လုယူခြင်း

ရဲရှင်းဟွေ့ အနည်းငယ် ညှိုးငယ်သွားသည်။

"ငါ့ဇာတိမြို့က လီလီပန်းတွေက တကယ်ကို တောက်ပနေတာပဲ!"

......

"ရှင်းဟွေ့... ရှင်းဟွေ့..."

ထိုအချိန်မှာပင် ရဲရှင်းဟွေ့သည် သူ့နောက်မှ တစ်စုံတစ်ယောက်က ခေါ်နေသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူလှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ရှီမင်ယန်က သူ့ဆီသို့ မောဟိုက်စွာ ပြေးလာနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ငါပြောပါတယ်... မင်း ဘာလို့ဒီလောက်အမြန်ပြေးနေရတာလဲ"

ရှီမင်ယန်က သူ၏အသက်ရှူနှုန်းကို အနည်းငယ်လျှော့ချလိုက်ပြီး ဆက်ပြောသည်။ "ရှင်းဟွေ့၊ မင်း နာမည်ကြီးတော့မယ်!"

"နာမည်ကြီးမယ် ဟုတ်လား။ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ" ရဲရှင်းဟွေ့က အနည်းငယ်ရှုပ်ထွေးစွာ မေးလိုက်သည်။

"မင်း ဘာမှနားမလည်ပါလား။ မင်းက ကျန်းဖန်ကို အနိုင်ယူလိုက်တာလေ၊ ပြီးတော့ မင်းရဲ့ကျွမ်းကျင်မှုတွေ... လူတော်တော်များများက ဗီဒီယိုရိုက်ထားကြတယ်။  သိပ်မကြာဘူး မင်း နာမည်ကြီးလာလိမ့်မယ်!"

"အဲ့ဒီအခါကျရင် မင်းဆီကို တန်းတန်းစွဲဖြစ်လာကြမယ့် မိန်းကလေးတွေ အများကြီးရှိလာမှာပဲ။ မိန်းကလေးတစ်ယောက်အတွက်နဲ့တော့ ဝမ်းမနည်းပါနဲ့ကွာ!"

ရှီမင်ယန်က ရဲရှင်းဟွေ့၏ပခုံးကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဝမ်းနည်းတယ် ဟုတ်လား။ ငါ ဝမ်းမနည်းပါဘူး။ ခဏတာ ညှိုးငယ်သွားရုံလေးပါ"

မကြာမီမှာပင် ရဲရှင်းဟွေ့၏ ညှိုးငယ်သောမျက်နှာအမူအရာသည် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူက ပြုံးကာပြောလိုက်သည်။ "ခုနက ငါ အားကစားရုံထဲက ထွက်လာတော့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်က ငါ့ကို add သွားတယ်။ ငါ့ကို သဘောကျလို့နေမှာပေါ့!"

ရှီမင်ယန်.....

ရှီမင်ယန်နှင့်အတူ ကျောင်းမှထွက်လာပြီးနောက် ရဲရှင်းဟွေ့သည် ကျောင်းဂိတ်ပေါက်မှ အပြင်သို့ လျှောက်ထွက်လာစဉ် ဝမ်ကျားယန်က ကောင်လေးတစ်ယောက်၏လက်ကိုကိုင်ကာ ကျောင်းဝင်းထဲမှ အတူထွက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"မင်္ဂလာပါ ခယ်မလေး!"

ရဲရှင်းဟွေ့က ဝမ်ကျားယန်အနားသို့ လျှောက်သွားပြီး ပြုံးကာပြောလိုက်သည်။ ဝမ်ကျားယန်သည် ဒီစကားကိုကြားသောအခါ ဒေါသထွက်သွားပြီး ရဲရှင်းဟွေ့ကို လက်ညှိုးထိုးကာ အော်လိုက်သည်။ "ဘယ်သူက နင့်ခယ်မလဲ"

"အိုး... မင်းက ငါ့အစ်ကိုနဲ့ စေ့စပ်ထားတဲ့သူဆိုတော့ ငါ့ခယ်မပဲပေါ့!"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ရဲရှင်းဟွေ့က ဝမ်ကျားယန်ကို မထီမဲ့မြင်အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ "မင်းက ဒီလောက်တောင် သစ္စာမရှိဘဲ ဖောက်ပြန်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး!"

