန်လက်စားချေနိုင်ခဲ့ပြီ။

ယခု လုံးဝ စိတ်အေးလက်အေးဖြစ်သွားသောအခါ အမှောင်ထုက ဖေးကျီအန်းကို သတ္တိရှိစေသကဲ့သို့ လုနန်ကိုလည်း သတ္တိရှိစေသည်။ သူမသည် လက်ကိုမြှောက်ကာ သူမ၏ သွယ်လျသော လက်ချောင်းလေးဖြင့် ဖေးကျီအန်း၏ မေးစေ့အောက်ကို ချိတ်ပြီး သူ၏နှုတ်ခမ်းကို တို့ထိလိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်လေ၊ ရှင့်ကို ဘယ်သူပြောလို့လဲ။ သူတို့ပြောတာ မှန်တယ်လို့ ကျွန်မထင်တယ်။ ဘုန်းကြီးထန်စန်းက မိန်းမလှတိုင်းပြည်ရဲ့ ဘုရင်မကို တကယ်ပဲ ချစ်သွားခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ အဆုံးမသတ်နိုင်ခဲ့တဲ့ အချစ်ပေါ့။”

“ရှင်က ထန်စန်း ဖြစ်ပြီး ကျွန်မက ဘုရင်မဆိုရင် ရှင် ကျွန်မကိုခေါ်ပြီး အတူတူထွက်ပြေးမှာလား။”

သူမသည် ဘုရင်မတစ်ပါး မဟုတ်ပေ။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူမသည် ဘုန်းကြီးကို ဈာန်လျှောစေရန် သွေးဆောင်နေသော မိစ္စာဆိုးလေးနှင့် တူနေသည်။

စနောက်မေးလိုက်သော မေးခွန်းက မထင်မှတ်ဘဲ ပြောင်းလဲသွားသည်။ ဖေးကျီအန်းသည် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး အတန်ကြာမှ တိုးညင်းစွာ ပြန်ပြောခဲ့သည်။

“ကိုယ်က စစ်သားတစ်ယောက်ပဲ။ ဒီဘဝမှာ ကိုယ့်ရဲ့ ပထမဆုံးတာဝန်က နိုင်ငံတော်အတွက် အမှုထမ်းဖို့ပဲ၊ ပြီးတော့ တိုက်ပွဲမှာ ကျဆုံးရတာကို ဂုဏ်ယူစရာလို့ ကိုယ်သတ်မှတ်တယ်၊ ဒါက ဘယ်တော့မှ ပြောင်းလဲမှာ မဟုတ်ဘူး။ နိုင်ငံတော်အတွက် တာဝန်ပြီးမှ မိသားစုကို ကြည့်မယ်။ မင်းက ကိုယ့်ဇနီးပဲ၊ မင်းကို သစ္စာရှိဖို့၊ ဘယ်တော့မှ စွန့်ခွာမသွားဖို့၊ ပစ်မထားဖို့ ကိုယ့်ရဲ့ယုံကြည်ချက်ကို တိုင်တည်ပြီး ကျိန်ဆိုတယ်။”

လုနန်သည် နားထောင်ရင်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ သူမသည် ကုတင်ပေါ်တွင် ထထိုင်လိုက်ပြီး ဖေးကျီအန်းကို ပြောလိုက်သည်။

“ထပြီး ရှင့်အဝတ်အစားတွေ ဝတ်လိုက်။”

ဖေးကျီအန်းသည် နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားသော်လည်း လိုက်နာခဲ့သည်။ သူသည် မတ်တပ်ထရပ်ပြီး သူ၏ အဝတ်အစားများကို တစ်ထည်ပြီးတစ်ထည် စဝတ်ဆင်လိုက်သည်။

လုနန်သည် ကုတင်ဘေးမှ မီးအိမ်ကို ဖွင့်လိုက်ပြီး အံဆွဲကိုဖွင့်ကာ သူမ၏ အကြိုက်ဆုံး ဝတ်စုံကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ သူမ ဆယ့်ခြောက်နှစ်သမီးအရွယ်က နောက်ဆုံးဝတ်ဆင်ခဲ့သော ကျောင်းယူနီဖောင်း၊ အပြာရောင် စကတ်နှင့် အဖြူရောင် ရှပ်အင်္ကျီ ဖြစ်သည်။