Chapter 53

သူမ ဓာတ်ပုံရိုက်ရန် သွားခဲ့စဉ်က ဤဝတ်စုံကို ယူမသွားခဲ့ပေ။ သူမသည် ဤဝတ်စုံကို ဝတ်ရန် အကောင်းဆုံးအရွယ်မှာ ဆယ့်ခြောက်၊ ဆယ့်ခုနစ်နှစ်အရွယ်ဟု ထင်ခဲ့သောကြောင့် သူမ၏ အမှတ်တရများထဲတွင်သာ ထားချင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ယနေ့တွင် သူမသည် ထပ်မံဝတ်ဆင်ချင်စိတ် ဖြစ်ပေါ်လာသည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤဝတ်စုံက သူမကို ကျောင်းသူတစ်ယောက်အဖြစ် အကောင်းဆုံး ကိုယ်စားပြုသည်ဟု ခံစားရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

လုနန်က ညွှန်ကြားလိုက်သည်။ “ရှင့်ရဲ့ ကုတ်အင်္ကျီနဲ့ ဦးထုပ်ကိုလည်း ဝတ်လိုက်။”

သူတို့နှစ်ယောက်စလုံး အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ပြီးသောအခါ လုနန်၏ မျက်နှာသည် တည်ကြည်သွားသည်။

“အခု ရှင် ခုနက စကားကို ကျွန်မကို ပြန်ပြောပြ။”

ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းနေခြင်းသည် သူတို့၏ ယုံကြည်ချက်များနှင့် သစ္စာဆိုခြင်းကိုပါ မလေးမစားပြုရာ ရောက်သည်။

ဖေးကျီအန်း၏ မျက်ဝန်းများသည် လုနန်၏ စိတ်ဝိညာဉ်ထဲသို့ စူးစိုက်ကြည့်နေသကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းသွားသည်။ သူသည် မားမားမတ်တပ်ရပ်ကာ သူ၏ ညာလက်ကို မြှောက်၍ စစ်ရေးအရ အလေးပြုပြီး စကားလုံးတိုင်းကို ထပ်မံဆိုလိုက်သည်။

“ဒီဘဝမှာ နိုင်ငံတော်အတွက် တာဝန်က ပထမဦးစားပေးဖြစ်ပြီး ဘယ်တော့မှ ပြောင်းလဲမှာ မဟုတ်ဘူး။ နိုင်ငံတော်ပြီးမှ မိသားစုပဲ။ ဇနီးသည် လုနန် အပေါ် သစ္စာစောင့်သိပြီး ဘယ်တော့မှ စွန့်ခွာမသွားသလို ပစ်ထားမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ကျွန်တော့်ရဲ့ သစ္စာတရားကို တိုင်တည်ပြီး ကျိန်ဆိုတယ်။”

ဖေးကျီအန်း စကားဆုံးသောအခါ လုနန် ပြုံးလိုက်သည်။

“ကျွန်မတို့ လက်ထပ်တုန်းက သေသေချာချာ မင်္ဂလာပွဲ မလုပ်ခဲ့ရဘူး။ အခု ဒါကိုပဲ ကျွန်မတို့ရဲ့ မင်္ဂလာပွဲလို့ သတ်မှတ်လိုက်ကြရအောင်။”

ဖေးကျီအန်းက မေးခွန်းမဟုတ်ဘဲ အတည်ပြုစကား ဆိုလိုက်သည်။ “မင်း စိတ်မဆိုးဘူးပဲ။”

လုနန်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “အင်း၊ စိတ်မဆိုးပါဘူး။ ဘာလို့ စိတ်ဆိုးရမှာလဲ။”

၁၉၆၀ ခုနှစ်များမှ အနာဂတ်သို့ သို့မဟုတ် အတိတ်မှ အနာဂတ်သို့ ဖြစ်ချင်ဖြစ်လိမ့်မည်။ လူတို့၏ အတွေးအခေါ်များ ပြောင်းလဲသွားပြီး ဘဝ နေထိုင်မှု အခြေအနေများ တိုးတက်လာခဲ့သည်။ သို့သော် နိုင်ငံအပေါ်ထားသော ချစ်ခြင်းမေတ္တာသည် ဘယ်တော့မှ မပြောင်းလဲပေ။ ဖေးကျီအန်းသည် သူ၏နိုင်ငံကို ချစ်သကဲ့သို့ လုနန်သည်လည်း သူမ၏နိုင်ငံကို အလွန်ချစ်သည်။

