Chapter 56
Vol. 5 Ch. 56
ဧည့်ခန်းထဲတွင် လုနန်နှင့် ဟော်ရှောင်းလင်တို့ နှစ်ယောက်တည်း ကျန်တော့သောအခါ ဟော်ရှောင်းလင်သည် နောက်ဆုံးတွင် ဖေး မိသားစုထံသို့ လာလည်ရခြင်း၏ တကယ့်အကြောင်းရင်းကို ထုတ်ဖော်ပြောကြားလိုက်သည်။
“တစ်ယောက်ယောက်က ကျွန်မကို ရှင့်ကို ကျေးဇူးတင်စကား လာပြောခိုင်းလိုက်လို့ပါ”
လုနန်သည် ဤစကားကို ကြားသည်နှင့် တပြိုင်နက် ကျောက်ရှင်းကို ချက်ချင်း တွေးမိလိုက်သည်။ ထို့နောက် အမှန်ပင် ဟော်ရှောင်းလင်က ဆက်ပြောခဲ့သည်။
“ရှင်က မနေ့က ကျောက်ရှင်းကို ကယ်ခဲ့တယ်။ သူက ရှင့်ကိုရော ဖေးကျန့် ကိုပါ ကိုယ်တိုင် ကျေးဇူးတင်ချင်ပေမယ့် ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ အိမ်ပြန်ရောက်တော့ နေမကောင်းဖြစ်သွားတယ်။ ဆရာဝန်က သူ့ကို လေမတိုးအောင် နေခိုင်းပြီး ရက်အနည်းငယ် အပြင်မထွက်ဖို့ ပြောထားတယ်။ ဒါကြောင့် သူမ နေကောင်းသွားရင် ရှင့်တို့နှစ်ယောက်ကို ကျေးဇူးတင်ကြောင်းပြဖို့ ထမင်းတစ်နပ် ဖိတ်ကျွေးချင်တယ်လို့ ရှင့်ကို အသိပေးခိုင်းလိုက်လို့ပါ”
လုနန်က ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ကျေးဇူးတင်စရာ မလိုပါဘူး။ ဒါက ကျွန်မ လုပ်သင့်လုပ်ထိုက်တာကို လုပ်တာပါ။ သူ့ကျန်းမာရေး အဆင်ပြေရဲ့လား”
ဟော်ရှောင်းလင်သည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလျက် သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စိုးရိမ်သော အမူအရာတစ်ခု ထင်ဟပ်လာပြီး ပြောခဲ့သည်။
“အာ၊ ကျောက်ရှင်းက အမြဲတမ်း ကျန်းမာရေးမကောင်းဘူး။ သူမက နုနယ်တယ်၊ အလွယ်တကူ လန့်တတ်ပြီး ပင်ပန်းတာ၊ လေတိုးတာကိုတောင် မခံနိုင်ဘူး။ နှစ်တွေအကြာကြီး သူမကျန်းမာရေးက အရမ်းဆိုးတော့ ကလေးယူဖို့ မဝံ့ရဲဘူး၊ အသက်ကြီးလာလေ ပိုတောင် မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး။ လိုင်ရှီးကလည်း အသိတရားမရှိဘဲ အိမ်မှာ ပြဿနာရှာပြီး အနောက်မြောက်ဘက်ကို ထွက်ပြေးသွားတယ်။ လောင်စုန့်ကလည်း အလုပ်တွေနဲ့ ရှုပ်နေတော့ သူ့ကို အိမ်မှာ တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့ရတယ်။ တကယ်ကို သနားစရာကောင်းပါတယ်”
လုနန် - "...."
