ခြောက်ခြားဖွယ်ညတည

လင်းရှန်သည် သူ၏နေအိမ်သို့ပြန်ရောက်သောအခါ၊ တံခါးနောက်မှ ပိုးသတ်ဆေးနှင့် ရောစပ်ထားသော အရောင်ချွတ်ဆေးတစ်ပုလင်းကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ အဝင်ဝနှင့် အပြင်ရှိစင်္ကြံတစ်လျှောက် ထိုအရောင်ချွတ်ဆေးကို ဂရုတစိုက်ဖြန်းပက်လိုက်သည်။ ၎င်းက သူ့အနံ့အသက်အားလုံးကို ဖျောက်ဖျက်ပေးလိမ့်မည်။ ဤထုံးတမ်းစဉ်လာကို ပြီးမြောက်ပြီးမှသာ အတွင်းသို့ဝင်ရောက်လိုက်သည်။ အချက်ပေးတံခါးကို သော့ခတ်ပြီး သံကြိုးဖြင့် လုံခြုံစွာချည်နှောင်လိုက်သည်။

ပထမဆုံးအနေဖြင့် သူသည် ဖုန်းကို ထုတ်ယူကာ ချန်ဆီရွှမ်၏တည်နေရာကို ရှာဖွေရန် မြေပုံအက်ပ်ကိုဖွင့်လိုက်သည်။

ကမ္ဘာပျက်ကပ်၏ ပထမစည်းမျဉ်း: ညအချိန်ကို သတိထားပါ။

ကမ္ဘာပျက်ကပ်၏ ဒုတိယစည်းမျဉ်း: မဆင်မခြင်မပြုမူပါနှင့်။

လင်းရှန်သည် အဆင်သင့်မဖြစ်သော တိုက်ပွဲကို ဘယ်သောအခါမျှ မဆင်နွှဲခဲ့ပါ။ ကျိအန်းမြို့သည် လုံးဝပြိုလဲပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ။ ကျန်ရစ်သူများမှာ အမိုးအကာများတွင် ပုန်းအောင်းနေသူများ၊ လမ်းများပေါ်တွင် လှည့်လည်လုယက်နေသော ဓားပြများနှင့် ဖုတ်ကောင်အုပ်စုများသာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ညအချိန်သည် ပို၍ပင် ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာဖြစ်သည်။ ယနေ့ထိတိုင်၊ အမှောင်ထဲတွင် လှည့်လည်သွားလာနေသော ထူးဆန်းထိတ်လန့်ဖွယ်အရာများကို မည်သူမျှ အမှန်တကယ် နားမလည်ခဲ့ပါ။

အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများ၏ ရေဒီယိုအသံလွှင့်ချက်များအရ၊ ညအခါတွင် ကြုံတွေ့ရသော "အရာများ" သည် ဖော်ပြရန်ခက်ခဲသည်၊ ရှင်းပြရန်မဖြစ်နိုင်ဟန်တူသည်။ ပြီးနောက် အသက်အန္တရာယ်ရှိသည်။ ၎င်းတို့ကို ကြုံတွေ့ခဲ့သူအနည်းငယ်သာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ပြီး ပုံပြင်ကို ပြန်လည်ပြောပြနိုင်ခဲ့သည်။

''၇.၂ ကီလိုမီတာ သိပ်နီးတယ်လို့တော့ မဆိုနိုင်ဘူး'' လင်းရှန်သည် မြေပုံကိုကြည့်ရင်း တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

ကမ္ဘာပျက်ကပ်မတိုင်မီကဆိုလျှင် ထိုအကွာအဝေးသည် တက္ကစီဖြင့် ၁၅ မိနစ်ထက်မပိုသော ခရီးတစ်ခုသာဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုအခါ၊ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးစနစ်ပြိုလဲသွားပြီး လမ်းတံတားများပျက်စီးနေသဖြင့် သူ၏မော်တော်ဆိုင်ကယ်ကိုသုံးသည်ပင်ဖြစ်စေ အနည်းဆုံး နာရီဝက်ခန့်ကြာမည်ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် ထိုနေရာ၏အခြေအနေကို သူလည်း မသိရှိခဲ့ပါ။ ကမ္ဘာပျက်ကပ်တွင် တစ်စုံတစ်ဦးကို အသက်စွန့်ကယ်တင်ရန်ဆိုသည်မှာ မိသားစုအတွက်သာဖြစ်သင့်သည်။

