Chapter 65

စတော်ဘယ်ရီလို နီရဲနေသည့် မျက်နှာပိုင်ရှင် သို့သို့ကလည်း ကောက်ရိုးဦးထုပ်လေးကို ဆောင်းလျက် သူ့အဘွား၏ ကျောပေါ်ရှိ ခြင်းတောင်းထဲတွင် နို့ပုလင်းကို ကိုင်ထားရင်း လိုက်လာသည်။ သူ့အမေကို မြင်သည့်အခါ ထခုန်ပြီး နှုတ်ဆက်လိုက်သေး၏။ သို့သော် သူ့အမေက သူ့ကို ကြည့်မနေသည့်အတွက် ခုန်ပေါက်ခြင်းကို ရပ်တန့်ကာ နို့ကိုသာ မြန်မြန် သောက်နေလိုက်သည်။ ထိုနို့တစ်ပုလင်း ကုန်လျှင် အိမ်ပြန်ရတော့မည်ဟု တွေးနေဟန်ပင်။

အားလုံး၏ တစ်ယောက်တစ်ပေါက် ရှင်းပြမှုကြောင့် ချင်းရှန်းလည်း ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အားလုံးကို အကျဉ်းချုံး သဘောပေါက်သွားသည်။ သူမက လက်ကောက်ဝတ်သွေးကြောကို စမ်းသပ်ကြည့်ပြီးနောက် အပူချိန်နှင့် သွေးပေါင်ချိန် တိုင်းလိုက်၏။

“ချိုချဉ်တစ်လုံးလောက် စားလိုက်ရင် ရပါတယ် ...”

အံဆွဲထဲတွင် ချိုချဉ်အနည်းငယ် ထည့်ထားသည့်အတွက် အဆင်သင့် ဖြစ်သွားတော့သည်။

ကျန်းယွဲ့ဟုန်က ချိုချဉ်ကို ယူကာ ပါးစပ်ထဲသို့ ဂရုတစိုက် ထည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာ အသွေးအယောင်လည်း သိသိသာသာ ကောင်းမွန်လာ၏။

သူမသည် အသက် ၃၄ နှစ်သာ ရှိသေးသည်။ ဤသည်မှာ အမျိုးသမီးတစ်ဦးအဖို့ အကောင်းဆုံးအရွယ်ဟုပင် ဆိုရနိုင်ပေသည်။ သို့သော် နှစ်ပေါင်းများစွာ ပင်ပန်းဆင်းရဲခဲ့ရသည့်အပြင် အိမ်ထောင်ရေး ကံမကောင်းမှုတို့ကြောင့် တက်ကြွလန်းဆန်းခြင်း အလျဉ်းမရှိတော့သဖြင့် အသက် ၄၀ ဝန်းကျင်ဟုပင် ထင်နေရသည်။

“ယွဲ့ဟုန်ကျဲ ပူရင် ခေါင်းပေါင်းကို ချွတ်ပြီး စားပွဲပေါ် တင်ထားလိုက်လေ ...”

ချင်းရှန်းက ဘာကြောင့် အပူချိန် ၄၀ ဒီကရီ ရှိသည့် နေ့မျိုးတွင်ပင် ခေါင်းပေါင်း ပေါင်းနေသေးကြောင်း နားမလည်နိုင်ခဲ့ချေ။

“ကိစ္စမရှိပါဘူး ...”

ကျန်းယွဲ့ဟုန်က တုန့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။

ချင်းရှန်းက သူမ ရှက်နေသောကြောင့် ဖြစ်ရမည်ဟု တွေးမိလိုက်သည်။ လေအေးများ ဝင်လာစေရန်အတွက် အင်္ကျီ၏ အပေါ်ဆုံးကြယ်သီးနှစ်လုံးကို ဖြုတ်လိုက်ပါလားဟုပင် ပြောချင်သည့်အတွက် အားလုံးကို အပြင် ထွက်သွားပေးရန် ပြောလိုက်သည်။

“ယွဲ့ဟုန်ကျဲက သက်သာသွားပါပြီ .. အားလုံးပဲ အရင် ပြန်နှင့်လိုက်ကြပါ ...”

ထိုစကား ကြားကာမှ အားလုံးလည်း စိတ်အေးသွားကြတော့သည်။ သူတို့၏ ကလေးများလည်း ကျောင်းမှ ပြန်လာတော့မည် ဖြစ်သည့်အတွက် အားလုံး ကိုယ့်အိမ်ကိုယ် အလျှိုလျှို ပြန်ကြတော့သည်။

“အာ ...”