စစ်သားများသည် နိုင်ငံ၏ နယ်မြေနှင့် ငြိမ်းချမ်းရေးကို ကာကွယ်ပေးသော ပထမဆုံးနှင့် နောက်ဆုံး ခံတပ်ဖြစ်သည်။ စစ်သားများက နိုင်ငံကို ဦးစားပေးခြင်းမှာ သဘာဝကျလှသည်။

ထိုအရာတွင် ဘာအမှားမှ မရှိပေ။ သူမ အဘယ်ကြောင့် စိတ်ဆိုးရမည်နည်း။

ဖေးကျီအန်း၏ သစ္စာဆိုချက်သည် သန့်စင်သော သစ္စာစောင့်သိမှုနှင့် ရိုးရှင်းမှုဖြင့် သူမကို ဘယ်တော့မှ သစ္စာမဖောက်၊ မစွန့်ပစ်ရန် ဖြစ်သည်။

ဒါသည် အချစ်ကို ဖွဲ့နွဲ့ ထုတ်ဖော်ပြခြင်းများဖြင့် ပြည့်နှက် မနေသော်လည်း စောင့်ထိန်းရန် အခက်ခဲဆုံး ကတိစကား ဖြစ်သည်။ သို့သော် လုနန်သည် ဖေးကျီအန်းက ထိုကတိကို ဖြည့်ဆည်းပေးလိမ့်မည်ကို သံသယမရှိပေ။ သူဝတ်ဆင်ထားသော ယူနီဖောင်းကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

ဖေးကျီအန်း ခေါင်းငုံ့လိုက်ရာ လုနန်၏ နှလုံးသားကို ခုန်သွားစေသော ရှားရှားပါးပါး နူးညံ့သည့် အပြုံးကို ပြုံးပြလိုက်သည်။ ရှုကျစ်မော့၏ ကဗျာမှ ကျော်ကြားသော စာသားကို အမှတ်ရမိသည်- “ခေါင်းငုံ့ခြင်း၏ နူးညံ့မှု။”

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် တည်ငြိမ်ပြီး ခံစားချက်မပြတတ်သော “အလှမ်းဝေးတဲ့ တောင်ထိပ်ပေါ်က ပန်းပွင့်” သည် နူးညံ့စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ ထိုသည်က အသည်းခိုက်စေသော တိုက်ကွက်ပင် ဖြစ်သည်။

သူမ သတိပြန်ဝင်လာသောအခါ ထို “အလှမ်းဝေးသော တောင်ထိပ်ပေါ်က ပန်းပွင့်” သည် သူ၏အဝတ်အစားများမှ ကြယ်သီးများကို ဖြုတ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူက ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ “ဒီညက ကိုယ်တို့ရဲ့ မင်္ဂလာပွဲဆိုတော့ မင်္ဂလာဦးညလည်း ဖြစ်သင့်တာပေါ့။”

လုနန် - “……” သောက်ကျိုးနည်း။ ‘အလှမ်းဝေးသော တောင်ထိပ်ပေါ်က ပန်းပွင့်။’ အဲဒီ နှာဘူးအဘိုးကြီးက အရင်လို နှာဘူးအဘိုးကြီးပဲ။

လုနန်က ဖေးကျီအန်းကို ထူးဆန်းသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် ငွေရောင်ဖယောင်းရုပ်နှင့်တူသော သူမ၏ ခင်ပွန်းနှင့်အတူ ဘဝပြောင်းလဲစေမည့် ခရီးကို စတင်ရန် အသင့်မဖြစ်သေးပေ။ သူမ ဖေးကျီအန်းကို အထင်မသေးသော်လည်း အကယ်၍ သူသာ မစွမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့လျှင် သူ၏ချောမောသော မျက်နှာအပေါ် သူမ၏ နှစ်သက်မှုကို ပျက်စီးသွားစေမည်ကို စိုးရိမ်မိသည်။

