Chapter 55
Vol. 5 Ch. 55
သူမ အတွေးများတွင် နစ်မျောနေစဉ် ဖေးကျန့်သည် နောက်မှ ချဉ်းကပ်လာပြီး သူ့ကုတ်အင်္ကျီကို သူမ၏ ပခုံးပေါ်သို့ လွှမ်းခြုံပေးကာ သူမသယ်လာသော စာအုပ်ပုံကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ယူလိုက်သည်။ ထိုစာအုပ်များမှာ ထိုညအတွက် သူမ၏ စာကျက်ရန် တာဝန်များဖြစ်သည်။
ဖေးကျန့်က ပြောလိုက်သည်။ “ဘာတွေ ငေးနေတာလဲ။ သွားစို့။ ကျွန်တော်တို့ အခုမပြန်ရင် အဘိုးကြီး စိတ်ပူနေတော့မယ်။”
လုနန်သည် သတိပြန်ဝင်လာပြီး နေရာတစ်ခုကို လှမ်းကြည့်ကာ ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ “ငါမှတ်မိသလောက်တော့ နောက်ဆုံးတစ်ခေါက် နင် စကားမဆင်မခြင်ပြောတုန်းက နင့်အဖေက နင့်ကို ငါးကီလိုမီတာပြေးခိုင်းပြီး နင့်ရဲ့ တန်ဖိုးရှိတဲ့ စနေ၊ တနင်္ဂနွေ အားလပ်ရက်တွေ ဆုံးရှုံးခဲ့ရတယ်။ ကြည့်ရတာ နင့်ရဲ့ စနေ၊ တနင်္ဂနွေက ထပ်ပြီး သွားပြန်ပြီထင်တယ်။”
ဖေးကျန့် - “…”
လုနန်သည် ကြောင်ငေးနေသော ဖေးကျန့်ကို ဖြတ်လျှောက်သွားရင်း သူ၏ပခုံးကို ပုတ်ကာ သူမ၏ စာအုပ်များကို ပြန်ယူလိုက်ပြီး ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။
“ဂရုစိုက်ဦး။”
ဤတစ်ကြိမ်တွင် ဖေးကျန့်သည် လုနန်၏ စကားများကို သံသယဝင်ဝံ့ခြင်းမရှိတော့ပေ။ သူ ချက်ချင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဖေးကျီအန်းသည် သူတို့ထံသို့ လျှောက်လာနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ၏ အကြည့်သည် နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ်ကဲ့သို့ပင် ပြင်းထန်နေသည်။
“အဖေ၊ ကျွန်တော်ရှင်းပြပါရစေ။ ‘အဘိုးကြီး’ ဆိုတဲ့ စကားလုံးက နာမည်ပြောင်သက်သက်ပါ၊ အဖေနဲ့ ရင်းနှီးမှုကို ဖော်ပြတာပါ။ လုံးဝ မလေးမစားလုပ်တဲ့သဘော မဟုတ်ပါဘူး…”
ဖေးကျီအန်းသည် လုနန်၏ လက်ထဲမှ စာအုပ်များကို ယူလိုက်ပြီး ဖေးကျန့်ကို တည်ငြိမ်စွာပြောလိုက်သည်။
“ဒီစနေ၊ တနင်္ဂနွေမှာ ငါးကီလိုမီတာ သုံးပတ်ပြေး။”
ဖေးကျန့်သည် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး သူ၏ မျက်နှာအမူအရာသည် ညှိုးငယ်သွားသည်။ သူသည် အဘိုးကြီး၊ အဲလေ၊ သူ၏ ချစ်လှစွာသော ဖခင်နှင့် ဈေးဆစ်ဝံ့ခြင်းမရှိပေ။ သို့မဟုတ်လျှင် သူသည် ပိုမိုပြင်းထန်သော အပြစ်ဒဏ်ကို ခံရပေလိမ့်မည်။ သူသည် လုနန်ဆီသို့ တောင်းပန်သော မျက်လုံးများဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ 'ကျွန်တော် ဒီနေ့ ခင်ဗျားကို ဘာမှမလုပ်မိဘူးနော်၊ ခင်ဗျား ကျွန်တော်သေတာကို ဒီအတိုင်း ကြည့်မနေနိုင်ဘူး မဟုတ်လား။'
