အခန်း (၁၅၃)

ကျီဖေးသည် ရုတ်တရက်ထွက်လာရာ ဖုန်လီအားဒေါသထွက်သွားသည်။

သူ့ခေါင်းကိုင်သားကို အပြင်းအထန်အကာအကွယ်ပေးခဲ့တာ ထင်ရှားသည်။

"မင်းဘာတွေ အရူးထနေတာလဲ၊ အဲဒါ ငါ့ သားဖြစ်နိုင်ပါ့မလား"

ကျီဖေးက နှုတ်ခမ်းစူပြီး [ဒါက ခေါင်းကိုင်သားပဲ၊ အဲဒါ!]

ချင်မိသားစု ရယ်မောနေခဲ့သည်။ ရလဒ်အနေနဲ့ ဖုန်လီက သူမကိုရယ်မောပြီး ဒေါသတကြီးပြန်ပြောသည်။

"နင် ငါ့သားကို သံသယရှိနေတယ်လို့မပြောနဲ့၊ ငါ့သား တစ်ခုခုလိုချင်ရင် ငါ ပေးမှာမဟုတ်ဘူးလား။ သူ ဘာလို့ ခိုးရမှာလဲ။"

[အဲဒီလို မျက်ကန်းအချစ်ခံရပေမယ့် သူ ရှင့်ကို မမေးရဲဘူး။ သူလုပ်လိုက်တာနဲ့ ယုလောင်ရှစ်က သူ့လောင်းကစားလုပ်တာကိုသိရင် သူပြဿနာတတ်မှာစိုးလို့လေ။]

"အိုး ဖုန်လီ၊ စိတ်တော့မဆိုးနဲ့။ ရဲတွေတောင် စုံစမ်းစစ်ဆေးတဲ့အခါ လူတိုင်းကိုသံသယဝင်ရတာပဲလေ၊ ငါတို့ဖေးဖေးက နင့်သားကို မသိဘူးလေ သူ မှန်းဆရုံပါ။ လန်ကျွယ် နင့်အခန်းကိုမဝင်ဖူးဘူးဆိုတဲ့သက်သေရှိလို့လား?" မားမားချင် အေးအေးဆေးဆေး ပြောလိုက်တယ်။

မားမားချင်၏စကားကြောင့် ဖုန်လီ ပြောစရာစကားမဲ့သွားခဲ့သည်။

ထိုအချိန် သူ စွင်းမန်နှင့် လန်ကျွယ်အား အခန်းထဲသို့အတူတူခေါ်ဆောင်ခဲ့ပြီး စွင်းမန်အား အင်အားပြလိုသောကြောင့် စွင်းမန်ကိုသာအဓိကအာရုံစိုက်ခဲ့သည်ဟုဆိုရမည်။

လန်ကျွယ်ကတော့ အဲဒီအချိန်မှာ သူ ဘာလုပ်နေလဲဆိုတာကို သူမ တကယ်မမှတ်မိဘူး။

ဖုန်လီ ခေတ္တမှိန်းနေသော်လည်း တစ်စုံတစ်ခုကိုအမြန်ပြန်သတိရသွားပုံရပြီး "ကောင်းပြီ၊ မယုံရင် အဖြစ်မှန်ကိုပြောကြတာပေါ့၊ အဲဒီတုန်းက စွင်းမန်က အိတ်ရယ် လွယ်လွယ်နဲ့ ဖုံး လို့ရတဲ့အဝတ်အစားတွေဝတ်ထားပေမယ့် လန်ကျွယ်ကတော့ ရိုးရိုးဘတ်စကတ်ဘောဝတ်စုံပဲဝတ်ထားတာ။ လူတိုင်းရှေ့မှာ ငါ့လည်ဆွဲကို သူ ဘယ်လိုလုပ်ခိုးသွားနိုင်မှာလဲ။"

ဒါကိုကြားတော့ ချင်မိသားစုက မြင်ကွင်းကိုသေသေချာချာ တွေးကြည့်သည်။ ထိုပုလဲဆွဲကြိုးအရှည်သည် မည်သည့်နေရာတွင်ပင်ဝှက်ထားပါစေ၊ အားလုံးကြိုးစားရှာနေချိန်မှာ ဘယ်သူမှမမြင်ဘူးဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဟုထင်မြင်မိသည်။

လည်ဆွဲပျောက်ဆုံးသွားပြီးနောက် လူတိုင်း ၎င်းကိုရှာဖွေရန် အလွန်စိုးရိမ်ခဲ့ကြပြီး မည်သူမျှမကန်းကြချေ။ တကယ်လို့လန်ကျွယ်ဆီမှာသာဆိုရင်၊ ရှာရတာတော်တော်လေးလွယ်သွားပေလိမ့်မည်။

