ပြိုင်ပွဲလား

ရဲရှင်းဟွေ့သည် သူ့ရှေ့က ဓာတ်ပုံကို ကြည့်နေမိသည်။

ဓာတ်ပုံထဲတွင် လူသုံးယောက်ရှိပြီး အရွယ်ရောက်ပြီးသား အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် ရုပ်ချင်းခပ်ဆင်ဆင်တူသော ကလေးနှစ်ယောက်ဖြစ်သည်။

ထိုအမျိုးသားမှာ ရဲချန်ဖြစ်ပြီး ရဲရှင်းဟွေ့ အထင်မမှားပါက ကလေးနှစ်ယောက်ထဲမှ တစ်ယောက်သည် သူ၏ဦးလေး ရဲဖန်ဖြစ်ရမည်။

"ဟင်? ဒါဆိုရင်... ငါ့မှာ ဦးလေးငယ်တစ်ယောက်ရှိသေးတာလား"

"အဖေပြန်လာမှပဲ စောင့်ပြီးမေးကြည့်တော့မယ်"

တစ်ယောက်တည်း ရေရွတ်ရင်း ရဲရှင်းဟွေ့က အယ်လ်ဘမ်ကို ဆက်လှန်လိုက်သည်။ နောက်ပိုင်းဓာတ်ပုံအများစုမှာ အဖြူအမည်းများသာ ဖြစ်သည်။

ဓာတ်ပုံထဲတွင် လူငယ်စုံတွဲတစ်တွဲကို တွေ့ရပြီး သူ မမှားဘူးဆိုလျှင် သူတို့သည် သူ၏အဘိုးနှင့် အဘွားဖြစ်ရမည်။ ရဲရှင်းဟွေ့ ဓာတ်ပုံအယ်လ်ဘမ်ကို ဆက်ကြည့်နေစဉ်မှာပင် ရဲရှင်းချန်က လှမ်းလုယူလိုက်သည်။

"နောက်မှကြည့်တော့။ မြန်မြန်လုပ်ပြီး ပစ္စည်းတွေသိမ်း၊ ငါတို့ကျောင်းသွားရတော့မယ်"

ထိုသို့ကြားသောအခါ ရဲရှင်းဟွေ့သည် သူ၏လက်ကိုင်ဖုန်းကို ထုတ်ကြည့်လိုက်ရာ ခုနစ်နာရီထိုးလုနီးပါးဖြစ်နေပြီဖြစ်ကြောင်းတွေ့လိုက်ရသည်။ ကျောင်းချိန်က ရှစ်နာရီမှ စမည်ဖြစ်သော်လည်း ထိုမတိုင်မီ မနက်စာစားရဦးမည်။

မနက်စာကို စဉ်းစားမိလိုက်သည်နှင့် ရဲရှင်းဟွေ့၏ဗိုက်က ဆာလောင်သံပေးလာခဲ့သည်။ သူနှင့် ရဲရှင်းချန်တို့သည် စက္ကူပုံးကို အသုံးမလိုသည့်ပစ္စည်းများထားသည့် အခန်းထဲသို့ ထည့်လိုက်ကြသည်။ အားလုံးပြီးစီးသွားသောအခါ နှစ်ယောက်သား အိမ်မှထွက်ခွာပြီး ကျောင်းသို့ အတူတူလမ်းလျှောက်လာခဲ့ကြသည်။ လမ်းတွင် ရဲရှင်းဟွေ့သည် ကျင့်ကြံခြင်းနှင့်ပတ်သက်သည့် မေးခွန်းအချို့ကို မေးမြန်းခဲ့ပြီး ရဲရှင်းချန်ကလည်း သူ၏မေးခွန်းများကို တစ်ခုချင်း ဖြေကြားပေးခဲ့သည်။

ကျောင်းသည် သိပ်မဝေးသောကြောင့် သူတို့နှစ်ယောက်သည် ကျောင်းဂိတ်သို့ အမြန်ရောက်ရှိသွားကြသည်။ ကျောင်းဂိတ်တွင် ရဲရှင်းဟွေ့က ပန်ကိတ်တစ်ခုဝယ်လိုက်ပြီး ရဲရှင်းချန်ကတော့ ကျောင်းထဲသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ဝင်သွားသည်။

"မသေမျိုးဧကရာဇ်က... မနက်စာ ဘယ်တော့မှမစားဘူး!"