သို့သို့က သူ့အမေသည် တစ်ခြားလူများကို ပြန်လွှတ်လိုက်ပြီဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်သည့်အခါ လက်ထဲမှ နို့ပုလင်းကို မြှောက်ပြလိုက်သည်။

ချင်းရှန်းကလည်း ပေါက်စလေးကို အခန်းထဲ ဝင်လာကတည်းက မြင်ခဲ့သည့်အတွက် သူမအနားသို့ အပြေးသွားကာ ပွေ့ချီ၍ နဖူးလေးကို နမ်းရင်း တင်ပါးကို ခပ်ဖွဖွ ပုတ်ပေးလိုက်သည်။

“လိမ္မာလိုက်တဲ့ ကလေးလေး ... ဘွားဘွားနဲ့ အိမ်အရင်ပြန်နှင့်လိုက်နော် မေမေက အလုပ်တွေ ပြီးသွားရင် ပြန်လာခဲ့မယ် ဟုတ်ပြီလား အလိမ္မာတုံးလေး ...”

ပေါက်စလေးမှာ စကားမပြောတတ်သေး။ သို့သော် အံ့ဩဖို့ ကောင်းစွာပင် ခေါင်းကို နှစ်ကြိမ်ဆက်တိုက် ငြိမ့်ပြ၍ ငိုယိုခြင်း အလျဉ်းမရှိဘဲ ပြန်လိုက်သွားသည်။

ချင်းရှန်းမှာ ရယ်ရမလား ငိုရမလားပင် မသိတော့။ ကလေးက လူကို နည်းနည်းလေးပင် မကပ်လှ။ တံခါးကို ပိတ်ပြီးနောက် တစ်ဖက်သို့ ပြန်လှည့်လိုက်သည့်အခါ ကျန်းယွဲ့ဟုန်သည် ခေါင်းပေါင်းကို ချွတ်ထားကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

ဒါပေမယ့် .. သူ့ခေါင်းက ဘာလို့ ကတုံး ဖြစ်နေရတာလဲ ...

ချင်းရှန်းက လူနာ၏ စိတ်ခံစားချက် မထိခိုက်သွားစေရန် အလို့ငှာ သူမ၏ အံ့ဩမှုများကို အတတ်နိုင်ဆုံး ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။

သူမကို ပိုပြီး အံ့အားသင့်စေသည်မှာ ကျန်းယွဲ့ဟုန်သည် ပိန်ပါးသည် ဆိုသော်ငြား အာဟာရ ပြတ်လပ်၍ ပိန်လှီခြင်းမျိုး မဟုတ်ပါဘဲနှင့် ထိပ်တည့်တည့်တွင် ကတုံးဖြစ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမ၏ ဆံပင် မရှိပုံမှာ သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားများ ထိပ်ပြောင်ပုံနှင့်လည်း မတူ။ ၎င်းကို မြင်သာအောင် ဖော်ပြရလျှင် ... မြက်ပင်များ ကျိုးတိကျိုးကျဲ ပေါက်နေကာ ကျန်နေရာတစ်ပြင်လုံးကို ရွှံ့တို့က နေရာယူထားသည့် မြက်ခင်းပြင်အလားပင်။

အမျိုုးမျိုးသော လေဒဏ်မိုးဒဏ်နှင့် ဓာတ်ရောင်ခြည်သင့်မှုများကို ဆိုးဆိုးဝါးဝါး ခံစားရကာ ကြမ်းတမ်းခက်ခဲစွာ နေထိုင်သူများ၌ပင်လျှင် ဤသို့ ထိပ်ပြောင်နေရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သလောက် ရှားပေသည်။

ကျန်းယွဲ့ဟုန်က အလွန် ရှက်မိလာသဖြင့် ခေါင်းပေါင်းကို နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်ပေါင်းရန် ပြင်လိုက်သည်။ အခြားလူများ၏ ထူးဆန်းသည့် အကြည့်များကို ကြောက်လှသဖြင့် ညအိပ်လျှင်ပင် ခေါင်းပေါင်းပေါင်းပြီး အိပ်သည်မှာ နှစ်ပေါင်း မနည်းလှတော့ချေ။

“ယွဲ့ဟုန်ကျဲ ..ဘာဖြစ်တာလဲ ...”

