စဉ်းစားဖို့ အချိန်ပေးပါတယ်
Vol. 36 Ch. 543
“ဘာလို့လဲ ဒါရိုက်တာကျန်း”
လင်းချွမ် ပြန်မေးလိုက်သည်။
ကျန်းပြောင် လက်ယမ်း၍
“အဲ့တာက ဒီအတိုင်း စကား နည်းနည်းပါးပါးနဲ့ ရှင်းပြလို့ မရဘူး။ အကြီးအကဲကျောက်ကို အရင် ပြောပြပါမယ်”
ထို့နောက် ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် အစည်းအဝေးခန်းထဲသို့ ဝင်သွားလေ၏။
ကျန်းပြောင်ကိုယ်တိုင်လည်း နားမလည်နိုင်ပေ။
အရင်က ခေါင်းဆောင်များ ထိုသို့လာလည်လျှင် ကြိုအသိပေးပြီး နှုတ်ဆက်ရန် ပြင်ဆင်ထားလေ့ ရှိပါသည်။
သို့ရာတွင် ယနေ့ည၌ ရုတ်တရက် ခေါင်းဆောင်များ ရုတ်တရက် ရောက်လာနေ၏။
ရဲစခန်းဝင်ပေါက်ရှေ့အထိ ရုတ်တရက် ရောက်လာပြီး လင်းချွမ်ကိုသာ ရှာနေကြသည်။
ဘုရားရေ။
ဒီကောင်လေး လင်းချွမ်က တကယ် အန်လင်းရဲ့ ရတနာပဲ။
ဒီလူကြီးတွေ ငါ့ရတနာကို လုဖို့ ကြံနေတာလား။
တကယ်ဆိုရင်လည်း ဘယ်တတ်နိုင်မလဲ။
ကျန်းပြောင် အထဲဝင်၍ တင်ပြပြီးနောက် အမြန် ပြန်ထွက်သွားပြန်သည်။
သူ့အရှိန်ကို လင်းချွမ် အလွန် အံ့ဩသွားမိသည်။
သူ့အစွမ်းလား။
လင်းချွမ်ပြုံးကာ အစည်းအဝေးခန်းထဲ ပြန်ဝင်သွား၏။
ကျောက်ဝေကျန် သူ့ကိုကြည့်၍ ရယ်မောကာ
“လင်း မင်းကို သဘောကျတာ ငါတစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘူးပဲ”
လင်းချွမ် မှင်တက်သွားပြီး
“သဘောကျပေးတာ ကျေးဇူးပါဗျာ”
မကြာမီ ကျန်းပြောင်မှ အကြီးအကဲတစ်ဦးကို ခေါ်ကာ ရောက်လာသည်ကို တွေ့ရသည်။
ထိုလူမှာ မျက်နှာရှည်ရှည်၊ အရပ် (၁၈၀) စင်တီမြင့်ပြီး အသက် (၆၀) ဝန်းကျင်ရှိ၍ ကျောက်ဝေကျန်နှင့် ဆင်သော်လည်း သူ့ထက်တော့ အနည်းငယ် ပိုငယ်၏။ ဆံပင်တိုတိုမှာ နက်နေဆဲဖြစ်ပြီး ကျက်သရေရှိသော အသွင်အပြင် ရှိသည်။
ကျောက်ဟိုင်ဖျင်ပြောသည့် အကြီးအကဲဝမ် ဖြစ်ပေမည်။
လင်းချွမ် တစ်ယောက်တည်း တွေးနေမိ၏။
“အကြီးအကဲကျောက် ဟိုင်ဖျင်နဲ့ ကျွန်တော်တို့ အရေးကြီးတာဝန် ထမ်းဆောင်နေတုန်း ဒီလို နောက်ကွယ်က ခိုးလာမယ်လို့ မထင်ထားဘူး”
ဝမ်အန် အစည်းအဝေးခန်းထဲ ဝင်လာပြီး ကျောက်ဝေကျန်ကို တွေ့သည်နှင့် ပြောလေသည်။
ကျောက်ဝေကျန် တစ်ချက် ရှုံ့သွားပြီး
“အကြီးအကဲဝမ် အဲ့လောက် ရက်ရက်စက်စက်တွေ မပြောပါနဲ့။ ခိုးလာတယ်တဲ့လား”
ဝမ်အန် နှာခေါင်းရှုံ့၍
