Chapter 60

Vol. 5 Ch. 60

သူ့မိဘများနှင့် မောင်နှမများက ဤအကြောင်းကိုသိကြသည်ဟု သူထင်ခဲ့သော်လည်း သူတို့က သူ့ကိုတစ်ခါမျှမယုံကြည်ခဲ့ကြကြောင်း ယခုမှသိရသည်။

ရယ်စရာကောင်းလောက်အောင်ပင် အဓိပ္ပာယ်မဲ့လှသည်။

နှစ်များတစ်လျှောက် ဖေးကျန့်သည် သူ၏အဘိုးအဘွားများအိမ်သို့ အလွန်ရှားရှားပါးပါးသာပြန်လာခဲ့သည်။ သူသည် ပါပါးဖေးနှင့် မာမားဖေးတို့က ရှန့်ယီမေ့နှင့်ရင်းနှီးကြောင်း သိသော်လည်း ထိုအပေါ်တွင် သိပ်ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။ သူသည် ငယ်ရွယ်စဉ်ကတည်းက လက်ရှိအိမ်သို့ပြန်ရောက်လာသည့်အချိန်မှစ၍ ပါပါးဖေးနှင့် မာမားဖေးတို့သည် ရှန့်ယီမေ့နှင့် ရင်းနှီးမှုကို ဘယ်တော့မှမရပ်တန့်ခဲ့ကြပေ။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ဖေးကျီအန်းသည် ရှန့်ယီမေ့က သူတို့၏အရင်းအချာသမီးအရင်းများလားဟုပင် သံသယဝင်ခဲ့သည်။

လွန်ခဲ့သောနှစ်အနည်းငယ်အတွင်း ပါပါးဖေး၊ မာမားဖေးနှင့် ဖေးမင်ရှတို့သည် ရှန့်ယီမေ့ အကြောင်းကို သူ့ရှေ့တွင် ဘယ်တော့မှမပြောခဲ့ကြသလို "ရှန့်ယီမေ့ကို အမြဲစောင့်နေတယ်" ဆိုသည့်အကြောင်းကိုလည်း ထည့်မပြောခဲ့ကြပေ။

ပါပါးဖေးက ရှန့်ယီမေ့နှင့် ပြန်လည်လက်ထပ်ရန်အကြံကို ရုတ်တရက်ပြောလာသည့်အချိန်မှသာ ဖေးကျီအန်း သည် သူ၏မိဘများတွင် ဤအကြံအစည်ရှိနေသည်ကို သိရှိခဲ့သည်။ သူသည် ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းဆိုခဲ့ပြီး သူတို့၏ မျှော်လင့်ချက်များကို ဖြတ်တောက်ရန် လုနန် နှင့်လက်ထပ်ခဲ့သည်။

ယနေ့ ရှန့်ယီမေ့၏ သရုပ်ဆောင်မှုသာမရှိခဲ့ပါက ဤအဓိပ္ပာယ်မဲ့မှုသည် မည်မျှကြာအောင် ဆက်ရှိနေမည်ကို မည်သူသိနိုင်မည်နည်း။

"အဲ့ဒီလိုမဟုတ်ပါဘူး မင်ရှ၊ အမေနဲ့အဖေ! သမီးကလှည့်စားဖို့ မရည်ရွယ်ပါဘူး။ သမီးခဏတာစိတ်ရှုပ်ထွေးသွားခဲ့တာပါ။ တကယ်ပါ၊ ခဏတာစိတ်ရှုပ်ထွေးမှုတစ်ခုပါပဲ! သမီးက လှည့်စားချင်ခဲ့တာ မဟုတ်ပေမယ့် အမှန်တရားကို ပြောပြဖို့လည်းမရဲခဲ့ပါဘူး။ ကျေးဇူးပြုပြီး သမီးကို ယုံကြည်ပေးကြပါ။"

ရှန့်ယီမေ့သည် ငိုယိုရင်းရှင်းပြနေသည်၊ သူမဘာကိုတောင်းဆိုနေသနည်း။ သူမသည် အရာအားလုံးကို ဘယ်တော့မှမဖြစ်ခဲ့သလို ဖြစ်စေချင်သည်။ သူမဖောက်ပြန်ခဲ့ခြင်းမရှိဟု အခိုင်အမာပြောဆိုချင်သည်။ ဆယ်နှစ်ကျော်ကြာ တိတ်တဆိတ် ပေးဆပ်ခဲ့ပြီးနောက် ဖေးကျီအန်းသည် တစ်ခါလောက် စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး သူတို့နှစ်ဦး ယခင်အတိုင်းပြန်ဖြစ်ကာ အစကနေပြန်စနိုင်မည်ဟု သူသိစေချင်သည်။

ဖေးမင်ရှသည် သူမကိုလျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး အသက်ပြင်းပြင်းရှူကာ သူမ၏ ခင်ပွန်းထံသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ သူမသည် ပုန်းကွယ်နေချင်စိတ်သာရှိပြီး သူမဒုတိယအစ်ကို၏ မျက်နှာအမူအရာကို မကြည့်ရဲပေ၊ လုနန် သူမ၏ မိုက်မဲမှုအပေါ်လှောင်ပြောင်မှုကို ကြားရမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