မျိုးရိုးလိုက်တာတော့ မဖြစ်နိုင်လောက်ဘူး အဒေါ်ကျန်းရဲ့ ဆံပင်အခြေအနေကတော့ ကောင်းပါတယ် အခုထိ ဦးရေပြားကို မမြင်နိုင်လောက်အောင်ကို ဆံပင်တွေ သန်နေတုန်း .. သူ့သားဆိုလည်း ဆံပင်တွေ အထူကြီးပဲ .. မျိုးရိုးကတော့ ဆံပင်ကောင်းတဲ့မျိုးရိုးလို့တောင် ပြောလို့ရတာကို ...

“မ .. မသိဘူး .. အရင်က တအားကို ပင်ပန်းခဲ့ရတော့ ဆံပင် ပါးတာပါပဲဆိုပြီး သိပ် အာရုံမစိုက်မိခဲ့ဘူး ...”

သူမက ခေါင်းငိုက်စိုက်ချကာ ဆက်ပြောလိုက်သည်။

“ဒေါက်တာရှောင်ချင်းလည်း ကျွန်မအကြောင်းကို ကြားပြီးလောက်ရောပေါ့ ကျွန်မတို့ ဇာတိက တအား ဆင်းရဲတာလေ နှစ်လလောက် ဝဝလင်လင် မစားခဲ့ရတဲ့ အချိန်တွေတောင် ရှိခဲ့တော့ .. ကလေးနို့တိုက်တဲ့ အချိန်မှာ ကျွန်မဆံပင်တွေ ဆက်တိုက်ကို ကျွတ်လာတာ နောက်ပိုင်းကျလည်း အနားယူဖို့ အချိန်ကို မရှိခဲ့တော့ ... သေချာ ဂရုစိုက်မိတဲ့အချိန်မှာ ဦးရေပြားကိုတောင် မြင်နေရပြီ ...”

ထိုခေတ်ကာလများက အရွယ်ရောက်ပြီးသူအားလုံးနီးပါးမှာ ဝလင်အောင် စားခဲ့ရသူဟူ၍ မရှိ။ ထို့ကြောင့် သားသမီးများအား နို့တိုက်သည်ကပင် နို့ရည်ကို မဟုတ်ဘဲ သွေးကို တိုက်ခဲ့ရသည်ဟု ဆိုလျှင်ပင် မှားအံ့မထင်။

သူမ၏ နီရဲနေသော မျက်ဝန်းများကို စိုက်ကြည့်ရင်း ချင်းရှန်းမှာ နောက်ထပ်မေးခွန်းများ မမေးရက်တော့ချေ။ အာဟာရပြတ်လပ်သည့်အပြင် စိတ်သောကနှင့် စိတ်ဓာတ်ကျခြင်းတို့ ပေါင်းစပ်လိုက်သည့်အခါ ဆံပင်ကျွတ်ခြင်းကို ဖြစ်ပေါ်စေတော့သည်။ ဤသည်မှာ နှောင်းပိုင်းကာလများတွင် အဖြစ်များသည့် ပြဿနာဖြစ်ကာ လုပ်ငန်းခွင်ဝင်သူတိုင်း ကြုံတွေ့ရသည်ဟုပင် ဆိုရပေမည်။ ကောလိပ်ကျောင်းသားအရွယ် လူငယ်များ၏ ဆံပင်မှာ သာမန်အတိုင်း ထူထဲသန်မာပေသည်။ သို့သော် ဘွဲ့ရ၍ အလုပ်ဝင်အပြီး တစ်နှစ်ခန့်အကြာတွင် မူရင်းဆံပင်၏ သုံးပုံတစ်ပုံခန့် ဆုံးရှုံးကြရသည်။ မည်သည့် ခေါင်းလျှော်ရည်ကို ပြောင်းသုံးပါစေ အကျိုးမထူးပေ။

ထို့အပြင် ကျန်းယွဲ့ဟုန်သည် ကလေးနှစ်ဦးကို မွေးထားရသေးရာ အနာပေါ် အနာဆင့်လိုက်ခြင်းနှင့် မခြားလှတော့ချေ။

“ကိစ္စမရှိပါဘူး ဆံပင်က ကျွတ်ပြီးရင် ပြန်ပေါက်ပါတယ် အာဟာရကို ဂရုတစိုက် ဖြည့်စွက်ပြီး အပင်ပန်း မခံဖို့ပဲ လိုတာပါ ...”