ယခုအချိန်တွင် အရာအားလုံး ကောင်းမွန်နေသည်။ သူမသည် အနည်းငယ် အခွင့်အရေးယူပြီး သူမ၏ စိတ်ကူးထဲတွင် ပျော်မွေ့နိုင်သည်။ သူမ၏ သရုပ်ဆောင်စွမ်းရည်က ဖေးကျီအန်း ချို့တဲ့နေလျှင်ပင် “အံ့ဩစရာပဲ” ဟု ချီးကျူးနိုင်သည့် အဆင့်အထိ တိုးတက်လာသောအခါမှ သူနှင့်အတူ ရှေ့ဆက်ရန် စဉ်းစားကောင်း စဉ်းစားပေမည်။

ထို့အပြင် ထိုအဘိုးကြီးလည်သည် သူ၏ဒဏ်ရာများမှ သက်သာခါစသာ ရှိသေးသည်။ လုနန်သည် သူမကိုယ်သူမအတွက် လုံးဝကျိုးကြောင်းဆီလျော်သော ဆင်ခြေတစ်ခုကို ရှာတွေ့သွားပြီး ဖေးကျီအန်း၏ စကားများကို လျစ်လျူရှုရန် ကျိုးကြောင်းညီညွတ်သည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမက ပြောလိုက်သည်။

“အိပ်ချိန်တန်ပြီ။”

သူမသည် အဝတ်အစားများကို ချွတ်ပြီး ကုတင်ပေါ်သို့ ခုန်တက်ကာ ချက်ချင်း အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။

ဖေးကျီအန်း - “……”

နောက်တစ်နေ့နံနက်တွင် ဖေးကျီအန်းသည် လုနန်ကို ဆေးရုံသို့ ဆေးစစ်ရန် ခေါ်သွားခဲ့သည်။ လုနန်သည် ယခင်ညက သွားရန်ငြင်းဆန်ခဲ့သော်လည်း ဖေးကျီအန်း သည် သူ၏စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို မဖယ်ရှားနိုင်ခဲ့ပေ။

စစ်ဆေးချက် အဖြေများသည် လုနန် မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။ အလွန်သေးငယ်သော ဆေးမှုန့်ပမာဏသည် ခန္ဓာကိုယ်မှ ကြာမြင့်စွာကပင် အစာချေဖျက်ပြီးခဲ့ကာ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုး သို့မဟုတ် အခြားလက္ခဏာများ မရှိတော့ချေ။

အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ကံဆိုးသော မောင်လေးလေးယောက်၊ ကလေးငယ်နှင့် ရှောင်ကျိုးတို့သည် ထမင်းစားပွဲတွင် ထိုင်နှင့်နေကြပြီဖြစ်သည်။ ရှောင်ပိုင်ပင် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လိမ်လိမ်မာမာထိုင်ကာ လုနန်နှင့် ဖေးကျီအန်းတို့ ပြန်လာမည်ကို စောင့်နေသည်။

လုနန် နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “မနက်စောစောစီးစီး အိမ်မှာ ဘာလို့ မစားကြတာလဲ။”

ဖေးကျန့်က ရှင်းပြလ်ုက်သည်။ “မနေ့ညက ခင်ဗျား တိုက်ခိုက်ခံရတယ်ကြားလို့ ခင်ဗျားကိုလာကြည့်ဖို့ အတင်းတောင်းဆိုနေကြတာ။”

“အော်… ကျေးဇူးပါ?” လုနန်က မယုံနိုင်စွာဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။ 'ဒီ ကံဆိုးတဲ့ မောင်လေးတွေ ဘယ်တုန်းက အသိတရားဝင်သွားကြတာလဲ။'

ဖေးကျန့်က ထပ်ပြောခဲ့သည်။ “သူတို့က ပန်းနီလေးတွေအတွက် ငွေရှင်းချင်လို့လည်း ပါတယ်။”

လုနန် - “……” ဟွန့်၊ သူမက ဒီအသုံးမကျတဲ့ ညီအစ်ကိုတွေကို အထင်ကြီးလွန်းသွားပုံရသည်။

လုနန်သည် သူမ မွေးစားအမေ၏ အပ်ချုပ်တောင်းထဲမှ သူမ၏ အသုံးမကျသော မောင်လေးယောက်အတွက် စွမ်းဆောင်ရည် အကဲဖြတ်ချက်များကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