လုနန်သည် ဟော်ရှောင်းလင်ကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်လိုက်ရာ သူမသည် ကျောက်ရှင်းအတွက် အမှန်တကယ် စိုးရိမ်နေပြီး ဟန်ဆောင်နေခြင်း မဟုတ်သည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ ဤအချက်မှနေ၍ ကျောက်ရှင်းသည် ဟော်ရှောင်းလင် အပေါ်တွင် လွှမ်းမိုးမှု မည်မျှရှိသည်ကို မြင်နိုင်သည်။
ထို့အပြင် ဟော်ရှောင်းလင်၏ စကားများအရ ကျောက်ရှင်းသည် ကျန်းမာရေး မကောင်းသောကြောင့် ကလေးမရခြင်းဖြစ်ပြီး သူမသည် ဘယ်သောအခါမှ ကလေးရနိုင်မည် မဟုတ်ဟု ဆိုလိုဖွယ်ရှိသည်။ ဟော်ရှောင်းလင် သည် ကျောက်ရှင်းက စုန့်လိုင်ရှီးကို ကောင်းမွန်စွာ ဆက်ဆံသည်ဟု ရိုးသားစွာ ယုံကြည်နေပြီး စုန့်လိုင်ရှီး၏ အနောက်မြောက်ဘက်သို့ ထွက်ခွာသွားခြင်းမှာ သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ရင့်ကျက်မှုမရှိခြင်းနှင့် နားလည်မှုလွဲမှားခြင်းကြောင့်ဟု ထင်နေသည်။
ဤသည်မှာ တော်တော်လေး အထင်ကြီးစရာကောင်းလှသည်။ ကလေးမရှိသော မိထွေးတစ်ဦးသည် သူမ၏ မွေးစားသားနှင့် အကျိုးစီးပွား ပဋိပက္ခမရှိဟု သဘာဝကျကျ ရှုမြင်ခံရမည်ကို စိတ်ကူးကြည့်လို့ရ၏။ အမှန်တကယ်တွင် သူမသည် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်အနာဂတ် လုံခြုံရေးအတွက် သူ့ကို ဆွဲဆောင်ရန်ပင် ကြိုးစားကောင်း ကြိုးစားလိမ့်မည်။ သူမက သူမ၏ မွေးစားသားကို ဘယ်လိုများ ဒုက္ခပေးချင်ပါ့မလဲ။
ကျောက်ရှင်းသည် အမှန်ပင် ပါးနပ်လှသည်။ သူမသည် သူမ၏ ခါးသီးမှုကို ဖုံးကွယ်ရင်း ချိုမြိန်ဟန်ဆောင်ကာ သူမ၏ မျက်နှာဖုံးတွင် အက်ကြောင်းမထင်စေခဲ့ပေ။ စုန့်လိုင်ရှီးသည် သူ၏မိထွေးကြောင့် နှင်ထုတ်ခံရသည်ကို နားလည်သော ဖေးကျန့် နှင့် အခြားလူအနည်းငယ်မှလွဲ၍ လူကြီးများမှာ လုံးဝ မသိရှိကြဘဲ စုန့်လိုင်ရှီးကို ကျေးဇူးကန်းသူအဖြစ် မသိမသာ အပြစ်တင်နေကြပုံရသည်။
လုနန်သည် ဤမျှလောက် ကြားပြီးသည့်တိုင် ဘာမှ တုံ့ပြန်မှုမရှိသည်ကို မြင်သောအခါ ဟော်ရှောင်းလင် သည် စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားပြီး ဤနုနယ်ဟန်ရှိသော အမျိုးသမီးငယ်လေးမှာ စိတ်ဓာတ် တော်တော်မာကြောသည်ဟု တွေးလိုက်မိသည်။
သူမ စိတ်မထိန်းနိုင်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။ “ညီမလေး အားရင် သူမဆီကို အဖော်သွားလုပ်ပေးသင့်တယ်။ ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်လုံးက မိထွေးတွေပဲ၊ ဘယ်သူ့အတွက်မှ မလွယ်ကူပါဘူး။ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကူညီသင့်တယ်။ အဲဒီနေ့က အစ်မကျန့်အိမ်မှာ ညီမလေးကို မိတ်ဆက်ပေးချင်ပေမယ့် ညီမလေး မလာခဲ့ဘူး။ လူတိုင်းကို စုစည်းဖို့ ကျွန်မ အချိန်တစ်ခု စီစဉ်ပေးရမလား”
လုနန် -"....."
