စပါးအုံးမြွေအဖွဲ့

ခေါင်မိုးထပ်ရှိ လသာဆောင်ကို ပန်းခြံငယ်လေးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲထားပြီး ပန်းပင်အမျိုးမျိုးနှင့် အပင်စုံစုံလင်လင်ရှိရုံသာမက ဒန်းနှစ်ခုနှင့် တန်းဆောင်ငယ်လေးတစ်ခုပါရှိသည်။လူများပြုတ်မကျစေရန် အပေါ်ဆုံးလသာဆောင်ပတ်လည်တွင် လက်ရန်းများ ကာရံထားသည်။

"ဒီအိမ်က ဘယ်လောက်ကျလဲ"

အိမ်တစ်ခုလုံး၏ ပရိဘောဂများနှင့် အလှဆင်မှုများကို ကြည့်ရင်း ရဲရှင်းဟွေ့သည် ဈေးမပေါဟု ယုံကြည်နေသည်။

ရဲရှင်းဟွေ့၏မေးခွန်းကိုကြားသောအခါ ယောင်တန်က ပြုံးပြီးပြောလိုက်သည်။ "သူဌေးကျိုးက မင်းအတွက် ဒီပိုက်ဆံလေးသုံးတာ ဘာမှမဟုတ်ပါဘူးလို့ ပြောပါတယ်၊ ပြီးတော့ သူဌေးကျိုးက ဒီအိမ်ခြံမြေမှာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုလည်း ရှိတယ်လေ"

ယောင်တန်ပြောသည်ကို ကြားပြီးနောက် ရဲရှင်းဟွေ့ ဘာမှထပ်မပြောတော့ပေ။ ကျိုးလင်၏ လက်ရှိကြွယ်ဝမှုသည် သူ၏မိခင်အပေါ် လုံးလုံးလျားလျား မှီခိုနေရသည် မဟုတ်ပါလား။

"ဒီအိမ်ကို သဘောကျရဲ့လား"

ရဲရှင်းဟွေ့ အိမ်အနှံ့ လျှောက်ကြည့်နေသည်ကိုမြင်တော့ ယောင်တန်က ပြုံးပြီးမေးလိုက်သည်။

"အင်း! သဘောကျတယ်၊ အရမ်းကောင်းတယ်"

ရဲရှင်းဟွေ့သည် အမှန်တကယ်ပင် အလွန်ကျေနပ်နေသည်။ သူ၏ အတိတ်ဘဝရော၊ ယခုဘဝမှာပါ ဒီလောက်ကောင်းတဲ့အိမ်မှာ တစ်ခါမှမနေခဲ့ဖူးပေ။ ကျိုးလင်နေထိုင်သည့်အိမ်ပင် ဤအပေါ်ဆုံးထပ်လောက် ကောင်းကောင်းမွမ်းမံထားမည်မဟုတ်ဟု ရဲရှင်းဟွေ့ ခံစားမိသည်။

ရဲရှင်းဟွေ့ ကျေနပ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ယောင်တန်က ရပ်ကွက်ဝင်ထွက်ခွင့်ကတ် နှစ်ခုနှင့် အိမ်သော့များကို ရဲရှင်းဟွေ့တို့ထံ လွှဲပေးလိုက်သည်။ အရာအားလုံးပြီးစီးသွားသောအခါ ယောင်တန်လည်း ထွက်ခွာသွားတော့သည်။ အိမ်ထဲတွင် ရဲရှင်းဟွေ့နှင့် ရဲရှင်းချန် နှစ်ယောက်တည်းသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

"အစ်ကို၊ ကျွန်တော်တို့ အပြင်ထွက်ပြီး နေ့စဉ်သုံးပစ္စည်းတွေ သွားဝယ်ကြရအောင်"

ရဲရှင်းဟွေ့သည် အစောပိုင်းက အခန်းများကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုခဲ့သည်။ ပရိဘောဂနှင့် လျှပ်စစ်ပစ္စည်းများ အစုံရှိသော်လည်း နေ့စဉ်သုံးပစ္စည်းများတော့ မရှိသေးပေ။

"မင်းတစ်ယောက်တည်းသွားလိုက်" ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ရဲရှင်းချန်က ထိုသို့ပြောပြီး သူ၏ခရီးဆောင်သေတ္တာထဲမှ ပစ္စည်းများကို စတင်ထုတ်နေသည်။

"အိုး! ဒါဆို ကျွန်တော်တစ်ယောက်တည်း သွားလိုက်မယ်လေ။ အစ်ကို ဘာလိုသေးလဲ။ ကျွန်တော် ပြန်ဝယ်ခဲ့ပေးမယ်"

သူ့အစ်ကို လိုက်မည်မဟုတ်သည်ကို မြင်သောအခါ ရဲရှင်းဟွေ့မှာ တစ်ယောက်တည်းသွားရန်မှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာမရှိတော့ပေ။