ဖေးကျန့်နှင့် အခြားသူများ - “……” ဒါက ကောက်ရိုးပုံထဲ အပ်ရှာသကဲ့သို့ စကားပုံအတိုင်း ဖြစ်နေသည်။ သူတို့ အချိန်အတော်ကြာ ရှာသော်လည်း ဘာမှ ရှာမတွေ့ခဲ့ကြပေ။

လုနန်က အသံရှင်းလိုက်သည်။ “အဟမ်း၊ ဖေးကျန့်၊ ကျန့်ခိုင်ပင်း၊ ရှန့်ကျီမင်နဲ့ ကျန်းယွီတို့ရဲ့ အကဲဖြတ်ချက်ရလဒ်တွေနဲ့ သူတို့ရဲ့ ပန်းနီလေးနဲ့ ကြက်ခြေခတ်အမည်းရမှတ်တွေကို ဖတ်ပြမယ်နော်။ အဟမ်း… လက်ခုပ်တီးပြီး ကြိုဆိုပေးကြပါဦး။”

အချိန်အတော်ကြာသည့်တိုင် မည်သူမျှ တုံ့ပြန်မှုမရှိသည်ကို မြင်သောအခါ လုနန်က တိုးတိုးလေး သတိပေးလိုက်ရသည်။

“အော်၊ ဟုတ်သားပဲ၊ ဟုတ်သားပဲ၊ လက်ခုပ်တီးကြရအောင်။”

အန်တီဝူသည် ပထမဆုံး တုံ့ပြန်သူဖြစ်သော်လည်း သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ နားမလည်နိုင်စွာ ဖြစ်နေသည်။ သူမသည်တုံးအစွာ ပြုံးနေသော ဖေးကျန့် ကို ကြည့်လိုက်ပြီး စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။ 'ကောင်စုတ်လေး၊ မကြာခင် နင် ငိုရတော့မှာ'

အခြားသူများက အန်တီဝူ၏ စိုးရိမ်မှုကို နားမလည်ဘဲ လက်ခုပ်တီးရာတွင် ပါဝင်ကြသည်။ ကလေးငယ်ပင် သူ၏ သေးငယ်သော လက်ကလေးများဖြင့် လက်ခုပ်တီးလိုက်သည်။ သူသည် သူ၏ခြေထောက်နားမှ ရှောင်ပိုင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ခွေးကလည်း လက်ခုပ်တီးသင့်သည်ဟု တွေးလိုက်သည်။ ထို့ကြောင့် မည်သူမျှ မမြင်ခိုက်တွင် သူသည် စားပွဲအောက်သို့ တွားသွားပြီး ရှောင်ပိုင်နှင့်အတူ လက်ခုပ်တီးတမ်း ကစားနေသည်။

ဖေးကျီအန်း တစ်ဦးတည်းသာ တည်ငြိမ်စွာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

လုနန်က သူမ၏လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ “ကဲ၊ အခု လူတိုင်း ပန်းနီလေးတွေကို ငွေနဲ့လဲလို့ရပြီး ကြက်ခြေခတ်အမည်းတွေကတော့ ပြစ်ဒဏ်ရှိမယ်ဆိုတာ သိကြပြီနော်၊ နားလည်ကြရဲ့လား။”

တုံ့ပြန်မှုကို မစောင့်ဘဲ သူမက ခေါင်းညိတ်ပြီး ဆက်ပြောခဲ့သည်။ “ကောင်းပြီ၊ လူတိုင်းနားလည်ပြီဆိုတော့ စလိုက်ကြရအောင်။ ပထမဆုံးကတော့ ရဲဘော် ကျန့်ခိုင်ပင်းပဲ၊ သူက စုစုပေါင်း ပန်းနီလေး ခုနစ်ပွင့်နဲ့ ကြက်ခြေခတ်အမည်း သုညရပြီး လက်ရှိမှာ ပထမနေရာမှာ ရှိနေတယ်။”