ဒါကိုတွေးရင်း၊ ချင်မိသားစုသည် ကျီဖေးကလွဲလို့ ဘယ်သူကမှ ပါဝင်ပတ်သက်မှုမရှိဘဲ ဒီအမှုကိုဘယ်လိုဖြေရှင်းရမလဲဆိုတာတွေးပင်မတွေးနိုင်ခဲ့ချေ။

ကံကောင်းထောက်မစွာ၊ ကျီဖေးလည်း အတော်လေးသိချင်နေခဲ့သည်။

[သူ အဲ့လောက်ငြင်းနေတာ၊ သူ တကယ်ခိုးသွားတာဟုတ် မဟုတ် စစ်ဆေးကြည့်ရအောင်။ ခဏလေး!]

ကျီဖေး၏အတွင်းစိတ်သံမှာ ရုတ်တရက်ထွက်ပေါ်လာပြီး ချင်မိသားစုအား ထိတ်လန့်သွားသည်။

[အမလေး ဗုဒ္ဓါ! အမလေး ! ဗုဒ္ဓါ! အဲ့သလိုကြီး]

ချင်မိသားစု : ဘာလဲ ? ဘာလဲ ? ဘာလဲ ? ဘာလို့ ရုတ်တရက် အာမေဍိတ်တွေ ထွက်လာရတာလဲ ?

လူတိုင်း ကျီဖေးအား တိတ်တဆိတ်စိုက်ကြည့်နေကြပြီး ဖုန်လီ ၏လည်ဆွဲကို စိုက်ကြည့်နေသည်ကိုမြင်လိုက်ရချိန်မှာ သူမ၏ သူငယ်အိမ်တွေတုန်လှုပ်သွားပုံရပြီး ဖုန်လီ၏ ပုလဲတွေကိုအမြဲတစေ ဆုပ်ကိုင်ထားတဲ့လက်တွေကိုကြည့်ပြီး၊ ထို့နောက် ဖုန်လီကိုင်ဆောင်ထားတဲ့ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကိုကြည့်နေသည်အားတွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုအကြည့်များသည် ချင်မိသားစုအား သိချင်စိတ်ဖြင့် သတ်လုနီးပါးပင်။

ဘေးဥပဒ်မှ ကျဉ်းမြောင်းစွာလွတ်မြောက်သွားသည့် လေသံဖြင့် ကျီဖေး၏အတွင်းစိတ်က အော်ဟစ်သံကိုသာကြားလိုက်ရသည်- [ကံကောင်းလို့၊ ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ ဖုန်လီ သူဝင်လာချိန်မှာလက်ဆွဲနှုတ်ဆက်ဖို့ မစဉ်းစားမိလောက်အောင် မာနကြီးခဲ့လို့သာပဲ မဟုတ်ရင် ငါတို့မိသားစုတစ်ခုလုံး ဒုက္ခ ရောက်သွားလိမ့်မယ်။]

ချင်မိသားစု : ဟင် ??

[ဒီလောက်စျေးကြီးတဲ့ ပုလဲလည်ဆွဲက ဒီလိုနေရာမျိုးမှာရှိနေမယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်မှာလဲ။]

ချင်မိသားစု - ငါတို့ဘာလို့ ဒီလို စိတ်မသန့်ဖြစ်နေမိတာလဲ ?? အတိအကျ ဘယ်လိုနေရာမျိုးလဲ ??

[လန်ကျွယ်က Gay မဖြစ်နိုင်ဘူးလား၊ သူ့ကိုယ်သူ နားမလည်နိုင်တာများ ဖြစ်နေမလား။]

တုံ့ပြန်မှုနှေးကွေးသွားသော ချင်မိသားစုဝင်များ- ... ခဏလေး... ဘာလဲ ?!

ဤသော့ချက်စာလုံးများကိုနိဂုံးချုပ်ရန် ၎င်းတို့တွင်လုံလောက် သော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာပြင်ဆင်မှုမရှိပုံမပေါ်ပေ။ လျင်မြန်သော တုံ့ပြန်မှုရှိသည့် ချင်မိသားစုဝင်များ- !!!!

