သစ်သီးပင်များ ပန်းပွင့်ချိန် ၂

တောင်တန်းတွေပေါ်က သစ်သီးပင်တွေ ပန်းပွင့်နေကြပေပြီ။

ပန်းတွေက တောင်တန်းတွေကို တောက်ပတဲ့အနီရောင်နဲ့ ဖြူစင်တဲ့အဖြူရောင်တွေနဲ့ ဖုံးလွှမ်းထားကာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရင် လှပတဲ့ ပန်းပင်လယ်ကြီး တစ်ခုလိုပင်။

ပန်းပင်လယ်ကြီးထဲမှာ အလှပဂေးတစ်ယောက် ပေါ်လာရင်ရော။

သူမက ပန်းနတ်သမီးလား။

ခရီးသွားတစ်ယောက်က မထင်မှတ်ဘဲ ထိုမြင်ကွင်းကို ဓာတ်ပုံရိုက်ယူခဲ့သည်။

ရိုးရှင်းတဲ့အဝတ်အစားဝတ်ဆင်ထားတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်က မက်မွန်ပင်ဘေးမှာရပ်ပြီး ပန်းရောင်မက်မွန်ပန်းတွေ အပြည့်အဝပွင့်နေတာကို ကြည့်နေသည်။

မက်မွန်ပန်းက လှပပြီး အလှပဂေးက ပြုံးနေတယ်!

ဒီဓာတ်ပုံကို ခရီးသွားက လူမှုကွန်ရက်ဖိုရမ်မှာတင်လိုက်တဲ့အခါ အင်တာနက်က ဒီဓာတ်ပုံအပေါ် အထင်ကြီးပြီး စပ်စုချင်စိတ်ဖြစ်သွားကြသည်။

"OP၊ ဒီပုံကို photoshop လုပ်ထားတာလား။ မက်မွန်ပန်းတွေ ဒီလောက်အများကြီး ဘယ်ကရှာတွေ့တာလဲ။"

"ကျွန်တော်သဘောတူတယ်။ ဒီပုံ photoshop လုပ်ထားတာဆိုရင် ကျွန်တော့်ဖိုရမ်ကံကြမ္မာကို လောင်းရဲတယ်။"

"ဟုတ်တယ်!"

"ကျွန်တော်နိုင်ငံအနှံ့ခရီးသွားဖူးတယ်။ ဒီလောက်လှတဲ့နေရာမျိုး မကြုံဖူးဘူး။ ဒါကြောင့် ဒါက photoshop လုပ်ထားတာပဲဖြစ်ရမယ်!"

"အရမ်းလှတာပဲ။ အဲ့ဒါတွေ မက်မွန်ပန်းတွေလား။ မက်မွန်ပန်းတွေ ဒီလောက်အများကြီးမြင်ဖူးတာ ဒါပထမဆုံးပဲ။"

"ပုံထဲက အလှလေးကို သတိထားမိကြလား။ သူမက အံ့ဩစရာကောင်းတယ်။"

"ဒါက ဘယ်နေရာလဲ။ ဒီနတ်ဘုံက တကယ်ရှိလို့လား။"

"OP၊ ပြောပြပါဦး။ ဒီနေရာက ဘယ်မှာလဲ။"

"ကျွန်တော်လည်း မက်မွန်ပန်းနတ်ဘုံကို သွားချင်တယ်!"

"အလှပဂေးနဲ့ မက်မွန်ပန်းရေ၊ ငါလာပြီ!"

ဒီမှတ်ချက်တွေကိုမြင်ပြီးနောက် OP က လိပ်စာကို တိတ်တဆိတ်ရေးချလိုက်ပြီး "ထောင်ယွမ်ရွာ၊ ဒါက တကယ်ပဲ နတ်ဘုံတစ်ခုပဲ။"

"ဒါဆို ဒီနေရာက ထောင်ယွမ်ရွာလို့ခေါ်တာလား။"

"ဟေ့၊ ထောင်ယွမ်ရွာက မြေပုံပေါ်မှာ ဘယ်နေရာမှာရှိလဲ ဘယ်သူသိလဲ။"

"ထောင်ယွမ်ရွာ၊ ငါလာပြီ!"