“မနေ့ညက ကျန့်ခိုင်ပင်းက ပန်းနီလေး ခြောက်ပွင့်ကို သုံးယွမ်နဲ့ လဲလှယ်သွားတယ်။ အခု သူ့မှာ ပန်းနီလေး တစ်ပွင့်ပဲ ကျန်တော့တယ်။”

“နောက်တစ်ယောက်ကတော့ ရဲဘော် ရှန့်ကျီမင်ပဲ၊ သူက ပန်းနီလေး ခြောက်ပွင့်ရထားပြီး သုံးယွမ်နဲ့ လဲလို့ရတယ်။”

လုနန်သည် အံ့ဩကာ ရှန့်ကျီမင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် ဤလူက ဤမျှ တာဝန်ယူတတ်လိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ သူမသည် ပန်းနီလေးများ ချီးမြှင့်ခြင်းကို သူမ၏ မွေးစားအမေအား ကြီးကြပ်ရန် တာဝန်ပေးခဲ့ပြီး သူမထံမှ ခြောက်ပွင့်ရခြင်းမှာ ရှန့်ကျီမင်သည် အမှန်တကယ် ကောင်းမွန်စွာ ပြုမူခဲ့ကြောင်းကို ဆိုလိုသည်။

သူမ၏ အကြည့်ကို သတိပြုမိသောအခါ ရှန့်ကျီမင်က နူးညံ့စွာ ပြုံးပြလိုက်သည်၊ ‘မင်း ငါ့ကို အထင်လွဲနေခဲ့တာလား’ ဟု ပြောနေသကဲ့သို့ပင်။

လုနန်က နှုတ်ခမ်းစူပြီး ဆက်ပြောလိုက်သည်။ “ကျန်းယွီနဲ့ ဖေးကျန့်က တတိယနေရာမှာ အတူတူပဲ၊ တစ်ယောက်ကို ပန်းနီလေး ငါးပွင့်စီ ရကြတယ်။”

သူတို့သည် အတော်လေး ပြိုင်ဆိုင်မှုပြင်းထန်ကြသည်။ ဤလေးယောက်ထဲမှ မည်သူမျှ ကြက်ခြေခတ်အမည်း မရရှိခဲ့ကြပေ။ သို့သော် ထိုအချက်က သူမ၏ငွေကို အောင်မြင်စွာ ရယူနိုင်ရန် လုံလောက်မည်လား။ ဖြစ်နိုင်ခြေ မရှိပေ။

“ကဲ၊ အားလုံးပဲ ပိုက်ဆံနည်းနည်းစီတော့ ရကြမယ့်ပုံပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒါက အိမ်တွင်း စွမ်းဆောင်ရည် အကဲဖြတ်ချက်ပဲ ရှိသေးတယ်။ မင်းတို့တစ်ယောက်ချင်းစီအတွက် စာလေ့လာမှု အကဲဖြတ်ချက်လည်း ငါလုပ်ထားတယ်၊ အပေါ်ထပ်တက်ပြီး သွားယူလိုက်ဦးမယ်။”

ဖေးကျန့် နှင့် အခြားသူများက လုနန်ကို မယုံနိုင်စွာ ကြည့်လိုက်ကြသည်။ လုနန်သည် မကြောက်မရွံ့ဘဲ ပြန်စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ‘မင်းတို့မှာ ပြဿနာရှိလို့လား’ ဟု မေးနေသကဲ့သို့ပင်။

ဖေးကျန့်နှင့် အခြားသူများ - “……” သူတို့ရဲ့ စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေကို ဘယ်လို ထုတ်ပြောရမှာလဲ။

အန်တီဝူ၏ စိုးရိမ်မှုများသည် ကျိုးကြောင်းညီညွတ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လုနန်သည် သူတို့၏ စာလေ့လာမှု အကဲဖြတ်ပုံစံများကို ယူလာရုံသာမက မိသားစုဝင်တိုင်းအတွက် ဇယားတစ်ခုကိုပါ ဖန်တီးခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဖေးကျန့်နှင့် သူ့သူငယ်ချင်းများ စာမကျက်ဘဲ ဘတ်စကတ်ဘော ခိုးကစားထွက်ခဲ့သည့်အတွက် ကြက်ခြေခတ်အမည်းကြီး ငါးခုစီ ရခဲ့ပြီး သူတို့၏ ပန်းနီလေး ငါးပွင့်နှင့် ချေဖျက်လိုက်ရပုံကို မပြောဘဲနေကြပါစို့။ ရုတ်တရက် သူတို့သည် ချမ်းသာသော ကလေးများမှ ဆင်းရဲသားများ ဖြစ်သွားကြသည်။ ကျန့်ခိုင်ပင်းမှာမူ လုနန်ကို ပန်းနီလေး လေးပွင့်ပင် ပြန်အကြွေးတင်သွားသည်။