လုနန်သည် သူ့အား ကောက်ကျစ်သော အပြုံးဖြင့် ပြုံးပြကာ ဖေးကျီအန်းကို စနောက်သလို ပြောလိုက်သည်။ “ကျီအန်း၊ ဖေးကျန့် က ငယ်သေးတော့ သိပ်မသိတတ်သေးဘူး။ သူ တကယ်ပဲ မရည်ရွယ်ဘဲ ပြောမိတာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ဒီတစ်ခါတော့ သူ့ကို ခွင့်လွှတ်ပေးလိုက်ပါလား။”
ဖေးကျီအန်းသည် ခဏတိတ်ဆိတ်သွားပြီး လုနန်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “ဒီတစ်ခါတော့ လွှတ်ပေးလိုက်မယ်။ ဒါပေမဲ့ နောက်တစ်ခါ မင်းမလေးမစားလုပ်တာကြားရင် ဒီတစ်ခါအပြစ်ဒဏ်နဲ့ပေါင်းပြီး မင်းမှတ်မိတဲ့အထိ အပြစ်ပေးခံရမယ်။”
ဖေးကျန့်သည် လုနန်ကို မယုံနိုင်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ 'ဒါ တကယ်အလုပ်ဖြစ်သွားတာလား။ သူ့အဖေက ဘယ်တုန်းက ဒီလောက် လွယ်လွယ်ကူကူ ဖြစ်သွားတာလဲ။'
လုနန်သည်လည်း ထိုနည်းတူပင် အံ့အားသင့်နေခဲ့သည်။ ဒါက သူမ၏ ရည်ရွယ်ချက် မဟုတ်ခဲ့ပေ။
ဖေးကျီအန်းသည် တကယ်ပင် သူ့လက်တွဲဖော်၏ ဩဇာကို မလွန်ဆန်နိုင်ဘဲ သူမ စကားကြောင့် အလွယ်တကူ ယိမ်းယိုင်တတ်တဲ့ ယောကျ်ားတစ်ယောက်လား။
ဖေးကျန့်နှင့် လုနန်တို့ နှစ်ဦးစလုံးသည် ကားထဲသို့ ရောက်သည့်တိုင်အောင် ဘဝအပေါ် သံသယများဝင်နေကြသော်လည်း ဖေးကျီအန်းသည် တည်ငြိမ်နေကာ လုနန်၏ လက်ကိုပင် ဆော့ကစားသလို ကိုင်ထားလိုက်သည်။
လုနန်သည် လက်ကို မရုန်းခဲ့ပေ။ သူမသည် ဖေးကျီအန်း နှင့် လက်ပွန်းတတီး ထိတွေ့မှုများကို ပိုကျင့်သားရလာနေပြီဖြစ်သည်။
သူတို့ အိမ်ပြန်ရောက်သည်နှင့် အပြင်ဘက်တွင် မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းလာသည်။ နွေရာသီမိုးသည် ရုတ်တရက်နှင့် ပြင်းထန်စွာ ရောက်လာပြီး မြေပြင်နှင့် ထိခတ်ကာ တဖြောက်ဖြောက် မြည်သံကို ဖန်တီးနေသည်။
မိသားစုဝင်တစ်ဦးချင်းစီအား သူတို့၏ တာဝန်များကို ခွဲဝေပေးထားသောကြောင့် သူတို့အားလုံး အိမ်ပြန်ရောက်သည်နှင့် အလုပ်များနေကြသည်။
ထိုစဉ် အခြားသူများကို တာဝန်များခွဲဝေပေးနေသော လုနန်သည် သူမ၏ တယောကို ရှာရန် အပေါ်ထပ်သို့ အမြန်တက်သွားသည်။ သူမသည် အခွင့်အရေးယူ၍ တယောတစ်ပုဒ် တီးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
နားထောင်မည့် ပရိသတ်မရှိခြင်းကို စဉ်းစားပြီးနောက် သူမသည် တံစက်မြိတ်တွင်ထိုင်၍ ရေကစားနေသော ကုရှောင်ဟွိုက်နှင့် ရှောင်ပိုင်တို့ကို ချီလာကာ ဆင်ဝင်ရှိ ဆိုဖာရှည်ပေါ်တွင် ထိုင်စေပြီး ဥယျာဉ်ဘက်သို့ မျက်နှာမူထားသော တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်။ ဆင်ဝင်ကို ခေါင်မိုးအစွန်းဖြင့် ကာကွယ်ထားသောကြောင့် မိုးမပက်နိုင်သော်လည်း ခြံဝင်းအတွင်းရှိ နွေရာသီပန်းများပေါ်သို့ မိုးရွာနေသော မြင်ကွင်းကိုမူ မြင်တွေ့နိုင်သည်။
