လူငယ်ဧည့်လမ်းညွှန်အဖွဲ့

ဧည့်သည်များသည် သာမန်အိမ်ချက်အစားအစာများကိုသာ စားသုံးခဲ့ရသော်လည်း သူတို့မှာ ကျေနပ်ပျော်ရွှင်နေကြသည်။ သူတို့သည် ဤမျှအရသာရှိသောခေါက်ဆွဲကို တစ်ခါမှမစားဖူးခဲ့ပေ။ ခေါက်ဆွဲကို မေတ္တာဖြင့်ပြုလုပ်ထားပြီး လူတိုင်းက ထိုမေတ္တာကို ခံစားသိရှိနိုင်ကြသည်။ ၎င်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် မှော်ဆန်လှသည်။ ထိုအရာသည် အမေရှောင်း၏ အချက်အပြုတ်စကေး၏ လျှို့ဝှက်ချက်ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သည်။

…

နောက်တစ်နေ့တွင် ထိုခရီးသွားများသည် သူတို့၏အဆောင်များမှ ထွက်လာပြီးနောက် မြင့်မားသောစိတ်ဓာတ်များဖြင့် အပြင်ထွက်လည်ပတ်ကြသည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် အဖွဲ့ငယ်တစ်ခုသာ တောင်များပေါ်သို့ တက်သွားပြီး အများစုမှာ အခြားနေရာများသို့ သွားရောက်လည်ပတ်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့ကြသည်။

အကြောင်းမှာ မက်မွန်ပင်များနှင့် မက်မွန်ပန်းများအပြင် ရွာတွင် အခြားလှပသောရှုခင်းများလည်း ရှိနေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ သူတို့ရောက်နေခိုက်တွင် အရာအားလုံးကို မြင်တွေ့လိုကြသည်။

ထိုနေရာသည် သဘာဝအလှတရားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ရှောင်လင်းယွီမှာ သူတို့ကို ဧည့်လမ်းညွှန်လုပ်ပေးရန် အချိန်မရှိပေ။ ထို့ကြောင့် သူမက ကလေးများကို ဧည့်လမ်းညွှန်အဖြစ် တာဝန်ပေးလိုက်သည်။ သူတို့က စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းသောနေရာများသို့ လမ်းပြခေါ်ဆောင်သွားနိုင်မည်ဖြစ်သည်။ ဧည့်လမ်းညွှန်တစ်ဦးဖြစ်သော ရှောင်ရှောင်းဟွေ့မှာ အလွန်ဂုဏ်ယူနေသည်။

တစ်နှစ်ကုန်လွန်သွားပြီးနောက် ရှောင်ရှောင်းဟွေ့မှာ အရပ်အတော်ရှည်လာသည်။ သူသည် အရပ်ရှည်ပြီး ပိန်သွယ်ကာ အသားအရေမှာ အနည်းငယ်ညိုနေဆဲဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ၏မျက်လုံးကြီးများမှာ တောက်ပပြီး တက်ကြွမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေဆဲဖြစ်သည်။

ရှောင်ကွမ်းပျောက်ဆုံးသွားပြီးနောက် ရှောင်လင်းယွီမှာ ကလေးများကို ကျွဲနွားကျောင်းရန် မလွှတ်ရဲတော့ပေ။ အလွန်အန္တရာယ်များလှသည်။ ကလေးများမှာ ပြန်ပေးဆွဲခံရလုနီးပါးဖြစ်ခဲ့သည်။ အကယ်၍ ထိုသို့ဖြစ်ခဲ့ပါက သူတို့ဘာလုပ်နိုင်မည်နည်း။

ထိုဖြစ်ရပ်ပြီးနောက် ရွာသားများကလည်း သူတို့၏ကလေးများကို ကျွဲနွားကျောင်းရန် မလွှတ်ချင်ကြတော့ပေ။ လစာပေးလျှင်ပင် အလွန်အန္တရာယ်များလှသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ရှောင်လင်းယွီက စိတ်ကြည်လင်ပြီး ကိုယ်လက်လှုပ်ရှားမှု သွက်လက်သော သက်လတ်ပိုင်းအရွယ်အမျိုးသားတစ်ဦးကို နွားကျောင်းရန် ငှားရမ်းခဲ့သည်။