ဖေးကျန့် နှင့် အခြားသူများ - “……” ခင်ဗျား တကယ်ရက်စက်တာပဲ။

အန်တီဝူ၊ ကလေးငယ်၊ ရှောင်ပိုင်နှင့် ဖေးကျီအန်းတို့ပင် သူတို့၏ ကံကြမ္မာမှ မလွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့ကြပေ။ လုနန် သည် ပထမဆုံး အန်တီဝူ ဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“မွေးစားအမေ၊ ဒီနေ့ မနက်ခင်း လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်ဖို့ ထဖို့ မေ့သွားတယ် မဟုတ်လား။ ဒါတော့ မဖြစ်ဘူးနော်။ ကျွန်မ တစ်ခါ သတိပေးလိုက်မယ်၊ ကြက်ခြေခတ်အမည်း တစ်ခု မှတ်လိုက်မယ်၊ နောက်နေ့တွေမှာ ဆက်ပြီး ကြိုးစားမယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။”

အန်တီဝူသည် ကြောင်အနေသော အမူအရာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

အန်တီဝူ နှင့် ကိစ္စပြီးသောအခါ လုနန်သည် ဆုပေး၊ဒဏ်ပေးခံရမည့် နောက်တစ်ဦးဖြစ်သူ သူမ၏သား ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။

“ကျောင်းသား ကုရှောင်ဟွိုက်၊ မင်းက အရမ်း… ဟမ်။ ကုရှောင်ဟွိုက်၊ မင်း ဘာလို့ စားပွဲအောက်မှာ ပုန်းနေတာလဲ။”

သူမသည် ကလေးလေးနှင့် ရှောင်ပိုင်ကို စားပွဲအောက်မှ ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ တစ်ဖက်တွင် တစ်ကောင်နှင့် တစ်ဖက် တစ်ယောက်။ ရှောင်ပိုင်သည် သူ၏ ခြေလေးချောင်းကို လှုပ်ခါနေပြီး ကလေးငယ်က ဒါကို ရယ်စရာဟုထင်ကာ ခွေး၏ အပြုအမူအတိုင်း သူ၏ လက်ကလေး၊ ခြေကလေးများဖြင့် လိုက်လုပ်နေသည်။

လုနန် - “……”

ကလေးသည် အတော်လေး ပါးနပ်သည်။ သူသည် လူကြီးများထံမှ အနည်းငယ် လမ်းညွှန်မှုရပြီးနောက် တူကိုင်နည်းကို လျင်မြန်စွာ သင်ယူနိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော် အဓိကပြဿနာမှာ ရှောင်ပိုင် ဖြစ်သည်။ သူသည် သတ်မှတ်ထားသော နေရာသို့ မသွားဘဲ အိမ်အနှံ့တွင် အညစ်အကြေးများ ချန်ထားခဲ့သည်။

လုနန်က လေးနက်စွာ ကြေညာလိုက်သည်။ “မင်းက ရှောင်ပိုင်ရဲ့ အဓိကစောင့်ရှောက်သူဖြစ်တဲ့အတွက် သူရတဲ့ ကြက်ခြေခတ်အမည်းကို မင်းဆီမှာ မှတ်သွားမယ်။ ကုရှောင်ဟွိုက်ကို မုန့်တစ်ခု လျှော့ပစ်လိုက်ကြောင်း ကြေညာတယ်။”

“……”