အားလုံးအဆင်သင့်ဖြစ်သောအခါ လုနန်သည် သူမ ရက်ပေါင်းများစွာ ကြားချင်နေခဲ့သော “Schubert Serenade”(ရှုဘာ့ထ်ရဲ့ ပျိုချော့တေး) ကို စတင်တီးခတ်လိုက်သည်။
နူးညံ့သိမ်မွေ့သော တေးသွားသည် လုနန်၏ လက်ချောင်းများမှ စီးဆင်းလာပြီး မိုးစက်ကျသံများနှင့် အတူလိုက်ပါနေသည်။ သူမ မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားရင်း နူးညံ့ပြီး ဖြူစင်သော ဂီတထဲတွင် နစ်မျောနေခဲ့သည်။
ကုရှောင်ဟွိုက်သည် တေးသွားအတိုင်း ညင်သာစွာ လိုက်ငြီးနေပြီး ရှောင်ပိုင်သည် ဟောင်စပြုရာ ကုရှောင်ဟွိုက်က သူ့ကို တိတ်တိတ်နေရန် အချက်ပြလိုက်သည်။
နွေးထွေးသော ခြံဝင်းထဲတွင် မိခင်နှင့် ကလေးသည် ပျော်ရွှင်နွေးထွေးသော အခိုက်အတန့်ကို အတူတကွ ခံစားနေကြသည်။ တစ်ယောက်က တယောတီးပြီး တစ်ယောက်က နားထောင်ကာ နှစ်ဦးစလုံး ကျေနပ်သော အမူအရာများဖြင့် ရှိနေကြသည်။
ထိုစဉ် အပေါ်ထပ်တွင် အိမ်စာများနှင့် ရုန်းကန်နေရသော ဖေးကျန့်သည် လှပသော ဂီတသံကို ရုတ်တရက်ကြားလိုက်ရသည်။ သူသည် ဘောပင်ကို ချကာ ပြတင်းပေါက်ဖွင့်ပြီး ပြတင်းပေါက်ဘောင်ကို မှီ၍ အသံကို နားဆင်ခံစားနေလိုက်သည်။
ဧည့်ခန်းထဲတွင် သိုးမွှေးထိုးနေသော အန်တီဝူသည် ခြံဝင်းထဲမှလာသော ဂီတသံကို ကြားပြီး မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ သားမက်သည် ခြံဝင်းတံခါးဝတွင် ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
သူမသည် သိနားလည်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ ဒီမိုးက အချိန်ကိုက်ကို ရွာခဲ့တာဖြစ်သည်။
တေးဂီတသည် ပျော်ရွှင်မှုကို ယူဆောင်လာ၏။
ဤအဆိုမှာ ငြင်းမရနိုင်အောင် မှန်ကန်လှသည်။ သီချင်းတစ်ပုဒ် ပြီးဆုံးခါနီးတွင် လုနန်သည် ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ရာ သူမ၏ မိသားစုတစ်စုလုံး နေရောင်ခံခန်းထဲ၌ စုရုံးနေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဖေးကျန့်၊ အန်တီဝူနှင့် ကုရှောင်ဟွိုက်တို့သည် ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်နေကြ၏။
ဖေးကျီအန်းသည် သူ၏ စစ်ဂျာကင်အင်္ကျီကို ပခုံးပေါ်တွင် လွှားတင်ထားလျက် တံခါးဘောင်ကို မှီကာ မတ်တပ်ရပ်နေသည်။ သူ၏ ခြေတံရှည်များကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ချိတ်ထားကာ တေးဂီတကို နားထောင်နေခဲ့သည်။