လင်းရှန်၏အကြည့်များ တဖြည်းဖြည်းဖျော့တော့သွားပြီး စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

''‘မစ္စချန်၊ မင်းအတွက်စွန့်စားရတာ ထိုက်တန်ပါစေလို့ ငါမျှော်လင့်ပါတယ်''

ညနေ ၆:၄၅ နာရီတွင် အမှောင်သည် စတင်ကျရောက်လာသည်။

လင်းရှန်သည် ပြတင်းပေါက်များပေါ်ရှိ သံဇကာများကို ဆွဲချလိုက်ပြီး ညစာပြင်ဆင်ရန် စတင်လိုက်သည်။

ယနေ့တွင် သူသည် ရိက္ခာရှာမထွက်ခဲ့ပါ။ ယခုအခါကျိအန်းမြို့ရှိ စူပါမားကတ်များနှင့် စတိုးဆိုင်များသည် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများ၏ အကြိမ်ကြိမ်ဖောက်ထွင်းခြင်းခံထားရပြီဖြစ်သည်။ ခရမ်းချဉ်သီးဆော့စ်တစ်ထုပ်ကိုပင် ရှာတွေ့ရန် မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။

ကံကောင်းစွာဖြင့်၊ လင်းရှန်၏ စုဆောင်းမှုသည် အစားအစာနှင့်ရေသာမက အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူအများစုက လှည့်ပင်မကြည့်သော စက်ပစ္စည်းများလည်း ပါဝင်သည်။

မနက် ၂:၄၂

နိုးတဝက်အိပ်မက်မှ လင်းရှန်ကို လှုပ်နှိုးလိုက်သောအရာက ဘာမှန်းမသိသော အသံတသံဖြစ်သည်။ သူချက်ချင်းထထိုင်လိုက်ပြီး ပိန်းပိတ်သောအမှောင်ထဲတွင် တံခါးရှိရာကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုအသံသည် အပြင်ရှိစင်္ကြံမှ လာပုံရသည်။

သူသည် ကာကွယ်ရေးအတွက် ဓားမြှောင်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး တံခါးဆီသို့ တိတ်တဆိတ်ရွေ့လျားလိုက်သည်။

တံခါးသည် သံပြားများဖြင့် အထပ်ထပ် အားဖြည့်ထားပြီး သာမန်အချက်ပေးတံခါးထက် များစွာခိုင်ခံ့သည်။ သို့သော် ထို "အရာများ" ကို ကာကွယ်ဖို့ရန်တော့ လင်းရှန်သည်လည်း အပြည့်အ၀ယုံကြည်မှုမရှိခဲ့ပါ။

အထပ်မြင့်အဆောက်အအုံတွင်နေထိုင်သောကြောင့်၊ သူ၏တစ်ခုတည်းသောထွက်ပေါက်မှာ စင်္ကြံရှိ လှေကားထစ်များသာဖြစ်သည်။

လင်းရှန်သည် မျက်လုံးကို တံခါးပေါက်ရှိ အပေါက်ငယ်သို့ ကပ်လိုက်ပြီး စင်္ကြံကို စူးစမ်းကြည့်ရှုလိုက်သည်။

စင်္ကြံသည် မည်းမှောင်နေပြီး အရေးပေါ်မီးများ၏ မှိန်ဖျော့ဖျော့အစိမ်းရောင်အလင်းဖြင့် နံရံများနှင့် ကြမ်းပြင်ကို မှုန်ဝါးဝါးမြင်ရသည်။