“အစ်မ ဟော်၊ ကျွန်မတို့အားလုံးက ဝင်းတစ်ခုတည်းမှာ နေကြတာဆိုတော့ တွေ့ဆုံဖို့ အခွင့်အရေးတွေ အများကြီး ရှိမှာပါ။ ပြီးတော့ အစ်မကျန့်ကလည်း လက်ဖက်ရည်ပွဲတွေ မကြာခဏ ကျင်းပတာပဲ။ ဒါလေးအတွက်နဲ့ လူတိုင်းကို ခေါ်ထုတ်နေစရာ မလိုပါဘူး။ အချိန်ကုန်တာပေါ့၊ မဟုတ်ဘူးလား”
လုနန်သည် ဟော်ရှောင်းလင်၏ အကြံပြုချက်ကို ယဉ်ကျေးစွာ ငြင်းပယ်လိုက်ပြီး ကျောက်ရှင်းကို သွားတွေ့မည့်အကြောင်းကိုပင် မပြောခဲ့ပေ။
ဟော်ရှောင်းလင်သည် စိတ်မကျေမနပ်ဖြစ်လျက် လုနန် ကို ဖျောင်းဖျရန် ဤမျှခက်ခဲနေသည်မှာ စိတ်ပျက်စရာကောင်းသည်ဟု တွေးလိုက်မိသည်။ အထူးသဖြင့် သူမသည် ကျောက်ရှင်း ကိုယ်စား လာပြောပေးခြင်း ဖြစ်သောကြောင့် ပို၍ပင် စိတ်ပျက်မိသည်။ သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာသည် မည်းမှောင်သွားပြီး သူမ စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်သည်မှာ ‘ကောင်းပြီ၊ နင့်မှာ နင့်အတွေးအခေါ်နဲ့နင် ရှိနေမှတော့ ငါလည်း ပိုမပြောတော့ဘူး။ ငါ့အိမ်မှာ လုပ်စရာတွေ ကျန်သေးတယ်၊ ဒါကြောင့် ငါပြန်တော့မယ်’ ဟူ၍ ဖြစ်သည်။
သူမ ဆိုဖာပေါ်မှ ထကာ ပြန်ရန်ပြင်လိုက်စဉ် ဖေးကျီအန်းသည် ပန်းကန်အလွတ်တစ်လုံးနှင့်အတူ မီးဖိုချောင်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ လုနန်သည် ပန်းကန်ကို ယူကာ ဟော်ရှောင်းလင်ဆီသို့ လှမ်းပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။
“ယောက်မ၊ ဂရုစိုက်ပြန်ပါ”
ဟော်ရှောင်းလင်သည် စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်သည်မှာ ‘ဒီကောင်မလေးက တကယ် ခေါင်းမာတာပဲ။ ဘာလို့ နားမထောင်ရတာလဲ’ ဟူ၍ ဖြစ်သည်။
ဟော်ရှောင်းလင် ထွက်သွားပြီးနောက် လုနန်သည် နှုတ်ခမ်းကို စေ့ပြီး မေးလိုက်သည်။ “ကြားလိုက်လား”
ဖေးကျီအန်းသည် ဆိုဖာဘေးတွင် ဒူးထောက်ထိုင်လိုက်ပြီး လုနန်၏ ဖိနပ်ကြိုးကို ချည်ပေးလိုက်သည်။ “စိတ်မပူပါနဲ့။ သူမက မင်းကို စမ်းသပ်နေတာပဲ။ သူမက အရမ်းမိုက်ရူးရဲဆန်ဆန် ပြုမူဖို့ ချီတုံချတုံ ဖြစ်နေတာ။ သူ့အပေါ်ထားတဲ့ မင်းသဘောထားကို ကြားနေမှာပဲ ထားလိုက်။ မင်းက အရမ်းခင်မင်ရင်းနှီးတဲ့ပုံပေါက်သွားရင် သူ သံသယဝင်လာလိမ့်မယ်”
ထိုစကားမှာ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်လှသည်။ ဟော်ရှောင်းလင်သည် အာရုံလွှဲစရာတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်ပုံရသည်။ ကျောက်ရှင်း တကယ်မြင်ချင်သည်မှာ လုနန် သူမဆီ လာလည်မည်လားနှင့် သူမကို ဘယ်လိုဆက်ဆံမည်လဲကို ဖြစ်သည်။