မာမားဖေးသည် တိတ်ဆိတ်နေဆဲဖြစ်ပြီး ပါပါးဖေး ကမူ ခပ်ဩဩ လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ငါတို့ကို အဖေနဲ့ အမေလို့ မခေါ်နဲ့တော့။ ငါတို့မခံစားနိုင်ဘူး” ရှန့်ယီမေ့၏ မျက်လုံးများ အရောင်ဖျော့သွားကာ အရာအားလုံးပြီးသွားပြီဆိုသည်ကို သိလိုက်ရသည်။

“ကလေးရော” ရှန့်ယီမေ့ရဲ့ မိခင်ဖြစ်သူ မာမား ရှန့်က ရှန့်ယီမေ့နဲ့ သူမရဲ့ ကလေးအကြောင်းကို ပိုစိတ်ပူနေသည်။

ရှန့်ယီမေ့ တောင့်ခဲသွားသည်… ကလေးတဲ့။ သူမ အများဆုံး မေ့ပစ်ချင်သည့် အမှတ်တရများ ရုတ်တရက် ပြန်ပေါ်လာသည်။

သူမရဲ့ ကိုယ်ကျိုးရှာမှု ဒါမှမဟုတ် သူမရဲ့ လွဲမှားတဲ့ လုပ်ရပ်ကို မြင်နေရတဲ့သူတစ်ယောက်နဲ့ အတူရှိရတာက ရှန့်ယီမေ့ကို ကြောက်လန့်စေသည်။ သူက သူမကို အမြဲ စေ့စေ့စပ်စပ် ကြည့်နေပြီး သူမကတော့ သူ့မျက်လုံးထဲမှာ ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို မမြင်ရ။ သူမ ဒါကို လက်မခံချင်ပေ။

သူမ ရှန့်ယီမေ့က ရပ်ကွက်ထဲမှာ အကောင်းဆုံး၊ အတော်ဆုံး မိန်းကလေးပဲ။ ဘာလို့ ဖေးကျီအန်းက သူမကို မချစ်ရတာလဲ။

ဒါကြောင့် ဖေးကျီအန်း ပေကျင်းကနေ ပြောင်းသွားပြီးနောက် ရှန့်ယီမေ့က တခြားတစ်ယောက်နဲ့ တမင်တကာ ပရောပရီလုပ်ပြီး သူ့ကို စာတစ်စောင် ရေးလိုက်သည်။ သူမကို ဘယ်လောက်ယောက်ျားလေးတွေ စိတ်ဝင်စားကြောင်း ပြောပြလိုက်သည်။ သူမက လှည့်စားချင်ရုံသက်သက်ပင်။

ဒါပေမဲ့ လှည့်စားနေရင်းနဲ့ပဲ သူမရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ ခံစားချက်တွေကို ဆုံးရှုံးသွားခဲ့သည်။ သူမ ဖေးကျီအန်းနဲ့ လုံးဝမတူတဲ့ ယောက်ျားတစ်ယောက်ကို ချစ်မိသွားသည်။

စုရှစ်လျန်ဆိုတဲ့ ယောက်ျားတစ်ယောက်က ကံကြမ္မာနဲ့ ကံတရားရဲ့ အလေးချိန်ကို သယ်ဆောင်ထားတဲ့ နာမည်မျိုးဖြစ်သည်။ သူက ဖေးကျီအန်းထက် ယောက်ျားပီသမှု မလျော့ပေ။ သူက သူမကို ဘယ်လို ဆွဲဆောင်ရမယ်၊ ဘယ်လိုချိုသာတဲ့စကားတွေ ပြောရမယ်၊ မိုးရေထဲမှာ သူမအတွက် ကန်စွန်းဥဖုတ် ဝယ်ပေးရမယ်၊ ကျေးလက်ဒေသကို သူမကို အလည်အပတ်ခေါ်သွားပြီး ဖေးကျီအန်း သူမအတွက် မလုပ်ပေးတဲ့ အရာအားလုံးကို လုပ်ပေးရမယ်ဆိုတာ သိသည်။

သူက ရှန့်ယီမေ့ကို “ကျွန်တော့်နာမည် စုရှစ်လျန်၊ မင်းက ကျွန်တော့် ကံကြမ္မာပဲ” လို့ ပြောလိုက်တော့ သူမ လုံးဝ စွဲလမ်းသွားပြီး အရူးအမူး ချစ်မိသွားကာ သူမကိုယ်သူမ ဒီယောက်ျားကို အပ်နှင်းလိုက်သည်။

မကြာမီ ရှန့်ယီမေ့ ကိုယ်ဝန်ရှိမှန်း သိသွားသည်။ သူမ ဖေးကျီအန်းကို စာရေးပြီး ပြန်လာဖို့ တောင်းဆိုခဲ့သည်။

အစပိုင်းမှာ ဖေးကျီအန်း သူမကို လျစ်လျူရှုခဲ့သည်။ သို့သော် ဖေးကျန့် တစ်ခုခု ဖြစ်ပြီးနောက် ဖေးကျီအန်း နောက်ဆုံးတော့ ပြန်လာခဲ့သည်။ သူမ ကွာရှင်းခွင့် တောင်းဆိုပြီး သူမရဲ့ လွတ်လပ်ခွင့်ကို လိုချင်ခဲ့သည်။