ကျန်းယွဲ့ဟုန်က ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။ ထို့နောက် တစ်ခုခု ပြောမည် ပြင်လိုက်ပြီးကာမှ ပါးစပ်ကို ပြန်ပိတ်လိုက်၏။

“ဘာလို့လဲ ...”

“မဟုတ်ပါဘူး... နေ့ခင်းပိုင်းကျ အလုပ်ကို ပြန်သွားလို့ ရလား ...”

“အရင်ဆုံး အိမ်ပြန် စားသောက်ပြီး နေ့တစ်ပိုင်းလောက် နားလိုက်ပါဦး စိတ်မပူပါနဲ့ မနက်ပိုင်း လုပ်ခဲ့တာတွေအတွက် နေ့တစ်ပိုင်းစာ လုပ်ခ ရှင်းပေးမှာပါ ...”

ကျန်းယွဲ့ဟုန်က စိတ်သက်သာရာရစွာဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူမအနေဖြင့် ပြား ၄၀ ရဦးမည် ဖြစ်သည့်အတွက် ယောက်မဖြစ်သူကလည်း မည်သည့်စကားမှ ပြောလာမည် မဟုတ်ချေ။

ချင်းရှန်းက သူမကို ကြည့်ရင်း အတွေးလွန်နေ၏။

ကျန်းယွဲ့ဟုန်က ဘယ်လိုရောဂါကို ခံစားနေရပါလိမ့်နော် .. ပြဿနာရဲ့ အရင်းအမြစ်က ဆံပင်ကျွတ်တာတော့ မဟုတ်လောက်ဘူး .. ဒါနဲ့ သူမရော အဒေါ်ကျန်းရောက ဘာလို့ ငါ အသေးစိတ် မေးမှာကို ကြောက်သလို ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေကြတာလဲ မသိဘူး ...

ချင်းရှန်းက ဆရာဝန်တစ်ယောက်သာဖြစ်ပြီး ရဲအရာရှိ မဟုတ်ပေ။ လူနာနှင့် မိသားစုဝင်များက အမှန်ကို မပြောလိုသည့်အပြင် ဘာရောဂါ ရှိသည်ကို သူမက လိုက်မေးသည်ကိုပင် သဘောကျပုံ မပေါ်ပေ။ ဒါပေမယ့်လည်း ခန္ဓာကိုယ်က ကျန်းယွဲ့ဟုန် ပိုင်သောအရာ ဖြစ်သည်။

သူမက ဒီရက်ပိုင်းတွင် အလုပ်ရှုပ်နေသည့်အတွက် ဂရုစိုက်ရန် အချိန် မရှိပေ။ သူမကို ဆေးပင်များ ကူစိုက်ပေးရန် လူအတော်များများ ရှိသည်။ ရက်အနည်းငယ် အကြာတွင် ဆေးပင်များ စိုက်ပြီးသွားသည်။ မိုး အနည်းငယ် ရွာသည့်အတွက် မြေများက စိုစွတ်နေပြီး ဆေးပင်များက ကြီးထွားလာခဲ့သည်။ ပါမောက္ခကျုံးက ဒါကို မြင်တော့ စ်ိတ်သက်သာသွားကာ ခရိုင်မြို့ကို ပြန်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ စီးပွားရေး ခရီးစဉ်က သိပ်မရှည်ခဲ့ပေ။

သူ ဘယ်အချိန် ပြန်လာနိုင်မည်ကို သူတို့က မသိသည့်အတွက် ဒါရိုက်တာချန်းနှင့် စက်ရုံခေါင်းဆောင်များက သူ့ကို ကျေးဇူးတင်သည့်အနေနှင့် အစားအသောက် ကျွေးမွေးခဲ့သည်။