မဟုတ်ဘူး... အားလုံးလား ? ထိုပုလဲတစ်လုံးစီသည် ယွမ်တစ်ဒင်္ဂါးခန့် ကြီးမားသည်၊ ၎င်းတို့သည် နှစ်ဆယ် သို့မဟုတ် သုံးဆယ်ခန့်ရှိသည်မဟုတ်ပါလား။ မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ ဒါ လုံးဝမဖြစ်နိုင်ဘူး။

[အို..အဲဒါက ငါ့ကို သေအောင်လန့်စေတယ်။ မဖြစ်နိုင်ဘူးဆိုတာ ငါ သိတယ်။]

လူတိုင်းသည် ဤရိုင်းစိုင်းသောထင်မြင်ယူဆချက်ကြောင့် ဆို့နင့်လုနီးပါး ချက်ချင်းသက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။ လည်ဆွဲတစ်ကုံးကိုခိုးယူဖို့ ဘယ်ယောက်ျားက ဒီလိုမျိုးလုပ်နိုင်မှာလဲ။ ကျီဖေး မှားမြင်တာပဲဖြစ်ရမယ်။

[အများကြီးပဲ၊ အဲဒါတွေကို အကုန်လုံး အဲဒီထဲမှာထည့်ထားဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ကျန်တစ်ပိုင်းကို G-string ဝတ်ထားသလိုမျိုး သူ့ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ချိတ်ထားတာ၊ အဲဒါကြောင့် မမြင်ရတာ့... အာ့၊ ငါ့ဦးနှောက်၊ တွေးနေတာကို အခုရပ်လိုက်။ အဲဒီမြင်ကွင်းကို ငါ မတွေးခဲ့မိဘူး၊ ငါက အပြစ်ကင်းစင်သူတစ်ယောက်ပဲ။ ချက်ချင်းပျောက်သွားစမ်း။]

ချင်မိသားစု : ... အရမ်းနောက်ကျသွားပြီ၊ သူတို့ရဲ့ ဦးနှောက်အမြန်နှုန်းကို ထိန်းချုပ်နိုင်ပါသလား ? ပြီးတော့ ဦးနှောက်က အ ဆိုးမြင်ဆိုတာကို နားမလည်ဘူး။ တစ်ခုခုကိုမစဉ်းစားဖို့ ပြောရင် သေချာပေါက်စဉ်းစားမိလိမ့်မယ်။

ဟင့်အင်း၊ မြန်မြန်ပျောက်သွား ~

ပုလဲလည်ဆွဲကိုရှာတွေ့တုန်းက နွေးနေတုန်းပဲလို့ စောစောက ပြောခဲ့တဲ့ ဖုန်လီ ၏စကားကို ရုတ်တရက်သတိရသွားကြသည်။

နွေးရုံတင် ဘယ်ကမလဲ...

အားလုံး ဖုန်လီလည်ပင်းပေါ်က ပုလဲလည်ဆွဲကိုရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာလား၊ ဒါမှမဟုတ် အလင်းရောင်သက်ရောက်မှုလား။ ထိုပုလဲများသည် အနည်းငယ် အဝါရောင်တောက်နေသယောင်ယောင်...

လူတိုင်း၏မျက်နှာပေါ်မှ ရောင်စုံအမူအရာများကိုရုတ်တရက်မြင်လိုက်ရသဖြင့် ထိတ်လန့်သွားသလိုမျိုး ဖုန်လီ မကျေမနပ်ဖြစ်သွားသည်။

"နင်တို့ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။ ငါပြောပြီးတာတောင် လန်ကျွယ်ကို မယုံကြသေးဘူးလား။"

မိဘတွေက ကိုယ့်ကလေးမှာဘာအမှားအယွင်းမှ ရှိလာမှာကို ဘယ်တော့မှမယုံသလိုပင်၊ ဖုန်လီက ဒါကို လုံးဝမယုံချေ။

နောက်ဆုံးတွင် ချင်မိသားစုသည် ဖုန်လီအားစာနာစိတ်အရိပ် အမြွက်ပြကာ စေ့စေ့ကြည့်သည်။

ဖုန်လီသည် ပိုစိတ်ရှုပ်လာကာ အထူးသဖြင့် သူမ၏လည်ဆွဲကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်ကိုသတိပြုမိသည်။ လည်ဆွဲကိုထိဖို့ သူ့လက်ကို အလိုလိုမြှောက်လိုက်သည်။

ထိုစဉ် လူတိုင်း၏သက်ပြင်းချသံကို သူမကြားလိုက်ရသည်။

ဒီမိသားစု ဘာဖြစ်နေတာလဲ ?

[သူ အဲဒါကို ကိုင်တုန်း၊ တကယ်ထိနေတုန်းပဲ။ ဘယ်လောက်ဝမ်းနည်းစရာကောင်းလိုက်လဲ~]

ချင်မိသားစု၏မျက်လုံးများသည် ပိုသနားစရာကောင်းလာသည်။

အထူးသဖြင့် သူမအားနှစ်အတော်ကြာသိကျွမ်းခဲ့သည့် မားမားချင်သည် ၎င်းအားယုံကြည်ရန် တွန့်ဆုတ်သွားသလိုခံစားခဲ့ရသည်။

သို့သော် သူမကိုသတိပေးရန် နည်းလမ်းမရှိပေ၊ သူတို့သည် သူမအတွက် နှလုံးသားထဲ တိတ်တဆိတ်ငိုကြွေးနေရုံသာတတ်နိုင်သည်။