ရှန့်ယီမေ့က ဖေးကျီအန်းကို သူမ ကိုယ်ဝန်ရှိနေကြောင်းနဲ့ စုရှစ်လျန်ကို ချစ်ကြောင်း ဝန်ခံခဲ့ပြီး သူတို့ကို အတူရှိခွင့်ပေးဖို့ တောင်းပန်ခဲ့သည်။

ရှန့်ယီမေ့က ဖေးကျီအန်း သူမကို ကြည့်တဲ့ ပုံစံကို မှတ်မိနေသေးသည်။ ထိုအကြည့်က သူမကို ကြောက်လန့်စေပြီး စိတ်ရှုပ်ထွေးစေခဲ့သည်။ ဖေးကျီအန်း သဘောတူမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်နေတုန်းမှာပဲ သူ ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး နောက်ဆုံးတော့ ဖေးကျန့်အကြောင်း မေးလာခဲ့သည်။

ရှန့်ယီမေ့ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားသည်။ သူမမှာ ချစ်သူအသစ်နဲ့ သူတို့ရဲ့ ချစ်ခြင်းရဲ့ ရလဒ်ဖြစ်တဲ့ ကလေးရှိနေပြီဆိုတော့ ဖေးကျန့် (သူမကို ဒုက္ခများစွာပေးခဲ့တဲ့ သား) ကို သူမ သဘာဝအတိုင်း ဂရုမစိုက်တော့ပေ။ သူမတို့ ချောချောမွေ့မွေ့ ကွာရှင်းခဲ့ကြသည်။

ထူးဆန်းတာက ကွာရှင်းခြင်းက ရှန့်ယီမေ့ စိတ်ကူးထားသော ပျော်ရွှင်မှုကို မဆောင်ကြဉ်းပေးခဲ့ချေ။ သူမ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖေးကျီအန်းအကြောင်း စဉ်းစားနေဆဲ ဖြစ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ သူ့ကို မေ့ပစ်လို့ မရနိုင်ချေ။

ကံကြမ္မာက လူတွေကို ထူးဆန်းစွာ ကစားတတ်သည်။ တစ်လအကြာတွင် ဆေးရုံတွင် စစ်ဆေးမှုပြုလုပ်နေစဉ် ဆရာဝန်က သားအိမ်ပြင်ပ ကိုယ်ဝန်ဖြစ်ကြောင်း ပြောခဲ့သည်။ ကလေးကို ဆုံးရှုံးရုံသာမက သူမရဲ့ သားဥအိမ်တွေကိုလည်း ထိခိုက်စေပြီး နောက်ထပ် ကလေးမရနိုင်တော့ဖွယ် ရှိနေသည်။

အဲ့ဒီနေ့ကစပြီး တစ်သက်လုံး အတူနေမယ်လို့ ကတိပေးခဲ့တဲ့ စုရှစ်လျန်က ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူမရဲ့ အချစ်ကို ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့သည်။

သူမကို ကိုယ်ဝန်ဖျက်ချဖို့ ဆေးရုံကို ခေါ်သွားတာက သူမရဲ့ အစ်ကိုနဲ့ ဝမ်ဟုန့်မျန်တို့ပဲ ဖြစ်သည်။

ရှန့်ယီမေ့ သူမရဲ့ စွဲလမ်းမှုကနေ နိုးထလာပြီး အရာအားလုံးကို ဆုံးရှုံးသွားမှန်း သိလိုက်ရသည်။ တစ်နေ့တော့ အဖြူရောင်ဇီးပင်ကို ကြည့်ရင်း သူမ ဖေးကျီအန်းကို ချစ်နေသေးကြောင်း ရုတ်တရက် သတိပြုမိသွားသည်။

ဖေးကျီအန်းက သူမကို စေ့စေ့စပ်စပ် ကြည့်နေတာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သူမကို ဖောက်ထွင်းမြင်နေတာပဲဖြစ်ဖြစ် ဘာမှ အရေးမကြီးတော့။ သူသာ သူမကို အလွယ်တကူ မြင်နိုင်မယ်ဆိုရင် သူမရဲ့ အချစ်ကိုလည်း မြင်နိုင်မည်ပင်။ အချိန်တန်ရင် သူက အဲ့ဒီအချစ်ကြောင့် လှုပ်ရှားလာမှာ သေချာသည်။

သူမက ဖေးကျီအန်းကို ဒီလို ပြင်းထန်တဲ့ နည်းလမ်းတွေနဲ့ နှောင့်ယှက်ခဲ့တာ မှားမှန်း သိလိုက်ရသည်။ သူမ အမှားကို ပြင်ရမည်။

ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့ အမှားကို ဘယ်လို ပြုပြင်မည်နည်း။

ရှန့်ယီမေ့က ကွာရှင်းခြင်းကို အစပြုခြင်းအသစ်တစ်ခုအဖြစ် မှတ်ယူခဲ့သည်။ သူမ ဖေးကျီအန်းရှေ့ကို ပြန်ပေါ်လာဖို့ မရဲတော့ပေမယ့် သူ့မိသားစုကိုတော့ စွဲဆောင်နိုင်ခဲ့၏။ သူက မကြာခဏ အလုပ်များပြီး အိမ်မှာလည်း ရှားရှားပါးပါး ရှိတာမို့ သူမက သူ့မိဘတွေကို တိတ်တိတ်လေး ဂရုစိုက်ပေးခဲ့ပြီး သူ မသိအောင် အရာအားလုံးကို တိတ်တိတ်လေး ပေးဆပ်ခဲ့သည်၊ သူ့ကို တွေ့ချင်တဲ့အခါမှာတောင် ပုန်းနေခဲ့သည်။