"နင်..." ဝမ်ကျားယန်က ရဲရှင်းဟွေ့ကို လက်ညှိုးထိုးကာ ဒေါသတကြီးဖြစ်နေသည်။

"ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။ နင့်မှာ စေ့စပ်ထားတဲ့သူ ရှိနေရဲ့သားနဲ့ ဒီမှာ တခြားတစ်ယောက်နဲ့ ပရောပရီလုပ်နေတာလေ...တကယ်ကို မလေးစားစရာပဲ!"

ရဲရှင်းဟွေ့ စကားဆုံးသည်နှင့် ဝမ်ကျားယန်၏လက်ကိုကိုင်ထားသော လူငယ်လေးသည် ဒေါသထွက်သောမျက်နှာဖြင့် သူ့ဆီသို့ လျှောက်လာပြီး စကားတစ်ခွန်းမှမပြောဘဲ လက်သီးဖြင့်ထိုးရန် မြှောက်လိုက်သည်။

ဒီလူငယ်ကို ရဲရှင်းဟွေ့ မြင်ဖူးသည်မှာ ဒါပထမဆုံးအကြိမ်မဟုတ်ပေ။ မနေ့က ဝမ်ကျားယန်၏အိမ်သို့ အနီရောင်အားကစားကားဖြင့် လာကြိုသွားသူမှာ သူပင်ဖြစ်သည်။

ဒါတင်မကသေး ဒီကောင်က မထွက်သွားခင်မှာ သူ့ကို ရန်စသွားသေးသည်။ အတိအကျပြောရလျှင် သူ၏အစ်ကိုကို ရန်စသွားခြင်းဖြစ်သည်။

ဒီကောင်က သူ့ကို လက်သီးဖြင့်ထိုးသည်ကိုမြင်သောအခါ ရဲရှင်းဟွေ့သည် သူ့ကို လွှတ်ပေးတော့မည်မဟုတ်ပေ။ 

သူသည် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဓားလက်ချောင်းပုံစံကို တိတ်တဆိတ်ပြုလုပ်လိုက်သည်။ ဤသည်မှာ အထူးစွမ်းအင်များကို အသုံးပြုသည့် လက်ဟန်ခြေဟန်တစ်ခုဖြစ်သည်။

သို့သော် ရဲရှင်းဟွေ့က စိတ်အာရုံစွမ်းအင်ကို သုံးတော့မည်အပြုတွင် လူငယ်လေး၏နောက်မှလိုက်လာသော ဝမ်ကျားယန်က သူ့ကိုဆွဲထားလိုက်သည်။

"ကျစ်ယွီ ဒီလိုကလေကချေလေးနဲ့ ရန်ဖြစ်နေစရာမလိုပါဘူး။ သူ့ကိုထိုးလိုက်ရင် ရှင့်ရဲ့ဂုဏ်သိက္ခာပဲ ကျဆင်းသွားမှာ။ ဘာလို့ ရန်ဖြစ်နေတော့မှာလဲ"

ဝမ်ကျားယန်၏စကားကိုကြားသောအခါ ကျစ်ယွီက ဟန်ပါပါဖြင့် လည်ပင်းကိုတစ်ချက်လှည့်ကာ သူ၏အဝတ်အစားကို သပ်ရပ်အောင်လုပ်လိုက်ပြီး "ဒါဆိုလည်း မင်းသဘောအတိုင်းပဲပေါ့" 

ဝမ်ကျားယန်က ကျစ်ယွီဟုခေါ်သော ဒီကောင့်ကို အဘယ်ကြောင့် တားဆီးခဲ့သနည်း။ သူ့ဂုဏ်သိက္ခာကျဆင်းမည်ကို မလိုလားသောကြောင့်တော့ မဟုတ်ပေ။ ဝမ်ကျားယန်သည် ရဲရှင်းဟွေ့ကို အသေထိုးသတ်စေချင်နေသည်ဟုပင် ဆိုနိုင်သည်။

သူမ ထိုသို့ဖြစ်စေချင်သော်လည်း ကျောင်းဂိတ်ပေါက်ရှေ့ လူအများရှေ့တွင်တော့ သူ့ကို ရိုက်နှက်ခိုင်း၍မဖြစ်ပေ။ အကယ်၍ ရဲရှင်းဟွေ့က သူမကြောင့် တကယ်အရိုက်ခံရပါက အိမ်ပြန်ရောက်သည့်အခါ... သူမ၏အမေက အဆုံးမရှိ ပွစိပွစိပြောဆိုနေတော့မည်ဖြစ်သည်။