“ဒါဆို ဒီလောက် အရေးကြီးတဲ့နေ့မှာမှ ဘာလို့ ရောက်လာတာလဲ”
“ဒီခရီးက ကျွန်တော့်လက်ထောက် စီစဉ်တာလေ။ ခင်ဗျားတို့ တာဝန်နဲ့က တိုက်ဆိုင်သွားတာပေါ့”
ကျောက်ဝေကျန် ခပ်အေးအေး ရှင်းပြ၏။
ထိုအကြီးအကဲ (၂) ဦးစလုံးမှာ ဩဇာအာဏာ ပြည့်စုံသူများ ဖြစ်လေသည်။
ဝမ်အန် ပြုံး၍ အခန်းထဲ ဝေ့ကြည့်လိုက်သောအခါ အခြားလူများ အလိုက်တသိ ထွက်သွားကြ၏။
အထဲတွင် လင်းချွမ်၊ ကျောက်ဝေကျန်၊ ဝမ်အန်တို့သာ ကျန်ခဲ့သည်။
ဝမ်အန်လည်း ထိုင်ခုံတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သောအခါ (၃) ယောက်သား တြိဂံပုံစံ ဖြစ်သွား၏။
ထို့နောက် လင်းချွမ်ကိုကြည့်၍ နွေးထွေးစွာ ပြုံးလျက်
“လင်း မင်္ဂလာပါ။ ကျွန်တော်က ပြည်သူ့လုံခြုံရေးအဖွဲ့က ဝမ်အန်ပါ”
“မင်္ဂလာပါ အကြီးအကဲဝမ်”
လင်းချွမ် မတ်တပ်ရပ်ကာ တလေးတစား နှုတ်ဆက်၏။
ဝမ်အန်မှာ ကျောက်ဝေကျန်ကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်ပြီးမှ လင်းချွမ်အား ဝမ်းသာစွာဖြင့်
“လင်း အကြီးအကဲကျောက်က မင်းနဲ့ တွေ့ဖို့ ချိန်းထားတယ်ဆို”
လင်းချွမ် ဘာပြန်ဖြေရမည်မသိ ဖြစ်သွား၏။
ထို့နောက် ကျောက်ဝေကျန်အား လှမ်းကြည့်မိသည်။
ထိုစဉ် ကျောက်ဝေကျန်မှ အစားဝင်ဖြေပေးလေသည်။
“အကြီးအကဲဝမ် ဒီတစ်လော လင်းချွမ်ကို မျက်စိကျနေတာတော့ အမှန်ပါပဲ။ သူ့လို အရည်အချင်းရှိတဲ့သူမျိုး ကျွန်တော်တို့ အမျိုးသား လုံခြုံရေးအဖွဲ့မှာ လိုအပ်နေပါတယ်”
ဝမ်အန် မျက်ခုံးပင့်လျက် ကြည့်နေ၏။ ထို့နောက် ရုတ်တရက် ထ၍
“လင်း အမှန်အတိုင်းပြောရရင် မင်းက ပြည်သူ့လုံခြုံရေးအဖွဲ့နဲ့ဆို ပိုသင့်တော်မှာ”
“အကြီးအကဲဝမ် သူက အခု ပြီးပြည့်စုံတဲ့ အေးဂျင့်နော်။ ခင်ဗျားလည်း သတိထားမိမှာပါ”
ကျောက်ဝေကျန်မှာတော့ လုံးဝ ဂရုစိုက်ပုံ မပေါ်ပေ။
ဝမ်အန် ရယ်မော၍
“အကြီးအကဲကျောက် ကျွန်တော်က လင်းရဲ့ နောက်ခံတွေအားလုံး စုံစမ်းပြီးပြီ။ အမှုတွေ အများကြီး ဖြေရှင်းဖူးတယ်ဆိုတော့ အေးဂျင့်ဖြစ်ဖို့ အကောင်းဆုံးပဲလေ။ ပြည်သူ့လုံခြုံရေးအဖွဲ့ဝင် ဖြစ်ဖို့ ကံကိုပါလာတာ”
“ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ ပိုပြီး လိုအပ်နေတယ်”
ကျောက်ဝေကျန် ခိုင်မာစွာ ပြောလိုက်သည်။
ထိုသို့ ငြင်းခုံမှုကြားတွင် လင်းချွမ် မနေနိုင်တော့ဘဲ