ရေတစ်စက်ချင်းစီက ကျောက်တုံးကို ထွင်းဖောက်နိုင်သလိုပဲ၊ အချိန်တန်ရင် သူသိလာတဲ့အခါ သူမရဲ့ လုပ်ရပ်တွေကြောင့် သူ စိတ်လှုပ်ရှားလာလိမ့်မယ်လို့ သူမ ယုံကြည်ခဲ့သည်။

ဖေးကျီအန်း လက်မထပ်သရွေ့ သူမမှာ အခွင့်အရေးရှိနေဦးမယ်လို့ ရှန့်ယီမေ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြောနေခဲ့သည်။

တကယ်လည်း အံ့ဖွယ်ရာတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။ ဖေးကျီအန်းက တစ်နှစ်၊ နှစ်နှစ်၊ ဆယ်နှစ်ကျော်အထိ အိမ်ထောင်မပြုဘဲ ရှိနေခဲ့သည်။ ဖေးမင်ရှက ဖေးကျီအန်း သူမကို စောင့်နေခဲ့တာလို့ ပြောခဲ့သည်။

ရှန့်ယီမေ့ ဒါကို ယုံကြည်ချင်ခဲ့သည်။ မနှစ်က သူမ မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ သူမ မိဘတွေနဲ့ ဖေးကျီအန်းရဲ့ မိဘတွေကို သူမ သူ့ကို သဘောကျနေသေးကြောင်း အရိပ်အမြွက် ပြောခဲ့သည်။ တကယ်ပဲ ဦးလေးဖေးက ဖေးကျီအန်းကို သွားရှာခဲ့သည်။

ဒါပေမဲ့ သူမ ဖေးကျီအန်းက ဘာသတိပေးမှုမှ မရှိဘဲ တခြားမိန်းမတစ်ယောက်ကို လက်ထပ်လိမ့်မယ်လို့ ဘယ်တုန်းကမှ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ သူမရဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာ စောင့်ဆိုင်းမှုက ပျက်လုံးတစ်ခုလို ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

ဒီနေ့က ဆောင်းဦးလလယ်ပွဲတော်နေ့။ သူမ မပေါ်လာသင့်ပေမယ့် မနေနိုင်ခဲ့ချေ။ ဖေးကျီအန်းက သူ့ဇနီးအသစ်ကို သူမကို ဆက်ဆံသလို အေးစက်ပြီး ခပ်ဝေးဝေးက ဆက်ဆံလားဆိုတာ သူမ ကြည့်ချင်ခဲ့သည်။

သူမက အဒေါ်ဖေးနဲ့ ရင်းနှီးမှုကို အသုံးပြုပြီး သူမနေရာကို ယူထားတဲ့သူကို နာကျင်အောင် လုပ်ချင်ခဲ့တာ ဖြစ်သည်။

ကံမကောင်းစွာနဲ့ နောက်ဆုံးမှာ နာကျင်ခံစားရသူက သူမသာပင်။ ဖေးကျီအန်းက အမျိုးသမီးရဲ့လက်ကို ရင်းရင်းနှီးနှီး ကိုင်ထားတာကို သူမ မြင်နေရသည်။ အမျိုးသမီးက သူ့ကို လုံးဝမကြောက်ပေ။ သူ စကားပြောနေတုန်း သူမက ရဲရဲဝင်ပြောရဲသည်။ သူမမှာ ဘာမှ ထိန်ချန်မှု မရှိ၊ ဖေးကျီအန်းကလည်း သူမကို ကြည့်ပြီး ပြုံးနေခဲ့သည်။

တကယ်ကို ထူးဆန်းသည်။ ဖေးကျီအန်း ဘာလို့ ပြုံးနေရသနည်း။ သူက အေးစက်၊ ဝေးကွာပြီး သာလွန်တဲ့သူ ဖြစ်သင့်၏။ သူ့မျက်လုံးတွေက ချစ်ခင်မှုကို မပြသင့်ချေ၊ သူ့နှုတ်ခမ်းထောင့်တွေက ချစ်မြတ်နိုးမှုကို မပြသင့်ချေ။

ရှန့်ယီမေ့ သဝန်တိုမှုတွေ တလိမ့်လိမ့် တက်လာပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထိန်းမရတော့ပေ။ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော် နက်ရှိုင်းတဲ့ အချစ်တွေ ရှိခဲ့ပြီးနောက် သူက တခြားတစ်ယောက်ကို ပြုံးပြနေတာ။ သူမ ဘယ်လို သည်းခံနိုင်မလဲ။ ဘယ်လို သည်းခံနိုင်မလဲ။

တကယ်ကို အချည်းနှီး ကြိုးစားမှုတစ်ခုလို ခံစားရ၏။

လက်တွေ့ဘဝကို ပြန်ရောက်လာပြီးနောက် ရှန့်ယီမေ့ မျက်ရည်တွေကို သုတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ကလေးက မရှိတော့ဘူး။ ကိုယ်ဝန်ဖျက်ချလိုက်ပြီ”

