ကမ္ဘာပျက်ကပ်မှ အကူအညီတောင်းသံ

နောက်တစ်နေ့၊ ကောင်းကင်သည် နောက်ဆုံးတွင် လင်းလက်လာသောအခါ နာရီပြချက်မှာ မွန်းတည့်တစ်နာရီပင် ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

ည၏ မည်းမှောင်သော အရိပ်သည် နေရောင်ခြည်အောက်၌ ကောင်းကင်ကို သန့်ရှင်းကြည်လင်စွာ ထားရစ်ကာ ဆုတ်ခွာသွားခဲ့သည်။

ယခုအခါ နေ့အလင်းရောက်ရှိမှုသည် ယမန်နေ့ထက် တစ်နာရီခန့် နောက်ကျလာသည်။ ကျိအန်းမြို့၏ တည်နေရာနှင့် ၎င်း၏ နွေရာသီအချိန်ဇုန်အတွင်းမှာပင် နေဝင်ချိန်မှာ ညနေ ၆း၄၅ ခန့်တွင်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် နောက်ထပ်ငါးရက်ခန့် ကြာပြီးလျှင် မိုးသောက်အလင်းရောင်သည် ဤနေရာသို့ လုံးဝရောက်ရှိလာတော့မည် မဟုတ်ပေ။

တိုက်ခန်းအတွင်း၊ လင်းရှန်သည် ၎င်း၏ ဓားမြှောင်ကို ကျောပိုးအိတ်တွင် တပ်ဆင်လိုက်သည်။ သူ၏ လသာဆောင်မှတဆင့် အိမ်နီးချင်းတိုက်ခေါင်မိုးသို့ ခုန်ဆင်းကာ အောက်သို့ တဖြည်းဖြည်းချင်း ဆင်းသွားသည်။ မြေအောက်ဥမင်လိုဏ်ခေါင်းသို့ တိုက်ရိုက်ရောက်ရှိသည့် လမ်းကြောင်းတစ်ခုအတိုင်း ဆက်လျှောက်သည်။

ဤလမ်းကြောင်းက သူ့ကို မြေအောက်ရထားစနစ်၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းဖြစ်သော ယခင်တက္ကသိုလ်မြို့တော်ဘူတာရှိ ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းရေးဇုန်သို့ ပို့ဆောင်ပေးသည်။ ကမ္ဘာပျက်ကပ်စတင်ပြီးကတည်းက ဤဘူတာသည် လုံးဝပျက်စီးသွားခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။

ပလက်ဖောင်းပေါ်ရှိ ဖုတ်ကောင်များကို လင်းရှန်က ရှင်းလင်းခဲ့ပြီးဖြစ်ပြီး၊ ဤနေရာကို သူ၏ ရထားတပ်ဆင်ရေးနေရာအဖြစ် ပြောင်းလဲထားသည်။

ဥမင်လိုဏ်ခေါင်းထဲသို့ ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ လျှောက်လှမ်းရင်း၊ လင်းရှန်သည် သံချေးတက်ပြီး ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းမှုမရှိတော့သည့် ရထားလမ်းကြောင်းများဆီသို့ ချဉ်းကပ်လာသည်။ အမှောင်ရိပ်ထဲရှိ ထိုနေရာတွင် ရပ်တန့်နေသည်မှာ ကြီးမားလေးလံသော ဧရာမသံမဏိတုံးကြီးဖြစ်သည့် ဝေလငါး 03E ဂတ်စ်တာဘိုင်ရထားစက်ခေါင်းတစ်စီးပင်။

ဤအလေးချိန် တန် ၂၀၀ ရှိသော ဧရာမယန္တရားကြီးသည် လင်းရှန်အတွက် ဝင်ရိုးစွန်းညမှ လွတ်မြောက်ရန် လျှို့ဝှက်လက်နက်တစ်ခုဖြစ်သည်။

“ကလစ်”

သူသည် ဓာတ်မီးတစ်လက်ကို ဖွင့်လိုက်ရာ၊ ၎င်း၏ အဖြူရောင်အလင်းတန်းသည် မည်းမှောင်သော ဥမင်လိုဏ်ခေါင်းကို ဖြတ်ထိုးသွားသည်။ ရှေ့တွင်ရှိသော ဧရာမရထားစက်ခေါင်းကြီးကို စိုက်ကြည့်ရင်း၊ လင်းရှန်၏ အာရုံကြောများသည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် စိုးရိမ်ထိတ်လန့်မှု ရောယှက်နေသည့် ခံစားချက်ဖြင့် တဆတ်ဆတ်တုန်ယင်လာသည်။

ဝေလငါး 03E သည် လွန်ခဲ့သော နှစ် ၃၀ က အယ်စတွန်သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးနှင့် တရုတ်နိုင်ငံ၏ CRRC ကော်ပိုရေးရှင်း တို့ ပူးပေါင်းဖန်တီးခဲ့သော လက်ရာမြောက်သည့် ဖန်တီးမှုတစ်ခုဖြစ်သည်။ အယ်စတွန်၏ “ပရီမာ” ရထားနည်းပညာပလက်ဖောင်းကို အခြေခံထားပြီး၊ ၎င်းသည် ဆယ်လုံးထိုး စွမ်းအားမြင့် ဂတ်စ်တာဘိုင်ကုန်စည်ရထားအင်ဂျင်အဖြစ် စေ့စပ်သေချာစွာ ဒီဇိုင်းထုတ်ထားသည်။

ရထားခေါင်းသည် အရှည် ၃၆ မီတာကျော်ရှိပြီး အကျယ်မှာ ၃.၂ မီတာရှိသည်။ ၎င်း၏ သိမ်မွေ့သော ဘောင်အောက်တွင် အံ့အားသင့်ဖွယ် စွမ်းအင်ဖော်ဆောင်နိုင်စွမ်းရှိနေသည်။ မြင်းကောင်ရေ ၁၈,၅၀၀ အားနှင့် ညီမျှပြီး၊ ၎င်းသည် စူပါကားများစွာ၏ စုပေါင်းစွမ်းအားနှင့် ညီမျှသည်။ ကုန်စည်တန်ချိန်တစ်သောင်းကို လွယ်ကူစွာ သယ်ဆောင်နိုင်သည်။