အကယ်၍ လုနန်သည် ခင်မင်ရင်းနှီးဟန်ပြလာပါက ကျောက်ရှင်းသည် ဒါကို ပုံမှန်မဟုတ်ဟု ရှုမြင်ပြီး သတိထားနေမည်မှာ သေချာသည်။
လုနန်သည် အတွေးများဖြင့် နစ်မွန်းနေရင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် ဖေးကျီအန်းသည် ဒူးထောက်နေဆဲဖြစ်သည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူမ၏ ဖိနပ်ကြိုးကို ချည်ပေးပြီးနောက် ဖေးကျီအန်းသည် ရုတ်တရက် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး မိုးရေကြောင့် စိုစွတ်နေသော သူမ၏ ဖိနပ်ထိပ်ဖျားကို လှမ်းထိလိုက်မိသည်။ ဖိနပ်၏ အရောင်မှာ အမှောင်ဖြစ်သောကြောင့် မှိန်ဖျော့သော အလင်းရောင်ထဲတွင် သတိပြုမိရန် ခက်ခဲလှသည်။
သူသည် လုနန်၏ ဖိနပ်ကို ချွတ်ပေးလိုက်ပြီး သူမ၏ နူးညံ့သော ခြေဖဝါးကို ညင်သာစွာ ညှစ်လိုက်ကာ အိမ်စီးဖိနပ်တစ်ရန်ကို စီးပေးလိုက်သည်။
“အဲဒီတေးသွားကို ကိုယ့်အတွက် နောက်တစ်ခေါက် တီးပြလို့ရမလား”
သူသည် မတ်တပ်ရပ်ကာ သူမကို ငုံ့ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။ သူမသည် သူ၏အကြည့်နှင့် ဆုံရန် မော့ကြည့်လိုက်သည်။
ခဏအကြာတွင် “ပျိုချော့တေး” ၏ နူးညံ့၍ သန့်စင်သော တေးသွားသည် အခန်းထဲတွင် ပြည့်နှက်သွားပြီး ညနေခင်းနှင့် မိုးသံတို့နှင့်အတူ လှပစွာ ရောယှက်ကာ နူးညံ့သော ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုကို ဖန်တီးပေးခဲ့သည်။
လုနန်သည် ဖေးကျီအန်း ယခင်က ဖတ်ပြခဲ့သော အင်္ဂလိပ်ကဗျာကို သတိငွားသည်။ သူမသည် သူ၏အသံမှာ ဤတေးသွားနှင့် လုံးဝလိုက်ဖက်ညီသည်ဟု ထင်ခဲ့ပြီး ယနေ့တွင်မူ ဒါသည် ပျော်ရွှင်ဖွယ် နေ့လည်ခင်းတစ်ခုအတွက် သူ့ကို ကျေးဇူးဆပ်သည့် အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းတစ်ခုကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
တေးဂီတ၏ နိဂုံးသို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် ငြိမ်းချမ်းသော ပတ်ဝန်းကျင်သည် ဖုန်းမြည်သံကြောင့် ရုတ်တရက် အနှောင့်အယှက်ဖြစ်သွားခဲ့သည်။
ဖေးကျီအန်းသည် ဖုန်းကိုင်လိုက်သည်။ ခဏအကြာတွင် သူ၏ မျက်နှာအမူအရာသည် လုနန်နှင့် ပထမဆုံး တွေ့ဆုံစဉ်က သူ၏ ပုံမှန်အမူအရာအတိုင်း သိသိသာသာ အေးစက်သွားခဲ့သည်။
သူသည် ဖုန်းမချမီ ပြောလိုက်သည်။ “ကောင်းပြီ၊ ကျွန်တော်နားလည်ပြီ။ ကျွန်တော် နန်နန်ကို ခေါ်လာခဲ့မယ်”
လုနန်က သိလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “ရှင်က ကျွန်မကို ဘယ်ခေါ်သွားမလို့လဲ”
ဖေးကျီအန်းက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “ကိုယ့်မိဘတွေအိမ်ကိုလေ။ သူတို့က ဆောင်းဦးလလယ်ပွဲတော်အတွက် ညစာ အတူတူစားချင်နေကြလို့”