“နင်!” မာမားရှန့် ရင်ဘတ်ကို ဖိပြီး နောက်ကို အနည်းငယ် ယိုင်ကျသွားရာ ပါပါးရှန့်က ဖေးမလိုက်သည်။

“မေမေ၊ အဆင်ပြေရဲ့လား” ရှန့်ယီမင်နဲ့ ဝမ်ဟုန့်မျန်တို့ မားမားရှန့်ကို ကူညီဖို့ ပြေးသွားကြသည်။

“ဖြန်း…”

မာမားရှန့်က ရှန့်ယီမင်ရဲ့ မျက်နှာကို ရိုက်လိုက်သည်။ “နင်က ဖေးကျီအန်းကို ဘာလို့ အပြစ်တင်နေသေးတာလဲ။ သူ့သူငယ်ချင်းဖြစ်ဖို့ ထိုက်တန်တယ်လို့ နင် ထင်နေတာလား”

ရှန့်ယီမင်ရဲ့ မျက်နှာ ပြောင်းလဲသွားပြီးနောက် သူ့တစ်ကိုယ်လုံးရဲ့ ဟန်ပန်က မှိန်ဖျော့သွားသည်။ သူ မထိုက်တန်မှန်း သိသည်။ ဒါကြောင့် သူက ဖေးကျီအန်းရဲ့ ရန်သူပဲ ဖြစ်နိုင်သည်။ သူက ဖေးကျီအန်းရဲ့ အမှားလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြောပြီး သူတို့ တစ်သက်လုံး ရန်သူတွေ ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ပဲ ပြောနိုင်တော့သည်။

သူ ရန်သူတောင် မဖြစ်နိုင်ရင် သူ့အတွက် ဘာကျန်သေးလဲလို့ သူ တွေးနေသည်။ ကုဝေကော သေသွားပြီ၊ ဖေးကျီအန်းက သူ့ကို အထင်သေးသည်၊ နောက်ပြန်လှည့်ဖို့ မရှိတော့ပေ။

“ရှန့်စုန့်နျန်၊ ဒီကိစ္စတွေ အားလုံးမှာ ရှင် ဘာအခန်းကဏ္ဍက ပါဝင်ခဲ့တယ်ဆိုတာ ရှင် ကောင်းကောင်းသိတယ်။ မးရှင့်ရဲ့ သားနဲ့ သမီးက ရှင့်လိုပဲ။ မိုက်ရူးရဲဆန်ပြီး ပေါ့ဆတယ်၊ ဘာမဆို လုပ်ရဲတယ်။ ကျွန်မ အဖွဲ့အစည်းကို ကွာရှင်းဖို့ တင်ပြမယ်။ ရှင့်ကိုလည်း စုံစမ်းစစ်ဆေးသင့်တယ်”

မာမားရှန့်က ပါပါးရှန့်ရဲ့ သေးငယ်တဲ့ ကိစ္စတွေမှာ ဂရုမစိုက် ပေါ့ဆမှုတွေကို ငယ်ငယ်တုန်းက ချီးကျူးခဲ့ပေမယ့် နောက်ပိုင်းမှာ ဒီပေါ့ဆမှုတွေက တစ်ခါတစ်လေ ဘေးအန္တရာယ်ဖြစ်စေနိုင်မှန်း သိလာခဲ့သည်။ ကလေးတွေအတွက် သူမ ခံနိုင်ရည်ရှိခဲ့ပေမယ့် အခုတော့ သူမ ကလေးတွေဟာ ကာလကြာရှည်စွာ မမှတ်မိနိုင်လောက်အောင် ပြောင်းလဲသွားတာကို နားလည်သွားပြီ။ သူမ နောက်ထပ် မခံနိုင်တော့ချေ။

ပါပါးရှန့်က ပုံမှန်အားဖြင့် စိတ်တိုတတ်ပေမယ့် ဒီနေ့တော့ ထူးထူးခြားခြား တိတ်ဆိတ်နေသည်။ မာမားရှန့်က သူမ အပြစ်တင်တာ မှားမနေဘူးဆိုတာ သိလိုက်ရသည်။

“ကျီအန်း၊ မင်းမိသားစုအတွက် ငါ တောင်းပန်ပါတယ်။ စိတ်ချပါ၊ ငါ မင်းကို ရှင်းပြချက် ပေးပါ့မယ်။ ငါ့ ပါတီဝင်ဘဝနဲ့ အာမခံပါတယ်” မာမားရှန့်က ဦးညွတ်လိုက်သည်။ တစ်ခဏချင်းမှာပင် သူမသည် ဆယ်နှစ်အိုသွားသကဲ့သို့ သူမ၏ ယခင်ဟန်ပန်သည်လည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ဖေးကျီအန်းကတော့ မည်သို့မျှ အတည်မပြုသေးပေ။ သူ့မျက်လုံးထဲတွင် ရှန့်မိသားစုသည် ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော် သူ့ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ပျံဝဲနေသော ယင်ကောင်အုပ်နှင့်တူသည်။ သူတို့ ရုန်းထွက်နိုင်ပြီဟု ထင်နေတုန်းမှာပင် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူတို့ လက်မလျှော့သေးကြောင်း ပြောလာသည်။ ဒီတစ်ခါတော့ သူတို့က သူ့မိသားစုကိုပါ ဖြိုခွဲပစ်လိုက်သည်။