နွားနှစ်ကောင်သာရှိပြီး သူတို့မှာ ရှောင်ကွမ်းနှင့် တာ့ကွမ်းတို့ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် အလွန်လိမ္မာသောကြောင့် ရှောင်လင်းယွီက လူတစ်ဦးတည်းကိုသာ ငှားရမ်းခဲ့သည်။ သူမက စားစရိတ်၊ နေစရိတ်မပါဘဲ တစ်နေ့လျှင် ယွမ် ၁၀ ပေးသည်။

ကျွဲနွားကျောင်းခဲ့သော ကလေးများ၏မိဘများက ထိုလစာကိုကြားသောအခါ အနည်းငယ်သဘောထားကွဲလွဲမှုများ ရှိခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏ကလေးများမှာ တစ်နေ့လျှင် ယွမ် ၁ သာရရှိခဲ့ရာ ဘာကြောင့်များ ဒီအမျိုးသားက တစ်နေ့လျှင် ၁၀ ယွမ်ရရှိရတာလဲ။ ၎င်းမှာ မမျှတပေ။

ရှောင်လင်းယွီက များများစားစားမရှင်းပြခဲ့ပေ။ ဤကလေးများသည် သူတို့၏စိတ်အခြေအနေပေါ်မူတည်၍သာ ကျွဲနွားကျောင်းကြခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ၎င်းမှာ သူတို့အတွက် ပျော်စရာလှုပ်ရှားမှုတစ်ခုသာဖြစ်ပြီး ပုံမှန်အားဖြင့် ကျောင်းသွားရသည်။ ထို့အပြင် ကလေးများမှာ ထိုအလုပ်ကို အမှန်တကယ်အလေးအနက်မထားကြပေ။ နွားများမြက်စားနေချိန်တွင် သူတို့က ငှက်သိုက်ရှာရန် သစ်ပင်များပေါ်တက်ပြီး ငါးဖမ်းရန် မြစ်ထဲသို့ဆင်းကြသည်။

သို့သော် ရှောင်လင်းယွီက ကလေးများကို မငှားရမ်းတော့သည့်အခါ ကလေးများမှာ အိမ်တွင် ပို၍ဆော့ကစားဖျက်ဆီးကြသည်။ မိဘအချို့က ရှောင်လင်းယွီကို သူတို့ကလေးများအား ပြန်လည်ငှားရမ်းရန် အရိပ်အမြွက်ပြောဆိုလာကြသည်။

ရှောင်လင်းယွီမှာ ကလေးများနှင့်ပတ်သက်၍ နောက်ထပ်စွန့်စားမှုများ မလုပ်နိုင်တော့ပေ။ ဟုတ်သည်၊ သူမ သဘောမတူနိုင်ပေ။

နောက်ပိုင်းတွင် ထောင်ယွမ်ရွာသို့ ဧည့်သည်များ ပိုမိုရောက်ရှိလာကြသည်။ ရှောင်လင်းယွီက စဉ်းစားပြီးနောက် ကလေးများကို ဧည့်လမ်းညွှန်များအဖြစ် ပြောင်းလဲရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ အကယ်၍ သူတို့အလုပ်ကို ကောင်းမွန်စွာလုပ်ဆောင်နိုင်ပါက ဆုလာဘ်များ သေချာပေါက်ရရှိမည်ဖြစ်သည်။

ဟုတ်သည်၊ ရှောင်လင်းယွီက ကလေးများ၏ဘေးကင်းလုံခြုံရေးကို ဂရုစိုက်ရမည်ဖြစ်သည်။ ခရီးစဉ်မစတင်မီ ဧည့်သည်များက ရှောင်လင်းယွီထံတွင် မှတ်ပုံတင်ရမည်ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ လူပြန်ပေးဆွဲသမားများရန်မှ ကာကွယ်ရန်ဖြစ်သည်။

ထောင်ယွမ်ရွာမှာ အလွန်မကြီးသလို အလွန်မသေးလှပေ။ ဧည့်သည်များမှာ တစ်နေ့လုံးကစားနိုင်သည်။