လုနန်၏ အကြည့်တို့သည် သူ၏ ခြေတံရှည်များထံမှ ဆွဲဆောင်ခံလိုက်ရသည်။ သူမ၏ အာရုံစိုက်မှုကို သတိပြုမိသောအခါ ဖေးကျီအန်းသည် သူမထံသို့ လှည့်ကြည့်လာသည်။ သူတို့နှစ်ဦး၏ အကြည့်တို့သည် ဆုံမိကြပြီး သူ၏ နက်ရှိုင်းသော အကြည့်များထဲတွင် လုနန် နားလည်ရန် ခက်ခဲသော အရာတစ်ခုခု ရှိနေပုံရသည်။
လုနန်နှင့် သူမ၏ခင်ပွန်းကြားမှ စကားလုံးမဲ့ တင်းမာမှုကို သတိမထားမိသော အန်တီဝူက မှတ်ချက်ပြုလိုက်သည်။ သူမသည် အားလုံးကို လက်ခုပ်တီးရန် အားပေးရင်း ပထမဆုံး လက်ခုပ်တီးလိုက်သူ ဖြစ်သည်။
“အရမ်းကောင်းတာပဲ။ နန်နန် ရေ၊ မင်းရဲ့ တယောတီးတဲ့ အရည်အချင်းက ပိုတောင် တိုးတက်လာသေးတယ်”
“အရမ်းကောင်းတယ်”
ဟွိုက်ဟွိုက်သည် သူ့ဘေးရှိ အန်တီဝူကို ကြည့်လိုက်သည်။ စကားလုံးအသစ်တစ်ခုကို သင်ယူလိုက်ရသဖြင့် သူသည် စိတ်အားထက်သန်စွာ ခေါင်းညိတ်ရင်း ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောလိုက်သည်။
“အရမ်းကောင်းတယ်”
ဖေးကျန့် သည် မတ်တပ်ထရပ်လိုက်ပြီး လုနန်ဆီသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။ သူသည် သိလိုစိတ်ဖြင့် သူမ၏ လက်ထဲမှ တူရိယာကို လှမ်းထိလိုက်သည်။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင်တော့ သူ၏မိထွေးမှာ တော်တော်လေး ထူးခြားသည်ဟု တွေးလိုက်မိသည်။ သူမသည် ပုံမှန်အားဖြင့် အနေအေးသော်လည်း တစ်ယောက်ယောက်က သူမကို အထင်ကြီးစရာကောင်းသည်ဟု ထင်နေချိန်တွင် သူမက “ကျွန်မ ဒီထက်ပိုလုပ်နိုင်ပါသေးတယ်” ဟု ပြောကာ ထိုသူကို အံ့အားသင့်စေလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။
သူမ ဘယ်လောက် အတွေ့အကြုံရှိခဲ့သည် သို့မဟုတ် ဘယ်လောက် သိနားလည်သည်ကို မည်သူမျှ ခန့်မှန်းနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဖေးကျန့် မှာတော့ လုံးဝ အထင်ကြီးသွားခဲ့သည်။
သူသည် လုနန်၏ နောက်ခံအကြောင်းကို မတွေးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။
သူသည် ဂီတဖျော်ဖြေပွဲခန်းမထဲတွင် အနောက်တိုင်းတူရိယာများ တီးခတ်နေကြသူများကို မြင်ဖူးသည်။ ထိုဖျော်ဖြေသူများသည် အမြဲတစေ မာန်တစ်မျိုးဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး တည်ငြိမ်သော်လည်း ကျက်သရေရှိကြသည်။
ဖေးကျန့်သည် ထိုဖျော်ဖြေတင်ဆက်မှုကို အတော်လေးကောင်းမွန်သည်ဟု တွေ့ရှိခဲ့သော်လည်း တရုတ်ရိုးရာ တူရိယာများမှာလည်း ထိုနည်းတူ ထူးခြားကောင်းမွန်သည်ဟု ယုံကြည်သည်။ တရုတ်တေးဂီတသည် အနောက်တိုင်းတေးဂီတကဲ့သို့ပင် တန်ဖိုးရှိလှသည်။