"ဒါဆို ငါလည်း အရင်ဘဝက မသေမျိုးဧကရာဇ်ပဲနေမှာ!" တစ်စုံတစ်ခုကို ရေရွတ်ရင်း ရဲရှင်းဟွေ့သည် ဝယ်လာသော ပန်ကိတ်ကို ကိုင်ကာ ကျောင်းထဲသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

"ရဲရှင်းဟွေ့..."

ကျောင်းထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကိုခေါ်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူလှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ့အရွယ်ခန့်ရှိသော လူငယ်တစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုလူငယ်အနားရောက်လာသောအခါ ရဲရှင်းဟွေ့သည်လည်း ဒီလူက ဘယ်သူဖြစ်သည်ကို မှတ်မိသွားသည်။

ရှီမင်ယန်၊ သူ၏စားပွဲခုံဖော်ဖြစ်ပြီး အတင်းအဖျင်းပြောရတာ မိန်းကလေးတွေကြည့်ရတာ နှင့်... ဂိမ်းကစားရတာကို ကြိုက်နှစ်သက်သူဖြစ်သည်။

ရှီမင်ယန်သည် ရဲရှင်းဟွေ့ထံ လျှောက်လာပြီး သူ၏ပခုံးကိုဖက်ကာ ပြုံးလျက်ပြောလိုက်သည်။ 

"ဟေးးးး ဒီညပြိုင်ပွဲမှာ မင်းနိုင်မယ်လို့ ယုံကြည်မှုရှိရဲ့လား"

"ပြိုင်ပွဲ....ဘာပြိုင်ပွဲလဲ" ရဲရှင်းဟွေ့က အနည်းငယ်ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဟေးးးးး" ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ရှီမင်ယန်သည် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားဟန်ဖြင့် လှောင်ပြုံးပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ 

"အိုး... ငါသိပြီ မင်းမနိုင်နိုင်မှန်းသိလို့ မေ့ချင်ယောင်ဆောင်နေတာမလား"

"မေ့ချင်ယောင်ဆောင်တယ် ဟုတ်လား" တကယ်တော့ ရဲရှင်းဟွေ့က သူတကယ်မေ့နေသည်ဟု ပြောချင်နေခြင်းဖြစ်သည်။ တကယ်တော့ သူမေ့သွားသည်ဟု ပြောလျှင်လည်း မမှန်ပေ။ အကြောင်းမှာ ရဲရှင်းဟွေ့နှစ်ယောက်၏ ဝိညာဉ်များသည် ပေါင်းစပ်သွားခဲ့ပြီး သူတို့၏မှတ်ဉာဏ်များလည်း ပေါင်းစပ်သွားခဲ့သည်။ မူလပိုင်ရှင်သေဆုံးသွားမှုကြောင့် မှတ်ဉာဏ်သည် အနည်းငယ်မပြည့်စုံဘဲ ရှိနေခြင်းသာဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ယခုမှတ်ဉာဏ်သည်လည်း ပျောက်တစ်ချက်၊ ပေါ်တစ်ချက်ဖြစ်နေသည်။

"ရဲရှင်းဟွေ့၊ မင်းက တကယ်ပျင်းဖို့ကောင်းတာပဲ! မင်းမနိုင်နိုင်မှန်းသိလို့ တခြားသူတွေရှေ့မှာ ဟန်ဆောင်နေတာက ထားလိုက်တော့၊ ငါက မင်းရဲ့အကောင်းဆုံးသူငယ်ချင်းလေ... ငါ့ကို ဘယ်လိုလုပ်လိမ်ရဲရတာလဲ"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် မင်ယန်သည် ဝမ်းနည်းဟန်ဆောင်နေသေးရာ ရဲရှင်းဟွေ့မှာ ဘာပြောရမှန်းမသိ ဖြစ်သွားသည်။

