Chapter 57

သူမ ထွက်ခွာသွားခါနီးတွင် ထိုအဘွားအိုသည် ကိုင်းညွှတ်လိုက်ပြီး ဖေးကျီအန်းကို တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောလိုက်သည်။

“ငါ အခုလေးတင် ရှန့် မိသားစုက ကောင်မလေးကို ဖေး အိမ်ဘက် သွားနေတာ တွေ့လိုက်တယ်။ ဒါကို စိတ်ထဲမှာ မှတ်ထားဦး”

ဖေးကျီအန်း၏ မျက်နှာအမူအရာသည် အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မယုံကြည်နိုင်သော အကြည့်တစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်။

“ကျွန်တော်နားလည်ပါတယ် အဘွား ဟို့။ အဘွားလည်း ညစာစားဖို့ အိမ်မြန်မြန်ပြန်တော့နော်၊ အဘိုး ဟို့ကို စောင့်မခိုင်းနဲ့တော့”

အဘွားဟို့သည် ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ဘယ်လောက်တောင် ကောင်းတဲ့ ကောင်လေးတစ်ယောက်လဲ။ ဖေး စုံတွဲက သူတို့ရဲ့ ကောင်းချီးမင်္ဂလာတွေကို ဘာလို့ တန်ဖိုးမထားရတာလဲ။

သူသည်လည်း ကံမကောင်းလှပေ။ ရှန့်နှင့် ဖေးမိသားစုတို့သည် ကျီအန်းကို ရှန့် မိသားစု၏ အကြီးဆုံးသမီးနှင့် လက်ထပ်ရန် ဖိအားပေးခဲ့ကြသည်။ သို့သော်လည်း ကံကြမ္မာ၏ ကိစ္စများကို အတင်းအကျပ် ပြုလုပ်၍မရပေ။

ယခုအခါတွင် ယောက္ခမများသည် ယောက္ခမများမဟုတ်၊ သူငယ်ချင်းများသည် သူငယ်ချင်းများမဟုတ်ဘဲ သားဖြစ်သူမှာလည်း ရှင်းလင်းမှုမရှိဘဲ တွန်းထုတ်ခံနေရသည်။

အဘွားဟို့ နှင့် လမ်းခွဲပြီးနောက် ဖေးကျီအန်း၊ လုနန်နှင့် ဖေးကျန့်တို့သည် လေးလံသော တိတ်ဆိတ်မှုထဲသို့ ကျရောက်သွားကြသည်။ အခြေအနေကို မသိသော ဟွိုက်ဟွိုက် တစ်ဦးတည်းသာ သူ၏ အစ်ကိုလက်မောင်းကို ကိုင်ရင်း သိလိုစိတ်ဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုနေခဲ့သည်။

ရှန့်ယီမေ့သည်လည်း ဖေး မိသားစုအိမ်သို့ ရောက်ရှိနေခဲ့ရာ ထိုအရာသည် သတင်းကောင်းတစ်ခု မဟုတ်ခဲ့ပေ။ လုနန်သည် သူမသည် ပါပါးဖေးနှင့် မာမားဖေးတို့ကို ခေတ္တလာရောက်တွေ့ဆုံရန်အတွက်သာ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်မိသည်။ သို့မဟုတ်ပါက အရာအားလုံးသည် လူတိုင်းအတွက် မလွှဲမရှောင်သာ အနေရခက်စေလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် လုနန်သည် အလွန်အမင်း အကောင်းမြင်လွန်းနေခဲ့သည်။

ဖေး မိသားစု၏ အိမ်ရှေ့တံခါးသည် ကျယ်ကျယ်ဖွင့်ထားသည်။ သူတို့ မဝင်မီကပင် အတွင်းမှ စည်ကားသော စကားသံများနှင့် ရယ်မောသံများကို ကြားနေရသည်။

သူမတို့ ဖေး အိမ်ထဲ လျှောက်ဝင်သွားသောအခါ ရှန့်ယီမေ့သည် ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်လျက် မာမားဖေးနှင့် ရင်းနှီးစွာ စကားပြောနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမသည် မာမားဖေး၏ လက်မောင်းကို ချိုမြိန်စွာ ကိုင်ထားရင်း ပြောနေသည်။