လင်းရှန်အတွက်၊ ဤရထားခေါင်းသည် ၎င်း၏ ယန္တရားစွမ်းရည်များအတွက် ပြီးပြည့်စုံသော ပလက်ဖောင်းတစ်ခုဖြစ်သည်။ ၎င်းကို ရှာဖွေတွေ့ရှိမှုသည် နောက်ဆုံးရထားပရောဂျက်အတွက် မျှော်မှန်းချက်ကို မီးညှိပေးခဲ့သည်။

''ဂီယာရိုးတံ၊ ဘရိတ်အုံတွေနဲ့ စွမ်းအားတာဘိုင်တွေကို စစ်ဆေးရမယ်…'' လင်းရှန်သည် ကိုယ့်ကိုယ်ကို ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူ၏ ယန္တရားနှလုံးသား စွမ်းရည်သည် အခြေခံစွမ်းရည်သုံးမျိုးဖြင့် ပါရှိလာသည်။ ယန္တရားစကင်ဖတ်မှု၊ ယန္တရားပြုပြင်မှု၊ နှင့် ယန္တရားလည်ပတ်မှု။

ရိုးရှင်းစွာပြောရလျှင်၊ လင်းရှန်သည် သူထိတွေ့ထားသော စက်ကိရိယာ၏ နိယာမများကို နားလည်ထားသရွေ့၊ အခြေခံထိန်းချုပ်မှု၊ ပြုပြင်မှုများကို လုပ်ဆောင်နိုင်ပြီး၊ စကင်ဖတ်မှုမှတစ်ဆင့် စက်ကိရိယာ၏ ဟိုလိုဂရပ်ဖစ်ပုံစံများကိုပင် ဖန်တီးနိုင်သည်။ သို့သော် အဆိုပါ စွမ်းရည်သုံးမျိုးသည် အဆင့်မမြှင့်တင်နိုင်ပါ။

ဝေလငါး 03E သည် အဓိကရွေ့လျားမှုအတွက် လောင်စာဆီနှင့် အရန်လုပ်ဆောင်မှုများအတွက် လျှပ်စစ်စွမ်းအင်လိုအပ်သည်။ ကမ္ဘာပျက်ကပ်လွန်ကမ္ဘာတွင် လောင်စာဆီသည် အလွန်ရှားပါးသော အရင်းအမြစ်တစ်ခုဖြစ်သော်လည်း၊ လင်းရှန်၏ ယန္တရားနှလုံးသားသည် သမားရိုးကျစွမ်းအင်အရင်းအမြစ်များကို လုံးဝမလိုအပ်ဘဲ၊ ၎င်း၏ စွမ်းရည်ဖြင့် ရထားခေါင်းကို တိုက်ရိုက်စွမ်းအင်ပေးနိုင်သည်။ ဤစွမ်းရည်သည် အမှန်တကယ် အံ့ဖွယ်သရဲ ဆန်လှသည်။

သို့သော် ထွက်ရှိသော စွမ်းအားသည် ၎င်း၏ ကိုယ်ပိုင်ခံနိုင်ရည်ပေါ်တွင် မူတည်သည်။ လက်ရှိကန့်သတ်ချက်များအရ၊ လည်ပတ်နိုင်သော အကွာအဝေးသည် အကန့်အသတ်ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ သို့သော်၊ လင်းရှန်သည် လူသားဘက်ထရီအဖြစ် လုပ်ဆောင်ကာ၊ လမ်းတစ်လျှောက် အရင်းအမြစ်များကို ရှာဖွေစုဆောင်းပြီး၊ စွမ်းအင်ထုတ်လုပ်ရေးစနစ်များ သို့မဟုတ် သေးငယ်သော နျူကလီးယားဓာတ်ပေါင်းဖိုများကို ရယူနိုင်ပါက၊ စွမ်းအင်ပြဿနာကို လုံးဝဖြေရှင်းနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ရထားစက်ခေါင်းအပြင်၊ လင်းရှန်သည် သီးခြားလုပ်ဆောင်ချက်များအတွက် ရထားတွဲသုံးတွဲကို ပြုပြင်ပြောင်းလဲထားသည်။ ၎င်းတို့သည် ယခင်ခရီးသည်တင်ရထားတွဲများမှ ပြန်လည်အသုံးပြုထားခြင်းဖြစ်သည်။

၁. နေထိုင်ရေးတွဲ။ ထောက်ပံ့ပစ္စည်းများသိုလှောင်ရန်နှင့် နေရာထိုင်ခင်းအဖြစ် အသုံးပြုသည်။

၂. ဗလာတွဲ။ အနာဂတ်အတွက် သီးသန့်ထားရှိပြီး၊ ဟင်းရွက်သီးနှံများ စိုက်ပျိုးရန် စီစဉ်ထားသည်။ သူစဉ်းစားထားသလောက်တော့ ၎င်းတွင် အပင်စိုက်ပျိုးရန်အတွက် ရေ-အောက်ဆီဂျင်လည်ပတ်စနစ်တစ်ခု ပါဝင်သင့်သည်။ သို့သော် ဤနယ်ပယ်တွင် ကျွမ်းကျင်မှုမရှိသဖြင့်၊ လင်းရှန်သည် ၎င်းကို ယာယီအားဖြင့် ဗလာထားခဲ့သည်။

၃. ကိရိယာတွဲ။ တူ၊ ဂွ၊ ဝက်အူလှည့် အစရှိသည့် ကိရိယာများ၊ မော်တော်ဆိုင်ကယ်တစ်စီး၊ ကရိန်းအသေးစားတစ်လုံး၊ ဂဟေစက်တို့ ရှိနှင့်ပြီးဖြစ်သည်။ လမ်းတစ်လျှောက် ရှာဖွေစုဆောင်းမိသော ပစ္စည်းများအတွက် သိုလှောင်ရာနေရာအဖြစ် အသုံးပြုသည်။