ဖေးကျီအန်း၏ စကားများထဲမှ သိမ်မွေ့မှုကို လုနန် လျင်မြန်စွာ ကောက်ချက်ချလိုက်နိုင်သည်။ သူသည် "သူ၏ မိဘများ၏ အိမ်" နှင့် "ကိုယ်တို့ မိသားစု" ဟု ရည်ညွှန်းပြောဆိုခဲ့ခြင်းက သူ၏အမြင်တွင် ပါပါးဖေးနှင့် မာမားဖေးတို့ဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော အိမ်သည် သူ၏ တကယ့်အိမ် မဟုတ်ကြောင်းကို ညွှန်ပြနေသည်။ ထို့ကြောင့်ပင် သူသည် "ပြန်သည်" ဟူသော စကားလုံးအစား "သွားသည်" ဟု အသုံးပြုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဤအမြင်နှင့် ပတ်သက်၍ သဲလွန်စများ ရှိနေခဲ့သည်။ ဖေးကျန့်က ဖေးကျီအန်းသည် ငယ်စဉ်က တောရွာတစ်ရွာရှိ မိသားစုတစ်စု၏ မွေးစားခြင်းခံခဲ့ရပြီး လွတ်မြောက်ရေးရပြီးနောက်မှသာ ပြန်လည်ခေါ်ဆောင်ခြင်း ခံခဲ့ရသည်ဟု ပြောပြခဲ့ဖူးသည်။ ထို့အပြင် သူသည် အေးစက်သော စရိုက်လက္ခဏာ ရှိသည်။
အကယ်၍ သူ၏ မိသားစုဝင်များက သူ့အပေါ် ရင်းနှီးမှုမရှိပါက သူသည်လည်း သူတို့နှင့် ရင်းနှီးရန် အလျင်စလို ပြုလုပ်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။
ဖေးကျန့်က သူတို့၏ မိဘများ ကွာရှင်းပြတ်စဲခြင်းနှင့် ပတ်သက်လာသောအခါ လူတိုင်းက ဖေးကျီအန်းကို အပြစ်တင်ကြပြီး သူသည် ရှန့်ယီမေ့ကို သစ္စာဖောက်ခဲ့သည်ဟု ယုံကြည်ကြကြောင်းကိုလည်း မှတ်ချက်ပြုခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် ဖေးကျန့်က အမှန်တကယ်တွင် သူတို့၏ မိခင်က ဦးစွာ ဖောက်ပြန်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း အရိပ်အမြွက် ပြောခဲ့သည်။
ဖေးကျီအန်း၏ မိဘများနှင့် ညီမသည် သူတို့၏ သားနှင့် အစ်ကိုဖြစ်သူထက် အပြင်လူများနှင့် ပို၍ ရင်းနှီးကြပြီး သူသည်လည်း သူ့ကိုယ်သူ ရှင်းပြရန် ဘယ်သောအခါမှ ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။ ဤအချက်က သူတို့ကြားတွင် တည်ရှိနေသော နက်ရှိုင်းသည့် ကွာဟမှုကို မီးမောင်းထိုးပြနေခဲ့သည်။
လုနန် ကိုယ်တိုင်မှာလည်း သူမ၏ မိဘများနှင့် ရှုပ်ထွေးသော ဆက်ဆံရေးရှိခဲ့ပြီး သူမသည် ယေဘုယျအားဖြင့် မိသားစုကိစ္စများတွင် စိတ်သဘောထား ပွင့်လင်းသူဖြစ်သည်။
သူမသည် ဖေးကျီအန်းနှင့် သူ၏ မိဘများကြားတွင် ဆက်သွယ်မှုတစ်ခုကို အတင်းအကျပ် ဖန်တီးပေးရန် လိုအပ်သည်ဟု မခံစားရပေ။ သူမသည် သူ၏ ချဉ်းကပ်ပုံကို အပြည့်အဝ လေးစားပြီး သူတို့အပေါ်ထားရှိသော သူ၏ ခံစားချက်များကို ဝင်ရောက်စွက်ဖက်လိုစိတ် မရှိခဲ့ချေ။