သို့သော်လည်း တရုတ်ယဉ်ကျေးမှုမှာ အလွန်ရှုပ်ထွေးနက်နဲလှသဖြင့် ဂီတသည် ဒါ၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သည်။ တရုတ်ပြည်တွင် ဂီတ၏ အရေးပါမှုမှာ ပြည်ပနိုင်ငံများထက် များစွာ လျော့နည်းလှသည်။
အနောက်တိုင်းသားများသည် ဂီတကို အနုပညာပုံစံတစ်ရပ်၊ ကျက်သရေရှိသော အရာတစ်ခုနှင့် ချမ်းသာသူများအတွက် ဇိမ်ခံပစ္စည်းတစ်ခုအဖြစ် ရှုမြင်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် ဂီတကို ဖျော်ဖြေပွဲခန်းမများထဲသို့ ယူဆောင်လာခဲ့ပြီး ဂီတပညာရှင်များမှာလည်း လေးစားခံရသော ပုဂ္ဂိုလ်များ ဖြစ်ကြသည်။ အနောက်တိုင်းဂီတသည် တရုတ်ပြည်သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ ထိုသဘောထားများကိုပါ တစ်ပါတည်း သယ်ဆောင်လာခဲ့သည်။
တရုတ်ပြည်တွင် အနောက်တိုင်းတူရိယာများကို တန်ဖိုးထားနိုင်ပြီး သင်ယူနိုင်လောက်အောင် ချမ်းသာသူများသည် များသောအားဖြင့် ကြွယ်ဝသော မိသားစုများမှ လာကြသည်။
ဖေးကျန့်သည် လုနန်၏ မိသားစုနောက်ခံမှာလည်း မဆိုးလောက်ဟု ခန့်မှန်းလိုက်သည်။ သို့သော် သူမသည် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်မိသားစုအကြောင်းကို ဘယ်သောအခါမှ မပြောပြခဲ့ခြင်းက လျှို့ဝှက်ဇာတ်လမ်းတစ်ခုခု ရှိရမည်ကို ညွှန်ပြနေသည်။
သူ့အဘိုးကြီးက ထိုအကြောင်းကို သိရမည်ဖြစ်သော်လည်း သူ့ထံမှ သတင်းအချက်အလက်ကို စနည်းနာရန် ကြိုးစားခြင်းမှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်သည့် စိတ်ကူးသက်သက်သာ ဖြစ်သည်။ ဖေးကျန့်သည် မျက်ဖြူလှန်လိုက်ပြီး အန်တီဝူဆီမှ သတင်းအချက်အလက်များ ပိုရရှိဖို့ ချဉ်းကပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
“မေမေလေး တီးတာ အရမ်းကောင်းတာပဲ။ နောက်တစ်ပုဒ်လောက် တီးပြလို့ရမလား”
ဖေးကျန့် စကားဆုံးသည်နှင့် အပြင်မှ ခေါ်သံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။
“ယောင်းမရေ၊ အိမ်မှာရှိလား”
မိုးသံသည် အပြင်မှ အသံကြောင့် ပျောက်လုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။ ထိုသူသည် ဖေးမိသားစု မကြားမည်ကို စိုးရိမ်နေပုံရသဖြင့် နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်အော်လိုက်သည်။
“ကျွန်မက ဘေးအိမ်က အိမ်နီးချင်းပါ။ မစ္စလု အိမ်မှာရှိလား”
