အဖြူရောင်အရာကြီး

လင်းရှန်သည် မျက်ခုံးကို တွန့်လျက် အသက်ရှူကို ထိန်းထားသည်။

“ချွတ်… ချွတ်…”

အသံသည် ပို၍အနီးကပ်လာပြီး၊ လေးလံပြီး စည်းချက်မှန်မှန် ဖြစ်ပေါ်နေသည်။ သူ၏နှလုံးသားသည် တဒိတ်ဒိတ်ခုန်လာသည်။ ဤအသံသည် ဖုတ်ကောင်တစ်ကောင်၏ လှုပ်ရှားမှုနှင့်မတူပေ။

အလွန်လေးလံသောအရာတစ်ခု ကျောက်စရစ်ခဲများပေါ် လမ်းလျှောက်လာပုံရသည်။

သူသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း မျက်လုံးများဖွင့်လိုက်သည်။ ယန္တရားနှလုံးသားမှ မှိန်ဖျော့ဖျော့တောက်ပမှုကို တဖက်မှ တွေ့မြင်နိုင်မလား မသေချာပေ။ သို့သော် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ၊ ထူးထူးခြားခြား မတွေ့ရပေ။ သူ့ရှေ့တွင် ထရပ်ကားငယ်၏ မှုန်ဝါးသော မည်းမှောင်သောပုံရိပ်သာ မြင်ရသည်။

သူသည် နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ အနန္တရထားသည် ရထားလမ်းပေါ်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်တည်နေပြီး၊ တွဲများအတွင်းမှ အသံတစ်စုံတစ်ရာမထွက်ပေါ်ပေ။ ချန်ဆီရွှမ်ပင်လျှင်၊ ညဘက်ရောက်လာသည့်အတွက် တိတ်ဆိတ်နေခဲ့ပြီး၊ အိပ်ပျော်သွားပြီထင်သည်။

အရာအားလုံးသည် ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။

တိတ်ဆိတ်မှုရှိနေသော်လည်း၊ လင်းရှန်၏ နှလုံးသားသည် စိုးရိမ်မှုဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ခံထားရသည်။ သူသည် တစ်စုံတစ်ခုကို ကြားခဲ့သည်ဟု သေချာပြီး၊ သူ၏ ထက်မြက်သောအာရုံသည် အမည်မသိတစ်စုံတစ်ခုမှ သူ့ကို စောင့်ကြည့်နေသည်ဟု ပြောပြလာသည်။

သူ၏နှလုံးသားသည် ပြင်းထန်စွာ ခုန်လှုပ်နေသော်လည်း၊ သူသည် တည်ငြိမ်အောင် အတင်းဖိနှိပ်ထားပြီး၊ ယန္တရားဝါးမျိုမှုစွမ်းရည်ကို အလုံးအရင်းဖြင့် တွန်းအားပေးလိုက်သည်။

‘မြန်မြန်…မြန်မြန်’

မွန်းတည့်ချိန်တွင် ပရိဘောဂများသယ်ယူရင်း ခံစားခဲ့ရသော ပေါ့ပါးသောစိတ်အခြေအနေသည် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ယမန်နေ့ညက “ဦးလေးလီ” ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်အသွင်အပြင်ကို အမှတ်ရလိုက်ရာ၊ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး အေးစက်သွားသည်။ သူသည် လုံခြုံရာ ရထားအတွင်းသို့ တတ်နိုင်သမျှ အမြန်ဆုံး ဆုတ်ခွာလိုသည်။

【ဝါးမျိုမှုတိုးတက်မှု: ၉၈%】

ပြီးတော့မယ်…

တစ်နာရီခွဲနီးပါးကြာမြင့်ခဲ့သော်လည်း၊ အောင်မြင်ခဲ့လျှင် ရလဒ်များသည် ထိုက်တန်မည်မှာ သေချာသည်။

【ဝါးမျိုမှုအောင်မြင်သည်: ယန္တရားရင်းမြစ်အမှတ် +၃၀၊ ယန္တရားဝါးမျိုကျွမ်းကျင်မှု +၁၀။ အပိုဆု: ခွန်အား +၅၊ အမြန်နှုန်း +၅၊ ကာကွယ်ရေး +၂။】