ချင်းရှန်းကိုလည်း ဒါရိုက်တာချန်းက ခေါ်သည်။ တွေ့ဆုံပွဲ နေရာက စက်ရုံရှိ စားသောက်ဆိုင်ငယ်လေးတွင် ဖြစ်သည်။ စားဖိုမှူးက ဟင်းပွဲ အချို့ ချက်ပြုတ်ထားသည်။ ဒါက နောက်ပိုင်းခေတ်၏ စားသောက်ပွဲနှင့်တော့ ယှဉ်မရပေမယ့် ဒီနယ်မြေမှ မိသားစု အချို့၏ နှစ်သစ်အကြို ညစာထပ်တော့ သာသည်။ အဓိက ဟင်းပွဲ ဖြစ်သော သိုးသားနှပ်နှင့် ကြက်သားပွဲကြီးပါ ထပ်ထည့်ထားပြီး ရှားပါးသော ရှီဖန်ဝိုင်ပုလင်းပါ ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ချင်းရှန်းက သောက်နိုင်သည်။ သူမ၏ ယခင်ဘဝတွင် ကျောက်ချင်းစုန့်က အမြဲလိုလို အိမ်တွင် မရှိနေသည့်အတွက် သူမက စိတ်ပျော်စေရန် သောက်လေ့ရှိသည်။သူမက ခံစားချက် ကောင်းနေလျှင် ခွက်ထက်ဝက် သောက်နိုင်ပြီး အချိန် ကြာသည်နှင့်အမျှ သူမ၏ သောက်နိုင်စွမ်းက တိုးတက်လာသည်။

စားသောက်ပွဲတွင် အငယ်ဆုံး တစ်ယောက်အနေနှင့် သူမက အငယ်ဆုံးသူ တစ်ယောက်အနေနှင့် ဝိုင်ငှဲ့ပေးရမည့် အခွင့်အရေးကို ယူလိုက်သည်။ သူမအလှည့် ရောက်တော့ သူမက ခွက်နှင့် ထက်ဝက် ထည့်လိုက်သည်။ဒါက စက်ရုံခေါင်းဆောင်ကို အံသြသွားစေသည်။

"ရှောင်ချင်းက သောက်တတ်တာလား?"

"နည်းနည်းတော့ သောက်နိုင်ပါတယ်"

အားလုံးက တက်ကြွစွာ စကားပြောနေသော ငယ်ရွယ်လှပသည့် အမျိုးသမီးကို ကြည့်လိုက်သည်။ခေါင်းဆောင်များက သူမကို အထင်ကြီးသွားကာ မေးခွန်းများ မေးခဲ့ကြသည်။

သူမက အောင်မြင်မှုများ ရနေသော ရှောင်ဟဲ၏ ချစ်သူ ဆိုသည်ကို သိထားသည့်အတွက် သူတို့က သူမကို ပို၍ လေးစားစွာ ကြည့်ကြသည်။ သူတို့က အများကြီးမပြောပေမယ့် ဒီလူငယ်စုံတွဲ၏ အနာဂတ်က မရိုးရှင်းသည်ကတော့ သေချာသည်။

"ရှောင်ချင်း အလုပ်ကြိုးစား။ အိမ်မှာ အခက်အခဲ ရှိရင် စက်ရုံကို တင်ပြချေ။ စက်ရုံကို ဒုတိယအိမ်လိုပဲ သဘောထားပါ"

"ကောင်းပါပြီ။ ခေါင်းဆောင်ရဲ့ စကားကို မှတ်သားထားပြီး ဒီနေ့ စိတ်ထဲမှာ ရှိတဲ့အရာတွေ စားလိုက်ပါ့မယ်"

အားလုံးက သူမကြောင့် အံ့သြသွားကြသည်။

"လောင်လီ ကျွန်တော်တို့က အသုံးမဝင်သလိုပဲ။ ဘာလို့ ရဲဘော်လေးတွေကို ဗိုက်ဆာအောင် ထားနိုင်ရတာလဲ?သူတို့ကို သီးသန့် ပိုကြီးတဲ့ စိုက်ခင်းတစ်ခု ထားပေးသင့်တယ်"

စက်ရုံ ဒါရိုက်တာ၏ စကားအတိုင်း နောက်တစ်ယောက်ကလည်း ပြောလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်။ နိုင်ငံရေး အရာရှိလျိုရဲ့ အလုပ်အတွက် မြေနေရာဆိုတဲ့ အစီအစဉ်က ကောင်းတယ်လို့ ထင်မိတယ်။ သူက ရှုပ်ထွေးတဲ့ အရာတွေကို ရွှေ့ပြောင်းဖို့ စိတ်အားထက်သန်မှု ပြည့်စေတယ်"

ဒါရိုက်တာချန်းက အချိန်ကောင်းတွင် စကားအနည်းငယ် ဝင်ပြောပြီးနောက် ဘာမှ မသိသလို ဟန်ဆောင်လိုက်သည်။

"ရှောင်ချင်းက အလုပ်နေရာ ပြောင်းမယ် ပြောရင် ဖြစ်နိုင်မယ် ထင်တယ်။ ဒီ ရဲဘော်ငယ်လေးက ငါတို့ လူကြီးတွေလို မဟုတ်ဘဲ အတွေးအခေါ် ကောင်းသလို တွေးရဲ လုပ်ရဲတယ်"