ဖေးကျီအန်းက နှစ်ပေါင်းများစွာ အသရေဖျက်ခံရပြီးနောက် ယင်ကောင်တွေကို ရိုက်နှက်ဖို့ သူ့ကိုယ်သူ တာဝန်ရှိသည်ဟု ခံစားရသည်။ မာမားရှန့် ပြောသလိုပဲ ပါပါးရှန့်နဲ့ ရှန့်ယီမင်တို့ ပူးပေါင်းကြံစည်မှု မရှိဘူးလို့ သူ မယုံပေ။ မာမားရှန့် ဘယ်လို ရှင်းပြချက် ပေးပါစေ၊ သူက သူ့ကိုယ်သူ ရှင်းပြချက် ပေးနိုင်အောင် သေချာလုပ်မှာပင်။

မခံစားရမချင်း နာကျင်မှန်း မသိပေ။ သူက ရှန့်မိသားစုကို ဆန့်ကျင်ဖို့ လုံလောက်တဲ့ သက်သေအထောက်အထားတွေကို အချိန်အကြာကြီး စုဆောင်းနေခဲ့တာပင်။

မာမားရှန့်က ရှန့်ယီမေ့နဲ့ ရှန့်မိသားစု တစ်ခုလုံးကို ခေါ်သွားပြီးနောက် ဖေးမိသားစုက အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြသည်။ မာမားဖေး စကားပြောဖို့ တုံ့ဆိုင်းနေပေမယ့် ပါပါးဖေးက ဖခင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ သူ့ရဲ့ အခွင့်အာဏာကို ပြသတဲ့အနေနဲ့ ချောင်းဟန့်လိုက်သည်။

အဖေတစ်ယောက်၏ သြဇာအာဏာကိုပြသသည့်အနေဖြင့် လည်ချောင်းရှင်းလိုက်သည်။ "ကျီအန်း၊ ငါ့စာကြည့်ခန်းကိုလာခဲ့။ မင်းနဲ့ စကားပြောစရာရှိတယ်။"

ဖေးကျီအန်းသည် လက်ကိုမြှောက်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာပြောလိုက်သည်။ "မလိုပါဘူး အဖေ။ မလိုအပ်တော့ဘူး။ ဒီနေ့ဖြစ်ခဲ့တာတွေက အားလုံးရှင်းလင်းနေပါပြီ။ အဖေတို့ လွန်ခဲ့တဲ့အနှစ်သုံးဆယ်၊ အနှစ်နှစ်ဆယ်၊ ဆယ်နှစ်တောင်ကြာအောင် မနှောင့်ယှက်ခဲ့သလိုမျိုး ကျွန်တော့်ကိစ္စတွေကို ဆက်ပြီးမနှောင့်ယှက်တော့ဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။"

ဖေးကျီအန်း စကားဆုံးသွားသည်နှင့် ပါပါဖေးနှင့် မာမားဖေးတို့၏ မျက်နှာများသည် ဖြူဖျော့သွားကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာအမူအရာများမှာ ရှန့်ယီမေ့က သူတို့ကိုလှည့်စားခဲ့ကြောင်း သိရှိလိုက်ရသည်ထက်ပင် ပို၍ညှိုးငယ်သွားလေသည်။

ဖေးကျီအန်းသည် လွန်ခဲ့သောဆယ်နှစ်အကြောင်းကိုပြောသောအခါ ဖေးမင်ရှသည် စိုးရိမ်ပူပန်မှုလှိုင်းတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမသည် သူမ၏အစ်ကို အိမ်သို့ပထမဆုံးပြန်ရောက်လာစဉ်က သူ့ကိုလှောင်ပြောင်ခဲ့ပုံ၊ သူသည် သူမ၏ အစ်ကိုအရင်းမဟုတ်ဟု အခိုင်အမာပြောဆိုခဲ့ပုံ၊ ထိုနာမည်နှင့် မထိုက်တန်ဟု ပြောဆိုခဲ့ပုံတို့ကို ပြန်လည်သတိရမိသည်။ နှစ်များတစ်လျှောက် သူမသည် ထိုမှတ်ဉာဏ်များကို ပြန်လည်မစဉ်းစားမိရန် ရှောင်ရှားခဲ့သည်။

သူတို့၏ အစ်ကိုကြီး သေဆုံးပြီးနောက် သူမသည် ပို၍ပင် ကြောက်ရွံ့လာခဲ့သည်။ သူမတွင် အစ်ကိုတစ်ယောက်တည်းသာ ကျန်တော့ပြီး သူသည် သူမကိုစွန့်ပစ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ရှန့်ယီမေ့နှင့် သူမ၏ အစ်ကိုကို အတူရှိစေရန် အသည်းအသန်ကြိုးစားခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် အရာအားလုံး မှားယွင်းသွားခဲ့သည်။ သူမ နောက်ထပ် အမှားတစ်ခုထပ်လုပ်မိခဲ့သည်။ သူမ၏ ဒုတိယအစ်ကိုသည် အတိတ်ကို ဘယ်တော့မှမမေ့ခဲ့ပေ။ သူသည် သူတို့၏ မိဘများကို မကျေမနပ်ဖြစ်နေပြီး သူမအပေါ်တွင်လည်း အငြိုးအတေးတစ်ခုခုရှိနေမည်မှာ သေချာသည်။