လုနန်သည် နေရောင်ခံခန်းတံခါးမှ အပြင်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ အမျိုးသမီးတစ်ဦး ထီးဆောင်းလျက် ခြံဝင်းထဲတွင် ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမသည် ပန်းကန်လုံးကြီးတစ်လုံးကို ကိုင်ထားပြီး အိမ်ထဲသို့ တစ်စုံတစ်ယောက် ထွက်လာမလားဟု လှမ်းကြည့်နေသည်။ ထီးကွယ်နေသောကြောင့် သူမသည် ဖေး မိသားစုတစ်စုလုံး နေရောင်ခံခန်းတံခါးဝတွင် ရှိနေသည်ကို သတိမပြုမိခြင်း ဖြစ်လောက်သည်။
ဖေးကျန့်သည် လုနန်ကို ပြောပြရင်း ထိုသက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသမီးကို လက်ဝှေ့ယမ်းကာ ကျယ်လောင်စွာ ခေါ်လိုက်သည်။
“အဲဒါ ဘေးအိမ်က ချွေ့ မိသားစုက အန်တီ ဟော်လေ။ အန်တီ ဟော်၊ ကျွန်တော်တို့ ဒီမှာပါ”
ဟော်ရှောင်းလင်သည် ဖေးကျန့်၏ အသံကို ကြားပြီး အမြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအခါမှ သူမသည် ဖေးကျန့် နှင့် လုနန်တို့ နေရောင်ခံခန်းတံခါးဝမှ သူမကို ချောင်းကြည့်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ဟော်ရှောင်းလင်သည် လျှောက်သွားချင်သော်လည်း ထိုနေရာသို့ရောက်ရန် ရွှံ့ထူသော ဟင်းသီးဟင်းရွက်နှင့် ပန်းဥယျာဉ်များကို ဖြတ်သွားရမည်ဖြစ်သောကြောင့် ချီတုံချတုံ ဖြစ်နေခဲ့သည်။
လုနန်သည် သူမ၏ အခက်အခဲကို သတိပြုမိပြီး နေရောင်ခံခန်းမှ ဧည့်ခန်းသို့ လျှောက်သွားကာ ဟောရှောင်လင်ကို အိမ်ရှေ့တံခါးဝတွင် ကြိုဆိုလိုက်သည်။ “အစ်မ ဟော်၊ အပြင်မှာ မိုးတွေသည်းနေတာ။ မြန်မြန်ဝင်ပါ”
ဟော်ရှောင်းလင်သည် ထီးကိုခေါက်ရင်း အိမ်ထဲသို့ဝင်လာကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူမသည် လက်ထဲမှ ပန်းကန်လုံးကြီးကို လုနန်ဆီသို့ ကမ်းပေးပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ညီမလေး၊ ဒါတွေက ကျွန်မရဲ့ယောက်မက သိပ်ထားတဲ့ ဘဲဥဆားစိမ်နဲ့ ပဲပိစပ်စိမ်လေးတွေ။ အိမ်ကလူတိုင်း ကြိုက်ကြတယ်။ တောဆန်တယ်လို့ မထင်နဲ့နော်။ မြည်းစမ်းကြည့်ပြီး ကောင်းမကောင်း အစ်မရဲ့ယောက်မကို ပြောပြပေးပါ။ ညီမလေး ကြိုက်ရင် သူ နောက်တစ်ခါ လာပို့ပေးလိမ့်မယ်”
လုနန်သည် ပန်းကန်ကို ယူလိုက်ပြီး ဖေးကျီအန်းဆီသို့ လှမ်းပေးကာ ပန်းကန်ကို ဆေးကြောရန် မီးဖိုချောင်သို့ ယူသွားခိုင်းလိုက်သည်။
“အစ်မက သိပ်ကြင်နာတာပဲ။ အစ်မရဲ့ လက်ရာမရှိရင် ကျွန်မ ဒီလို အရသာရှိတာတွေတောင် မြည်းစမ်းခွင့်ရမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဘယ်လိုလုပ် တောဆန်တယ်လို့ ထင်စရာရှိမလဲ”
ထို့နောက် သူမသည် ဟော်ရှောင်းလင် ဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “ထိုင်ပါဦးနော်။ ကျွန်မ ရေတစ်ခွက် သွားယူလိုက်ဦးမယ်”