"ရှောင်ချင်းက ဒီလို တွေးမိလား?" ဒါရိုက်တာလီက ချင်းရှန်းကို အံ့သြစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

ဒါရိုက်တာချန်းက သူ့လုပ်နိုင်စွမ်းကို ချပြချင်နေသည်ကို ချင်းရှန်းက သိသည်။ ဆေးပညာနယ််ပယ် အပေါ်တွင် သူ၏ လုပ်နိုင်စွမ်းကို ယုံကြည်ထားကာ သူ့ကိုယ်သူ ခေါင်းဆောင်ရာထူးတစ်ခုနှင့် နီးစပ်လာရန် ကြိုးစားနေသည်။

ချင်းရှန်းက ဒီအခွင့်အရေးကို လက်လွှတ်မခံန်ိုင်သည့်အတွက် တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့။ ကျွန်မက ကျွန်မတို့ မိသားစု နယ်မြေထဲက အမျိုးသမီးကြီးတွေ မကြာခဏ အစားအသောက်ရှာဖို့ ကန္တာရထဲ သွားရတယ် ကြားမိတယ်။ ဒါကြောင့် ကျွန်မတို့မှာ ကိုယ်ပိုင် စိုက်ပျိုးမြေ ရှိရင် သူတို့လည်း ဘယ်မှ သွားစရာ မလိုတော့ဘူးလို့ တွေးမိတယ်"

စက်ရုံခေါင်းဆောင်အချို့က ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ကြသည်။သူတို့က ဒီကိစ္စကို သိပေမယ့် ရပ်နိုင်မည့်လမ်း မရှိပေ။

"ကိုယ်ပိုင် စိုက်ပျိုးမြေက အကြံကောင်းပဲ" စက်ရုံ ခေါင်းဆောင်များက သေချာ စဉ်းစားလိုက်သည်။

"နောက်ပိုင်းမှာ ကျွန်တော်တို့ လူငယ် ရဲဘော်တွေရဲ့ အကြံတွေကို များများ နားထောင်သင့်တယ်။ ရှောင်ချင်းလို လူငယ်တွေက တကယ်ကို ရှားပါးတဲ့ လူတော်တွေပဲ"

အားလုံးက သူမကို ကြည့်လိုက်ကာ သူတို့၏ အံ့သြမှုကို ထိန်းမထားနိုင်ပေ။

သိတဲ့အတိုင်းပဲ ဒါရိုက်တာလီက လူတွေကို ချီးကျူးလေ့ မရှိသလို အထူးသဖြင့် "လူတော်များ" "ရှားပါးသောသူများ" ဆိုသည်က ပြောလေ့မရှိသော အရာများ ဖြစ်သည်။ ဒါက အချက်ပြမှု တစ်ခုလား?

ဒါကြောင့် သူတို့က လောလောလတ်လတ် အောင်မြင်မှု ရလာသော်လည်း ဘယ်လ်ို ဆုကြေးငွေ၊ လစာနှင့် အခြားအရာများ မတောင်းဆိုဘဲ ဒီတစ်ခုကိုသာ တောင်းဆိုသော ရှောင်ဟဲကို တွေးမိကြသည်။ သူမတို့၏ မိသားစု သန်းခေါင်စာရင်းထဲ ရှိနေသော အဘိုးအဘွားများနှင့် မြေးများက ရှောင်ချင်း၏ ဆွေမျိုးများ ဖြစ်နေသေးသည်။ ထိုစုံတွဲက ဆက်ဆံရေးကောင်းပုံ ပေါ်သည်။

ဒီလို စုံတွဲက အနာဂတ်တွင် ကံကောင်းလိမ့်မည်။

ချင်းရှန်းက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ကာ အားလုံး၏ တုံ့ပြန်မှုကို မြင်သော်လည်း သူမမျက်နှာတွင် မဖော်ပြဘဲ စကားအချို့သာ ယဉ်ကျေးစွာ ပြောလိုက်သည်။စားသောက်ပွဲ စသည်နှင့် သူမက ခွက်ကြီးကြီး မသောက်ဘဲ အနည်းငယ်သာ သောက်ခဲ့သည်။