ရဲရှင်းဟွေ့ စကားဆုံးသည်နှင့် မူလက စူပါမားကတ်သို့ လိုက်မသွားရန် ဆုံးဖြတ်ထားသော ရဲရှင်းချန်သည် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားဟန်ဖြင့် ခရီးဆောင်သေတ္တာ၏ ဇစ်ကို ပြန်ဆွဲပိတ်လိုက်ပြီး "ထားလိုက်တော့၊ ငါမင်းနဲ့အတူလိုက်ခဲ့မယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ရဲရှင်းချန် စိတ်ပြောင်းသွားရခြင်း၏ အဓိကအကြောင်းရင်းမှာ သူ၏အတိတ်ဘဝက ရဲရှင်းဟွေ့ သေဆုံးခဲ့ရခြင်းကြောင့်ဖြစ်သည်။

ယနေ့ကမ္ဘာသည် သူ၏အတိတ်ဘဝနှင့် မည်မျှကွာခြားသည်ကို သူ မသေချာသော်လည်း သူ၏ညီငယ်၏ လုံခြုံရေးကိုတော့ ပထမဦးစားပေးရမည်ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်သည် သော့များကိုယူကာ အတူတူအောက်ထပ်သို့ဆင်းပြီး အနီးအနားရှိ စီးပွားရေးလမ်းမကြီးဘက်သို့ လျှောက်သွားကြသည်။

......

ကျင်းတူးရပ်ကွက်အနီးရှိ ကော်ဖီဆိုင်တစ်ခု၏ ဒုတိယထပ်တွင် ပန်းပွင့်ရှပ်အင်္ကျီဝတ်ထားသော အမျိုးသားတစ်ဦး ဖုန်းပြောနေသည်။

"သတင်းကောင်းနဲ့ သတင်းဆိုးရှိတယ်။ ဘယ်ဟာကို အရင်ကြားချင်လဲ အစ်ကိုကြီး" ရှပ်အင်္ကျီဝတ်အမျိုးသားက ကော်ဖီသောက်ရင်း ဖုန်းတစ်ဖက်သို့ ပြောလိုက်သည်။

ဖုန်းထဲမှ အနည်းငယ်အေးစက်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ "မြန်မြန်ပြောစမ်း"

"ဟုတ်ကဲ့၊ ဟုတ်ကဲ့ပါ! အစ်ကိုကြီးကတော့လေ အရမ်းခေတ်နောက်ကျတာပဲ" ပန်းပွင့်ရှပ်အင်္ကျီဝတ်အမျိုးသားက အလျှော့ပေးသည့်ပုံစံဖြင့် ပြောပြီးနောက် ဆက်ပြောသည်မှာ "သတင်းကောင်းကတော့ ရဲချန်က ကူယန်မြို့ကနေ ထွက်သွားပြီ။ သူက နောက်ကွယ်ကလူ ကို ရှာနေတယ်လို့ ကျွန်တော်ထင်တယ်။ နောက်ကွယ်ကလူ နဲ့ ရဲချန် အောင်အောင်မြင်မြင်တွေ့ဆုံသွားရင် ကျွန်တော်တို့ရဲ့တာဝန် ပြီးဆုံးသွားပြီ"

"သတင်းဆိုးကတော့... အစ်ကိုကြီး အရင်က တိုက်ခိုက်ခဲ့တဲ့ ပစ်မှတ်က မသေဘူး"

သူတိုက်ခိုက်ခဲ့သော ပစ်မှတ်မသေကြောင်း ကြားသောအခါ ဖုန်းတစ်ဖက်မှလူက တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။ "တကယ်လား။ ရဲချန်က ရဲချန်ပါပဲ၊ သူ့သားကို ကယ်နိုင်ခဲ့တာကိုး။ မသေရင်လည်း ထားလိုက်တော့။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူက ငါတို့ရဲ့ပစ်မှတ်မှ မဟုတ်တာ"

"အစ်ကိုကြီး... ဒါက အစ်ကိုကြီးပုံစံနဲ့ မတူဘူးနော်"

"ကိုယ်သတ်ရမယ့် ပစ်မှတ်က မသေသေးဘူးဆိုရင်... ဒီသတင်းသာ ပြန့်သွားရင် အစ်ကိုကြီးရဲ့ ဂုဏ်သတင်း ကျလိမ့်မယ်"