ခဏကြာအောင် စောင့်ကြည့်ပြီးနောက် ဘာမှမတွေ့ရသဖြင့် လင်းရှန်သည် အိပ်ရာသို့ ပြန်သွားရန် လှည့်လိုက်သည်။

သို့သော် နှစ်လှမ်းမျှသာလှမ်းလိုက်စဉ်မှာပင်၊ သူ၏နောက်ကွယ်ရှိ သံတံခါးမှ ထူးဆန်းသော တံခါးခေါက်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဒေါက်…ဒေါက်…

ခပ်ဖြည်းဖြည်း ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ခေါက်လိုက်သော တံခါးခေါက်သံနှစ်ချက်သည် လင်းရှန်၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် အေးစက်သောခံစားမှုကို ပို့လွှတ်လိုက်သည်။

တစ်ယောက်ယောက်ရှိနေတာလား။ ဒါမှမဟုတ် ထို “အရာများ”က သူ၏ပုန်းအောင်းနေရာကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားပြီလား။

သူ၏မျက်နှာသည် မသာယာဖြစ်လာပြီး တံခါးဆီသို့ ပြန်လှမ်းလိုက်သည်။ ခဏမျှဝေခွဲမရဖြစ်နေပြီးနောက်၊ ဓားတိုကို ပိုမိုတင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး အသက်ရှူကို ထိန်းထားကာ တံခါးပေါက်ရှိ အပေါက်ငယ်မှတစ်ဆင့် သတိတကြီးထပ်မံကြည့်ရှုလိုက်သည်။

ဟင်…

မြင်လိုက်ရသည့်အရာက လင်းရှန်ကို အသက်ရှူမှားသွားစေသည်။

အရေးပေါ်မီးများ၏ ခြောက်ခြားဖွယ်အစိမ်းရောင်အလင်းအောက်တွင် စင်္ကြံအတွင်း ပုံရိပ်တစ်ခုရပ်တည်နေသည်။ အနက်ရောင်ဈာပနဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော ပိန်ခြောက်ခြောက် လူကြီးတစ်ယောက်။

ထိုသူ၏မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့ရှုံ့တွနေပြီး အသွင်အပြင်က လူသေအလောင်းကောင်နှင့်တူသည်။ သူ၏မျက်လုံးများသည် မီးခိုးရောင်သမ်းနေပြီး အသက်မဲ့လျှက်ရှိကာ သေခြင်းတရား၏ ပုတ်အဲ့အဲ့ အနံ့ကို ထုတ်လွှတ်နေသယောင်ရှိသည်။

တုန်လှုပ်ဖွယ်အကောင်းဆုံးမှာ ထို လူသေအလောင်းနှင့်တူသော လူကြီး၏ သက်မဲ့မျက်လုံးများသည် တံခါးပေါက်ရှိ အပေါက်ငယ်မှတစ်ဆင့် လင်းရှန်ကို တည့်တည့်ကြီး ကြည့်နေသည်။

လင်းရှန်သည် ဗီဇအလျှောက် အလျှင်အမြန် နောက်သို့ နှစ်လှမ်းဆုတ်သွားပြီး သူ၏မျက်နှာသည် ထိတ်လန့်မှုဖြင့် ဖြူဖျော့သွားသည်။

''ဒါ အောက်ထပ်က ဦးလေးလီမဟုတ်ဘူးလား''

သို့သော် ဦးလေးလီ သေဆုံးသွားခဲ့တာ ကြာပြီဖြစ်သည်။

လင်းရှန်၏မျက်နှာသည် သိမ်မွေ့လေးနက်လာပြီး နောက်ထပ်ဆုတ်လိုက်သည်။ ထပ်မံစဉ်းစားရန်မလိုအပ်ပါ။ တံခါးအပြင်ဘက်တွင်ရပ်နေသည့်အရာသည် လူသားမဟုတ်တော့ပါ။