ခေါင်းဆောင်များက ထပ်ထည့်လိုသည့် အခါတိုင်း သူမခွက်ထဲတွင် ရှိနေသေးသည့်အတွက် သဘောအရသာ ပြောနိုင်သည်။ အနာဂတ်၏ ဆယ်စုနှစ်ကျော် အတွေ့အကြုံများကြောင့် သူမက ဟာသအချို့ ပြောရန် မခက်ခဲပေ။

သေချာပေါက် သူမ၏ နာမည်ပြောင် ဖြစ်သော "ငရုတ်သီးလေး"ဟူသော နာမည်က အလကား ရထားခြင်း မဟုတ်ပေ။သူမက အတွေးရော အပြောရော မြန်သည်။ခေါင်းဆောင်များက သမိုင်း၊ စီးပွားရေး၊ ယဉ်ကျေးမှူနှင့် ပထဝီဆိုင်ရာ အကြောင်းအရာများ မည်သည့်အရာ ဖြစ်စေ သူမက လိုက်ပြောနိုင်သည်။စကားမစပ် ဒီနေ့၏ အဓိက ဇာတ်ဆောင်ဖြစ်သော ပါမောက္ခကျုံးကို အဓိက စကားပြောခိုင်းသည်။ သူမက လိုက်လျောညီထွေ နေကာ အလွန်အကျွံလုပ်ပြီး အာရုံစိုက်မှု ရအောင် မနေခဲ့ပေ။

စားသောက်ပွဲပြီးနောက် စက်ရုံ ခေါင်းဆောင်များက ရဲဘော်ချင်း၏ လုပ်နိုင်စွမ်းကို မှတ်မိကြသည်။

သေချာပေါက် ချင်းရှန်းက ခေါင်းဆောင်များနှင့် ပါမောက္ခကျုံးက ယဉ်ကျေးပြီး အလုပ်အကြောင်းနှင့် စက်ရုံနှင့် မြို့၏ အနာဂတ်အကြောင်း ပြောနေကြသဖြင့် ဒါကို လူမှုရေးအရ သောက်သည့်ပွဲဟု မထင်ထားပေ။ဒီနေရာတွင် ရုပ်သံများတွင် မြင်ဖူးသကဲ့သို့ ညစ်ပတ်သော ဟာသများနှင့် မိန်းကလေးများကို အတင်းသောက်ခိုင်းခြင်း မရှိပေ။

ဒါက သူတန်ဖိုးထားရသော အလုပ်၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ဖြစ်သည်။

တစ်ချိန်ထဲမှာပဲ ဒါက သူမကို လွတ်လပ်သော လူ့အဖွဲ့အစည်းတွင် ပါဝင်နိုင်စေရန် နည်းလမ်းကောင်း ဖြစ်သည်။ ဘာလို့ သူမက သဘောမကျရမှာလဲ?

သူတို့က စားသောက်ပြီးတော့မည့် အချိန်တွင် အတွင်းရေးမှူးနှင့် ဒါရိုက်တာက ဦးဆောင် ထွက်သွားကာ အားလုံးက နောက်မှ လိုက်သွားကြသည်။ ချင်းရှန်းက ကျုံးဝေ့မင်နှင့် အဆုံးထိ နေခဲ့ကာ တည်းခိုခန်းသို့ ပြန်လိုက်ပို့ခဲ့သည်။ သူမက ပါမောက္ခကျုံးကို စိတ်ထဲမှ တကယ်ကို ကျေးဇူးတင်မိသည်။ ဒါက သူ့၏ အလုပ်ကြိုးစားမှု၊ ဆေးဖော်စပ်ပြီးမှုနှင့် သူမအား ဒီည အရည်အချင်း ပြသခွင့် ပြုသည့်အတွက် ဖြစ်သည်။

ဒါပေမယ့် ကျုံးဝေ့မင်က စကားကောင်းများ နားထောင်ရသည်ကို ကြိုက်သူ မဟုတ်ပေ။ စကား အနည်းငယ် ပြောပြီးသည်နှင့် သူက သူ့ကို လိုက်ပို့ရန် မလိုဘဲ သူ့ဘာသာ ပြန်မည်ဟု ချင်းရှန်းက််ို ပြောခဲ့သည်။

"ပြန်တော့။ မင်းရဲ့ ကလေးက ငယ်သေးလို့ အမေကို လိုအပ်တယ်"

ချင်းရှန်းက သူမသမီး၏ ချစ်စရာ ကောင်းသော ပုံစံကို တွေးမိတိုင်း ရင်ထဲ နူးညံ့လာသည်။ သူမက တကယ်ပဲ သူ့ကို နေ့တိုင်း ဖက်နမ်းနေချင်သည်။

ခဏကြာ လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် သူမအနောက်မှ မီးရောင်အချို့ကို မြင်ရပြီး နီးကပ်လာသော ခြေသံများကို ကြားရသည်။ "ရဲဘော်ချင်းရှန်း?"