ပန်းပွင့်ရှပ်အင်္ကျီဝတ်အမျိုးသား၏ စကားကိုကြားပြီးနောက် ဖုန်းတစ်ဖက်မှ အသံက လေးနက်သောအသံဖြင့် "လူမသေ မှတော့ ထားလိုက်တော့။ နောင်တစ်ချိန် ရဲချန်က ငါတို့နဲ့ စာရင်းရှင်းဖို့လာတဲ့အခါမှ ပြောကြတာပေါ့။ ရဲချန်က လူသတ်သမားလောကထဲက မဟုတ်ပေမယ့်... ဘယ်သူမှ သူ့လုပ်ငန်းကို မကိုင်ရဲကြဘူး။ ဒီတစ်ခါ ငါ ဒီပြဿနာရှုပ်တဲ့အလုပ်ကို လက်ခံလိုက်ရတာက နောက်ကွယ်ကလူ က ငါ့ကို အကူအညီတစ်ခုပေးဖူးလို့ လက်ခံလိုက်ရတာ"

"မြန်မြန်ပြန်လာခဲ့တော့၊ ငါတို့တာဝန်ပြီးပြီ"

"ဟေး၊ အစ်ကိုကြီး၊ ရဲချန်လည်း မရှိတော့ဘူး၊ အဲဒီကောင်လေးကို ဘယ်သူမှ ကာကွယ်ပေးနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။ ငါတို့ စပါးအုံးမြွေအဖွဲ့ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာအတွက် ကျွန်တော် လက်စတုံးကို တုံးမှာပဲ"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ပန်းပွင့်ရှပ်အင်္ကျီဝတ်အမျိုးသားသည် ဖုန်းချလိုက်သည်။

.....

ထိုစဉ် ဖုန်း၏တစ်ဖက်ခြမ်းတွင်...

အဖြူရောင်စွပ်ကျယ်ဝတ်ထားသော အမျိုးသားတစ်ဦးသည် ချသွားသောဖုန်းကိုကြည့်ကာ ကူကယ်ရာမဲ့စွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် နောက်တစ်ယောက် ပြောင်းရတော့မယ့်ပုံပဲ"

သူစကားဆုံးသည်နှင့် ထိုအမျိုးသားသည် ဝိုင်ပုံးထဲမှ ဗော့ဒ်ကာတစ်လုံးနှင့် ခြောက်လုံးပြူးတစ်လက်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ဖန်ခွက်ထဲသို့ ကျည်တစ်တောင့်ထည့်ပြီး ဗော့ဒ်ကာလောင်းထည့်ကာ နောက်ဆုံးတစ်ငုံ မော့သောက်လိုက်သည်။

သူ့ပါးစပ်ထဲမှ ကျည်ဆန်ကို ထွေးထုတ်ပြီး ခြောက်လုံးပြူး၏ ကျည်ဘီးထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ ကျည်ဘီးကိုလှည့်၊ ပြန်ပိတ်ပြီးနောက် သေနတ်ပြောင်းကို သူ၏နားထင်သို့ ချိန်လိုက်သည်။

"နောက်ထပ် လှပတဲ့နေ့တစ်နေ့ပါပဲ"

သူစကားဆုံးသည်နှင့် ခလုတ်ဆွဲလိုက်သည်။

"ကလစ်" ဆိုသည့်အသံသာ ထွက်ပေါ်လာပြီး သေနတ်က ကျည်မထွက်ခဲ့ပေ။

"လာမယ့်တစ်လအတွက် တာဝန်တွေ ချောချောမွေ့မွေ့ ဖြစ်မယ့်ပုံပဲ"

သေကြောင်းကြံနေသော ထိုအမျိုးသားကို မုန်မာန်ဟုခေါ်ပြီး အစောက ဖုန်းဆက်သော ပန်းပွင့်ရှပ်အင်္ကျီဝတ်အမျိုးသားကို ဟွားမာန်ဟုခေါ်သည်။

မြွေကွင်းစွပ်လူသတ်သမားအဖွဲ့အစည်းတွင် သူတို့သည် လူသတ်သမားအတွဲဖြစ်သည်။

မြွေကွင်းစွပ် လူသတ်သမားအဖွဲ့အစည်း စတင်တည်ထောင်ကတည်းက စပါးအုံးမြွေအဖွဲ့မှ ကြမ်းတမ်းသော စပါးကြီးမြွေ သည် မပြောင်းလဲခဲ့ပေ။ ပန်း စပါးကြီးမြွေ များမှာမူ ခုနစ်ယောက်၊ ရှစ်ယောက်မက အစားထိုးခံခဲ့ရသည်။ ထိုသူများသည် တာဝန်ထမ်းဆောင်ရင်း သေဆုံးသွားခြင်း သို့မဟုတ် ကြမ်းတမ်းသော စပါးကြီးမြွေ၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည်။