ဟော်ရှောင်းလင်သည် ဖေးကျီအန်းက လုနန်ဆီမှ ပန်းကန်ကို ဘယ်လောက် ပုံမှန်အတိုင်း လက်ခံယူလိုက်သည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ သူတို့ ထင်ခဲ့တာ မမှားဘူးဟု သူမ စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်မိသည်။ ဖေးကျီအန်းသည် ဤဇနီးငယ်လေးအပေါ် တော်တော်လေး ကောင်းမွန်လှသည်။ သူမသည် အနည်းငယ် ရှက်သွားပြီး ဖေးကျီအန်းနှင့် မျက်လုံးချင်း မဆုံဝံ့သော်လည်း လုနန်မှာမူ သူ့ကို လမ်းညွှန်ခိုင်းစေရာတွင် လုံးဝ သက်တောင့်သက်သာ ရှိနေပုံရသည်။
“ကြိုက်တယ်ဆိုလို့ ဝမ်းသာပါတယ်။ အစ်မတို့ ပို့လိုက်တဲ့ မုန့်တွေအတွက်လည်း ကျေးဇူးတင်ရမယ်။ ကျွန်မတို့ ကလေးက အရမ်းစားကောင်းတယ်လို့ ပြောတယ်”
ဤသို့ပြောပြီးနောက် ဟော်ရှောင်းလင်သည် ဖေးကျီအန်း ကို ပြုံးပြလိုက်သည်။
“လောင်ဖေးက ဒီနေ့ အိမ်စောစောပြန်ရောက်နေတာပဲလား။ ရှင့်အစ်ကိုချွေ့ က တပ်ထဲမှာပဲ ရှိသေးတယ်၊ ပြန်မလာသေးဘူး။ ရှင့်ကို အတန်းရွေးတာ နောက်ကျပြန်ပြီ ထင်နေတာ”
ဖေးကျီအန်းက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ သူသည် ပန်းကန်ကို ကိုင်ရင်း မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်သွားခဲ့သည်။ “ကျွန်တော် စောစောထွက်လာတာပါ။ ထိုင်ပါ မရီး”
အန်တီဝူ၊ ဖေးကျန့်၊ ဟွိုက်ဟွိုက်နှင့် ရှောင်ပိုင်တို့သည် နေရောင်ခံခန်းထဲမှ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ထွက်လာကြပြီး ဟော်ရှောင်းလင်ကို တစ်ဦးချင်း နှုတ်ဆက်ကြသည်။ ဖေးကျန့်၏ လက်ထဲတွင် လုနန်၏ တယောကို ကိုင်ထားသည်။
ထိုအခါမှ ဟော်ရှောင်းလင်လည်း သတိပြုမိသွားသည်။ “ကျွန်မလာတုန်းက တေးသံသဲ့သဲ့ ကြားလိုက်သလိုပဲ။ ညီမလေး တို့အိမ်ကကိုး။ ကျွန်မ ညီမလေးတို့မိသားစုအချိန်ကို နှောင့်ယှက်မိသွားလား”
လုနန်သည် ဟော်ရှောင်းလင်၏ ရှေ့တွင် ရေတစ်ခွက်ကို ချပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။ “လုံးဝမနှောင့်ယှက်ပါဘူး။ ကျွန်မတို့ အခုလေးတင် ပြီးသွားတာ။ အစ်မ ရောက်လာတာ အချိန်ကိုက်ပဲ”
ဟော်ရှောင်းလင်သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မနာလိုမှု အရိပ်အယောင်များ ထင်ဟပ်နေသည်။ သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်ရောထွေးနေသည့် မိသားစုအကြောင်းကို တွေးမိရင်း စိတ်ခံစားမှုများ ရှုပ်ထွေးနေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဖေး မိသားစု၏ ပတ်ဝန်းကျင်သည် သူမ၏ မိသားစုနှင့် လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားလှသည်။ ဖေး မိသားစုက ဂီတတီးခတ်ရင်း အတူတကွ ပျော်ရွှင်စွာ အချိန်ဖြုန်းနေကြချိန်တွင် သူမ၏ မိသားစုမှာမူ အတူတကွ ရှိနေရန်ပင် ခက်ခဲလှသည်။