…

ရှောင်လင်းယွီက ဒီအချိန်မှာ နည်းနည်းဒုက္ခရောက်နေသည်။

ဘာလို့များဖြစ်မလဲ။

ဒီရက်ပိုင်းတွေအတွင်းမှာ ရှောင်ထုန်က သူမကို အလွန်အမင်းကပ်တွယ်နေသည်။ ဒါက အရင်ကဘယ်တော့မှမဖြစ်ဖူးတဲ့အရာပဲ။

ဒီမတိုင်ခင်က ရှောင်ထုန်ကို အများအားဖြင့် သူ့အဘွားကပဲ ပျိုးထောင်ခဲ့ခြင်းပင်။ ရှောင်လင်းယွီက သူမသားကိုချစ်ပေမဲ့ သူမက သူမအလုပ်အပေါ်မှာ အချိန်ပိုသုံးခဲ့သည်။

အမေရှောင်က ရှောင်ထုန်ကို လှမ်းယူဖို့ကြိုးစားတော့ ရှောင်ထုန်က ထပ်ငိုပြန်သည်။ သူမမျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ "ထုန်အာ ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ ပုံမှန်အားဖြင့် သူ သမီးကိုဒီလောက်မကပ်ပါဘူး။ ဘာလို့ဒီရက်ပိုင်းတွေမှာ သမီးကိုမတွေ့ရ၊ မပွေ့ရ၊ မချီရရင် မရပ်မနားငိုနေရတာလဲ။"

ရှောင်လင်းယွီက ခေါင်းခါပြီး "သမီးလည်းမသိဘူး အမေ။"

အမေရှောင်က သူမကိုစိုက်ကြည့်ပြီး ချက်ချင်းခြိမ်းခြောက်တဲ့လေသံနဲ့ "နင်က အမေပဲ။ ဘယ်လိုလုပ်မသိဘဲနေရမှာလဲ။"

ရှောင်လင်းယွီ၊ "..." အမေ... ရှောင်ထုန်ကို အများစုအချိန်ဂရုစိုက်ခဲ့တာ အမေပဲလေ။ အမေက ရှောင်ထုန်ကို အကောင်းဆုံးသိသင့်တာပေါ့။"

ဒါပေမဲ့ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ရှောင်လင်းယွီရဲ့စိတ်က နည်းနည်းညှိုးငယ်သွားသည်။ အပြစ်ရှိစိတ်တွေနဲ့လည်း ပြည့်နေသည်။

သူမက ရှောင်ထုန်ရဲ့အမေအဖြစ် ဘဝနှစ်ခုနေခဲ့ရတာ။

သူမရဲ့အရင်ဘဝမှာ သူမက အမေတစ်ယောက်ရဲ့တာဝန်ကို လျစ်လျူရှုခဲ့တယ်။

ဒီဘဝမှာ သူမက ရှောင်ထုန်ကိုချစ်ဖို့ ကျိန်ဆိုခဲ့ပေမဲ့ ရုတ်တရက်ကားတိုက်မှုက အရာအားလုံးကိုပြောင်းလဲသွားစေခဲ့တယ်။ ဒါက သူမကို သန်မာဖို့လိုအပ်တယ်ဆိုတာ သိမြင်စေခဲ့တယ်။ သန်မာလာဖို့အတွက် တစ်ခုခုကိုစတေးရတယ်။ ဒီကိစ္စမှာတော့ သူမသားနဲ့အတူရှိရမယ့်အချိန်ပေါ့။

ရှောင်လင်းယွီက သက်ပြင်းချပြီး "အမေ၊ ရှောင်ထုန်က သမီးကို သူ့နဲ့အတူရှိစေချင်လို့နေမှာပါ။" ရှောင်လင်းယွီက ခဏတိတ်ဆိတ်သွားတယ်။ သူမခဏစဉ်းစားပြီး "ရှောင်ထုန်က ခြောက်လသားရှိနေပြီ။ ဒါက ကလေးအများစု သွားပေါက်တဲ့အချိန်ပဲ။ သူတို့အဲ့ဒီအချိန်မှာ အရမ်းကပ်တတ်ကြတယ်။ ရှောင်ထုန်ဖြစ်နေတာက အဲ့ဒါလို့ထင်လား။"

ရှောင်လင်းယွီက ခေါင်းငုံ့လိုက်ပေမဲ့ ရှောင်ထုန်က သူ့နှုတ်ခမ်းတွေကို တင်းတင်းစေ့ထားသည်။ သူ့ရဲ့တောက်ပတဲ့မျက်လုံးကြီးတွေက ရှောင်လင်းယွီကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