“အကြီးအကဲတို့…”
နှစ်ယောက်စလုံး သူ့ကို လှည့်ကြည့်ကြသည်။ အကြည့်များမှာ စူးရှ၍ လင်းချွမ် လန့်သွား၏။
“လင်း ဘယ်လိုတွေးမိလို့လဲ”
ဝမ်အန် လေသံပြောင်းကာ မေးလိုက်သည်။
“စိတ်ထဲရှိတဲ့အတိုင်းသာ ပြောပါ လင်း”
ကျောက်ဝေကျန်မှလည်း အားပေး၏။
လင်းချွမ် ခဏစဉ်းစားပြီးနောက်
“နှစ်ဘက်စလုံးက သဘောကျပေးတာကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ကျွန်တော် စိတ်ကို မပြင်ဆင်ရသေးလို့ပါ”
“ဘာမှ မတွေးမိသေးဘူးလား”
ဝမ်အန်ပြုံး၍ လင်းချွမ်ပုခုံးအား ပုတ်ကာ
“အချိန်ယူပါ။ ရတယ်။ ပြည်သူ့လုံခြုံရေးအဖွဲ့က အချိန်မရွေး ကြိုဆိုပါတယ်”
“အမျိုးသားလုံခြုံရေးအဖွဲ့ကလည်း သင့်တော်တယ်နော်”
လင်းချွမ် ပြုံး၍သာ ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်ရသည်။
ထိုည၌ (၃) ယောက်သား စကားအေးဆေး ဆက်ပြောကြပြီး အတော်လေး ရင်းနှီးလာကြသည်။
ဒီထက်ကြာလျှင် မိတ်ဆွေရင်းများအထိ ဖြစ်နိုင်၏။
…
ညမှာ အတော်လေး ညဉ့်နက်နေလေပြီ။
အင်တာပိုမှ ဦးဆောင်သည့် ပိုင်ရှန်အုပ်စုကို ဖျက်ဆီးမည့် လုပ်ငန်းစဉ်လည်း အပြီးသတ် အောင်မြင်ကာ သူဌေးကျောက်အပါအဝင် ခေါင်းဆောင်ပိုင်းအားလုံး ဖမ်းမိသွား၏။
လင်းချွမ်အဖွဲ့လည်း အတော်လေး စိတ်လှုပ်ရှား ပျော်ရွှင်နေကြသည်။
ထိုထဲတွင် အရေးပါသူတစ်ဦးမှာ ရှဉ့်ဖြစ်၏။
သူ လင်းချွမ်ကို ဝမ်းသာအားရ စာလှမ်းပို့လေသည်။
“လင်းယုန် ကျွန်တော်တို့ လုံးဝအောင်မြင်သွားပြီ။ အခု ပြန်လာနေပြီနော်”
“တော်တယ်။ ပင်ပန်းသွားပါပြီ”
“နောက်တစ်ခေါက်ရော ထပ်ပူးပေါင်းရနိုင်သေးလား”
“ဒါပေါ့”
လင်းချွမ် ရယ်မော၍ ပြန်ဖြေ၏။
“ဒါနဲ့ ကျွန်တော် တာဝန်ပြီးမြောက်လို့ ခွင့်ရထားတယ်။ လင်းယုန်ဆီ လာလည်လို့ရမလား”
“ရတာပေါ့ဗျာ”
လင်းချွမ် ဝမ်းပန်းတသာ ဖိတ်ခေါ်လေသည်။
“ခင်ဗျားက ဘယ်နားမှာလဲ”
“အန်လင်းမှာပါ”
“အန်လင်းလား”
သူ ခဏမှင်တက်သွား၏။
လင်းချွမ်နဲ့ နေရာတူတာလား”
“ဟက်ကာနတ်ဘုရားနဲ့ မြို့အတူတူပဲနော်။ သူ့ကို သိလား”
လင်းချွမ် ပြုံးကာ
“ကျွန်တော်က လင်းချွမ် ဖြစ်နေမယ်ရော တွေးဖူးလား”
“ဘယ်လို”
ရှဉ့် စွံ့အနေလေ၏။
ထို့နောက် ကိစ္စအရပ်ရပ်ကို ပြန်တွေးရင်း သဘောပေါက်လာတော့သည်။
ဒါကြောင့်လည်း ဟက်ကာနတ်ဘုရားလို့ ခေါ်ကြတာကိုး။