ဖုတ်ကောင်တစ်ကောင်လား။

သို့သော် ဖုတ်ကောင်များသည် တံခါးခေါက်လေ့မရှိပါ။

လင်းရှန်၏မျက်နှာသည် ပို၍မည်းမှောင်လာသည်။ အကယ်၍ ဤအရာသည် ညအခါ၏ ထူးဆန်းသောသတ္တဝါတစ်မျိုးဖြစ်လျှင်၊ သူသည် အကြီးအကျယ်ဒုက္ခရောက်နေပြီဖြစ်သည်။

''ဦးလေးလီ'' လင်းရှန် တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်၊ ''အုတ်ဂူထဲမှာ အေးအေးဆေးဆေးနေလို့မရဘူးလား။ ဘာလို့ ဒီကိုပြန်လာပြီး ဒုက္ခရှာနေရတာလဲ''

အချိန်သည် တရွေ့ရွေ့ကုန်လွန်သွားပြီး လင်းရှန်၏ အိပ်ချင်စိတ်သည် လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူသည် တံခါးဘေးရှိ နံရံတွင် မှီထားကာ ဓားမြှောင်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ်ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။

ခေါက်သံသည် ထပ်မံထွက်ပေါ်မလာခဲ့ပါ။

သို့သော် ထို့နောက်၊ ပို၍ပင် စိတ်မသက်မသာဖြစ်စေသော ဖြစ်ရပ်တစ်ခုဖြစ်ပေါ်လာသည်။ သူမှီထားသော နံရံ၏ တစ်ဖက်မှ မသိမသာ ကုတ်ခြစ်သံများ စတင်ထွက်ပေါ်လာသည်။

နံရံကို လက်သည်းဖြင့် ခြစ်သံ။

ထိုအသံသည် ကျယ်လောင်မနေသော်လည်း၊ လင်းရှန်၏ ဦးရေပြားကို တဆစ်ဆစ်ဖြစ်စေရန် လုံလောက်သည်။ နံရံ၏တစ်ဖက်တွင် တစ်စုံတရာသည် မရပ်မနား ကုတ်ခြစ်နေ၏။

''သေစမ်း'' လင်းရှန်သည် တီးတိုးရေရွတ်လိုက်ပြီး နံရံရှေ့မှ ခုန်ထွက်လိုက်သည်။ ''‘ဒီအရာက အထဲကို တူးဝင်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလား''

သူသည် စိတ်ရှုပ်ထွေးမှုနှင့် မသက်မသာဖြစ်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

အပြင်ဘက်ရှိအရာသည် သူ၏ တည်ရှိနေမှုကို အာရုံခံစားမိပုံပေါ်သည်။

ယခုအခါ ထိုအရာသည် သူနှင့် နံရံတစ်ခုသာ ခြားတော့သည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင်၊ လင်းရှန်၏ အကောင်းဆုံးရွေးချယ်မှုမှာ အသက်ရှူကို ထိန်းထားပြီး၊ လုံးဝမလှုပ်မရှား၊ မည်သည့်အသံမျှမထုတ်ရန်ဖြစ်သည်။ သူ၏နေအိမ်တံခါး မဖောက်ထွင်းခံရသရွေ့၊ သူသည် ယာယီအားဖြင့် လုံခြုံမည်ဖြစ်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်၊ သူသည် ထွက်ပြေးရန်လမ်းကြောင်းကို စိတ်ထဲတွင် ပြင်ဆင်ထားသည်။ သူ၏ထောက်ပံ့ပစ္စည်းအများစုကို အနန္တရထားသို့ ပြောင်းရွှေ့ထားပြီးဖြစ်သည်။ နေအိမ်တွင် ရက်အနည်းငယ်စာရိက္ခာနှင့် ရေ၊ မီးစက်နှင့် ဘက်ထရီများသာ ကျန်ရှိတော့သည်။

အချိန်သည် စက္ကန့်ပြီးစက္ကန့် တရွေ့ရွေ့ကုန်လွန်သွားပြီး၊ နံရံ၏တစ်ဖက်မှ ထူးဆန်းသောခြစ်သံများသည်

တစ္တေခြောက်သကဲ့သို့ လင်းရှန်ကို စိတ်အနှောက်အယှက်ပေးနေသည်။ အချိန်မည်မျှ ကုန်ဆုံးသွားပြီမသိ နောက်ဆုံးတွင် ထိုအသံ ရပ်တန့်သွားသည်။