"ငါ မေ့ချင်ယောင်ဆောင်နေတာမဟုတ်ဘူး၊ တကယ်မေ့သွားတာ။ ငါ တစ်နေ့ကမှ ဆေးရုံကဆင်းလာတာ"

"မင်း ဆေးရုံတက်ရတယ်... ဘယ်နားထိသွားလို့လဲ"ရဲရှင်းဟွေ့ တကယ်ဆေးရုံတက်ခဲ့ရသည်ကို ကြားသောအခါ ရှီမင်ယန်သည် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဘာမှပြင်းပြင်းထန်ထန်မဖြစ်ပါဘူး၊ ခေါင်းနည်းနည်းရှုပ်သွားတာပဲရှိတာ။ ဒါကြောင့် မင်းငါ့ကိုပြောပြ၊ ငါ့မှာ ဘာပြိုင်ပွဲရှိနေတာလဲ"

ထိုစကားကိုကြားသောအခါ ရှီမင်ယန်က ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြိုင်ပွဲအကြောင်းကို ပြောပြတော့သည်။

"မင်းက စားပွဲတင်တင်းနစ်အသင်းရဲ့ အားပေးသူအဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ပိုင်ထျန်းထျန်ကို သဘောကျနေတာ မဟုတ်လား"

"ဒါပေမဲ့ ကျောင်းစားပွဲတင်တင်းနစ်အသင်းက ကျန်းဖန်ဆိုတဲ့ အမျိုးသမီးကစားသမားတစ်ယောက်က သဘောမတူဘူး။ သူက မင်းနဲ့ပြိုင်ချင်တယ်၊ မင်းရှုံးရင် ပိုင်ထျန်းထျန်ကို ဆက်မနှောင့်ယှက်ဖို့ပဲ"

"အဲ့ဒီတုန်းက မင်းခေါင်းချောင်နေလို့လားတော့ မသိဘူး...မင်းက တကယ်သဘောတူလိုက်တယ်။ ငါထင်တာတော့ မင်း ပိုင်ထျန်းထျန်ရှေ့မှာ အားနည်းတဲ့ပုံ မပြချင်လို့ဖြစ်မယ်"

"ပြီးတော့ ဒီနေ့ညနေ ကျောင်းဆင်းချိန်က မင်းနဲ့ ကျန်းဖန်တို့ပြိုင်ရမယ့်နေ့ပဲ! မင်းနိုင်ရင် ကျန်းဖန်က မင်းနဲ့ ပိုင်ထျန်းထျန်ရဲ့ကိစ္စမှာ ဝင်မပါတော့ဘူး။ မင်းရှုံးရင်တော့ ပိုင်ထျန်းထျန်ကို ဆက်မကြိုက်ရတော့ဘူး"

ရှီမင်ယန်၏ ဇာတ်လမ်းကို နားထောင်ပြီးနောက် ရဲရှင်းဟွေ့မှာ စကားမပြောနိုင်ဖြစ်သွားသည်။ သူ စကားမပြောနိုင်ဖြစ်သွားသည်မှာ မူလဝတ္ထုထဲက အဖြစ်အပျက်ကြောင့်မဟုတ်ဘဲ... သူ့ရဲ့မိန်းကလေးတစ်ယောက်နဲ့ဆက်ဆံရေးက တခြားမိန်းကလေးတစ်ယောက်နဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲဆိုသည့် အတွေးကြောင့်ဖြစ်သည်။

"ဟမ့် ငါနဲ့ ပိုင်ထျန်းထျန်ရဲ့ဇာတ်လမ်းက အဲ့ဒီကျန်းဖန်နဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ... ကျန်းဖန်က မိန်းမပဲမလား"