ဖေးကျန့်သည် သူ၏မိခင်ထံမှ အပြင်းထန်ဆုံး ပြစ်ဒဏ်ကို လက်ခံရရှိလိုက်သည်ကို မသိသေးသော ကလေးကို ကြည့်လိုက်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် လုနန်သည် ဖေးကျီအန်း၏ အကဲဖြတ်ချက်ကို ဆွဲထုတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ရဲဘော်ဖေးကတော့ မိသားစုထဲမှာ စွမ်းဆောင်ရည်အကောင်းဆုံးပဲ။ မွေးစားအမေရဲ့ အာဟာရစွပ်ပြုတ်ကို နေ့တိုင်း ပန်းကန်ကြီးတစ်လုံးနဲ့ သောက်ရုံတင်မကဘဲ သူ့ရဲ့ အင်္ဂလိပ်စာ လေ့လာရေး အစီအစဉ်ကိုလည်း လုံ့လဝီရိယရှိရှိ လိုက်နာတယ်။ အရမ်းတော်တယ်၊ ဆက်ပြီးကြိုးစားပါ။ ပန်းနီလေး သုံးပွင့် ရပါတယ်။”

လုနန်သည် ဖေးကျီအန်းကို တစ်ချိန်လုံး မျက်နှာလွှဲထားသည်။ နေ့ဘက်တွင် နေ့နှင့်ညကို ပိုင်းခြားထားသော သတိပေးမျဉ်းတစ်ခု ရှိနေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ ညဘက်တွင် သူမသည် ပေါ့ပါးသော ဝိညာဉ်တစ်ခုကဲ့သို့ ပြုမူပြီး နေ့ဘက်တွင်မူ ဖေးကျီအန်းကို ကောင်းစွာမသိကျွမ်းသော အခြေအနေသို့ လျင်မြန်စွာ ပြန်ရောက်သွားသည်။

ဖေးကျီအန်း - “…”

ဖေးကျန့်သည် သူ၏ဖခင်ကို နားမလည်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ အာဟာရစွပ်ပြုတ်သောက်ရုံဖြင့် ချီးကျူးခံရနိုင်ပုံကို သူ တွေးနေမိသည်။ ထို့အပြင် တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားဖြစ်သော သူ့ထက် အင်္ဂလိပ်စကား ပိုကောင်းသော သူ့ဖခင်က အင်္ဂလိပ်စာကို အဘယ်ကြောင့် လေ့လာရန် လိုအပ်သနည်း။

ဖေးကျီအန်းသည် ဖေးကျန့်၏ အကြည့်ကို တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ 'ပြဿနာရှိလို့လား။'

ဖေးကျန့် - “…” ပြဿနာ မရှိလောက်ပါဘူး။

စကားစမြည်ပြောပြီးနောက် လုနန်သည် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်ပြန်လည်သုံးသပ်ခြင်း လုပ်ငန်းစဉ်ကို စတင်လိုက်သည်။ ကောင်းပြီ၊ သူမတွင် အပြစ်အနာအဆာ လုံးဝမရှိဟု သူမ တွေးလိုက်သည်။

သိပ်ကျေနပ်မှု မရှိသေးသောကြောင့် သူမသည် သူမ၏ အကြည့်ကို အဖြစ်အပျက်ထဲသို့ မပါဝင်သေးသော တစ်ဦးတည်းသော ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်သည့် ရှောင်ကျိုးထံသို့ လှည့်လိုက်သည်။

ရှောင်ကျိုးသည် အဖြစ်အပျက်ကို စိတ်ဝင်တစား ကြည့်ရှုနေခဲ့တာဖြစ်သည်။ သူသည် သူကိုယ်တိုင် အာရုံစိုက်ခံရမည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့သောကြောင့် ခေါင်းစဉ်ပြောင်းရန် သူ၏လက်များကို အမြန် ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

“ရဲဘော်လု၊ ကျွန်တော် အလုပ်အခြေအနေ တင်ပြဖို့ လာတာပါ။ ကားနောက်လိုက်တဲ့ ကောင်မလေးနဲ့ ကျောက်မင် ကိစ္စမှာ တိုးတက်မှုအချို့ ရှိနေပါတယ်။”

အန်တီဝူကို ထောက်ထားသောအားဖြင့် ရှောင်ကျိုး သည် ချန်ယွီကို ရည်ညွှန်းရန် ကားနောက်လိုက်သော ကောင်မလေးဟု သုံးလိုက်သည်။