လင်းရှန်သည် တတိယတွဲသို့ လျှောက်သွားပြီး တွဲအပြင်ဘက်တွင် လက်တင်လိုက်သည်။ ယန္တရားနှလုံးသားကို အသက်သွင်းလိုက်ရာ၊ မွမ်းမံဟိုက်ဒရောလစ်ဓာတ်လှေကားတစ်ခု ဆင်းလာသည်။ ရထားတွဲအတွင်း ရှိနေသည်မှာ ရပ်နားသည့်နေရာများတွင် အရင်းအမြစ်များ စုဆောင်းရန် ကူညီပေးရန် ဒီဇိုင်းထုတ်ထားသော မော်တော်ဆိုင်ကယ်တစ်စီးဖြစ်သည်။

ဓာတ်လှေကားပေါ်သို့ တက်လိုက်ပြီး၊ ဂဟေစက်တစ်လုံးကို ယူဆင်းလာသည်။ ရထားလမ်းဘေးတွင် ပစ္စည်းအတော်များများ စုပုံထားရှိသည်။ အများစုမှာ ကျိအန်းမြို့၏ အထူးသံမဏိစက်ရုံမှ သူကိုယ်တိုင် ရှာဖွေစုဆောင်းထားသော သံပြားလိပ်များ၊ မာဆမြင့် သံမဏိချောင်းများနှင့် သံဂျွတ်များဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့သည် သူစိတ်ကူးထားသော သံချပ်ကာခံတပ်ကို ဖန်တီးရန်အတွက် အကောင်းဆုံးပစ္စည်းများဖြစ်သည်။

“ဖျတ်…”

လင်းရှန်ရှေ့တွင် တောက်ပသော စနစ်မြင်ကွင်း တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး၊ သူကိုယ်တိုင်ရေးဆွဲထားသော ပုံစံများကို ပြသသည်။ ၎င်းတို့အနက် ပေါင်းစပ်သံချပ်ကာပြားများအတွက် ဒီဇိုင်းတစ်ခုရှိသည်။ ထို့အပြင်၊ လုယက်သူတစ်စုကို လက်နက်ဖြုတ်ပြီးနောက် ယန္တရားစကင်ဖတ်မှုစွမ်းရည်ဖြင့် ထုတ်လုပ်ထားသော ဂလော့ခ် 23 ပစ္စတိုသေနတ်အတွက် ပုံစံများလည်းရှိသည်။

သို့သော် ပြဿနာမှာ အရင်းအမြစ်လိုအပ်ချက်များဖြစ်သည်။

''မြင့်မားသော သတ္တုစပ်ခရိုမီယမ်-မိုလစ်ဒီနမ်သံမဏိ ၁၂၀ ဂရမ်။ အခြေခံသံမဏိ ၃၀၀ ဂရမ်။ ပလတ်စတစ် ၁၉၅ ဂရမ်…''

လင်းရှန်သည် စိတ်ပျက်လျက် ညည်းညူလိုက်သည်။

ဤသို့သော စံချိန်မီ ပစ္စည်းများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက၊ ယန္တရားထုတ်လုပ်မှု စွမ်းရည်နှင့် ရှိပြီးသား ပစ္စည်းများကို အသုံးပြု၍ စိတ်ကြိုက်အစိတ်အပိုင်းများကို ကိုယ်တိုင်ဖန်တီးရန် ပိုမိုလွယ်ကူသည်ဟု သူတွေ့ရှိခဲ့သည်။

ကလန်…

လင်းရှန်၏ မျက်လုံးများသည် မှိန်ဖျော့စွာ တောက်ပလာပြီး၊ ရှေ့တွင်ရှိသော သံမဏိသည် အသက်ဝင်လှုပ်ရှားသလို လေထဲသို့ လွင့်မျောလာသည်။ ကြီးမားသော ဖိအားအောက်တွင်၊ သတ္တုသည် လျင်မြန်စွာ ပုံပြောင်းကာ တစ်ခုတည်းသော ပေါင်းစပ်ဖွဲ့စည်းမှုအဖြစ် ပေါင်းစည်းသွားသည်။

ဆယ်မိနစ်ခန့်အတွင်း၊ ၁.၅ x ၀.၉ မီတာရှိသော ပေါင်းစပ်သံချပ်ကာတစ်ခု ပြီးစီးသွားသည်။

အစိတ်အပိုင်းများ ထုတ်လုပ်ခြင်းနှင့် တပ်ဆင်ခြင်းသည် ပြင်းထန်သော အာရုံစူးစိုက်မှုလိုအပ်ပြီး၊ အခြားမည်သူမှ ကူညီမပေးနိုင်သဖြင့်၊ လင်းရှန်သည် နေ့အလင်းရောင်ရှိစဉ် တတ်နိုင်သမျှ ထိရောက်စွာ လုပ်ဆောင်ရမည်ဖြစ်သည်။

နာရီအနည်းငယ် ကုန်လွန်သွားပြီး၊ လင်းရှန်သည် ဇကာကွက်ပုံစံ၊ နှစ်ထပ်ဖွဲ့စည်းထားသော ပေါင်းစပ်သံချပ်ကာ ပြတင်းပေါက် ဘလောက် များစွာကို တပ်ဆင်နိုင်ခဲ့သည်။ ကိရိယာတွဲမှ သေးငယ်သော မိုဘိုင်းကရိန်းကို အသုံးပြု၍၊ လေးလံသော သံချပ်ကာပြားများကို ရထားတွဲအစွန်းများတစ်လျှောက် ဂရုတစိုက်တင်ကာ၊ ဂဟေဆော်ပြီး ခိုင်မြဲစွာ တပ်ဆင်ထားသည်။