သို့သော်လည်း ချွေးမအသစ်တစ်ယောက်အနေဖြင့် လုနန်သည် ဖေးကျီအန်း၏ မိသားစု အခြေအနေများနှင့် အရေးကြီးသော အသေးစိတ် အချက်အလက်များကို နားလည်ထားရန် လိုအပ်သည်ကို သိရှိသည်။ ပါပါးဖေးနှင့် မာမားဖေးတို့သည် သူမကို မကြိုက်ကြသည်မှာ ထင်ရှားသည်။ လုနန်သည် သူတို့၏ မျက်နှာသာရရန် ကြိုးစားလိုသည့် ဆန္ဒမရှိခဲ့ပေ။ သူမသည် ဆောင်းဦးလယ်ပွဲတော်ကို အဆင်ပြေချောမွေ့စွာ ဖြတ်သန်းသွားလိုရုံသာ ဖြစ်သည်။
ပြီးခဲ့သည့်တစ်ကြိမ် ဖေးမင်ရှ ရောက်လာသောအခါ သူမသည် ဖေးကျီအန်းကို "ဒုတိယအစ်ကို" ဟု ခေါ်ခဲ့ရာ သူ့တွင် အစ်ကိုကြီးတစ်ယောက် ရှိသည်ကို ညွှန်ပြနေသည်။ အစ်ကိုကြီးတစ်ယောက်နှင့်အတူ ယောက်မနှင့် သူတို့၏ ကလေးများလည်း ရှိလာပေမည်။ လုနန် သည် ဤအရာအားလုံးကို သိထားရန် လိုအပ်ပြီး သို့မှသာ သူတို့နှင့် တွေ့ဆုံသည့်အခါ မည်သူမည်ဝါဖြစ်သည်ကို သိရှိနိုင်မည် ဖြစ်သည်။
လုနန် ဖေးကျီအန်းကို တိုက်ရိုက်မေးလိုက်သည်။ “ရှင့်မိသားစုမှာ ဘယ်သူတွေရှိလဲ”
ဖေးကျီအန်းသည် လုနန်၏ ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်ပြီး သူ့ မိသားစုဆက်ဆံရေးများကို ရှင်းပြတော့သည်။ “ကိုယ်က ဒုတိယမြောက်ကလေး။ ကိုယ့်မှာ ဆုံးသွားတဲ့ အစ်ကိုတစ်ယောက်ရှိတယ်၊ ပြီးတော့ ဖေးမင်ရှဆိုတဲ့ ညီမတစ်ယောက်ရှိတယ်။ မင်း သူ၊ သူ့ယောက်ျားနဲ့ သူ့သားကို တွေ့ဖူးတယ်”
လုနန်သည် ဖေးမင်ရှ၏ မိသားစုနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ဖူးသည်ကို ပြန်လည်သတိရရင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဖေးကျီအန်း၏ အစ်ကိုကြီး သေဆုံးသွားသည်ကို သိလိုက်ရသောအခါ သူမ အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူ့အကြောင်းကို ဘယ်သူမှ မပြောကြသည်မှာ အံ့ဩစရာမရှိပေ။ ဖေးမင်ရှ၏ သား အဆိပ်သင့်ပြီး ဆေးရုံသို့ အလျင်အမြန်ပို့ဆောင်ခဲ့ရသည့်နေ့တွင် ဒုတိယအစ်ကိုဖြစ်သူ ဖေးကျီအန်း တစ်ဦးတည်းသာ ရှိနေခဲ့သည်။
ဖေးကျီအန်းက ဆက်ပြောခဲ့သည်။ “ကိုယ့်အစ်ကိုက အိမ်ထောင်ရှိတယ်၊ ကိုယ့်ယောက်မနာမည်က ဖုန်းရှောင်ယွမ်တဲ့။ သူတို့မှာ ဖေးစုဆိုတဲ့ သမီးတစ်ယောက်ရှိတယ်။ ကိုယ့်အစ်ကို ဆုံးပြီးနောက်မှာ ကိုယ့်မရီးက နောက်အိမ်ထောင်မပြုခဲ့ဘူး။ ဒီဆောင်ဦးပွဲတော်ကို သူ သေချာပေါက် လာလိမ့်မယ်။ ဖေးစုက အိမ်ထောင်ကျပြီး တခြားမြို့ကို ပြောင်းသွားပြီ၊ ဒါကြောင့် သူမ ပြန်လာမလားတော့ ကိုယ် မသေချာဘူး။ ကိုယ့်မရီးရော ဖေးစုရောက အသိတရားရှိတဲ့သူတွေပါ၊ သူတို့ မင်းကို အခက်တွေ့အောင် လုပ်မှာမဟုတ်ဘူး”
သူ၏ လေသံအရ ဖေးကျီအန်းသည် သူ၏အစ်ကိုကို အလွန်လေးစားကြောင်း ထင်ရှားပြီး သူ၏ မရီးနှင့် တူမအပေါ်တွင်လည်း အကောင်းမြင်စွာ ပြောဆိုခဲ့သည်။ သူ့ထံမှ ထိုသို့သော အကောင်းမြင် ခံစားချက်များကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုခြင်းမှာ ရှားပါးလှသည်။