လင်းရှန် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သတိကြီးစွာဖြင့် တံခါးပေါက်ရှိ အပေါက်ငယ်မှတစ်ဆင့် ထပ်မံချောင်းကြည့်လိုက်သည်။

မြင်လိုက်ရသော မြင်ကွင်းက သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ အမွှေးအမျှင်တိုင်းကို ထောင်ထလာစေသည်။

ကောင်မလေးတစ်ယောက်…

ဟုတ်ပါသည်။ စင်္ကြံအတွင်း ကောင်မလေးတစ်ယောက် ရောက်ရှိနေသည်။

သူမသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေပြီး သွေးများရွှဲစိုနေသည်။ သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် အားနည်းစွာတုန်ယင်လျက် ထထိုင်ရန်ပင် ရုန်းကန်နေသည်။ တံခါးဆီသို့ လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ အသံတိုးတိုးလေးဖြင့်

''ကယ်ပါ…ကယ်ပါ…''

လင်းရှန်မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး သူ၏အကြည့်များ စူးရှလာသည်။

ထိုကောင်မလေးသည် အသက် ၁၅ - ၁၆ ထက်မပိုပုံရသည်။ သူမ၏ဝတ်စားဆင်ယင်မှုသည် ကမ္ဘာပျက်ကပ်လောကအတွက် လုံးဝမသင့်လျော်ပါ။ ဘောင်းဘီတို၊ ခါးတိုအင်္ကျီ နှင့် တောက်ပသောအရောင်ရှိ ဘေ့စ်ဘောဂျာကင်။ သူမ၏လည်ပင်းတွင် ကြိုးမဲ့နားကြပ်တစ်စုံ ချိတ်ထားသည်။ သူမသည် လူငယ်ဆန်ဆန် ခေတ်မီသည့်ပုံပေါ်ပြီး၊ ကမ္ဘာပျက်ကပ်မတိုင်မီ အထက်တန်းကျောင်းမှ တိုက်ရိုက်ဆွဲထုတ်လာသည့် ကျောင်းသူတစ်ဦးနှင့်တူသည်။

သူမ၏မျက်နှာပေါ်ရှိ သွေးများမရှိခဲ့လျှင်၊ လင်းရှန်သည် သူမကို အန္တရာယ်ရှိသည်ဟုပင် ခံစားမိမည်မဟုတ်ပါ။

သို့သော် လင်းရှန် တိတ်ဆိတ်စွာ နေနေဆဲဖြစ်သည်။

စောစောလေးကပင် သူသည် "ဦးလေးလီ" ၏အလောင်းကြီး ထိတ်လန့်ဖွယ်မတ်တပ်ရပ်နေသည်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ ယခုရုတ်တရက် သွေးထွက်သံယိုဖြစ်နေသော ဆယ်ကျော်သက်မိန်းကလေးတစ်ဦးက အကူအညီတောင်းနေသည်လား။ ၎င်းသည် အလွန်သံသယဖြစ်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။

ညအခါတွင် ပေါ်ထွက်လာသော ထို “အရာများ” သည် ခန့်မှန်းမရနိုင်အောင် မကောင်းဆိုးဝါးဆန်လှသည်။ ထို့ပြင်၊ လင်းရှန်သည် ဤမိန်းကလေးနှင့် မည်သည့် ပတ်သက်မှုမျှမရှိပါ။ တံခါးဖွင့်ခြင်းသည် သူ၏အသက်ကို စွန့်စားရာကျသည်။

အချိန်ကုန်လွန်သွားပြီး ယခုမှာ မနက် ၅:၀၀ ဖြစ်သည်။ နေ့အလင်းရောက်ရန် အနည်းဆုံး ကိုးနာရီခန့်ကျန်ရှိသေးသည်။