“မေမေ၊ သမီး မေမေ့အတွက် ကျန်းချန်က ဒေသထွက် အကောင်းစားလေးတွေ ယူလာတယ်။ သမီး သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ကို မေမေနဲ့ ဖေဖေ့အတွက် ဝယ်ခိုင်းလိုက်တာ။ ဒါတွေက လူကြီးတွေနဲ့ သင့်တော်ပြီး ကျန်းမာရေးအတွက်လည်း ကောင်းတယ်တဲ့။ သက်တမ်းရှည်စေတယ်လို့ ပြောကြတယ်၊ ဒါကြောင့် မေမေနဲ့ ဖေဖေ နေ့တိုင်းစားနော်။ ဒါတွေကုန်သွားရင် သမီး သူ့ကို ထပ်ဝယ်ခိုင်းလိုက်မယ်”

ရှန့်ယီမေ့သည် သူတို့ကို "မေမေ" နှင့် "ဖေဖေ" ဟု အလွန်သဘာဝကျကျ ခေါ်ဝေါ်နေပြီး အခြားဆွေမျိုးများလည်း မာမားဖေးနှင့် ရှန့်ယီမေ့ ၏ ဘေးတွင် ထိုင်လျက် ရှိနေကြကာ သူမ၏ သမီးလိမ္မာပညာရှိမှုကို ချီးကျူးပြီး မာမားဖေးကို ဤသို့သော ချွေးမကောင်းတစ်ယောက် ရရှိသည့်အတွက် ဂုဏ်ပြုနေကြသည်။ မာမားဖေးသည် ကျေနပ်စွာ ပြုံးနေစဉ် ရှန့်ယီမေ့မှာ ရှက်သွေးဖြာနေဟန်ရှိပြီး ဆွေမျိုးများက သူမကို ချွေးမကောင်းတစ်ယောက်အဖြစ် ချီးကျူးသည်ကို မည်သူမျှ ငြင်းဆိုခြင်းမရှိခဲ့ပေ။

လုနန် - "...." ဒါဆို ကျွန်မက ဒီအတိုင်း ထွက်သွားပေးရမှာပေါ့။

သူမသည် ဖေးကျီအန်း ဘက်သို့ လှည့်လိုက်ပြီး ဤသို့သော အရှက်ခွဲခြင်းကို ခံစရာမလိုဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

သူမသည် ဖေး မိသားစုအိမ်တွင် ကြိုဆိုခြင်းမခံရမည်ကို ကြိုတင်မျှော်လင့်ထားခဲ့သော်လည်း ဤမျှလောက် ဆိုးရွားလိမ့်မည်ဟု ဘယ်သောအခါမှ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

ရှန့်ယီမေ့သည် မာမားဖေးကို မည်သည့်အချိန်မဆို "မေမေ" ဟု ခေါ်နိုင်ပြီး ချွေးမကောင်းတစ်ယောက်အဖြစ် သရုပ်ဆောင်နိုင်သလို မာမားဖေးသည်လည်း မည်သည့်အချိန်မဆို လိုက်လျောညီထွေ သရုပ်ဆောင်နိုင်သည်။ သို့သော်လည်း ဤအရာသည် လုနန်၏ ပထမဆုံး လာရောက်လည်ပတ်စဉ်တွင် မဖြစ်သင့်ခဲ့ပေ။

သူတို့သည် လုနန်ကို လုံးဝ အလေးမထားကြောင်း ထင်ရှားစွာ ပြသနေခဲ့သည်။

ဖေးကျီအန်း၏ မျက်နှာအမူအရာသည် မနှစ်မြို့ဖွယ်ရာထက်ပင် ပိုဆိုးနေခဲ့သည်။ သူသည် ဖေးကျန့် ဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ဟွိုက်ဟွိုက်ကို မင်းအခန်းထဲ ခေါ်သွားလိုက်”