ဖေးကျီအန်းသည် ဖေးမင်ရှ ဘာတွေးနေသည်ကို မသိခဲ့ပေ။ သူသိခဲ့လျှင်ပင် သူဂရုစိုက်မည်မဟုတ်ပေ။ သူသည် လုနန်၏ လက်ကိုကိုင်ထားပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အိမ်ပြန်ကြစို့။"

လုနန်သည် သူ့လက်ကို ပြန်ညှစ်လိုက်ပြီး တိမ်တိုက်များကြားမှ နေရောင်ခြည် ဖြာထွက်လာသကဲ့သို့ တောက်ပစွာပြုံးလိုက်သည်။

"ဟုတ်ပြီ၊ အိမ်ပြန်ကြစို့။"

....

စာရေးသူ၏ မှတ်ချက်

ကွာရှင်းမှုနှင့်ပတ်သက်၍ ဖေးကျီအန်းသည် ထိုအကြောင်းကို ပြောပြခဲ့ပြီး ဖေး မိသားစုက သူ့ကိုယုံကြည်သည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ ဖေးကျန့် ကလည်း ထိုအကြောင်းကို ပြောပြခဲ့ပေမယ့် ဖေး မိသားစုက သူ့ကိုမယုံကြည်ခဲ့ကြသလို သူတို့မယုံကြည်ကြောင်းကိုလည်း ဖေးကျီအန်းကို ပြန်မပြောခဲ့ပေ။ (ဒီကျိုးကြောင်းဆင်ခြင်မှုက ရှင်းလင်းမယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။)

ဩဇာအာဏာကြီးမားသူတစ်ယောက်အနေဖြင့် ဖေးကျီအန်း၏ မျက်နှာရှေ့တွင် သူနှလုံးသားမရှိကြောင်းကို ဘယ်သူမှ မပြောရဲကြပေ။ သူ့ ညီမအရင်းကပင် သူသည် "ရှန့်ယီမေ့ကို အမြဲစောင့်နေခဲ့တယ်" ဟု အရိပ်အမြွက်သာပြောခဲ့ပြီး ထိုအရာကလည်း လုနန် ပေါ်လာပြီးနောက် သူမစိတ်လှုပ်ရှားလာသည့်အခါမှသာ ဖြစ်သည်။ မာမားဖေးသည် သူမ၏ သားနှင့်မရင်းနှီးသောကြောင့် သူ့ကိုဝေဖန်ရန်မဝံ့ရဲခဲ့ပေ။

ဤအခြေအနေသည် လူတိုင်း၏ အခြေအနေအပေါ်နားလည်မှု လွဲချော်သွားစေခဲ့သည်။ ဖေးကျီအန်းသည် ကြာမြင့်စွာကတည်းက ရှေ့ဆက်နှင့်ပြီဖြစ်သော်လည်း ပါပါးဖေးနှင့် မာမားဖေးတို့ကမူ သူတို့၏သားသည် သူမ၏ဂုဏ်သိက္ခာကို ဖျက်ဆီးခဲ့ပြီး ရှန့်ယီမေ့ကိုအနိုင်ကျင့်ခဲ့သည်ဟု ယုံကြည်သောကြောင့် သူမကို အကောင်းဆုံး ဆက်ဆံရန် ကြိုးစားခဲ့ကြသည်။ တစ်ချိန်တည်းတွင် ဖေးမင်ရှကမူ သူမ၏အစ်ကိုနှင့် ရှန့်ယီမေ့ တို့ကြားတွင် ပြီးပြည့်စုံသော အချစ်ဇာတ်လမ်းတစ်ခုရှိသည်ဟု ယုံကြည်ခဲ့ပြီး သူတို့သည် အချင်းချင်းကို အမြဲစောင့်နေခဲ့ကြသည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။

ရှန့်ယီမေ့သည် ဖေးကျီအန်း ရှေ့တွင် သူမ၏ခံစားချက်များကို ဝန်ခံရန်မဝံ့ရဲဘဲ ဖေး မိသားစုကို တိတ်တဆိတ်အနိုင်ယူရန်ကြိုးစားခဲ့ပြီး "ရှင့်ကို ကျွန်မတစ်သက်လုံးစောင့်နေမယ်" ဆိုသည့်ချဉ်းကပ်မှုကို အသုံးပြုရန်မျှော်လင့်ခဲ့သည်။ ဖေးကျီအန်း လက်မထပ်သေးခြင်းက သူမကို မျှော်လင့်ချက်ပေးခဲ့သည်။

ဖေးကျီအန်းသည် သူ့မိဘများ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို သိရှိသွားသောအခါ သူ လက်ထပ်လိုက်သည်။ ရှန့်ယီမေ့ နှင့်သူ့မိခင်တို့သည် ပြီးပြည့်စုံသောချွေးမနှင့် ယောက္ခမကဲ့သို့ ပြုမူနေသည်ကိုမြင်ပြီးနောက် သူသည်အမှန်တရားကို ဖော်ထုတ်ရန်ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူသည် ရှန့်ယီမေ့က ရုတ်တရက် အလွန်ချစ်မြတ်နိုးသောချစ်သူတစ်ယောက်၏ အခန်းကဏ္ဍကို သရုပ်ဆောင်လာမည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့သလို လူတိုင်းကလည်း ထိုအရာကိုပုံမှန်ဟု လက်ခံလိုက်ကြလိမ့်မည်ဟု မထင်ခဲ့ပေ။