သူမ၏ မိသားစုသည် ယခင်က သဟဇာတရှိပြီး ပျော်ရွှင်ခဲ့သော်လည်း သူမနှင့် လောင်ချွေ့တို့ နေ့စဉ် ရန်ဖြစ်ကြသည့် အချိန်မှစ၍ အရာအားလုံး ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ သူမ တစ်ခုခု မှားခဲ့တာများလား။
ဟော်ရှောင်းလင်သည် ရင်ဘတ်ထဲတွင် တင်းကျပ်မှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး ပြန်လည်စဉ်းစားရင်း သူမ၏ မလိုလားမှုမှာ ကြီးထွားလာခဲ့သည်။ သူတို့၏ မိသားစုသည် သဟဇာတရှိပုံပေါ်သော်လည်း ထိုသဟဇာတမှာ သူမ၏ သည်းခံမှုနှင့် စွန့်လွှတ်မှုများအပေါ်တွင် တည်ဆောက်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုမူ သူမသည် ထပ်မံသည်းမခံလိုတော့ပေ။
သူမသည် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြီးနောက် ကုရှောင်ဟွိုက်ထံသို့ သူမ၏ အာရုံကို ပြန်စိုက်လိုက်သည်။ သူလေးမှာ နှာတံနှင့် မျက်လုံးများ လှပပြီး မျက်နှာသွင်ပြင် ထင်ရှားသည်ကို သူမ သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူက အလွန်ကြည့်ကောင်းပြီး ဖြူဖွေးနူးညံ့ကာ နတ်သားလေးတစ်ပါးနှင့်တူသဖြင့် သူမသည် သူ့ကို ချစ်စရာကောင်းသည်ဟု မထင်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။
“ဒါက ညီမရဲ့ အငယ်ဆုံး သားလေးလား။ နာမည်ဘယ်လိုခေါ်လဲ။ သူက ညီမလေးလိုပဲ အရမ်းချောတာပဲ”
လုနန်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “သူ့နာမည်က ကုဟွိုက်ပါ။ ရှောင်ဟွိုက် အန်တီ့ကို နှုတ်ဆက်လိုက်ပါဦး”
ဟွိုက်ဟွိုက်သည် လုံးဝမရှက်ဘဲ သူ့အမေ၏ စကားအတိုင်း လိုက်နာကာ သူ့ရဲ့နုနယ်သော အသံလေးဖြင့် ခေါ်လိုက်သည်။
“အန်တီ~”
ဟော်ရှောင်းလင်က ကုရှောင်ဟွိုက်၏ ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ပုတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ “အာ၊ လိမ္မာလိုက်တဲ့ ကလေးလေး၊ တော်လိုက်တာ။ အစ်ကိုနဲ့ သွားဆော့တော့နော်။ အန်တီက မင်းအမေနဲ့ စကားပြောစရာရှိလို့”
ဖေးကျန့်သည် တိတ်တဆိတ် နားထောင်နေခဲ့ပြီး လုနန် ခေါင်းညိတ်ပြသည်ကို မြင်သောအခါ ကုရှောင်ဟွိုက် ကို ပွေ့ချီလိုက်သည်။
“သွားကြစို့၊ အစ်ကို မင်းကို စာရေးသင်ပေးမယ်”
ခွေးငယ်လေး ရှောင်ပိုင်သည် ဖေးကျန့်၏ နောက်မှ ယိုင်တိယိုင်တိုင် လိုက်သွားပြီး လှေကားကို တက်ရန် ရုန်းကန်နေသည်။ ၎င်းမှာ အခက်တွေ့နေသည်ကို မြင်သောအခါ အန်တီဝူသည် ရှောင်ပိုင်ကို ကောက်ချီကာ အပေါ်ထပ်သို့ သယ်သွားပေးခဲ့သည်။