ဖေးကျန့်သည် ဤနေရာတွင် အခန်းတစ်ခန်းရှိသည်။ ဤအခြေအနေတွင် အနေရ အကျပ်ဆုံးသူတစ်ဦးအနေဖြင့် သူသည် သူ၏ အဘွားကို နှုတ်ဆက်ရန်ပင် မရပ်တန့်ဘဲ ကုရှောင်ဟွိုက်ကို အပေါ်ထပ်သို့ အမြန်ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

ဆိုဖာပေါ်မှ တစ်စုံတစ်ယောက်သည် ဖေးကျီအန်းနှင့် ဖေးကျန့်တို့ စကားပြောနေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

“ကျီအန်း ရောက်နေပြီလား”

တစ်စုံတစ်ယောက်က ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်သဖြင့် ဆိုဖာပေါ်မှ လူတိုင်း၏ အကြည့်များသည် တံခါးဝဆီသို့ လှည့်သွားကြသည်။ သူတို့သည် ဖေးကျီအန်း၏ ဘေးတွင် ရပ်နေသော လုနန်ကို မြင်လိုက်သောအခါ ဖေး မိသားစုအပေါ်တွင် အေးစက်သော တိတ်ဆိတ်မှုတစ်ခု လွှမ်းခြုံသွားခဲ့သည်။

မာမားဖေး၏ မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့သွားပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို ရှင်းပြလို၍ ရုတ်တရက် မတ်တပ်ထရပ်လိုက်သည်။ သူမ၏ လက်မောင်းကို ကိုင်ထားသော ရှန့်ယီမေ့သည် ဟန်ချက်ပျက်ကာ လဲကျသွားပြီး လန့်အော်လိုက်သောအခါ သူမ အငိုက်မိသွားခဲ့သည်။

ထိုအော်သံသည် မာမားဖေးကို လန့်နိုးသွားစေခဲ့သည်။ သူမ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ သူမ၏ ဆွေမျိုးများအားလုံး ရှိနေပြီး ရှန့်ယီမေ့လည်း ပါဝင်သည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူမသည် ဖြည်းညှင်းစွာ ပြန်ထိုင်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။

“ရောက်ပြီလား”

“ရောက်မှတော့ မီးဖိုချောင်ထဲမှာ နင့်ယောက်မနဲ့ ရှောင်စု ကို ကူညီချက်ပြုတ်ဖို့ ဘာလို့ အမြန်မသွားတာလဲ။ ဧည့်သည်တွေ စောင့်နေတာ မမြင်ဘူးလား”

လုနန် -"...." သူမသည် ထိုအဘွားအိုကို မယုံကြည်နိုင်သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ သူမက သူမကို ဖေး မိသားစုအတွက် မီးဖိုချောင် အစေခံတစ်ယောက်အဖြစ် လာသည်ဟု ထင်နေတာလား။

မာမားဖေးသည် လုနန်ကို အခက်တွေ့အောင် လုပ်ရန် ရည်ရွယ်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေ။ လုနန်ကို မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဆုတ်ခွာစေခြင်းသည် အရှက်ကွဲခြင်းကို ရှောင်ရှားရန် သူမ စဉ်းစားနိုင်သော အကောင်းဆုံး ဆင်ခြေတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။

လက်ရှိအခြေအနေတွင် သူမသည် ရှန့်ယီမေ့ကို လွှတ်လိုက်၍မရသလို လုနန်ကို ရှန့်ယီမေ့နှင့်အတူ ထိုင်ရန် ခေါ်လိုက်၍လည်း မရပေ။ နောက်ဆုံးတွင် လူတိုင်းသည် သူမနှင့် ရှန့်ယီမေ့ ကြားမှ သဟဇာတရှိသော ဆက်ဆံရေးကို အခုလေးတင် မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ကြုံတွေ့ခဲ့ကြသည် မဟုတ်ပါလား။

လုနန်သည် တရားဝင်ချွေးမတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူမ ထိုင်လိုက်ပါက စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ "မေမေ" ဟု ခေါ်လိုက်ရုံမျှဖြင့် ရှန့်ယီမေ့ကို အရှက်ရစေလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