ဝေလငါး 03E ၏ ယာဉ်မောင်းခန်းသည် ရထားတစ်စီးလုံးကို သီးခြားတံခါးများမှတစ်ဆင့် အပြည့်အဝ ချိတ်ဆက်ထားပြီး၊ ရထားတစ်စီးလုံးသည် တစ်ခုတည်းသော ခံတပ်အဖြစ် လုပ်ဆောင်နိုင်ကြောင်း သေချာစေသည်။ လင်းရှန်သည် ဤရထားကို “အနန္တ “ ဟု အမည်ပေးထားပြီး၊ ၎င်းသည် သူ၏ ရှင်သန်မှုအိပ်မက်ကို ဖော်ညွှန်းသည်။

ပထမရထားတွဲသည် ၎င်း၏ နေထိုင်ရာနေရာနှင့် ရိက္ခာသိုလှောင်ရာနေရာအဖြစ် ဆောင်ရွက်သည်။ ဒုတိယရထားတွဲသည် ဖော်ပြခဲ့သည့်အတိုင်း၊ နောက်ဆုံးတွင် စိုက်ပျိုးရေးနေရာဖြစ်လာမည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုအချိန်တွင်မူ ၎င်းသည် ဗလာဖြစ်နေဆဲဖြစ်သည်။ တတိယရထားတွဲတွင် ကိရိယာများ၊ စက်ယန္တရားများ၊ နှင့် ၎င်း၏ စီမံကိန်းကို ချဲ့ထွင်ရန် စုဆောင်းထားသော ပစ္စည်းများကို သိုလှောင်ထားသည်။

လင်းရှန်သည် ၎င်း၏ ရွေ့လျားခံတပ်ကို တည်ဆောက်ရာတွင် အာရုံစိုက်နေစဉ်၊ သူ၏ ဖုန်းသည် ရုတ်တရက် တုန်ခါလာသည်။

ထိတ်လန့်မှုဖြင့် သူတစ်ခဏ တောင့်တင်းသွားသည်။ ဂြိုဟ်တုအများစုသည် ယခုအခါ အသုံးမပြုနိုင်ဖြစ်နေပြီး၊ ဂြိုဟ်တုဆက်သွယ်ရေးသည် လုံးဝမရှိသလောက်ဖြစ်သည်။ သူသည် ဖုန်းကို အဓိကအားဖြင့် ဒေတာ၊ မြေပုံများ၊ နှင့် အရေးပေါ်အခြေအနေများအတွက် အားသွင်းထားခဲ့သည်။ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတစ်ခုကို မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

သတိဖြင့် ဖုန်းကိုင်လိုက်ရာ၊ တစ်ဖက်မှ စိတ်လှုပ်ရှားနေသော အမျိုးသမီးအသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။

''လင်းရှန်၊ မင်း ကျိအန်းမြို့မှာ ရှိသေးလား။ ငါ… ငါ မင်းရဲ့ နောက်ဆုံးရထားစီမံကိန်းမှာ ပါဝင်ချင်တယ်''

ဖုန်းခေါ်သူမှာ လင်းရှန်၏ ယခင်တက္ကသိုလ်ဆရာမ ချန်ဆီရွှမ်ဖြစ်သည်။ သူမသည် ကမ္ဘာပျက်ကပ်အစောပိုင်းရက်များတွင် ၎င်း၏ အဆက်အသွယ်စာရင်းမှ ဆက်သွယ်နိုင်ခဲ့သည့် တစ်ဦးတည်းသော ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်သည်။

ချန်ဆီရွှမ်သည် အသက် ၂၇ နှစ်ရှိပြီး၊ ချောမောလှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး အိမ်ထောင်မရှိသူဖြစ်သည်။ ကမ္ဘာပျက်ကပ်မဖြစ်မီ ကျိအန်းမြို့၏ စောစီးစွာ အိမ်ထောင်ပြုရန်နှင့် ကလေးယူရန် အားပေးသည့် ယဉ်ကျေးမှုတွင် ထူးခြားသည့် ဖြစ်ရပ်တစ်ခုပင်။

အရပ်ရှည်ရှည်၊ သိမ်မွေ့လှပပြီး၊ ပညာတတ်မိသားစုမှ မွေးဖွားလာသူဖြစ်ကာ၊ သူမသည် မြို့ပြအလှတရား၏ ပြယုဂ်ဖြစ်သည်။ တက္ကသိုလ်တွင်၊ သူမသည် လူတိုင်း၏ လေးစားအားကျရသည့် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးဖြစ်သည်။

အစပိုင်းတွင်၊ လင်းရှန်သည် ၎င်း၏ ရထားစီမံကိန်းကို ချန်ဆီရွှမ်အား ဖော်ပြခဲ့စဉ်၊ သူမသည် ဤအကြံအစည်ကို လုံးဝပယ်ချခဲ့သည်။ လင်းရှန်သည် ၎င်း၏ စွမ်းရည်ကို သူမအား မပြောပြခဲ့ပါ။ ထိုအစီအစဉ်သည် အလွန်ဖြစ်နိုင်ချေမရှိပုံပေါ်သည်။ ထိုအချိန်က ချန်ဆီရွှမ်သည် ကယ်ဆယ်ရေးအဖွဲ့တစ်ခု သူမကို လာကယ်မည်ဟူသော ရိုးသားသော ယုံကြည်ချက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲဖြစ်သည်။

သို့သော် ကျိအန်းမြို့တွင် ပထမဆုံး ဝင်ရိုးစွန်းည ဖြစ်ပေါ်ပြီးနောက်၊ မရေမတွက်နိုင်သော လူများသည် စိတ်ပျက်အားလျှော့မှုဖြင့် သေဆုံးသွားကြပြီး၊ ည၏ ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ အမှောင်ဒီရေများသည် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများ၏ စိတ်ဓာတ်ကို နောက်ဆုံးအပိုင်းအစများအထိ ဝါးမျိုလိုက်သည်။ လင်းရှန်သည် လူမှုအဖွဲ့အစည်းပြိုကျမှုမှ ပေါ်ထွက်လာသော ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသည့် ရာဇဝတ်မှုများကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ တွေ့မြင်ခဲ့ရသည်။ ဤရက်စက်သော ကမ္ဘာတွင်၊ စွမ်းရည်မရှိသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် ရှင်သန်ရေးအဖွဲ့များတွင် ဓာတ်ဆီတစ်ပေပါထက်ပင် တန်ဖိုးနည်းပါးသည်။