[စဉ်းစားကြည့်စမ်း၊ ဒီလည်ဆွဲကို အစက ခင်ပွန်းဟောင်းကဝယ်ခဲ့တာ။ ပိုင်ဆိုင်မှုက ခင်ပွန်းဟောင်းရဲ့ဘက်မှာရှိတယ်။ ကွာရှင်းတုန်းက သူမက အဖိုးမဖြတ်နိုင်တဲ့လည်ဆွဲကိုသိမ်းသွားချင်တယ်၊ သမီးဖြစ်သူကို အုပ်ထိန်းဖို့မတိုက်ခိုက်သရွေ့ လည်ဆွဲက သူ့အတွက်ဖြစ်မှာပါလို့ ခင်ပွန်းဟောင်းကပြောလိုက်တာနဲ့ သူ မဆိုင်းမတွ သဘောတူလိုက်တယ်..]

ချင်မိသားစုသည် ဒီလည်ဆွဲထံ ဒီလိုလျှို့ဝှက်ဇာတ်လမ်းမျိုးရှိလာမည်ဟုလမမျှော်လင့်ထားပေ။ ဖုန်လီအပေါ် သူတို့၏စာနာ စိတ်က ချက်ချင်းဆိုသလိုပျောက်ကွယ်သွားသည်။

"ဟေ့ နင်တို့ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ၊ ဘာလို့ ငါ့ကို ဒီလိုကြည့်နေတာလဲ" ဖုန်လီ နောက်ဆုံးတွင် သူတို့၏အကြည့်အောက်တွင် စိတ်မသက်မသာခံစားလိုက်ရသည်။

"အရာတွေကိုဖုံးကွယ်ဖို့ နည်းလမ်းတွေများလွန်းတယ်။ သူ နည်းနည်းပါးပါးဝတ်ထားလို့ ဖုံးကွယ်လို့မရဘူးလို့ ငါတို့ မပြောနိုင်ဘူးလေ" ဟု မားမားချင် ပြတ်ပြတ်သားသားပြော သည်။

[အယ် ? မားမားချင်လည်း အဲဒီနည်းလမ်းကိုတွေးကြည့်ဖူးတာမျလား။]

မားမားချင်သည် ချက်ချင်းပင် ရင်ထဲမကောင်းဖြစ်လာသည်။ ဟင့်အင်း၊ သူ မတွေးဖူးဘူး!

ပါးပါးချင် မြန်မြန်ချောင်းဆိုးပြီး "ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတို့က အခင်းဖြစ်တဲ့နေရာမှာမရှိဘူး၊ ဒါကြောင့် ငါတို့ မဆုံးဖြတ်နိုင်ဘူး"

"အားလုံး !" ဖုန်လီ ဒေါသထွက်သွားသည်။

"ကျနော့်အမြင်အရတော့ သူတို့လမ်းခွဲလိုက်ပြီဆိုတော့ အခုချိန်မှာတော့ သူတို့က လုံးဝအဆက်အစပ်မရှိတဲ့လူတွေဖြစ်နေပါပြီ။ သူ့ကို ဒုက္ခပေးစရာမလိုတော့ပါဘူး"

ချင်ကျောက် စိတ်မရှည်စွာပြောလိုက်သည်။

"ဟမ့် ! သူခိုးယူတဲ့အတွက် အပြစ်ရှိတယ်လို့ခံစားမိလို့ လမ်းခွဲခဲ့ကြတာပါ။ ဒါပေမယ့် လန်ကျွယ်က သူ့ကိုအရမ်းချစ်ပြီး သူနဲ့ အတူနေချင်တုန်းပဲ၊ သူ့ကို နေ့ရောညပါလွမ်းနေခဲ့တာ..."

[ဟုတ်တယ် သူက နေ့ရောညပါချည်နှောင်ချင်နေလိမ့်မယ်။ နောက်ဆုံးတော့၊ သူ့ကိုလောင်းကစားအကြွေးတွေဆပ်ဖို့ ကူညီပေးခဲ့တဲ့ သူက မရှိတော့ဘူးလေ။ သူ ပြန်မရရင် ယုလောင်ရှစ်ရဲ့နှာခေါင်းအောက်မှာ လောင်းကစားကိုဘယ်လိုဆက်လုပ်မလဲ ? ကံမကောင်းစွာပဲ၊ ဒီအချက်အလက်အားလုံးကို တခြားတွေဆီကနေ သွယ်ဝိုက်ပြီးမသိနိုင်ဘူး။ လန်ကျွယ်နဲ့တွေ့ရင်၊ သူ အခုထိ လောင်းကစားအကြွေးတွေ ကျန်နေသေးလားဆိုတာ သေချာစစ်ဆေးကြည့်ရမယ်။]