ကလေးများ၏ဘေးကင်းလုံခြုံရေးအတွက် ရှောင်လင်းယွီက သူတို့တစ်ဦးချင်းစီကို တည်နေရာပြစက်တစ်ခုနှင့် အချိန်မရွေးဆက်သွယ်နိုင်သော ဆဲလ်ဖုန်းအဟောင်းတစ်လုံး တပ်ဆင်ပေးထားသည်။ သူမက ကလေးများဂိမ်းစွဲလမ်းမည်ကိုစိုးရိမ်သောကြောင့် စမတ်ဖုန်းများမပေးခဲ့ပေ။

ကလေးဧည့်လမ်းညွှန်များအတွက် သူတို့သည် တရုတ်စကားပြောနိုင်ရမည်ဖြစ်သည်။ ကျေးလက်ဒေသ၏ ပညာရေးအဆင့်အရ ကလေးတစ်ဦးသည် အသက် ၁၂ နှစ် သို့မဟုတ် လေးတန်းအရွယ်ခန့်ရောက်မှသာ တရုတ်စကားကို ကျွမ်းကျင်စွာပြောဆိုနိုင်သည်။ ကလေးများ၏ပညာရေးကိုကူညီရန်နှင့် ဒေသယဉ်ကျေးမှုကိုနားလည်စေရန် ရှောင်လင်းယွီက သူတို့အတွက် ကျူရှင်ဆရာတစ်ဦး ငှားရမ်းပေးခဲ့သည်။

ကျူရှင်ဆရာမှာ ထက်မြက်ပြီး လက်ရှိခရီးသွားလုပ်ငန်းလမ်းကြောင်းများကို သိရှိရမည်ဖြစ်သည်။ ရှောင်လင်းယွီနှင့် ရှောင်လင်းယဲ့တို့မှာ ကောင်းမွန်သောကိုယ်စားလှယ်လောင်းများဖြစ်သော်လည်း သူတို့အလုပ်များနေကြသည်။ ထို့ကြောင့် ရှောင်လင်းယွင်မှာ အကောင်းဆုံးကိုယ်စားလှယ်လောင်းဖြစ်လာသည်။

ရှောင်လင်းယွီ၏ အလုပ်အကိုင်မှာ တဖြည်းဖြည်းကြီးမားလာပြီး သူမလုပ်ဆောင်ရမည့်အရာများ ပိုမိုများပြားလာသည်။ ဟုတ်သည်၊ သူမမှာ အချိန်မရှိပေ။ ရှောင်လင်းယဲ့မှာမူ လက်ရှိတွင် ပေကျင်းရှိတက္ကသိုလ်တစ်ခုတွင် ပညာသင်ကြားနေသောကြောင့် အချိန်မရှိပေ။ ရှောင်လင်းယွင်မှာ သူနာပြုကျောင်းဆင်းဖြစ်ပြီး ဒေသခံတစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူမသည် ငယ်ရွယ်ပြီး ခေတ်နှင့်အညီလိုက်နိုင်သောကြောင့် အကောင်းဆုံးရွေးချယ်မှုဖြစ်သည်။

ရှောင်လင်းယွီမှာ ရေရှည်အစီအစဉ်တစ်ခုရှိသည်။ အနာဂတ်တွင် ရွာသည် သေချာပေါက် ခရီးသွားလုပ်ငန်းနေရာတစ်ခုဖြစ်လာမည်ဖြစ်ပြီး ရွာသားများအတွက် အရေးပါသောဝင်ငွေရင်းမြစ်တစ်ခုဖြစ်လာမည်ဖြစ်သည်။ ရှောင်လင်းယွီက လူငယ်ဧည့်လမ်းညွှန်များလေ့ကျင့်ပေးရေးနှင့်ပတ်သက်၍ ရွာသူကြီးနှင့် အခြားရွာအရာရှိများနှင့် ဆွေးနွေးခဲ့သည်။