သူမသည် အဖွဲ့တစ်ခုနှင့် ထွက်ခွာသွားပြီ သို့မဟုတ် သေဆုံးသွားပြီဟု လင်းရှန်ထင်မှတ်ထားခဲ့သည်။ ယခု သူမထံမှ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုကို လက်ခံရရှိခြင်းသည် ၎င်းကို အံ့အားသင့်စေသည်။ အကယ်၍ သူမထွက်ခွာမသွားသေးပါက၊ ဤမျှကာလပတ်လုံး မည်သို့ရှင်သန်နိုင်ခဲ့သနည်း။

-----

တိုက်ခန်းတစ်ခုအတွင်း၊ တံခါးကို တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားပြီး၊ ကန့်လန့်ကာများကို ဆွဲချထားသည်။ ချန်ဆီရွှမ်သည် ဆံပင်ဖရိုဖရှိပြီး အိမ်နေရင်းဝတ်စုံဖြင့်၊ ဆိုဖာထောင့်တွင် ကွေးကွေးလေး ထိုင်နေသည်။

အားကုန်လုနီးနေသော ဖုန်းဘက်ထရီကို စိုက်ကြည့်လျက် သူမ၏ တစ်ခါက နူးညံ့ပြည့်စုံခဲ့သော နှုတ်ခမ်းများသည် ဖြူဖတ်လျက်ရှိပြီး၊ ခန္ဓာကိုယ်မှာ မထိန်းနိုင်ဘဲ တုန်ယင်နေသည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်လတာကာလအတွင်း၊ သူမသည် ဘဝ၏ အမှောင်မိုက်ဆုံးအချိန်ကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရသည်။ ရှားပါးသော စားနပ်ရိက္ခာ၊ ငတ်မွတ်သော ညများနှင့် မပြတ်တမ်းကြောက်ရွံ့မှုများ။

ညတိုင်း၊ အမှောင်ထဲမှ ထိတ်လန့်ဖွယ်အသံများသည် သူမကို အိပ်ရာမှ လန့်နိုးစေသည်။ သူမသည် အားနည်းလာပြီး ယခင်ကထက် ပိန်လှီသွားကာ၊ စိတ်ဓာတ်မှာ ပြိုကျလုနီးနေပြီဖြစ်သည်။

အစပိုင်းတွင်၊ သူမသည် တရားဝင်ကယ်ဆယ်ရေးအဖွဲ့တစ်ခု၏ ရောက်ရှိလာမှုကို စောင့်မျှော်ခဲ့သည်။ သူမ၏ ယခင်ပိုးပမ်းသူအချို့သည် သူမ၏ တံခါးဝသို့ ထောက်ပံ့ပစ္စည်းများ ယူဆောင်လာခဲ့ကြသေးသည်။ သို့သော် ကမ္ဘာ့အစီအစဉ်တစ်ခုလုံး ပြိုကျသွားပြီး၊ ဝင်ရိုးစွန်းညရောက်လာသည့်အခါ၊ သူမသည် အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခုအတွင်း ပိတ်မိနေသည်ကို နားလည်လာသည်။

စိတ်ပျက်အားလျှော့မှုသည် ဝင်ရောက်လာပြီး၊ သူမသည် အကူအညီတောင်းခံရန် စတင်ခဲ့သည်။

သို့သော် ဝင်ရိုးစွန်းည ကုန်ဆုံးပြီးနောက်၊ ကျိအန်းမြို့၏ လူဦးရေအများစုသည် ပျောက်ကွယ်သွားပုံရသည်။ ကျန်ရစ်သူများသည် အရှေ့ဘက်သို့ ပြောင်းရွှေ့သွားကြသည် သို့မဟုတ် ရူးသွပ်မှုထဲသို့ နစ်မြုပ်သွားကြသည်။ သူမကို လက်ခံလိုသော ရှင်သန်ရေးအဖွဲ့များသည် တစ်ခုတည်းသော တောင်းဆိုမှုတစ်ခုသာ ရှိခဲ့သည်။

''မင်းရဲ့ တန်ဖိုးကို သက်သေပြဖို့ ကိုယ်တုံးလုံး ဓာတ်ပုံတစ်ပုံ ပို့လိုက်စမ်း''

ထိုအခါမှ ချန်ဆီရွှမ်သည် အမှန်တရားကို အပြည့်အဝ သိရှိလာသည်။ သူမသည် ယခင်က လူချစ်လူခင်များသော တက္ကသိုလ်ဆရာမ သို့မဟုတ် ကျိအန်းမြို့ ထိပ်တန်းလူတန်းစားများ၏ နှလုံးသားကို ဖမ်းစားခဲ့သော အမျိုးသမီးတစ်ဦးမဟုတ်တော့ပေ။ သူမသည် ယခုအခါ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခုဖြစ်သည်။ ဤကမ္ဘာပျက်ကပ်တွင် အလှတရားဟူသည်က အခြားသူများ၏ အကြည့်တစ်ချက်အတွက် မိမိကိုယ်ကို ကမ်းလှမ်းနိုင်ရုံသာဖြစ်သည်။

သူမသည် မျှော်လင့်ချက်အားလုံးကို ဆုံးရှုံးလုနီးနေစဉ်၊ ရုတ်တရက် လင်းရှန်ကို သတိရလာသည်။

သူမ၏ အားသွင်းတုံးများသည် ကုန်ဆုံးသွားပြီဖြစ်ပြီး၊ ဖုန်းဘက်ထရီသည် အနည်းငယ်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။ ဤအခိုက်အတန့်တွင်၊ ၎င်း၏ အစီအစဉ်သည် မည်မျှပင် အဓိပ္ပာယ်မရှိပုံပေါ်စေကာမူ၊ တစ်စုံတစ်ယောက်၏ အသံကိုပင် ကြားရခြင်းသည် သူမအတွက် မျှော်လင့်ချက်တစ်ခုဖြစ်လာသည်။