လောလောဆယ်တွင် မာမားဖေးသည် လုနန်ကို အနည်းငယ် အဆင်မပြေဖြစ်စေပြီး သူမကို ဆန္ဒအလျောက် ထွက်ခွာသွားစေခြင်းက အကောင်းဆုံးဖြစ်မည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူမသည် နောက်မှ သူမကို ပြန်လည်နှစ်သိမ့်နိုင်သည်ဟု တွေးခဲ့သည်။

မာမားဖေးသည် ဤအစီအစဉ်ကို ကောင်းမွန်စွာ စီစဉ်ထားခဲ့သော်လည်း ကံမကောင်းစွာဖြင့် လုနန်ရော ဖေးကျီအန်းပါ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရန် ဆန္ဒမရှိခဲ့ကြပေ။

ဖေးကျီအန်းသည် လုနန်၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်ကာ ဧည့်ခန်းထဲသို့ လျှောက်ဝင်သွားသည်။ သူသည် ဆွေမျိုးများကို ပြောလိုက်သည်။

“ဒေါ်လေးတို့ ဒါက ကျွန်တော့်ဇနီး လုနန်ပါ။ နန်နန်၊ မိတ်ဆက်ပေးမယ်။ ဒါက ဒုတိယအဒေါ်၊ တတိယအဒေါ်၊ ပထမအဒေါ်၊ တတိယအဒေါ်၊ ပြီးတော့ အဒေါ်ငယ်”

လုနန်းသည် ဖေးကျီအန်း၏ နောက်သို့ လိုက်ကာ လူတိုင်းကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ “မင်္ဂလာပါ ဒုတိယအဒေါ်၊ တတိယအဒေါ်၊ ပထမအဒေါ်၊ တတိယအဒေါ်၊ အဒေါ်ငယ်…”

ဆွေမျိုးများသည် အချင်းချင်း အကြည့်ချင်းဖလှယ်လိုက်ကြပြီး ဖေးကျီအန်း ရောက်လာစဉ်က ပထမဆုံး ခေါ်ဆိုခဲ့သော ဒုတိယအဒေါ်က ပထမဆုံး တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

“အိုး၊ ကောင်းတယ်၊ နန်နန် နဲ့ ရှန့်ကျီးက တကယ်လိုက်ဖက်တာပဲ”

ဖေးကျီအန်း၏ အမည်ပြောင် ရှန့်ကျစ်ကို သူ၏ အဘိုးက ပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သူငယ်စဉ်က မိသားစုထဲမှ လူကြီးများသည် သူ့ကို အမြဲတမ်း ထိုအမည်ဖြင့် ခေါ်ဝေါ်ခဲ့သောကြောင့် ဒုတိယအဒေါ်၏ နှုတ်မှ သဘာဝအတိုင်း ထွက်ကျလာခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမ၏ ဦးဆောင်မှုကို လိုက်ကာ အခြားဆွေမျိုးများကလည်း အလျင်အမြန် တုံ့ပြန်ကြသည်။ “ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်၊ နန်နန် ဒီကိုလာပါဦး။ ငါတို့ သေချာကြည့်ပါရစေဦး။ နင်က နတ်သမီးလေးကျနေတာပဲ။ ငါတို့ ကျီအန်းနဲ့ အတူရပ်နေတော့ တကယ်ကို လိုက်ဖက်တဲ့ စုံတွဲပဲ”

တစ်ခဏအတွင်း မာမဖေးနှင့် ရှန့်ယီမေ့တို့သည် ထိုပွက်လောရိုက်မှုထဲတွင် နောက်ကျကျန်နေခဲ့ကြသည်။ မာမားဖေး၏ မျက်နှာသည် မည်းမှောင်သွားပြီး ဒေါသထွက်ခြင်းနှင့် အရှက်ရခြင်းကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ခံစားလိုက်ရသည်။ ဖေးကျီအန်းသည် ဆွေမျိုးများရှေ့တွင် သူမကို မျက်နှာပျက်စေခဲ့ပြီး သားကောင်းမပီသသူကဲ့သို့ ပြုမူခဲ့သည်။

ရှန့်ယီမေ့၏ မျက်နှာအရောင်သည် ပို၍ ဖြူဖျော့သွားသည်။ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများသည် တုန်ယင်နေပြီး ဖေးကျီအန်းကို စိုက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ကျီအန်း၊ ရှင် ကျွန်မကို တကယ်ပဲ ဒီလိုဆက်ဆံရမှာလား”