ရွာသူကြီးက ဤအကြောင်းကိုကြားသောအခါ သူ၏မျက်လုံးများမှာ သဘောကျမှုဖြင့် တောက်ပလာသည်။ ထိုအရွယ်ကလေးများမှာ တက်ကြွပြီး စွမ်းအင်ပြည့်ဝကြသည်။ ထို့အပြင် ဧည့်လမ်းညွှန်တစ်ဦးဖြစ်ခြင်းဆိုသည်မှာ သူတို့ရွာပတ်လည်တွင်သာ ရှိနေမည်ဖြစ်သောကြောင့် ရွာသားများက သူတို့ကို စောင့်ကြည့်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ရွာသူကြီးက ဤအဆိုပြုချက်ကို သဘောတူခဲ့သည်။ မိဘများက ဤအကြောင်းနှင့် ပါဝင်သောလစာကိုကြားသောအခါ သူတို့သဘောတူခဲ့ကြသည်။ သို့သော် အခြားမိဘအချို့မှာ ချီတုံချတုံဖြစ်ခဲ့ကြသည်။ အကြောင်းမှာ ၎င်းမှာ အန္တရာယ်ရှိနိုင်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ကလေးများ လူစိမ်းများ၏ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံရပါက မည်သို့လုပ်မည်နည်း။

နောက်ဆုံးတွင် ကလေးခြောက်ဦးကို ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ သူတို့မှာ ရှောင်ရှောင်းဟွေ့နှင့် သူ၏သူငယ်ချင်းသုံးဦးအပြင် နောက်ထပ်ကလေးနှစ်ဦးဖြစ်သည်။ တစ်ဦးမှာ ရှောင်ဖူချီ၏သား ရှောင်ရှောင်းချန်ဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ဦးမှာ ရှောင်ချန်းပမ်း၏သား ရှောင်ရှောင်းချွမ်ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် လူငယ်ဧည့်လမ်းညွှန်သည် နောက်ဆုံးတွင် ထောင်ယွမ်ရွာ Green Farm အပန်းဖြေစခန်း၏ အမှတ်လက္ခဏာတစ်ခုဖြစ်လာမည်ဟု မည်သူမျှမသိခဲ့ပေ။

ရွာသို့ ဧည့်သည်များပိုမိုရောက်ရှိလာပြီးနောက် လူငယ်ဧည့်လမ်းညွှန်များအတွက် ဆုလာဘ်များမှာ ပိုမိုတန်ဖိုးရှိလာသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ကလေးများသည် သူတို့၏မိသားစုများအတွက် အဓိကဝင်ငွေရင်းမြစ်ဖြစ်လာသည်။

သဘာဝအတိုင်းပင် ၎င်းမှာ အခြားရွာသားများ၏ မနာလိုမှုကို ဆွဲဆောင်ခဲ့သည်။ သူတို့က လူငယ်ဧည့်လမ်းညွှန်အဖွဲ့သို့ ဝင်ရောက်ရန် ကြိုးပမ်းတိုက်ခိုက်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ရှောင်လင်းယွီက ဧည့်လမ်းညွှန်ဖြစ်လိုပါက တရုတ်စကားကောင်းစွာပြောဆိုနိုင်ရမည်ဟု ရှင်းလင်းစွာတောင်းဆိုခဲ့သည်။

ရှောင်လင်းယွီ၏ တောင်းဆိုချက်ကိုသိပြီးနောက် အတိတ်က စာမကြိုက်သောကလေးများသည် တရုတ်စကားသင်ယူရန် နေ့စဉ်ကြိုးစားအားထုတ်ခဲ့ကြသည်။ အချိန်တိုအတွင်းတွင် ရွာရှိကလေးများ၏ ပညာရေးအဆင့်မှာ အလွန်အမင်းတိုးတက်လာခဲ့သည်။ ဤအရာမှာ ကျောင်းရှိဆရာ၊ ဆရာမများကို အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်။

အကယ်၍ ထောင်ယွမ်ရွာမှ ကလေးတစ်ဦး၊ နှစ်ဦးသာဖြစ်ပါက ပြဿနာမရှိပေ။ သို့သော် ထောင်ယွမ်ရွာမှ ကလေးအားလုံးမှာ သူတို့၏စာသင်ကြားမှုတွင် တိုးတက်နေကြသည်။ ဤအကြောင်းကိုသိရှိရန် ဆရာမက အိမ်သို့လာရောက်လည်ပတ်ခဲ့သည်။ သူတို့၏စာသင်ကြားမှုတိုးတက်ရခြင်းအကြောင်းရင်းမှာ အရည်အချင်းပြည့်ဝသောလူငယ်ဧည့်လမ်းညွှန်တစ်ဦးဖြစ်လာရန်ဖြစ်ကြောင်း သိရှိသောအခါ ဆရာမမှာ ပြောစရာစကားမရှိဖြစ်သွားသည်။ သို့သော် ကလေးများတွင် ရည်မှန်းချက်များရှိခြင်းမှာ ကောင်းမွန်သောအရာဖြစ်သည်။