【ဂုဏ်ယူပါသည်! သင်၏ အမြန်နှုန်းဂုဏ်သတ္တိသည် အဆင့် ၁ ၃/၅၀ သို့ အဆင့်မြှင့်တင်ခဲ့သည်။】

သူ၏အမြင်အာရုံတွင် မှိန်ဖျော့ဖျော့ အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်နှင့်အမျှ၊ လင်းရှန်သည် နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူ၏ယန္တရားရင်းမြစ်အမှတ်များ ထိုးတက်သွားပြီး၊ အမြန်နှုန်းအဆင့်မြှင့်တင်မှုနှင့်အတူ၊ သူ၏အမြင်အာရုံသည် ပို၍ထက်မြက်လာသည်။

“ချွမ်…ချလွမ်…”

ဝါးမျိုမှုလုပ်ငန်းစဉ် ပြီးဆုံးသွားသည်နှင့်၊ ထရပ်ကားငယ်သည် ပြာမှုန့်အဖြစ် ပြိုကွဲသွားသည်။ သံတိုသံစများ မြေပြင်သို့ ပြုတ်ကျလာပြီး၊ ထိုဆူညံသံသည် ည၏ တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖျက်ဆီးလိုက်သည်။

လင်းရှန်သည် အနည်းစိတ်အေးသွားချိန် သူ၏အထက်မှ လှိုဏ်သံပါသော အသံနက်ကြီးကို ကြားလိုက်ရသည်။

“အူး…ငေါင်း…”

ထိုအသံသည် ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ ထူးဆန်းသည်။ သင်္ဘောတစ်စီး၏ ကျိုးပျက်နေသော ဟွန်းသံသည် သံချေးတက်နေသော သတ္တုပိုက်အတွင်းမှ ပဲ့တင်ထွက်ပေါ်လာသလိုပင်။

ထိုအသံသည် လူသားမဆန်ပေ။ သူကြားဖူးသမျှ စက်ယန္တရားတစ်ခုခုနှင့်လည်း မတူပေ။

လင်းရှန်၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် အေးစက်သော ခြောက်ခြားမှုတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်။ သူသည် ခေါင်းကို အထက်သို့ လှန်ကြည့်လိုက်ရာ၊ သူမြင်လိုက်ရသောအရာသည် သူ့ကို ဝိညာဉ်လွင့်မတတ် ဖြစ်သွားစေသည်။

သူ့နောက်ကျောဘက်တွင် လူတူသတ္တဝါတစ်ကောင် ရပ်တည်နေပြီး၊ အရပ်က ဆယ်ပေခန့်မြင့်မားသည်။ ၎င်း၏အရေပြားသည် ဖြူဖျော့ပြီး မွဲပြာရောင်ဖြစ်နေသည်။ ၎င်း၏ပိန်လှီနေသော ကိုယ်ခန္ဓာသည် ထူးဆန်းစွာ ရှည်လျားနေပြီး၊ လက်များသည် ဒူးများကို ကျော်လွန်သည်ထိ တွဲလောင်းကျနေသည်။ ၎င်း၏ပုံပျက်နေသော ဦးခေါင်းထက်တွင် အနီရောင် ပါးစပ်ကြီးတစ်ခု ဟောင်းလောင်းပွင့်နေပြီး၊ ထိုပါးစပ်ထဲတွင် ထက်ရှလှသော သွားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ၎င်း၏မျက်လုံးနှစ်လုံးသည်လည်း အနီရောင်ဖြင့် တောက်ပလျက်၊ လင်းရှန်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

ဤနေရာက ထိုအရာကြီး အိပ်စက်နားခိုရာဖြစ်နိုင်သည်။ အမှောင်ထဲ ရပ်နေတာ မည်မျှကြာပြီမသိ။ ထရပ်ကားပြိုကွဲသွားသည့် ဆူညံသံက ၎င်း၏အာရုံကို ဆွဲဆောင်မိသွားဟန်တူသည်။ လင်းရှန်၏ နောက်ကျောမလုံမှုကြောင့် သူ၏ဦးရေပြားများ ကျိန်းစပ်လာသည်။ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး သတိပေးသံများဖြင့် အော်ဟစ်နေသည်။

“အူး…ငေါင်း…”