''ဆရာမ ချန်၊ အဆင်ပြေရဲ့လား''

တစ်ဖက်မှ လင်းရှန်၏ တည်ငြိမ်သော အသံသည် သူမ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ချက်ချင်း သက်သာစေသည်။

''လင်း… လင်းရှန်၊ ငါ… ငါ အသက်ရှင်နေသေးတယ်။ မင်း ကျိအန်းမြို့မှာ ရှိသေးလား''

သူမ၏ အသံသည် တုန်ယင်နေပြီး၊ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ လက်သည်းကို ကိုက်နေသည်။

ရှည်လျားသော တိတ်ဆိတ်မှုတစ်ခုပြီးနောက်၊ လင်းရှန်၏ အသံသည် ပြန်လည်ထွက်ပေါ်လာသည်။

''အင်း''

ချန်ဆီရွှမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး သက်သာရာရမှုဖြင့် တုန်ယင်သွားသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများသည် မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် တောက်ပလာပြီး၊ ဖုန်းထဲသို့ အလျင်စလို ပြောလိုက်သည်။

''မင်း ဘယ်မှာလဲ။ ငါ့ကို လာခေါ်လို့ရမလား…''

စကားလုံးများ ထွက်သွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူမ နောင်တရလိုက်သည်။

ဤတောင်းဆိုမှုသည် အဓိပ္ပာယ်မရှိပုံပေါ်သည်။ ရက်အနည်းငယ်အကြာက အရှေ့ဘက်သို့ ထွက်ပြေးရန် စီစဉ်နေသော အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ထံ ဆက်သွယ်ခဲ့စဉ်၊ သူမက ထိုမေးခွန်းကို မေးခဲ့ရာ၊ ၎င်းတို့က သူမကို ပြောင်လှောင်ရယ်မောခဲ့ကြသည်။ ၎င်းတို့၏ လှောင်ပြောင်သံသည် ''မင်းကိုယ်မင်း ဘာထင်နေလဲ။ မင်းသမီးလား'' ဟူသော အဓိပ္ပာယ်ကို ဖော်ပြခဲ့သည်။

သူမသည် အလျင်စလို ပြန်လည်ပြင်ဆင်ပြောဆိုလိုက်သည်။

''မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး။ ငါဆိုလိုတာက… မင်း ဘယ်မှာလဲ။ ငါ မင်းဆီ လာလို့ရမလား''

စိတ်ပျက်အားလျှော့မှုသည် သူမအား ရွေးချယ်စရာမရှိစေခဲ့ပေ။ အကယ်၍ ဖုန်းသေသွားပါက၊ သူမတွင် ရွေးချယ်စရာ နှစ်ခုသာ ကျန်ရှိတော့မည်—တိုက်ခန်းထဲတွင် ဆက်လက်ပုန်းအောင်းနေပြီး ငတ်မွတ်သေဆုံးမှုကို စောင့်ဆိုင်းရန်၊ သို့မဟုတ် ဖုတ်ကောင်များက သူမကို ဆုတ်ဖြဲသည်အထိ အပြင်ဘက်တွင် ရည်မှန်းချက်မဲ့ လှည့်လည်သွားလာရန်သာ ဖြစ်သည်။

''ဆရာမ ချန်'' လင်းရှန်၏ အသံသည် တည်ငြိမ်ပြီး ခပ်စိမ်းစိမ်းဖြစ်လာသည်။ ''ထောက်ပံ့ပစ္စည်းတွေ ရှိလား။ ဒါမှမဟုတ် စွမ်းရည်တစ်ခုခု နိုးထလာပြီလား''

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ချန်ဆီရွှမ်၏ နှလုံးသားသည် အောက်ဆုံးသို့ နိမ့်ကျသွားသည်။

သူမသည် သူမ၏ ဗလာကျင်းနေသော တိုက်ခန်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ နှုတ်ခမ်းများတုန်ယင်လျက်၊ သူမသည် ငိုသံဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

''မရှိဘူး… ဘာမှ မရှိဘူး''

''တကယ်လို့… တကယ်လို့ မင်းက ငါ့ကို…ဆန္ဒရှိရင်…''

သူမသည် တစ်ခါက သူမ၏ ကျောင်းသားတစ်ဦးဖြစ်ခဲ့သူထံ ဤမျှအောက်ကျလျက် တောင်းပန်ရလိမ့်မည်ဟု ဘယ်သောအခါမှ မထင်မှတ်ခဲ့ပေ။ သို့သော် စကားမဆုံးမီ၊ လင်းရှန်က သူမကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

''ဆရာမ ချန်၊ စိတ်မကောင်းပါဘူး။ ငါ့မှာ ရိက္ခာအကန့်အသတ်ရှိတယ်။ ငါ့အစီအစဉ်မှာ ပါဝင်ချင်ရင် တန်ဖိုးတစ်ခုခု ယူလာရမယ်။ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ လိုအပ်ချက်တွေက ငါ့အတွက် အရေးမပါဘူး''

လင်းရှန်သည် ပရဟိတလုပ်ငန်းတွင် စိတ်ဝင်စားမှုမရှိပေ။ ၎င်း၏ ရထားစီမံကိန်းကို မည်သူမှ ယုံကြည်ခြင်းမရှိခဲ့သဖြင့်၊ မိမိကိုယ်တိုင် တည်ဆောက်နေခြင်းဖြစ်သည်။ သူလုပ်ဆောင်သမျှခြေလှမ်းတိုင်းသည် ဝင်ရိုးစွန်းညမှ လွတ်မြောက်ရန်အတွက်ဖြစ်ပြီး၊ သူရဲကောင်းလုပ်ရန် မဟုတ်ပေ။

၎င်း၏ တည်ငြိမ်ပြီး ခိုင်မာသော အသံသည် ထူးဆန်းစွာ လုံခြုံမှုကို ပေးစွမ်းသော်လည်း၊ ချန်ဆီရွှမ်ကို လုံးဝစိတ်ပျက်အားလျှော့မှုထဲသို့ တွန်းပို့လိုက်သည်။