ရဲရှင်းဟွေ့သည် သူ၏စိတ်ထဲတွင်ရှိနေသည့်အရာကို မေးလိုက်သည်။

"မင်း ဒါတွေအကုန်မေ့သွားတာလား.... ကျန်းဖန်က ငါတို့ကျောင်းမှာ နာမည်ကြီးတဲ့ မိန်းကလေးအချင်းချင်းပဲကြိုက်တဲ့သူပဲ....ပြီးတော့ သူကြိုက်နေတဲ့သူက ပိုင်ထျန်းထျန်ပဲ"

"ကျန်းဖန်က ပိုင်ထျန်းထျန်ကို လိုက်တဲ့လူတော်တော်များများကို စားပွဲတင်တင်းနစ်သုံးပြီး မောင်းထုတ်ခဲ့တာ။ အရေးကြီးဆုံးက ပိုင်ထျန်းထျန်ကလည်း စားပွဲတင်တင်းနစ်ကို ကြိုက်တယ်။ မဟုတ်ရင် သူက စားပွဲတင်တင်းနစ်အသင်းရဲ့ အားပေးသူအဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ဖြစ်နေမှာမဟုတ်ဘူး"

"ဘာကြီးလဲဟ... ငါ့ရည်းစားလောင်းအတွက် မိန်းကလေးအချင်းချင်းကြိုက်တဲ့သူနဲ့ ပြိုင်ရမယ်.... တင်းနစ်နဲ့ ပြိုင်ရမယ် ဟုတ်လား"

သို့သော် သူ၏ ပရော်ဖက်ရှင်နယ်အဆင့် စားပွဲတင်တင်းနစ်စွမ်းရည်ကို ထည့်တွက်ကြည့်လျှင် ရှုံးနိမ့်နိုင်ခြေမှာ အလွန်နည်းပါးသည်။

"မင်းတကယ်ဘာမှမမှတ်မိတော့ဘူးဆိုရင် ဒီကိစ္စမဖြစ်ခဲ့ဘူးလို့ပဲ သဘောထားလိုက်တော့။ မင်းက ကျန်းဖန်နဲ့ စားပွဲတင်တင်းနစ် သွားကစားမှာလေ...မင်းက အခြေခံအားဖြင့် ရှုံးဖို့ပဲရှိတာ"

"ကျန်းဖန်က အမျိုးသမီးကစားသမားဆိုပေမယ့် သူက အသင်းရဲ့ ပုံမှန်ကစားသမား၊ မင်းကတော့ အရန်ကစားသမားလေးပဲ..."

ရှီမင်ယန်စကားမဆုံးမီမှာပင် ရဲရှင်းဟွေ့က ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ "ဘာမှဆက်မပြောနဲ့တော့။ ဒီပွဲကို ငါကစားဖို့ ဆုံးဖြတ်ပြီးသွားပြီ"

ရဲရှင်းဟွေ့သည် မြို့ပြဝတ္ထုများ၏ ထုံးစံအတိုင်းဖြစ်နေသော ဇာတ်လမ်းသွားကို ရုတ်တရက်စဉ်းစားမိလိုက်သည်။ ထိုအရာမှာ ဇာတ်ကောင်သည် အထူးစွမ်းရည်များရရှိပြီး သူ၏ချစ်သူကို လုယူရန်ကြိုးစားသော မိန်းကလေးအချင်းချင်းကြိုက်သူနှင့် တွေ့ဆုံသောအခါ ထိုမိန်းကလေးကို အဖြောင့်ဖြစ်သွားအောင်လုပ်ပြီး သူ၏ဟာရမ်ထဲမှ တစ်ယောက်အဖြစ် ထည့်သွင်းလေ့ရှိခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

အဲ့ဒီမိန်းကလေး ကျန်းဖန်က ဘယ်လိုရုပ်ရည်မျိုးရှိမလဲဆိုတာတော့ မသိသေးဘူး။ ရဲရှင်းဟွေ့သည် တကယ်ပင် ချိန်းဆိုထားသည့်နေရာသို့ သွားမည်ကို မြင်သောအခါ ရှီမင်ယန်သည် ခေါင်းခါရင်း တိုးတိုးလေးရေရွတ်လိုက်သည်။ "အချိန်တန်ရင် မင်း သိပ်မဆိုးဆိုးရွားရွားမရှုံးဖို့ပဲ ငါမျှော်လင့်နိုင်တော့တယ်"