ဒီကောင်က ဒီအတိုင်းထွက်သွားသည်ကိုမြင်သောအခါ ရဲရှင်းဟွေ့သည် ပျင်းရိစွာဖြင့် သူ၏ညာဘက်လက်ကို အောက်သို့ချလိုက်သည်။

သူ၏ညာဘက်လက်ကို အောက်ချလိုက်သည်နှင့် ကျစ်ယွီဟုခေါ်သော လူငယ်လေးက လှည့်လာပြီး သူ့ကို မထီမဲ့မြင်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "မှတ်ထား ငါ့နာမည်က မုန်ကျစ်ယွီ။ နောက်တစ်ခါ ငါနဲ့ထပ်မတွေ့စေနဲ့!"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် မုန်ကျစ်ယွီသည် အနီရောင်အားကစားကားထဲသို့ဝင်ကာ ဝမ်ကျားယန်နှင့်အတူ ကျောင်းဂိတ်မှ ထွက်ခွာသွားသည်။

မုန်ကျစ်ယွီထွက်သွားပြီးနောက်မှာတော့ ပတ်ဝန်းကျင်မှ ကြည့်နေကြသူအများအပြားသည် ရဲရှင်းဟွေ့ကို သနားသောအကြည့်များဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။

ရဲရှင်းဟွေ့ကတော့ ဒါကိုဂရုမစိုက်ဘဲ မုန်ကျစ်ယွီထွက်သွားသော လမ်းဘက်သို့ တံတွေးထွေးလိုက်သည်။

မသေမျိုးဧကရာဇ် ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းအကြောင်း ရေးသားထားသော အလားတူဇာတ်လမ်းများစွာကို ဖတ်ဖူးသည့် ရဲရှင်းဟွေ့သည် မုန်ကျစ်ယွီဟုခေါ်သောသူမှာ သူ၏အစ်ကိုအတွက် လမ်းဘေးခွေး ဖြစ်ကြောင်း သိနေသည်။

ရဲရှင်းဟွေ့က ရှေ့ထွက်ပြီး ပြဿနာရှာခဲ့သည်မှာ အကြောင်းမဲ့မဟုတ်ပေ။

ရည်ရွယ်ချက်မှာ သူ၏သုံးမကျသော ရွှေလက်ချောင်းတီဗီကြောင့်ပင်ဖြစ်သည်။ တီဗီတွင် လိုင်းမိချင်လျှင် သူအစ်ကိုဖြစ်သူ၏ စိတ်အခြေအနေကို ပြောင်းလဲပစ်ရမည်သာဖြစ်သည်။

နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ အသက်ရှင်ခဲ့သော မသေမျိုးဧကရာဇ်တစ်ပါး၏ စိတ်ခံစားချက်ကို မည်သို့ပြောင်းလဲစေနိုင်မည်နည်း။ ဒါကိုလုပ်နိုင်သူ တစ်ဦးတည်းသာရှိပြီး ထိုသူမှာ သူ၏အစ်ကိုရင်းပင်ဖြစ်သည်။

ရဲရှင်းဟွေ့သည် ယနေ့ မုန်ကျစ်ယွီကို ရန်စခဲ့သောကြောင့် သူသည် အချိန်ရှာပြီး သူ့ကိုလက်စားပြန်ချေလိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်သည်။ သူက လက်စားပြန်ချေလာပြီး သူ့ကိုယ်သူ အလွန်သနားစရာကောင်းအောင် ပြုလုပ်ကာ အစ်ကိုဖြစ်သူရှေ့တွင် သွားရပ်လိုက်လျှင် လိုင်းကသေချာပေါက် ပေါ်လာမည်ဖြစ်သည်။

မုန်ကျစ်ယွီအတွက်လား။ သူ့နောက်ကွယ်က အင်အားစုတွေလား။ သူမရှိရင်တောင် သူ သေလမ်းရှာနေသည့်ပုံစံဖြင့်ဆိုလျှင် အသက်သိပ်ရှည်မှာမဟုတ်ပေ။

"ဟေ့... ရဲရှင်းဟွေ့၊ မင်း မုန်ကျစ်ယွီကို ရန်သွားစရဲတယ်ပေါ့"

ထိုအချိန်တွင် ရှီမင်ယန်က မယုံနိုင်စွာမေးလိုက်သည်။

ရှီမင်ယန်၏အမေးကိုကြားသောအခါ ရဲရှင်းဟွေ့က ခပ်ပေါ့ပေါ့ပင် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"မုန်ကျစ်ယွီက ဘာဖြစ်လို့လဲ။ သူက သိပ်တော်နေလို့လား"