"ဘာလို့ ဒီရောက်နေတာလဲ?" ချင်းရှန်းက အနည်းငယ် ရီဝေဝေ ဖြစ်နေသော်လည်း ဒီလူက အလုပ်ကိစ္စအတွက် ထောက်ပို့ကားနှင့်အတူ လိုက်သွားသည်ကို မှတ်မိသည်။

"အိမ်ပြန်ကြစို့။ မင်း နောက်တစ်ခါ အပြင်သွားရင် ပြောသွားပါ" ထိုလူက စိတ်သက်သာရာရစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။သူက မှောင်ချိန်မှ အိမ်ပြန်ရောက်ပြီး သူမကို ရှာမတွေ့ပေ။ သူ မေးကြည့်တော့ သူမက ဒီနေရာသို့ ရောက်နေကြောင်း သိရသည်။ သူက ချက်ချင်း သူမကို စောင့်ရန် ဓာတ်မီးဖြင့် လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

တကယ်တော့ သူက ရောက်နေသည်မှာ အတော်ကြာနေပြီ ဖြစ်ပြီး ညစာစားပွဲက မပြီးသေးသည်ကို သိရသည့်အတွက် အထဲ မဝင်ခဲ့ပေ။

ချင်းရှန်းက မသိသလို သူက အခြားအရာတစ်ခု ပြောလိုက်သည်။ "လူကြီးမင်းချန်က နောက်လထဲမှာ အရေးကြီးတဲ့ အစည်းအဝေးအတွက် ပေကျင်းကို သွားဖို့ရှိတယ်။ ရှင် ဒီတစ်ခါ သူနဲ့ လိုက်သွားမှာလား?"

ဟဲလျန်ရှန်းက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး အမှောင်ထဲတွင် သူမက သေချာ မမြင်ရမည်ကို တွေးမိကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဟင့်အင်း။ ကျောက်ချင်းစုန့် သွားမှာ"

ချင်းရှန်းက "အင်း"ဟု ပြောလိုက်ကာ ကျောက်ချင်းစုန့်ကိစ္စကို စိတ်မဝင်စားပေ။ လွန်ခဲ့သော ခြောက်လက သူမက သူ့အကြောင်း တစ်ခုသာ ကြားမိပြီး ဒါကလည်း ရန်ပွဲ ဖြစ်သည်။ အိမ်နီးချင်းစုံတွဲက အမြဲ ရန်ဖြစ်နေကြသဖြင့် ချင်းရှန်းက စိတ်ညစ်မိသည်။

"လူကြီးမင်းချန်က ကျွန်မကို အဖြူအနက် အလင်းကြည့် ဖန်ပြွန် နည်းပညာ ပြီးတဲ့အချိန်ထိ စက်ရုံမှာ နေဖို့ပြောတယ်။ အချ်ို့ နိုင်ငံခြား ဘာသာရေးထားတဲ့ ပစ္စည်းတွေက ဘာသာပြန်ဖို့လိုတယ်။ အစည်းအဝေးက ကြာမှာ ဖြစ်လို့ ကျွန်မအတွက် ပြန်လာပြီး လုပ်ငန်းစဉ်ကို စစ်ဆေးကြည့်ဖို့ အခွင့်ကောင်းပဲ"

ဟဲလျန်ရှန်းကို တစ်ယောက်ထဲ ထားခြင်းက သူ့အစွမ်းအစများကို အာရုံစိုက်နိုင်ရန် ခွင့်ပြုခြင်းလည်း ဖြစ်သည်။

လူနှစ်ယောက် အတူတူ ရှေ့ဆက်လျှောက်ခြင်းက ပို၍ ခံစားချက် ကောင်းသည်။

ချင်းရှန်း၏ လက်က ဘေးသို့ ရောက်သွားကာ သူမဘေးမှ သူ့လက်ကို ထိလိုက်ပြီး သူက ချက်ချင်း ဆုပ်ကိုင်လိုက်ကာ လက်ချောင်းများ ပူးကပ်သွားကြသည်။