"ရှောင်ထုန်၊ လိမ္မာတယ်နော်။ လာ၊ ပါးစပ်ဖွင့်။ မေမေက သွားလေးတွေကြည့်ချင်လို့။ ပေါက်နေပြီလား။" ရှောင်လင်းယွီက သူ့ကို ညင်သာစွာချော့မော့လိုက်သည်။

ရှောင်ထုန်က ပါးစပ်မဖွင့်ပေ။

ပြီးတော့ ရှောင်လင်းယွီက သူ့ကိုအကြိမ်အနည်းငယ်ချော့မော့ပေမဲ့ ရှောင်ထုန်က ငြင်းဆန်နေတုန်းပဲ။

ရှောင်လင်းယွီက ကူကယ်ရာမဲ့စွာနဲ့ "အမေ၊ ရှောင်ထုန်ပါးစပ်မဖွင့်ရင် သမီးလည်းဘာမှလုပ်လို့မရဘူး။"

အမေရှောင်က "ရှောင်ထုန်က ပုံမှန်အားဖြင့် အရမ်းလိမ္မာတယ်။ သူက ငါတို့စကားနားထောင်တယ်။ ဘာလို့သူက နင့်စကားနားမထောင်ရတာလဲ။" ရှောင်လင်းယွီကို အဖြေမစောင့်ဘဲ အမေရှောင်က ထပ်ဆူတယ် "ရှောင်ထုန်က နင်သူ့နဲ့အတူ အချိန်အလုံအလောက်မကုန်ဆုံးလို့ နင့်ကိုအပြစ်တင်နေတာဖြစ်ရမယ်။ ဒါကြောင့် သူကဂျီကျပြီး နင့်စကားနားမထောင်ချင်နေတာ။"

ရှောင်လင်းယွီ၊ "..."

သူမက တမင်သက်သက်သူနဲ့အတူ အချိန်မကုန်ဆုံးချင်တာမဟုတ်ဘူး။

သူမ... သူမက သန်မာချင်ရုံလေးပါ!

ပြီးတော့ သန်မာဖို့တစ်ခုတည်းသောနည်းလမ်းက ချမ်းသာဖို့ပဲ!

ရှောင်လင်းယွီကို ဆုံးမပြီးနောက် အမေရှောင်က ရှောင်ထုန်ဘက်လှည့်ပြီး ညင်သာစွာ "ထုန်ထုန်၊ လာ။ ပါးစပ်ဖွင့်။ အဘွားကို သွားလေးတွေကြည့်ခိုင်းပါဦး။"

ရှောင်ထုန်က ကလေးဆန်တဲ့စကားကြားတော့ မျက်လုံးလှန်ချင်စိတ်ပေါက်သွားသည်။

သူက ကလေးငယ်လေးမဟုတ်ဘူး။ သူက နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာနေထိုင်ခဲ့ပြီး သူတို့အားလုံးထက်အသက်ကြီးတယ်။

ဒါပေမဲ့...

ရှောင်ထုန်က သက်ပြင်းချပြီး 'ဒါပေမဲ့ ငါအခုတကယ်ပဲ ကလေးငယ်လေးတစ်ယောက်ပဲ။' ဟု စဉ်းစားလိုက်သည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် ရှောင်ထုန်က သူ့အဘွားစကားကို နားထောင်လေ့ရှိသည်။

ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါတော့...

"အဲ၊ ရှောင်ထုန်က ပါးစပ်မဖွင့်ချင်ဘူးလား?!" အမေရှောင်က သူ့မြေးရဲ့မနာခံမှုကိုမြင်တော့ တကယ်ပဲနည်းနည်းအံ့ဩသွားသည်။ ပြီးတော့ သူ့မျက်နှာပေါ်မှာ စိုးရိမ်တဲ့အမူအရာတစ်ခုပေါ်လာသည်။

သူမလက်လှမ်းပြီး ရှောင်ထုန်ရဲ့နဖူးကိုစမ်းကြည့်တယ်၊ ပြီးတော့ သူ့ကျောကိုစမ်းကြည့်တယ်။ သူမမျက်မှောင်အနည်းငယ်ကြုတ်ပြီး "အဖျားမရှိဘူး။ ချောင်းဆိုး၊ နှာရည်ယိုတာတို့ ဘာတို့လည်းမရှိဘူး။ ဒါပေမဲ့ ရှောင်ထုန်က ဘာလို့ဒီလောက်ပုံမှန်မဟုတ်အောင်ပြုမူနေရတာလဲ။ သူသွားပေါက်နေလို့လား။"

***