မုန်မာန်၏စကားအရ လူသတ်သမားတစ်ယောက်ဖြစ်ရန် လုံလောက်သောခွန်အားရှိရုံသာမက ကံကောင်းခြင်းလည်း လိုအပ်သည်။ အပတ်တိုင်း စပါးအုံး သည် ဗော့ဒ်ကာတစ်ခွက်သောက်ပြီး ခြောက်လုံးပြူးက သူ့ကိုမသတ်သရွေ့ လာမယ့်တစ်လတာ တာဝန်တွေ ချောမွေ့မည်ဟု သူယူဆသည်။

အကယ်၍ ထိုကျည်ဆန်သာ အမှန်တကယ်ထွက်သွားပါက လာမယ့်တာဝန်တွင် တစ်ခုခုမှားယွင်းတော့မည်ဟု ဆိုလိုသည်။ တာဝန်တွင်သေမည့်အစား ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သေနတ်ဖြင့်ပစ်သတ်လိုက်ခြင်းက ပိုကောင်းသည်။

ကြမ်းတမ်းသော စပါးကြီးမြွေက မကြာခဏပြောလေ့ရှိသည်မှာ "ပန်း စပါးကြီးမြွေတွေ အများကြီးသေသွားပေမယ့် ငါကတော့ အသက်ရှင်နေတုန်းပဲ။ ဒါက ငါသန်မာလို့မဟုတ်ဘူး၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့... ငါက ကံကြမ္မာကိုယုံလို့ပဲ"

ထိုအချိန်တွင် ရဲရှင်းဟွေ့နှင့် ရဲရှင်းချန်တို့သည် အနီးအနားရှိ စူပါမားကတ်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိနေကြပြီဖြစ်သည်။ ရဲရှင်းဟွေ့သည် သွားတိုက်တံ၊ သွားတိုက်ခွက်၊ ဆပ်ပြာနှင့် ရေချိုးဆပ်ပြာရည်ကဲ့သို့သော နေ့စဉ်သုံးပစ္စည်းအားလုံးကို ဝယ်ပြီးသွားပြီဖြစ်သည်။ ယခုအချိန်တွင် သူသည် သူ့အစ်ကိုကို အဝတ်အထည်ဆိုင်တစ်ခုသို့ ခေါ်သွားနေသည်။

ကျင့်ကြံသူဧကရာဇ်များ သို့မဟုတ် ဟန်များသောဘုရင်များတွင် တူညီသောပြဿနာတစ်ခုရှိသည်။ ၎င်းမှာ ယွမ်တစ်ဒါဇင်ခန့်သာတန်သော လက်တိုရှပ်များ သို့မဟုတ် ယွမ်ဆယ်ဂဏန်းသာတန်သော အားကစားဝတ်စုံများကဲ့သို့ ရိုးရှင်းသောအဝတ်အစားများကို နှစ်သက်ခြင်းဖြစ်သည်။

ရဲရှင်းဟွေ့အမြင်တွင် သူတို့သည် ရိုးရှင်းခြင်းမဟုတ်ဘဲ ထိုသို့မဝတ်ဆင်ပါက အထင်သေးတတ်သောသူများကို ဆွဲဆောင်ပြီး ထိုသူများကို ပါးရိုက်အခွင့်အရေးရမည် မဟုတ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

နေ့စဉ်သုံးပစ္စည်းများအတွက် ယွမ်နှစ်ရာ၊ သုံးရာခန့် သုံးစွဲပြီးနောက် ရဲရှင်းဟွေ့လက်ထဲတွင် ယွမ်တစ်ထောင့်ခုနစ်ရာကျော် ကျန်သေးပြီး ရဲရှင်းချန်ထံတွင်လည်း မသုံးရသေးသော ငွေသားယွမ်နှစ်ထောင်ရှိသည်။

ယွမ် ၃၀၀၀ ကျော်သည် သူ့အစ်ကိုအတွက် သပ်ရပ်သောအဝတ်အစားတစ်စုံ ဝယ်ပေးရန် လုံလောက်သည်။ အနည်းဆုံးတော့ လစာ ယွမ် ၃၀၀၀ တောင်မပြည့်ဘဲ အရာရာကို အထင်သေးတတ်သည့် ရုံးဝန်ထမ်းများ၏ လှောင်ပြောင်ခြင်းကို ခံရမည်မဟုတ်ပေ။

ယွမ်သုံးထောင်တန် အဝတ်အစားတစ်စုံသည် ရဲရှင်းဟွေ့အတွက် အလွန်မိုက်သည်ဟု ထင်ရသည်။ အတိတ်ဘဝရော ယခုဘဝမှာပါ ရဲရှင်းဟွေ့သည် ထိုသို့ဈေးကြီးသောအဝတ်အစားများကို တစ်ခါမှမဝတ်ဖူးပေ။ ပထမဆုံးအကြိမ်ဝယ်ခြင်းမှာလည်း သူ့အတွက်မဟုတ်ဘဲ သူ့အစ်ကိုအတွက်သာဖြစ်သည်။