ဖေးကျီအန်းသည် အခြားသူများကို အလွယ်တကူ အကဲဖြတ်တတ်သူတစ်ဦး မဟုတ်ပေ။ သူသည် သူ့ ညီမရင်းဖြစ်သူ ဖေးမင်ရှလို သူတန်ဖိုးမရှိဟု ယူဆသောလူများကို ပယ်ချတတ်ပြီး သူမအကြောင်းကို ဆန္ဒအလျောက် ဘယ်သောအခါမှ မပြောခဲ့ပေ။ သူတို့၏ မောင်နှမဆက်ဆံရေးမှာ အလွန်တရာ ကင်းကွာနေသည်ဟု ခံစားရသည်။ ဖေးကျီအန်းက သူ့မရီးနှင့် တူမကို ချီးကျူးပြောဆိုခြင်းသည် သူတို့၏ စာရိတ္တနှင့်ပတ်သက်၍ များစွာ ဖော်ပြနေခဲ့သည်။
ဖေးကျီအန်းက အာမခံလိုက်သည်။ “ဒါ့အပြင် ကိုယ့်မိဘတွေပဲ ရှိတော့တယ်။ မင်း စိတ်ပူစရာမလိုပါဘူး၊ သူတို့ မင်းကို အခက်တွေ့အောင် လုပ်မှာမဟုတ်ဘူး”
လုနန်သည် စိတ်မပူခဲ့ပေ၊ သူမသည် သူမကိုယ်သူမ အနိုင်ကျင့်ခံရဖို့ ဘယ်သောအခါမှ ခွင့်ပြုခဲ့သူတစ်ဦး မဟုတ်ပေ။ သို့သော် သူမသည် အနည်းငယ် စိုးရိမ်မိသည်။ အကယ်၍ ပါပါးဖေးနှင့် မာမားဖေးတို့က သူမကို မသက်မသာဖြစ်စေမည့် အခြေအနေတစ်ခုသို့ တွန်းပို့ပါက သူမသည် အလိုအလျောက် တုံ့ပြန်တိုက်ခိုက်မိနိုင်ပြီး ထိုအရာက သက်ကြီးရွယ်အိုစုံတွဲကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေနိုင်သည်။
သူမသည် ဖေးကျီအန်းကို ရှက်ပြုံးလေး ပြုံးပြလိုက်ပြီး စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်သည်မှာ ‘အစ်ကိုကြီးရယ်၊ ရှင့်က ကျွန်မကို အထင်မှားနေပြီ’ ဟူ၍ ဖြစ်သည်။
ဖေးကျီအန်းသည် လုနန်၏ ကစားလိုဟန်ရှိသော အမူအရာကို သတိပြုမိပြီး သူမ၏ ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ပုတ်လိုက်သည်။
မကြာမီ ဆောင်းဦးလလယ်ပွဲတော်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ လုနန်သည် အန်တီ ဝူကို အိမ်တွင် တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့ရန် စိတ်မချသဖြင့် ကုဟွိုကကို သူမနှင့်အတူ နေရန် တောင်းဆိုချင်ခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း ထိုသက်ကြီးရွယ်အိုအမျိုးသမီးက ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။
အန်တီဝူက ပြောလိုက်သည်။ “ဒီနေ့က သမီးနဲ့ ရှောင်ဟွိုက်တို့ ယောက္ခမတွေဆီကို ပထမဆုံးအကြိမ် သွားလည်တာ။ သူတို့က ရှောင်ဟွိုက်ကို သေချာပေါက် တွေ့ချင်ကြမှာပဲ။ သူ့ကို အိမ်မှာထားခဲ့တာ မသင့်တော်ဘူး။ ငါ့အတွက် စိတ်မပူနဲ့။ ငါတစ်ယောက်တည်း လုံးဝအဆင်ပြေတယ်။ သမီးတို့ ပြန်လာရင် သောက်ဖို့အတွက် ဟင်းချိုချက်ထားပေးမယ်။ ကဲ မြန်မြန်သွားတော့”