တံခါးပေါက်ရှိ အပေါက်ငယ်မှတစ်ဆင့် ချောင်းကြည့်နေသော လင်းရှန်သည် ကောင်မလေး၏ ဖြူဖျော့လာသောမျက်နှာကို မြင်နေရသည်။ ပြီးနောက် သူမသည် ကြမ်းပြင်ပေါ် တဖြည်းဖြည်းလဲကျလျက် သတိလစ်သွားသည်ကိုလည်း တွေ့မြင်လိုက်သည်။

“ဘာတွေလဲကွာ…ဒါ ငါ့ကို တံခါးဖွင့်ဖို့ သရဲသဘက်တွေ လှည့်စားနေတာလား”

လင်းရှန်သည် တီးတိုးရေရွတ်လိုက်ပြီး သူ၏ဆံပင်များကို ထိုးဖွလိုက်သည်။

ဤအရာသည် သူတွေ့ကြုံခဲ့ဖူးသော ဖုတ်ကောင်များနှင့်တွေ့ဆုံမှုများထက် များစွာပို၍ စိတ်မသက်မသာဖြစ်စေသည်။

သူ၏သိချင်စိတ်ကို မထိန်းနိုင်ဘဲ၊ သူသည် တံခါးပေါက်ရှိ အပေါက်ငယ်မှတစ်ဆင့် ထပ်မံကြည့်ရှုလိုက်သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူမြင်လိုက်ရသည့်အရာသည် သူ၏မျက်ဆံများကို ပြင်းထန်စွာ ကျုံ့သွားစေသည်။

"ဦးလေးလီ" သည် ဘယ်နေရာကမှန်းမသိ ပြန်လည်ပေါ်ထွက်လာပြီး သတိလစ်နေသော မိန်းကလေးဘေးတွင် တောင့်တင်းစွာရပ်နေသည်။ သူ၏ဦးခေါင်းသည် ငုံ့ထားပြီး၊ သူမကို အနံ့ခံနေသကဲ့သို့ဖြစ်သည်။

ခဏအကြာတွင်၊ "ဦးလေးလီ" သည် တောင့်တင်းပြီး အဆင်မပြေသော လှုပ်ရှားမှုဖြင့် ရွေ့လျားကာ မိန်းကလေးရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမဆီသို့ တဖြည်းဖြည်း ကိုင်းညွှတ်လိုက်သည်။

လင်းရှန်၏မျက်လုံးများ ထိတ်လန့်စွာ ပြူးကျယ်သွားသည်။ သူသတိပြုမိလိုက်သည့်အရာက စက်ဆုတ်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။

"ဦးလေးလီ" အလောင်းကောင်၏ နောက်ကျောတွင် ပိုးဟပ်ကဲ့သို့ ပုံပျက်ပန်းပျက် ပိုးကောင်ကြီး တွယ်ကပ်နေသည်။ ၎င်းသည် ရှည်လျားသော ခြေထောက်များနှင့် တောက်ပြောင်သော အနက်ရောင်ခန္ဓာကိုယ်ရှိပြီး၊ လူသေအလောင်း၏ နောက်ကျောပြင်တစ်ခုလုံးကို ဖုံးအုပ်နေသည်။

''အဲ့ဒါ ဘာကြီးလဲ'' လင်းရှန် ရေရွတ်လိုက်မိပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်တစ်လျှောက် ချွေးစေးများ ပျံလာသည်။

ထိုပိုးကောင်၏ခြေထောက်များသည် ဖြည်းညင်းစွာ၊ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လှုပ်ရှားနေပြီး၊ "ဦးလေးလီ" ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ရုပ်သေးရုပ်ကဲ့သို့ ထိန်းချုပ်လျက်ရှိသည်။

၎င်း၏ခြေထောက်များစွာသည် အလောင်း၏နောက်ကျောတွင် တလှုပ်လှုပ်ဖြစ်လာသောအခါ "ဦးလေးလီ" သည် သူ၏လက်များကို တောင့်တင်းစွာမြှောက်ပြီး သတိလစ်နေသော မိန်းကလေးဆီသို့ လှမ်းလိုက်လေတော့သည်။