''အိုကေ၊ နားလည်ပါပြီ…''

''ဆရာမ ချန်၊ ကံကောင်းပါစေ''

လင်းရှန်၏ အသံသည် ခံစားချက်ကင်းမဲ့သည်။ သက်ပြင်းချလျက်၊ သူသည် ဖုန်းချရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

တစ်ဖက်မှ ချန်ဆီရွှမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အေးစက်သွားသည်။ လင်းရှန်သည် ဖုန်းချမည့်ဆဲဆဲတွင်၊ သူမသည် ရုတ်တရက် ပြန်လည်သတိရလာပြီး၊ ဖုန်းကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

''ခဏစောင့်ပါဦး''

သူမ၏ မျက်လုံးများသည် ပြူးကျယ်လာပြီး၊ ရင်ဘတ်သည် အလျင်အမြန်အသက်ရှူသံဖြင့် ကြွ တက်လာသည်။

''ဂြိုဟ်ပတ်ရထားလမ်းသည် ၂၀၃၉ ခုနှစ်မှ စတင်တည်ဆောက်ခဲ့ပြီး၊ နိုင်ငံ ၁၂၆ နိုင်ငံနှင့် ဒေသ ၃၄ ခုကို ဖြတ်သန်းကာ၊ တိုက်ကြီး ၉ ခုနှင့် သမုဒ္ဒရာ ၄ ခုကို ဖြတ်ကျော်ပြီး၊ လက်ရှိ တွင်းနက်ဝါးမျိုဇုန် ၁၃ ခုအားလုံးကို ဖြတ်သန်းသည်။ ရထားလမ်း၏ စုစုပေါင်းအရှည်သည် ၃၂၀,၀၀၀ ကီလိုမီတာကျော်ရှိသည်”

ထို စာသားများအားလုံးကို သူမ လက်တန်းရေရွတ်လိုက်သည်။

“ငါ့အဖေက ဂြိုဟ်ပတ်ရထားလမ်းတည်ဆောက်ရေးတုန်းက အဆင့်၁ ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းရေးအင်ဂျင်နီယာပါ။ ငါက ရထားလမ်းတစ်လျှောက် ဘူတာရုံ ၁၂၆၆ ခုနဲ့ ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းရေးဌာန ၆၂၅ ခုရဲ့ တည်နေရာတွေကိုသိထားပါတယ်”

''အဲ့ဒါအပြင် ငါက ဘာသာစကားအမျိုးမျိုးကို ကျွမ်းကျွမ်းကျင်ကျင် ပြောဆိုနိုင်ပါတယ်။ ငါ မင်းအတွက် ဘာသာပြန် ဖြစ်နိုင်တယ်။ ငါ အစာနည်းနည်းပဲစားတယ်၊ ဟင်းချက်တတ်တယ်။ မင်း ငါ့ကို ခေါ်သွားရင်၊ မင်းပြောတဲ့ ဘာမဆို ငါလုပ်ပေးမယ်''

သူမသည် နောက်ဆုံးစကားလုံးများကို သူမ၏ စွမ်းအား အကုန်လုံးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

တစ်ဖက်မှ ရှည်လျားသော တိတ်ဆိတ်မှုတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ချန်ဆီရွှမ်သည် တစ်ခဏတောင့်တင်းသွားပြီး၊ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တုန်ယင်နေသည်။ သူမ၏ ပေါင်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားမိသော လက်သည်းများသည် အသားထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားပြီး၊ သွေးစက်များ စီးကျလာသည်။

''မင်းရဲ့ တည်နေရာပြော။ ငါ လာခေါ်မယ်''

ရိုးရှင်းသော ဝါကျတစ်ခု။

ချန်ဆီရွှမ်သည် မူးဝေသွားပြီး၊ စိတ်ထဲတွင် အတွေးမျိုးစုံလှည့်ပတ်နေသည်။ လက်တွေ့သို့ ပြန်လည်နိုးထလာပြီး၊ သူမသည် အလျင်စလို အော်ပြောလိုက်သည်။

''ငါ… ငါ ကျိအန်းကျိုးလမ်း၊ ယုရွှီဥယျာဉ်မှာ၊ အဆောက်အဦး ၃၊ ယူနစ် ၉၀၁ မှာ ရှိတယ်''

“တူ…တူ…တူ”

သူမ၏ လိပ်စာကို နောက်တစ်ခေါက် မပြောဆိုနိုင်ခင်မှာပင်၊ ဖုန်းမျက်နှာပြင်သည် မည်းမှောင်သွားသည်။ လုံးဝပိတ်ကျသွားပြီဖြစ်သည်။

ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် သူမသည် ပါဝါခလုတ်ကို ထပ်ခါထပ်ခါ နှိပ်လိုက်သော်လည်း တုံ့ပြန်မှုမရှိပေ။ လင်းရှန်သည် သူမ၏ လိပ်စာကို သေချာကြားလိုက်ရခြင်းရှိမရှိပင် သူမ မသေချာခဲ့ပေ။ စိတ်ပျက်အားလျှော့မှုသည် သူမကို လွှမ်းမိုးလာပြီး၊ နှုတ်ခမ်းကို သွေးထွက်သည်အထိ ကိုက်ခဲလိုက်သည်။

''အား''

သူမသည် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်ကာ၊ ဖုန်းကို နံရံဆီသို့ ပစ်ပေါက်လိုက်ရာ အပိုင်းပိုင်းကွဲသွားသည်။

''သူ ကြားလိုက်ရတယ်။ သေချာပေါက် ကြားလိုက်ရမှာပဲ…''