ဆရာမက သူတို့ထဲမှအချို့သည် သင်ယူခြင်း၏ပျော်ရွှင်မှုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိလိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်သည်။ ဆရာမမှာ အမြော်အမြင်ရှိသည်။ ထောင်ယွမ်ရွာတွင် တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားများ ပိုမိုများပြားလာခဲ့သော်လည်း ၎င်းမှာ အနာဂတ်အတွက် ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်သာဖြစ်သည်။

ပထမဆုံးလူငယ်ဧည့်လမ်းညွှန်အဖွဲ့ထဲတွင် ရှောင်ရှောင်းဟွေ့မှာ အသတ္တိအရှိဆုံးနှင့် အထက်မြက်ဆုံးဖြစ်သည်။ ရှောင်လင်းယွီက ရှောင်ရှောင်းဟွေ့ကို ပထမဆုံးဧည့်သည်အဖွဲ့ကို လက်ခံစေပြီး ကျန်လူငယ်များမှာ ဘေးမှကူညီရန် သို့မဟုတ် စောင့်ကြည့်ရန်သာ လိုအပ်သည်။

ရှောင်ရှောင်းဟွေ့၏ ပထမဆုံးဧည့်သည်အဖွဲ့မှာ ဤကျောပိုးအိတ်လွယ်ခရီးသွားအဖွဲ့ဖြစ်သည်။

ရှောင်လင်းယွီက "ကလေးတို့၊ ဧည့်သည်တွေကို ကောင်းကောင်းလက်ခံပြီး ဂရုစိုက်ပေးကြပါ။ ပြန်လာရင် အစ်မ ဆုချမယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ရှောင်ရှောင်းဟွေ့က ချက်ချင်းပင် "အစ်မ၊ ဘာဆုလဲ။ အခုပြောပြလို့ရမလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

ရှောင်လင်းယွီက သူ၏ခေါင်းကို ညင်သာစွာခေါက်လိုက်ပြီး ပြုံးကာ "အခုပြောပြလိုက်ရင် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှုတွေ မရှိတော့ဘူးပေါ့"

ကလေးများက ဤသို့ကြားသောအခါ သူတို့၏မျက်လုံးများမှာ မျှော်လင့်ချက်နှင့် ဆန္ဒများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ရှောင်လင်းယွီ၏ဆုမှာ သာမန်မဟုတ်ပေ။ ၎င်းမှာ ရွာသားများ၏ တညီတညွတ်တည်းသဘောတူညီချက်ဖြစ်သည်။

ယဲ့ဖေးဖေးက ဤကလေးများကိုကြည့်ကာ အနည်းငယ်သံသယဖြစ်သွားသည်။ သူမက "ဘော့စ်ရှောင်၊ ဒီကလေးတွေအားလုံးက ဧည့်လမ်းညွှန်တွေလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

လူငယ်တစ်ဦး ဧည့်လမ်းညွှန်ဖြစ်ခြင်းကို သူတို့ ပထမဆုံးအကြိမ်ကြားဖူးခြင်းဖြစ်သည်။ မေးခွန်းမှာ လူငယ်တစ်ဦး ဧည့်လမ်းညွှန်ဖြစ်ရန် ဘေးကင်းလုံခြုံပါ့မလားဟူ၍ဖြစ်သည်။