သူမ၏ အသံသည် တိုးလွန်း၍ မကြားတကြားဖြစ်နေသော်လည်း စကားစပြတ်တောက်သွားချိန်တွင် ထွက်ပေါ်လာသောကြောင့် လူတိုင်းသည် သူမ၏ စကားများကို ရှင်းလင်းစွာ ကြားလိုက်ရသည်။

အခန်းထဲမှ တင်းမာမှုသည် လက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်၍ရလောက်သည်။

ဖေးကျီအန်းသည် သူမကို လျစ်လျူရှုပြီး ဆွေမျိုးများကို ပြောလိုက်သည်။

“ဒီနေ့က အားလပ်ရက်ဖြစ်ပြီး ကျွန်တော်တို့ မိသားစုတစ်စုလုံး အတူတကွ ပျော်ရွှင်စွာ ဆင်နွှဲသင့်တယ်။ ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ အိမ်မှာ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာကိစ္စလေးတွေ ဖြေရှင်းစရာရှိနေလို့ပါ။ အားလုံးအဆင်ပြေမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်က အားလုံးကို ကျွန်တော့်ဇနီးနဲ့အတူ စားသောက်ဆိုင်မှာ ညစာစားဖို့ ဖိတ်ခေါ်ချင်ပါတယ်”

ဒုတိယအဒေါ်က စိတ်အားထက်သန်စွာ အကြံပြုလိုက်သည်။“အပြင်မှာစားတာ ကောင်းတာပေါ့။ ငါ ရှီတိလိုင်က ဝက်ခြေထောက်ပေါင်း စားချင်နေတာ။ ကျီအန်း၊ အဲ့ဒီကို သွားကြရအောင်၊ ဟုတ်ပြီလား”

ဖေးကျီအန်း၏ မျက်နှာအမူအရာက အနည်းငယ် နူးညံ့သွားသည်။ “ကောင်းပါပြီ၊ ကျွန်တော် ချက်ချင်း စီစဉ်လိုက်ပါ့မယ်”

သူသည် အချိန်မဖြုန်းဘဲ လူတိုင်း၏ ရှေ့တွင် ချက်ချင်း ဖုန်းခေါ်ကာ ကြိုတင်မှာကြားမှုများ ပြုလုပ်လိုက်သည်။

သူ ဖုန်းခေါ်ဆိုပြီးနောက် ဒုတိယအဒေါ်သည် စာကြည့်ခန်းထဲ၌ ပါပါးဖေးနှင့် စကားပြောနေသော အမျိုးသားများကို ခေါ်ရန် အပေါ်ထပ်သို့ တက်သွားခဲ့သည်။ ထိုအမျိုးသားများသည် အစပိုင်းတွင် နားမလည်ဖြစ်နေကြသော်လည်း သူတို့၏ ဇနီးများနှင့် စကားအနည်းငယ် ပြောပြပြီးနောက် ဘာတွေဖြစ်နေသည်ကို အကြမ်းဖျင်း နားလည်သွားကြသည်။

သူတို့အတွက် ဆက်နေရန်မှာ ပညာရှိရာမကျပေ။ မိသားစုတိုင်းသည် ဖေးမိသားစုနှင့် တစ်နည်းမဟုတ်တစ်နည်း ဆက်စပ်မှုရှိပြီး ဖေးကျီအန်း၏ သြဇာအာဏာသည် လွန်ခဲ့သောနှစ်နှစ်အတွင်း သူ့အဖေကိုပင် ကျော်လွန်ကာ ကြီးထွားလာခဲ့သည်။ အကယ်၍ ဖေးကျီအန်းက သူတို့ကို ထွက်သွားစေချင်ပါက ဆက်နေခြင်းသည် နောက်ထပ်ပဋိပက္ခများကိုသာ ဖန်တီးလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

သူတို့သည် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ပါပါးဖေးကို နှုတ်ဆက်ကာ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်တွေ့ရန် ကတိပေးခဲ့ကြသည်။