လုနန်သည် သူမကို တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး စိတ်မလိုလားစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်မ မြန်မြန်ပြန်လာခဲ့မယ်”
အန်တီ ဝူသည် ကြက်သီးမွှေးညှင်းများကို ခါချလိုက်ပြီး နောက်ပြောင်လိုက်သည်။ “မြန်မြန်သွားတော့။ နင်က ဘယ်တုန်းက ဒီလောက် ချွဲတတ်သွားတာလဲ”
ဟွိုက်ဟွိုက်သည် သူ့အမေကို အတုခိုးကာ ဦးစွာ အန်တီဝူကို သွားဖက်ပြီးနောက် ရှောင်ပိုင်ကို ဖက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ မျက်လုံးဝိုင်းကြီးများဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်တော် မြန်မြန်ပြန်လာခဲ့မယ်”
အန်တီဝူသည် ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။။“အိုး၊ အဖွားက စောင့်နေမှာပါ ငါ့ရတနာလေးရယ်”
လုနန်မှာ စကားဆက်မဆိုသာတော့ပေ။ ထိုသည်က မျက်နှာလိုက်မှုမျိုးပင်။
ပါပါးဖေးနှင့် မာမားဖေးတို့သည်လည်း ထိုဝင်းထဲတွင်ပင် နေထိုင်ကြသည်။ ဖေးကျီအန်း နေထိုင်သော အနီရောင်အဆောက်အအုံငယ်နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက သူတို့၏ အိမ်သည် အနည်းငယ် ကျဉ်းကျပ်သည်ဟု ခံစားရပြီး ဒါက မြို့ထဲတွင် ရှိနေသောကြောင့် ကျိုးကြောင်းဆီလျော်လှသည်။
ဖေးကျီအန်း၏ မိသားစုသည် ဝင်းထဲသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ သူတို့သည် အာရုံစိုက်မှုကို အနည်းငယ် ရရှိခဲ့သည်။ ကြင်နာသော အသွင်ရှိသည့် သက်ကြီးရွယ်အိုအချို့သည် ဖေးကျီအန်း၏ ဘေးတွင် ရပ်နေသော လုနန်ကို သတိပြုမိပြီး အံ့အားသင့်ကြောင်း ဖော်ပြကြကာ ပြောဆိုကြသည်။
“ကျီအန်းက ဇနီးတစ်ယောက် ရှာနိုင်သွားပြီလား”
ဖေးကျီအန်း - "......"
ထိုအဘွားအိုသည် သူမ၏ လည်ပင်းတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော မျက်မှန်ကို တပ်ဆင်လိုက်ပြီး လုနန်ကို ဂရုတစိုက် ကြည့်ရှုလိုက်သည်။
“မဆိုးပါဘူး။ ဒီချွေးမလေးက ကောင်းတယ်။ သူ့မျက်လုံးထဲမှာ ကြင်နာတဲ့အသွင်ရှိတယ်၊ သူက လိုက်ဖက်တဲ့သူတစ်ယောက်ပဲ”
လုနန်သည် ချိုမြိန်စွာ ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။ “အန်တီ့ရဲ့ စကားကောင်းလေးတွေအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ရှင့်”
ထိုအဘွားအိုသည် လုနန်၏ လက်ကို ပုတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ တစ်ယွမ်တန် ငွေစက္ကူတစ်ရွက်ကို ဆွဲထုတ်ကာ ရှောင်ဟွိုက်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။
“ကျီအန်းကို ကောင်းကောင်းဂရုစိုက်ပါ။ သူက ကလေးကောင်းတစ်ယောက်ပဲ။ ကဲ၊ ဒါလေးယူပြီး သကြားလုံးသွားဝယ်စား”