ရှောင်လင်းယွီက ယဲ့ဖေးဖေးနှင့် အခြားသူများ၏မျက်လုံးထဲမှ သံသယကိုမြင်ပုံရပြီး ပြုံးကာ "စိတ်မပူပါနဲ့။ ဒီကလေးတွေက ရွာမှာကြီးပြင်းလာကြတာ။ သူတို့က ဘေးပတ်ဝန်းကျင်က ရွာတွေကိုတောင် သိကြတယ်။ ဘယ်နေရာတွေက လှပတဲ့နေရာကောင်းတွေလဲဆိုတာ သူတို့သိကြတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။ ရှောင်လင်းယွီက ခဏရပ်ပြီးနောက် သူ၏မျက်လုံးထဲတွင် အထင်ကြီးလေးစားမှုများဖြင့် "ဧည့်လမ်းညွှန်ကောင်းတစ်ယောက်ဖြစ်ဖို့အတွက် ဒီကလေးတွေက ဧည့်သည်တွေနဲ့ ပိုကောင်းကောင်းဆက်သွယ်နိုင်ဖို့ တရုတ်ဘာသာစကားကို ကြိုးစားသင်ယူခဲ့ကြတယ်။ ပြီးတော့ ကောင်းမွန်တဲ့ဧည့်လမ်းညွှန်တစ်ယောက်ဖြစ်ဖို့အတွက် သူတို့က ဧည့်လမ်းညွှန်လေ့ကျင့်မှုကိုလည်း ခံယူခဲ့ကြတယ်" ဟု ဆက်ပြောသည်။

အန်းရှောင်ဟွေက ပြုံးကာ "ကလေးတွေက တကယ်ကို ကြိုးစားကြတာပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ရှောင်လင်းယွီက ပြုံးကာ "ဟုတ်တယ်၊ သူတို့အရမ်းကြိုးစားကြတယ်။ သူတို့အရမ်းကြာကြာကြိုးစားခဲ့ကြပြီး အခု သူတို့သင်ယူခဲ့တဲ့အသိပညာတွေကို ပြသချင်နေကြပြီ။ သူတို့က ခင်ဗျားတို့ကို စိတ်ပျက်စေမှာမဟုတ်ဘူးလို့ ကျွန်မယုံကြည်တယ်"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ အစ်ကိုတို့၊ အစ်မတို့၊ ကျွန်တော်တို့ ခင်ဗျားတို့ကို စိတ်ပျက်စေမှာမဟုတ်ပါဘူး" ရှောင်ရှောင်းဟွေ့က ချက်ချင်းပင် ရှေ့သို့ထွက်ကာ လေးနက်တည်ကြည်စွာ ကတိပေးလိုက်သည်။

ယဲ့ဖေးဖေးက "မင်းက စိတ်မပူပေမယ့် တို့တွေက စိတ်ပူတယ်။ ဒီလောက်ငယ်တဲ့ကလေးတစ်ယောက်ကို တစ်ခုခုဖြစ်သွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ" ဟု တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့။ ဒီကလေးတွေက ရွာပတ်ဝန်းကျင်ကို အရမ်းရင်းနှီးကြတယ်။ ဘယ်နေရာမှာ အန္တရာယ်ရှိလဲ၊ ဘယ်နေရာမှာ ကစားလို့ရလဲဆိုတာ သူတို့သိကြတယ်။ ဟုတ်ပါတယ်၊ ကျွန်မတို့လူကြီးတွေက ဒီနေရာတွေကို ကိုယ်တိုင်စစ်ဆေးပြီး ရွေးချယ်ခဲ့ကြတာပါ။ ပြဿနာမရှိဘူးလို့ အတည်ပြုပြီးမှပဲ ကလေးတွေကို ဧည့်သည်တွေခေါ်သွားခွင့်ပြုတာပါ"

လီကျန့်က ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် "ဒီလိုဆိုရင်တော့ ပြဿနာမရှိသင့်ဘူးပေါ့" ဟု ပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက ရှောင်ရှောင်းဟွေ့နှင့် အခြားသူများကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် "ကလေးတို့၊ ဒါဆိုရင် မင်းတို့ကိုပဲ အားကိုးရတော့မှာပဲ" ဟု ဆိုသည်။

ရှောင်ရှောင်းဟွေ့က လက်ကိုဝှေ့ယမ်းကာ ယုံကြည်ချက်ရှိစွာ "ရပါတယ်ခင်ဗျ။ ခင်ဗျားတို့အားလုံးက ဧည့်သည်တွေပဲ။ ဒါက ကျွန်တော်တို့လုပ်သင့်တဲ့အရာပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက ရှောင်လင်းယွီကိုလှည့်ကာ "အစ်မ၊ ဒီဧည့်သည်တွေကို ကျွန်တော့်ဆီမှာ ထားခဲ့လို့ရပြီ။ ကျွန်တော်သူတို့ကို ပျော်စရာကောင်းတဲ့နေရာတချို့ကို သေချာပေါက်ခေါ်သွားမှာပါ" ဟု ဆိုသည်။