ဆွေမျိုးများသည် သူတို့၏ မိသားစုများနှင့်အတူ တဖြည်းဖြည်း ထွက်ခွာသွားကြသောအခါ ပါပါးဖေး သည် သူ၏သားက ဆွေမျိုးများကို ညစာကျွေးမွေးနေသည်ဟု အခုလေးတင် အသိပေးခံရပြီးနောက် နားမလည်နိုင်စွာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ သူ ပိုက်ဆံတွေ အပေါလွန်ပြီး ရူးနေတာလား။ သူသည် သူတို့နောက်မှ အောက်ထပ်သို့ လိုက်ဆင်းသွားခဲ့သည်။

ဖေးကျီအန်း၏ မရီစနှင့် တူမတို့သည်လည်း ထိုဆူညံသံကို ကြားပြီး မီးဖိုချောင်ထဲမှ ထွက်လာကြသည်။ သူတို့သည် ဖေးကျီအန်းက ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦးနှင့် လက်ချင်းတွဲထားသည်ကို မြင်ပြီး ဆိုဖာပေါ်မှ ရှန့်ယီမေ့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ နောက်ထပ်ရှင်းပြချက်မလိုဘဲ အခြေအနေကို နားလည်သွားကြသည်။

ထိုအချိန် အပြင်မှ အသံတစ်သံက ခေါ်လိုက်သည်။ “ဒုတိယအဒေါ်၊ ဦးလေးနဲ့ အဒေါ်ငယ်၊ ဘာလို့အားလုံး ပြန်ကြတော့မှာလဲ”

ဘယ်လောက် အံ့ဩစရာကောင်းလိုက်လဲ! ဖေးမင်ရှလည်း ရောက်လာခဲ့သည်။ ယခုအခါတွင် မိသားစုသည် အတူတကွ စုစည်းမိကြပြီဖြစ်ပြီး ပွဲ စတော့မည်ဟု ထင်ရသည်။

ဖေးမင်ရှ၏ အသံသည် အခန်းထဲသို့ မဝင်လာမီကတည်းက ပဲ့တင်ထပ်လျက်ရှိသည်။ "အဖေ၊ အမေ၊ ဦးလေးနဲ့ ဒေါ်လေးတို့ ဘာလို့ပြန်သွားကြတာလဲ"

မကြာမီပင် သူမ၏ မိသားစုဝင်များနှင့် အတူ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

ဖေးမင်ရှက တုံ့ဆိုင်းစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "အဖေ၊ အမေ၊ ဒါက ဘာဖြစ်နေကြတာလဲ..."

မိသားစုဝင်များမှာ တစ်ယောက်တစ်နေရာစီတွင် အချို့က မတ်တပ်ရပ်နေပြီး အချို့က ထိုင်နေကြကာ မည်သူမျှ စကားမပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်နေကြသည်။ ဆွေမျိုးများကိုပင် ပြန်လွှတ်လိုက်ကြသည်ဆိုတော့။ ဤသည်မှာ အဘယ်သို့သော အခြေအနေဖြစ်သနည်း။

ဧည့်ခန်းထဲသို့ ဝင်လိုက်သောအခါ ရှန့်ယီမေ့လည်း ရှိနေသည်ကို သူမ သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူမသည် လုနန် နှင့် ဖေးကျီအန်းတို့ကို ကျော်သွားပြီး ရှန့်ယီမေ့၏ ဘေးတွင် ပျော်ရွှင်စွာ ထိုင်လိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"အစ်မ ယီမေ့၊ အစ်မလည်း ရောက်နေတာကိုး။ ညစာစားပြီးမှ ပြန်နော်။ ဒီနေ့ ညစာကို အစ်မကြီး ချက်မှာ၊ အမေ ချက်တာထက် အများကြီး ပိုကောင်းတယ်"