"သူက တော်လား ဟုတ်လား။ 'သိပ်' ဆိုတဲ့စကားလုံးကို ဖြုတ်လိုက်လို့ရမလား" ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ရှီမင်ယန်သည် ရဲရှင်းဟွေ့အနားသို့လာကာ တိုးတိုးလေး မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။

 "မုန်ကျစ်ယွီရဲ့အဖေက ကူယန်မြို့ရဲ့ အချမ်းသာဆုံးလူ၊ သူ့ဦးလေးက မြေအောက်အဖွဲ့အစည်းရဲ့ ခေါင်းဆောင်၊ ပြီးတော့ မုန်ကျစ်ယွီကိုယ်တိုင်က ငါတို့ကျောင်းရဲ့ ကျောင်းသားသမဂ္ဂ ဥက္ကဋ္ဌပဲ"

"အိုး... ဒီလောက်တောင် တော်တာလား!"

ရဲရှင်းဟွေ့က တော်သည်ဟု ပါးစပ်ကပြောနေသော်လည်း စိတ်ထဲတွင်တော့ မထီမဲ့မြင်ပြုနေသည်။

*မြေအောက်အဖွဲ့အစည်းရဲ့ ခေါင်းဆောင် ဟုတ်လား။ ငါဖေက တကမ္ဘာလုံးအလင်းနဲ့အမှောင်မှာပါ သွားလာနေတဲ့သူ....  ဘယ်လောက်ချမ်းသာတယ် ဟုတ်လား။ ငါ့အမေရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေဆိုရင် သူတို့တစ်မိသားစုလုံး ကြောက်လန့်ပြီး သေသွားလောက်တယ်။ ကျောင်းအတွက်လား။ သူသာ ပြဿနာရှာရဲရင် ကျောင်းသားအားလုံးရှေ့မှာ သူ့ကို အဝတ်အစားတွေချွတ်ပြီး ကခိုင်းပစ်မယ်*

......

ရှီမင်ယန်ကတော့ ရဲရှင်းဟွေ့ ဘာတွေတွေးနေသည်ကို မသိပေ။ သူက မုန်ကျစ်ယွီ၏ နောက်ခံအင်အား မည်မျှကြီးမားကြောင်းကို ဆက်လက်ပြောပြနေသည်။

ရဲရှင်းဟွေ့သည် ဆက်နားမထောင်နိုင်တော့ပေ။

"ဟေ့...ရှီမင်ယန်၊ မင်း မုန်ကျစ်ယွီ ဘယ်လောက်တော်ကြောင်းပဲ ဆက်ပြောနေတာ။ မင်း ကြောက်နေတာလား။ ကြောက်ရင် ထွက်သွားလိုက်တော့"

"ငါကြောက်... ငါ သေချာပေါက်ကြောက်တာပေါ့! ဒါပေမဲ့... ငါတို့က ညီအစ်ကိုတွေလေ၊ ငါမင်းကို ဘယ်ထားခဲ့နိုင်မှာလဲ! တစ်နေ့နေ့ မင်းအသတ်ခံရရင်တောင် အလောင်းတော့ ငါကောက်ပေးရမှာပေါ့!"

ရဲရှင်းဟွေ့ .....

ခဏတာတိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ရဲရှင်းဟွေ့နှင့် ရှီမင်ယန်တို့သည် ဂျင်းဒူးဥယျာဉ်သို့ အတူတူလျှောက်သွားကြသည်။ တိုက်ဆိုင်စွာပင် ရှီမင်ယန်၏အိမ်သည်လည်း ကျင်းတူးဥယျာဉ်အိမ်ရာတွင် ရှိသည်။

လမ်းတစ်လျှောက်လုံးတွင် ရှီမင်ယန်သည် ရဲရှင်းဟွေ့ကို မုန်ကျစ်ယွီထံ ခေါင်းငုံ့တောင်းပန်ရန် တိုက်တွန်းနေပြီး ထိုသို့ပြုလုပ်လျှင် အရာအားလုံးအဆင်ပြေသွားလိမ့်မည်ဟု ထင်နေသည်။ ရဲရှင်းဟွေ့ကတော့ လျစ်လျူရှုထားပြီး မုန်ကျစ်ယွီကို လုံးဝဂရုမစိုက်သည့်ပုံစံဖြင့် နေနေသည်။

တိုက်တွန်းပြောဆို၍ အသုံးမဝင်သည်ကိုမြင်သောအခါ ရှီမင်ယန်သည် လက်လျှော့လိုက်တော့သည်။