ရှောင်လင်းယွီက ခေါင်းညိတ်ကာ "ကောင်းပြီ။ ဒါပေမဲ့ ရှောင်းဟွေ့၊ ဒါကိုမှတ်ထားနော်။ အရမ်းအန္တရာယ်များတဲ့နေရာတွေကို ဧည့်သည်တွေမခေါ်သွားရဘူး။ အန္တရာယ်ဖြစ်နိုင်ခြေရှိရင်တောင် သူတို့ကို သတိပေးရမယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ အစ်မ" ရှောင်ရှောင်းဟွေ့က လျင်မြန်စွာသဘောတူလိုက်သည်။

ရှောင်ရှောင်းဟွေ့က အနီရောင်အလံငယ်လေးကိုကိုင်ကာ လက်ကိုဝှေ့ယမ်းပြီး "လာကြပါ၊ ကျွန်တော့်နောက်လိုက်ခဲ့ကြ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

အန်းရှောင်ဟွေ၊ ယဲ့ဖေးဖေးနှင့် အခြားသူများမှာ တက်ကြွနေသော လူငယ်ဧည့်လမ်းညွှန်များကိုမြင်သောအခါ ရယ်မောမိကြသည်။

"ကောင်းပြီလေ၊ ဒါဆိုရင် ဧည့်လမ်းညွှန်လေးကို မေးပါရစေ၊ တို့တွေ ပထမဆုံးဘယ်ကိုသွားကြမှာလဲ" အန်းရှောင်ဟွေက ပြုံးကာမေးလိုက်သည်။

ရှောင်ရှောင်းဟွေ့က "ကျွန်တော့်အစ်မပြောတာတော့ ခင်ဗျားတို့ မနေ့က တောင်ပေါ်တက်ပြီး ပန်းတွေကြည့်ခဲ့ကြတယ်ဆို။ ဒါဆိုရင် ကျွန်တော်တို့တောင်ပေါ်မတက်တော့ဘူး။ ရေတံခွန်ကို တန်းသွားကြည့်ကြမယ်" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

"ရေတံခွန် ဟုတ်လား" အန်းရှောင်ဟွေနှင့် အခြားသူများမှာ မှင်တက်သွားကြသည်။ "မင်းတို့ရွာမှာ ရေတံခွန်တွေရှိလို့လား"

သူတို့ရေတံခွန်မမြင်ဖူးကြသည်မဟုတ်ပေ၊ သို့သော် သူတို့မြင်ဖူးသောရေတံခွန်များမှာ ခရီးသွားလုပ်ငန်းနေရာများအဖြစ် ဖော်ဆောင်ထားပြီးဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့ကို ဒီဇိုင်းဆွဲပြီး စီစဉ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ သဘာဝရေတံခွန်များနှင့် ကွာခြားမှုရှိသည်။

ရှောင်ရှောင်းဟွေ့က ခေါင်းညိတ်ကာ "ဟုတ်ကဲ့၊ ရွာကလူတိုင်းက ရေတံခွန်ကို ရေမှုတ်ခြင်္သေ့လို့ခေါ်ကြတယ်" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

"ရေမှုတ်ခြင်္သေ့ ဟုတ်လား။ ဘယ်လိုနာမည်မျိုးလဲ" လူတိုင်းက နားမလည်စွာ "ရေတံခွန်က ခြင်္သေ့နဲ့ ဘယ်လိုပတ်သက်နိုင်မှာလဲ" ဟု မေးလိုက်ကြသည်။

ရှောင်မုထန့်က ချက်ချင်းပင် "ဒါက တောင်ရဲ့ပုံသဏ္ဍာန်ကြောင့်ပါ" ဟု ရှင်းပြလိုက်သည်။

အန်းရှောင်ဟွေက "တောင်ရဲ့ပုံသဏ္ဍာန် ဟုတ်လား။ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ"

"တောင်က ဝမ်းလျားမှောက်နေတဲ့ခြင်္သေ့တစ်ကောင်နဲ့တူပြီး သူ့ပါးစပ်ကနေ ရေတွေစီးကျနေတာပါ" ရှောင်ပေါင်းဇီက စိတ်အားထက်သန်စွာ ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ဝိုး၊ ဒီတောင်ရေတံခွန်ကို အရမ်းကြည့်ချင်နေပြီ"