မိဘများ၏ အိမ်သို့ ရောက်သည်နှင့် ဖေးမင်ရှသည် ဩဇာအာဏာရှိသူ တစ်ယောက်ကဲ့သို့ ချက်ချင်း ဟန်ဆောင်လိုက်သည်။ သူမသည် သူမ၏ ယောက်မဖြစ်သူ လုနန်ကို လုံးဝ အရေးမလုပ်သကဲ့သို့ သူမ၏ အစ်ကိုကြီး ဖေးကျီအန်း သို့မဟုတ် ယောက်မကြီး ဖုန်းရှောင်ယွမ်ကိုလည်း ဂရုမစိုက်ပေ။ သူမအတွက်မူ ယောက်မကြီးဆိုသည်မှာ သူမအတွက် ချက်ပြုတ်ပေးရမည့်သူ တစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။

ဖေးမင်ရှ၏ အလိုက်ကန်းဆိုးမသိသော အပြုအမူကို မြင်သောအခါ ဖုန်းရှောင်ယွမ်သည် အခြေအနေကို ဖော်ပြရန် ခက်ခဲသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ ဖေး မိသားစု၏ ကလေးသုံးယောက်အနက် အကြီးဆုံးနှင့် အလတ်မှာ ကောင်းမွန်စွာ ကြီးပြင်းလာခဲ့သော်လည်း အငယ်ဆုံးဖြစ်သူ ဖေးမင်ရှကိုမူ ပါပါးဖေးနှင့် မာမား ဖေး တို့က အလွန်အမင်း အလိုလိုက်ခဲ့ကြသည်။ ထိုအချက်က သူမအား တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်ပြီး ခေါင်းမာသူတစ်ယောက် ဖြစ်စေကာ ပတ်ဝန်းကျင်၏ အခြေအနေကိုပင် မသုံးသပ်တတ်အောင် ဖြစ်စေခဲ့သည်။

ယခုအခါတွင် ဖုန်းရှောင်ယွမ်သည် သူမ၏ ယောက္ခမများက သူမကို မနှစ်သက်သည့်အတွက် ကျေးဇူးတင်မိနေသည်။ ထိုမနှစ်သက်မှုသည် သူမ မွေးဖွားခဲ့သော သမီးလေးထံသို့ပါ ကူးစက်သွားခဲ့သည်။ သို့မဟုတ်ပါက သူမ၏ သမီးသည် ဖေးမင်ရှ၏ ဘေးတွင် ကြီးပြင်းလာပြီး သူမကဲ့သို့ အလိုလိုက်ခံထားရသည့် ကလေးတစ်ယောက် ဖြစ်လာပါက မည်သည့်နေရာတွင် သွား၍ ငိုရမည်ကိုပင် သူမ သိလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

ဖေးမင်ရှ၏ ခင်ပွန်းဖြစ်သူ စုန့်ယဲ့ပင်းကမူ အခြေအနေကို ပို၍ သတိပြုမိသည်။ သူက ညင်သာစွာ ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး သူမအား ပြောလိုက်သည်။

"မင်ရှ၊ အပေါ်ထပ်တက်ပြီး ချန်းချန်းကို သွားသိပ်ရအောင်လေ။ ချန်းချန်းကို ကြည့်ပါဦး၊ အိပ်ချင်နေပြီ"

ကံမကောင်းစွာဖြင့် ဖေးမင်ရှသည် အရိပ်အမြွက်ကို အမှန်တကယ် နားမလည်ခဲ့ပေ။ အခြေအနေကို ပြေလည်အောင် လုပ်မည့်အစား မီးလောင်ရာလေပင့် ဆိုသလိုပင် သူမက ပြောလိုက်သည်။

"ရှင် အရင်တက်ချင် တက်နှင့်လေ။ ကျွန်မ အစ်မ ယီမေ့ နဲ့ ပြောစရာတွေ ရှိသေးတယ်။ ကျွန်မတို့က မိသားစုတွေလိုပဲ၊ ကျွန်မက အစ်မ ယီမေ့ကိုပဲ ဒီတစ်သက်လုံး ကျွန်မရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော ယောက်မအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုတာ…"