ရှီမင်ယန်နှင့်အတူ စာသင်ခန်းသို့ ရောက်လာသည်။

သူ့ကိုမြင်သောအခါ အတန်းဖော်များစွာက ရဲရှင်းဟွေ့ကို ဖော်ရွေစွာ နှုတ်ဆက်ကြသည်။

ရဲရှင်းဟွေ့သည် အတန်းထဲတွင် အလွန်လူချစ်လူခင်များကြောင်း ထင်ရှားသည်။ တစ်ဖက်ရှိ ရဲရှင်းချန်မှာမူ အနည်းငယ် အထီးကျန်နေသည်။ ဝမ်ကျားယန်ကြောင့် အတန်းထဲကလူတိုင်းနီးပါးသည် ရဲရှင်းချန်ကို လျစ်လျူရှုထားကြပြီး အခွင့်အရေးရလျှင်ပင် လှောင်ပြောင်တတ်ကြသည်။

သို့သော်လည်း ရဲရှင်းချန်၏ မူလစရိုက်မှာ အနည်းငယ်အေးတိအေးစက်နိုင်သော်လည်း ယခု မသေမျိုးဧကရာဇ်အဖြစ် ပြန်လည်မွေးဖွားလာသော ရဲရှင်းချန်မှာမူ ပို၍ပင် မာနကြီးလာခဲ့သည်။ အတန်းထဲမှလူများက သူ့ကိုလျစ်လျူရှုလျှင် သူကလည်း ထိုသူများကို ပုရွက်ဆိတ်များအဖြစ်သာ သဘောထားသည်။

......

ရဲရှင်းဟွေ့၏ အတန်းထဲတွင်။

ရဲရှင်းဟွေ့နှင့် ရှီမင်ယန်တို့သည် နောက်ဆုံးတန်းတွင် ထိုင်နေကြသည်။

စာသင်ခန်းထဲက ယောက်ျားလေး၊ မိန်းကလေးများနှင့် စားပွဲပေါ်တွင် သင်ကြားနေရင်း မြေဖြူပစ်ပေါက်နေသော ဆရာကို ကြည့်ရင်း ရဲရှင်းဟွေ့သည် အစပိုင်းတွင် လွမ်းဆွတ်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ၏အရင်ဘဝတွင် ရဲရှင်းဟွေ့သည် တက္ကသိုလ်ဘွဲ့ရတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။

သို့သော် မူလတန်းမှ အလယ်တန်း၊ အထက်တန်းမှ တက္ကသိုလ်အထိ... သူ၏ခရီးသည် အလွန်ပျင်းရိငြီးငွေ့ဖွယ်ကောင်းသည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။ သူ၏စာသင်ကြားမှုအဆင့်သည် သာမန်ဖြစ်ပြီး အတန်းထဲတွင် သူ၏တည်ရှိမှုမှာ အလွန်နည်းပါးခဲ့သည်။ အထက်တန်းနှင့် တက္ကသိုလ်တက်နေစဉ်က သူ့မှာ ရည်းစားတစ်ယောက်တောင် မရှိခဲ့ပေ။

ယခု... သူသည် ပြန်လည်မွေးဖွားလာခဲ့ပြီး အံ့မခန်းနောက်ခံ၊ မယုံနိုင်လောက်အောင် ချောမောသောမျက်နှာနှင့် အထူးစွမ်းရည်တစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။

ရဲရှင်းဟွေ့သည် အထက်တန်းကျောင်းသားဘဝတွင် ရည်းစားတစ်ယောက်တော့ သေချာပေါက်ရမည်ဟု ယုံကြည်ထားသည်။ ဒီနေ့ညနေ ကျောင်းဆင်းချိန်သည် သူချစ်ရသူ၏နှလုံးသားကို ရရှိနိုင်မည့် အခွင့်အရေးပင်ဖြစ်သည်။