"ဟုတ်ကဲ့၊ ခင်ဗျားတို့ စိတ်ပျက်ရမှာမဟုတ်ပါဘူး" ရှောင်ရှောင်းဟွေ့က "ရေတံခွန်က မီတာ ၁၀ လောက်မြင့်ပြီး အောက်ခြေမှာ ရေကန်နက်ကြီးတစ်ခုရှိတယ်။ အဲ့ရေကန်နက်က အရမ်းနက်ပြီး အရမ်းအန္တရာယ်များတယ်၊ ဒါကြောင့် ရေထဲမဆင်းကြပါနဲ့" ဟု သတိပေးလိုက်သည်။

"ရေတံခွန်ကန်ထဲကရေက ချောင်းတစ်လျှောက် စီးဆင်းသွားတယ်။ မြစ်ရဲ့တစ်ဖက်တစ်ချက်မှာ ကျောက်တုံးတွေအများကြီးရှိတယ်။ မြစ်ကမ်းတစ်လျှောက်မှာ မက်မွန်ပင်တွေအပါအဝင် သစ်ပင်တွေအများကြီးရှိတယ်။ အခုချိန်က မက်မွန်ပင်တွေ ပန်းပွင့်တဲ့ရာသီပဲ။ ပွင့်ဖတ်တွေအများကြီးက ချောင်းထဲကျပြီး ရေနဲ့အတူ မျောပါသွားကြတယ်"

"အသံကြားရတာနဲ့တင် အရမ်းလှနေပြီ" ယဲ့ဖေးဖေးက ရုတ်တရက် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ "အဲ့ဒီကိုရောက်ဖို့ ဘယ်လောက်လမ်းလျှောက်ရဦးမလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

"မဝေးပါဘူး။ နှစ်ကီလိုမီတာပဲဝေးတယ်။ မိနစ် ၂၀ ကျော်လောက်ပဲ လျှောက်ရတယ်" ရှောင်ရှောင်းချန်က ထိုအချိန်တွင် ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ လူတိုင်းစကားပြောနေကြသောကြောင့် သူလည်း ပါဝင်ပြောဆိုသင့်သည်ဟု ခံစားရသည်။

"အဲ့လောက်နီးတာလား" လူတိုင်း၏မျက်လုံးများမှာ မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ တောင်မြင့်များ၊ ကြွေကျနေသောပန်းပွင့်များနှင့် စီးဆင်းနေသောရေ၊ သူတို့သည် ထိုကဲ့သို့လှပသောမြင်ကွင်းကို အမှန်တကယ်မျှော်လင့်နေကြသည်။

မကြာမီပင် သူတို့သည် ရေစီးသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က အဝေးတွင် ငွေဖြူရောင်ကုလားကာတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။ "အဲ့ဒါ ရေတံခွန်လား"

"ဟုတ်ပါတယ်"

"နည်းနည်းဝေးပေမယ့် တို့တွေရဲ့ဧည့်လမ်းညွှန်တွေပြောတဲ့ ခြင်္သေ့ခေါင်းနဲ့ ပါးစပ်ကိုတော့ မသဲမကွဲမြင်နေရပြီ"

"ဟုတ်တယ်၊ တောင်ပေါ်မှာပေါက်နေတဲ့သစ်ပင်တွေက ခြင်္သေ့အမွေးတွေနဲ့တူတယ်"

"ဒါက တကယ်ကို လဲလျောင်းနေတဲ့ခြင်္သေ့တစ်ကောင်နဲ့တူတယ်။ နှာခေါင်း၊ မျက်လုံး၊ ပါးစပ်တွေရှိတယ်။ ဟိုအမြီးကို သတိထားမိကြလား။ နောက်တောင်ငယ်လေးတစ်လုံးနဲ့ ဆက်နေတယ်။ ကောင်းကင်ပေါ်ထောင်တက်နေသလိုပဲ"

"မဖြစ်ဘူး၊ ငါဒီမှာ ဓာတ်ပုံရိုက်ချင်တယ်။ ဒီခြင်္သေ့တောင်ကို ဓာတ်ပုံရိုက်ရမယ်"

***