စုန့်ယဲ့ပင်း - "..." မင်း ပြဿနာရှာဖို့ ကြိုးစားနေတာလား။

စုန့်ယဲ့ပင်း၏ ရင်ထဲတွင် ကျိန်ဆဲတိုင်းထွာမှုပေါင်း ထောင်ချီ၍ ပြည့်နှက်နေသော်လည်း ထုတ်ဖော်ပြောဆို၍ မဖြစ်နိုင်ခဲ့ပေ။ ကံကောင်းစွာဖြင့် သူ၏ မိဘများနှင့် မွေးချင်းများမှာ မြို့တော်တွင် မရှိကြပေ။ သူ့မိသားစုသာ အနီးအနားတွင် ရှိနေပြီး အထူးသဖြင့် ဖေးမင်ရှ ကဲ့သို့သော လူတစ်ယောက် ရှိနေပါက အခြေအနေများ မည်မျှ ရှုပ်ထွေးသွားမည်ကို သူ မတွေးဝံ့ပေ။

ဖေးမင်ရှက ဆက်၍ ပေါက်ပေါက်ဖောက်သလို ပြောဆိုနေသည်။ "တချို့လူတွေ အိပ်မက်မက်မနေနဲ့တော့။ ကိုယ့်ကိုယ်ကို အကိုင်းအခက် မြင့်မြင့်ကို တက်နိုင်ပြီလို့ ထင်ရုံနဲ့ တကယ်သခင်မ ဖြစ်သွားပြီလို့ မဆိုလိုဘူး။ ငါ့အစ်ကိုက အစ်မယီမေ့ အတွက် ဒီလောက်နှစ်တွေအကြာကြီး စောင့်ခဲ့တာ။ သူက နင့်ကို ဘာလို့ လက်ထပ်ခဲ့လဲဆိုတာ နင်ရော သိလို့လား"

လုနန်မှာ စကားများများ မပြောရသေးခင်မှာပင် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သံတစ်ခုက ဖေးမင်ရှ၏ စကားကို ဖြတ်တောက်လိုက်ရာ မာမားဖေးနှင့် ရှန့်ယီမေ့တို့ နှစ်ယောက်လုံး တုန်လှုပ်သွားကြသည်။

"တော်တော့"

ပါပါး ဖေး၏ နဖူးမှာ အလွန်အမင်း တွန့်ကြုတ်နေသည်။ ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ရှန့်ယီမေ့ကို မြင်လိုက်ရပြီး အပေါ်ထပ်တွင် ဒုတိယစုံတွဲ တီးတိုးပြောဆိုနေသည်ကို ကြားခဲ့ရသည်များကို ပြန်တွေးကြည့်မိသောအခါ သူ အဖြစ်အပျက်ကို နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားခဲ့သည်။ သူသည် ရှက်ရွံ့မှုနှင့် မသက်မသာဖြစ်မှုတို့ကို ရောထွေးခံစားလိုက်ရသည်။

ဤသည်မှာ မည်သူ့ကို အပြစ်တင်ရမည်နည်း။ ယီမေ့က တာဝန်ကျေစွာဖြင့် ဆောင်းဦးလလယ်ပွဲတော် လင်မယားနှစ်ယောက်အတွက် အားဆေးများ ယူဆောင်လာသည့်အတွက် သူမကို အပြစ်တင်ရမည်လား။

သို့မဟုတ် ဖေးကျီအန်းက သူ၏ ဇနီးအသစ်ကို အတူခေါ်ဆောင်လာသည့်အတွက် သူ့ကို အပြစ်တင်ရမည်လား။ နောက်ဆုံးတွင် သူမကို မိသားစုနှင့် တွေ့ဆုံရန် ဖုန်းခေါ်ပြီး အတင်းအကျပ် လာခိုင်းခဲ့သည်မှာ သူတို့ကိုယ်တိုင်ပင် မဟုတ်ပါလား။

သို့သော်လည်း ဖေးမင်ရှ၏ စကားများက အချက်တစ်ချက်ကို ထိမှန်သွားခဲ့သည်။ မာမား ဖေး၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ ကျီအန်းက သူ့ဇနီးအသစ်ကို လက်ထပ်ခဲ့ခြင်း၏ နောက်ကွယ်မှာ အခြားဇာတ်လမ်းများ ရှိနေသေးတာလား။

သူက ဇနီးအသစ်ကို စိတ်ရင်းအမှန်နဲ့ လက်ထပ်ချင်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။