“ကားနောက်လိုက်တဲ့ ကောင်မလေးကိစ္စက ပြဿနာကြီးပါတယ်။ သူက တစ်ဖက်လမ်းက အိမ်မှာ အထိုင်ချထားတဲ့ သူလျှိုတွေကို တစ်ခါက ကူညီခဲ့ဖူးတယ်။ သူ့အဖေရဲ့ မိသားစုမှာလည်း ပြဿနာတွေ ရှိတယ်။ အခု သူတို့အားလုံးကို ထိန်းချုပ်ထားပြီးပါပြီ။ ဒီကိစ္စကို ကျွန်တော် ဆက်ပြီး လိုက်ပါဆောင်ရွက်သွားပါ့မယ်။”

“ကျောက်မင် အကြောင်းပြောရရင်တော့ သူက ရဲစခန်းမှာ ရိုးရိုးသားသား ဝန်ခံခဲ့ပေမယ့် သူ့ရဲ့ စက်ရုံဒါရိုက်တာဦးလေးကတော့ လုံးဝ ပေါ်မလာခဲ့ပါဘူး။”

ဤနေရာတွင် ရှောင်ကျိုးက ထပ်ရှင်းပြခဲ့သည်။ “စကားမစပ် ကျောက်မင်ရဲ့အဖေက တကယ်တော့ စက်ရုံဒါရိုက်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ စက်ရုံဒါရိုက်တာက သူ့ဦးလေးပါ။ သူက သူ့မိသားစုနဲ့ သူ့ဦးလေးမိသားစုမှာ တစ်ဦးတည်းသော ယောက်ျားလေးဖြစ်တဲ့အတွက် မိသားစုတစ်ခုလုံးက သူ့ကို သူတို့ရဲ့ အသက်သွေးကြောလို သဘောထားကြတယ်။ သူ့အမေက မနေ့ညက ရဲစခန်းမှာ ငိုယိုပြီး ကျောက်မင်ကို လွှတ်ပေးဖို့ အော်ဟစ်ဆူပူခဲ့တယ်။ သူက သိပ်ကို မောက်မာတယ်။”

ဖေးကျီအန်းသည် မည်သည့်ခံစားချက်မှ မပြဘဲ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်က လက်ကို အလွန်အကျွံဆန့်လာလျှင် ထိုလက်အား ဖြတ်တောက်ရန် သူ ဝန်မလေးပေ။ သူတို့သည် ပိုးမွှားများသာ ဖြစ်သည်။

ဖေးကျန့် နှင့် ကျန့်ခိုင်ပင်းတို့သည် အခြေအနေကို နောက်ကျမှ သဘောပေါက်သွားကြသည်။ ရှောင်ကျိုး က ကျောက်မင်သည် လုနန်ကို ပရောပရည်လုပ်ရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း သင်ခန်းစာပေးခံလိုက်ရပုံကို ပြန်ပြောပြခဲ့သည်။ ဖေးကျန့် တင်းကြပ်စွာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ လုနန်သည် ပြီးခဲ့သည့်ညက အန္တရာယ်နှစ်ကြိမ် ကြုံတွေ့ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

သူသည် ယခုမှစ၍ လုနန်နောက် ကျောင်းအသွားအပြန် အနီးကပ်လိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူ တစ်ခဏမျှပင် စိတ်မလျှော့နိုင်ပေ။ အကယ်၍ သူနှင့် ကျန့်ခိုင်ပင်း တို့ ပြီးခဲ့သည့်ညက ပေါ့ပေါ့ဆဆ မနေခဲ့ပါက လုနန် သည် ဤမျှများပြားသော ပြဿနာများကို ရင်ဆိုင်ရမည် မဟုတ်ပေ။

သူတို့၏ ထမင်းစားပြီးနောက် ဖေးကျီအန်းသည် လုနန် နှင့် ဖေးကျန့်တို့ကို ကျောင်းသို့ ကိုယ်တိုင် မောင်းပို့ခဲ့သည်။ မိသားစုသည် သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်နည်းလမ်းဖြင့် လုနန်ကို ကာကွယ်ရန် ပိုမိုသတိရှိလာကြသည်။