ချန်ဆီရွှမ်သည် တကိုယ်တည်း ရေရွတ်လျက်၊ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ကြိုးစားသည်။ စိတ်ပျက်အားလျှော့မှုမှ အာရုံပြောင်းရန်၊ သူမသည် ဂြိုဟ်ပတ်ရထားလမ်းနှင့် သက်ဆိုင်သော စာအုပ်များ သို့မဟုတ် ပစ္စည်းများကို ရှာဖွေရန် တိုက်ခန်းအတွင်း ချက်ချင်းစတင်လှုပ်ရှားလိုက်သည်။

------

တစ်ဖက်တွင်၊ လင်းရှန်သည် သူ၏ လက်ထဲရှိ ဖုန်းကို စိုက်ကြည့်လျက်၊ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

တစ်ခါက လေးစားအားကျခံရသော ဆရာမ ချန်ဆီရွှမ်သည် ယခုအခါ သူ့ထံ တောင်းပန်သံဖြင့် ပြောဆိုနေပြီး၊ လိင်ဆက်ဆံမှုကိုပင်ကမ်းလှမ်းလာသည်အထိ။ ဤမျှဆိုးရွားသော ကမ္ဘာပျက်ကပ်သည် လူသားများကို ဘီလူးများအဖြစ် ပြောင်းလဲပြီး၊ လူ့ဂုဏ်သိက္ခာကို ပြောင်လှောင်မှုအဖြစ်သို့ ကျဆင်းသွားစေနိုင်သည်။ ရက်စက်သော အမှန်တရားတစ်ခုပင်တည်း။

သို့သော်၊ သူမ၏ စကားများသည် ၎င်းနှလုံးသားကို ထိခတ်လာသည်။

ဂြိုဟ်ပတ်ရထားလမ်းသည် ကမ္ဘာတစ်ခုလုံးကို ဝိုင်းပတ်ထားပြီး၊ မမြင်ရသော အန္တရာယ်များနှင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ၎င်း၏ ရှုပ်ထွေးမှုများကို ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သူတစ်ဦးရှိခြင်းသည်၊ ဂျီပီအက်စ်နှင့် လမ်းညွှန်လုပ်ဆောင်ချက်များ မရှိတော့သော မြေပုံအသေတစ်ခုကို အားကိုးရန်ထက် များစွာသာလွန်သည်။ မြေပုံများသည် ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းရေးဌာနများ သို့မဟုတ် အထူးချိတ်ဆက်လမ်းကြောင်းများကို ညွှန်ပြပေးနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

သေချာပေါက်၊ နောက်ထပ်အကြောင်းရင်းတစ်ခုလည်း ရှိသည်။ ချန်ဆီရွှမ်သည် လင်းရှန်ကိုယ်တိုင် သိရှိထားသူတစ်ဦးဖြစ်သည်။ ကမ္ဘာပျက်ကပ်တွင်၊ လူများသည် အုပ်စုလိုက်လုံခြုံမှုကို ဗီဇအလျောက် ရှာဖွေကြပြီး၊ ရင်းနှီးသော မျက်နှာများသည် ယုံကြည်ရန် အလွယ်ကူဆုံးဖြစ်သည်။

ဖုန်းကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်ပြီး လင်းရှန်သည် အချိန်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ၊ ဂဟေဆော်နေသော အလုပ်သို့ ပြန်လည်စတင်လိုက်သည်။

နေ့အလင်းရောင်၏ ကျန်ရှိသည့်အချိန်သည် မလုံလောက်တော့ပါ။ ရထားပြင်ဆင်မှု၏ တိုးတက်မှုကို ရပ်တန့်ထားရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

“တီ…တီ”

ညနေ ၆း၀၀ နာရီ။ ညအမှောင်ကျရောက်ရန် ၄၅ မိနစ်သာ ကျန်ရှိတော့၏။

လင်းရှန်သည် နဖူးပေါ်မှ ချွေးများကို သုတ်လိုက်သည်။ တတိယရထားတွဲ၏ နှစ်ဖက်စလုံးတွင် ယခုမှ တပ်ဆင်ပြီးစီးထားသော၊ တင့်ကားဆန်ဆန် ထူထဲလှသည့် သံချပ်ကာပြတင်းပေါက်များကို ကြည့်လိုက်သည်။ ရင်ဘတ်ထဲတွင် အောင်မြင်မှုခံစားချက်တစ်ခု ပေါက်ဖွားလာသည်။

''နောက်တစ်ခုကတော့၊ လျှပ်စစ်မော်တာ၊ အပူပေးကိရိယာ၊ ရေသန့်စက်၊ ရေခဲသေတ္တာနဲ့ အဆင့်မြင့် CCTV system တစ်ခု…'' သူ့ဟာသူ ရေရွတ်လိုက်သည်။

''ပြီးတော့ ကာကွယ်ရေးပစ္စည်းတွေကလည်း အလိုအလျောက် လက်နက်စနစ်တွေဖြစ်မယ်၊ ရေဒါစနစ်၊ နဲ့ အခြားကာကွယ်ရေးအစီအမံတွေ…''

''ဟုတ်တယ် လူနေတွဲအတွက် ကုတင်ကြီးကြီးတစ်လုံး၊ ရေချိုးကန်တစ်ခု။ အပန်းဖြေနေရာတစ်ခုလည်း ထည့်ထားလို့ရသေးတယ်။ ဂိမ်းကစားတဲ့ နေရာလေးတစ်ခု ဒါမှမဟုတ် တစ်ခုခုပေါ့။ ရုပ်ရှင်ထောင်ဂဏန်းလောက်၊ တီဗီရှိုးတွေ၊ ဂိမ်းတွေ သိမ်းထားရင်ရော ဘယ်လိုလဲ''

လင်းရှန်၏ မျက်လုံးများသည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုဖြင့် တောက်ပလာပြီး၊ သူ၏ အကြံအစည်များကို စိတ်အားထက်သန်စွာ ပြောဆိုနေစဉ်၊ သူသည် နက်ရှိုင်းသော အရာတစ်ခုကို သိရှိလာသည်။

ဤမှောင်မိုက်သော ကမ္ဘာပျက်ကပ်တွင် သူ့ဘ၀သည် မျှော်လင့်ချက်တစ်ခု ရှိလာပြီဖြစ်သည်။