(အတိုချုပ်အားဖြင့် ရှန့်ယီမေ့ သည် အခြေအနေကိုတဖြည်းဖြည်းခြယ်လှယ်ပြီး လူတိုင်းကို ယုံကြည်အောင်လုပ်ခဲ့သည်။ လုနန် သာမပေါ်လာခဲ့ပါက သူမသည် နောက်ဆုံးတွင် ဖေးကျီအန်းကိုသူမ၏ တိတ်တဆိတ် ပေးဆပ်မှုကို အသိအမှတ်ပြုအောင်လုပ်နိုင်ခဲ့လောက်သည်။)

ရှန့် မိသားစုသည် သူတို့၏သမီးသည် ဖေးကျီအန်းကိုတစ်သက်လုံး ပစ်မှတ်ထားနေသည်ကို သိသောကြောင့် "သူမအောင်မြင်နိုင်မလား ကြည့်ကြသေးတာပေါ့" ဟုတွေးကာ မျက်စိမှိတ်ပေးထားခဲ့ကြသည်။ ဖေးကျီအန်း လက်မထပ်သေးသောကြောင့် သူတို့သည် တစ်ချိန်ချိန်တွင် သူတို့၏သမီးကို သူတို့၏ ကလေးအတွက်ကြောင့်ဖြစ်စေ၊ အခြားအကြောင်းပြချက်တစ်ခုခုကြောင့်ဖြစ်စေ ပြန်လည်လက်ထပ်လိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ခဲ့ကြသည်။

ရှန့်ယီမင်သည် ဖေးကျီအန်းကို မူးယစ်ဆေးခတ်ခဲ့ခြင်းသည် မှားယွင်းကြောင်းနှင့် သူ့ညီမ၏ ဖောက်ပြန်မှုသည် အမှားတစ်ခုဖြစ်ကြောင်းသိခဲ့သည်။ သို့သော် သူမသည် ဖေးကျီအန်းကို အလွန်ချစ်မြတ်နိုးစွာဖြင့် စောင့်ဆိုင်းနေပြီး ဆယ်နှစ်ကျော်ကြာတိုင်အောင် သူ၏အချစ်ကို ဘယ်တော့မှမရရှိခဲ့ဘဲ အပြစ်ဖြေရန်ကြိုးစားနေသည်ကို မြင်သောအခါ သူသည်မတရားဟုခံစားခဲ့ရသည်။ သူသည် "မင်းကခြေတစ်ဖက်ဆုံးရှုံးခဲ့ရပေမယ့် သူမကတော့အချစ်ကိုဆုံးရှုံးခဲ့ရတာ" ဟုတွေးကာ ထိုခေတ်ကအတွေးအခေါ်တစ်ခုကို ထင်ဟပ်စေခဲ့သည်။

ကောလာဟလများနှင့်ပတ်သက်၍ မည်သူကဖြန့်ဝေခဲ့မည်ဟုထင်ပါသနည်း။ ရှန့်ယီမေ့နှင့် သူမ၏ သူငယ်ချင်းများဖြစ်သည်မှာ သေချာသည်။ သူတို့သည် ဖေးကျီအန်းထံသို့ ဘယ်တော့မှ မရောက်နိုင်ဘဲ ဖေးကျန့် ထံသို့သာရောက်နိုင်ဖွယ်ရှိသည်။ သို့သော် ဖေးကျန့် သည် သူ၏ဖခင်နှင့်မရင်းနှီးဘဲ သူ့ကိုကြောက်ရွံ့ခဲ့ပြီး ထိုအချက်ကိုအစပိုင်းတွင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မရှင်းပြခဲ့မိ။

လုနန်၏ ရောက်ရှိလာမှုနှင့်အတူ အရာအားလုံးပြောင်းလဲသွားပြီး ဟန်ချက်ညီမှုပျက်ပြားသွားခဲ့သည်။ ရှန့်ယီမေ့၏ စောင့်ဆိုင်းခြင်း နည်းဗျူဟာသည် ဆက်မတည်တံ့နိုင်တော့ဘဲ ဖေးမင်ရှ၏ လှပသော CP စိတ်ကူးယဉ်မှုသည်လည်း ပျက်စီးသွားခဲ့သည်။ ဖေးမင်ရှသည် ဆက်လက်မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ သူမ၏ အစ်ကိုရှေ့တွင် ထုတ်ဖော်ပြောဆိုလိုက်သည်။ ထိုအချိန်မှသာ ဖေးကျီအန်းသည် လူတိုင်းကဘာတွေတွေးနေခဲ့ကြသည်ကို သိရှိခဲ့သည်။ သူ နားမလည်ခဲ့သော်လည်း သူအလွန်အံ့ဩတုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။

ပြီးတော့ ရှန့်ယီမေ့ ကတော့ အနည်းငယ်အစွဲအလမ်း လွန်တတ်သူတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။