ထိုသတ္တဝါသည် ကြောက်မက်ဖွယ် အသံနက်ကြီးကို ထပ်မံထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။ ၎င်း၏ရှည်လျားသော လက်တစ်ဖက်သည် ဖြည်းဖြည်းချင်း မြှောက်တက်လာပြီး၊ ဓါးသွားသဖွယ် ထက်ရှနေသော လက်ချောင်းငါးချောင်းသည် လင်းရှန်ဆီသို့ လျှင်မြန်စွာ ဆန့်လာသည်။

လင်းရှန်၏ မျက်ဆံများ ကျုံ့သွားပြီး၊ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်သည်။

‘ဒါကြီးသာ ငါ့ကို ဖမ်းမိရင်၊ လူသားစင်းကောဖြစ်သွားလိမ့်မယ်’

ကံကောင်းစွာဖြင့်၊ သူ၏အမြန်နှုန်းဂုဏ်သတ္တိသည် ယခုမှ အဆင့်တက်လာခဲ့သည်။ သူ၏တုံ့ပြန်မှုများသည် သူမျှော်လင့်ထားသည်ထက်ပင် ပို၍ထက်မြက်လာသည်။ ထိုသတ္တဝါ၏ ဓါးသွားလက်သည်းများက သူ့ကို မထိမီ၊ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် ဗီဇအလျောက် တစ်လှမ်းနောက်ဆုတ်လိုက်သည်။

“ချွမ်း…”

သံကိုသံချင်း ထိခတ်သံ ပြင်းထန်စွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ ထိုသတ္တဝါ၏လက်သည်းများသည် ရထားလမ်းကို ထိမှန်သွားရာ၊ မီးပွားများ လွင့်စင်သွားသည်။ ထိုပွတ်တိုက်သံက လင်းရှန်၏နှလုံးသားကို ပြင်းထန်စွာ ခုန်လှုပ်စေသည်။

သူ တစ်စက္ကန့်မျှ မတုံ့ဆိုင်းပဲ လက်ကိုမြှောက်ပြီး ထိုသတ္တဝါ၏ဦးခေါင်းကို တိုက်ရိုက်ချိန်ကာ လေအမြောက်တစ်ချက်ကို ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

“ဘုန်း…”

ခပ်အုပ်အုပ် ပေါက်ကွဲသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး လေးလံသောရိုက်ချက်တစ်ခု ထိမှန်သွားသကဲ့သို့ အနောက်ဘက်ကို လည်ထွက်သွားသည်။

သို့သော် လင်းရှန်၏ နှလုံးသားကတော့ မွန်းကြပ်သွား၏။

လေအမြောက်သည် ထိုအရာကြီးကို နောက်အနည်းငယ် ယိုင်သွားစေရုံမှတပါး ထူထဲသော အရေပြားကို မဖောက်ထွင်းနိုင်ခဲ့ပေ။

အခြေအနေမည်မျှဆိုးရွားသည်ကို သဘောပေါက်လိုက်ရာ၊ လင်းရှန် အချိန်မဆိုင်းရဲတော့ပေ။ သူသည် အနန္တရထားဆီသို့ ပြေးထွက်သွားပြီး၊ တစ်ချက်တည်းဖြင့် ရထားပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်သည်။ ယန္တရားနှလုံးသားကို အသက်ဝင်စေရင်း၊ နောက်ဖက် ဟိုက်ဒြောလစ်တံခါးကို ပိတ်စေရင်း ရထားကို စတင်လည်ပတ်စေသည်။

မီးများ လင်းလက်လာသည်။

ဆူညံသံများသည် ချန်ဆီရွှမ်ကို လန့်နိုးသွားစေပြီး သူမသည် ရထားတွဲအမှတ် ၁ မှ ပေါ်ထွက်လာကာ သူ့ဆီ လှမ်းအော်လိုက်သည်၊ “လင်း၊ ဘာဖြစ်နေတာလဲ”

“ခေါင်းခန်းကို မြန်မြန်သွား၊ လမ်းကို ကြည့်ထား”

“သိပြီ”

သူ၏အသံထဲတွင် အရေးတကြီးဖြစ်မှုကို အာရုံခံမိလိုက်ရာ၊ ချန်ဆီရွှမ်သည် တွန့်ဆုတ်မှုမရှိဘဲ ချက်ချင်းလှည့်ပြေးကာ ရထားခေါင်းခန်းသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။

“ဝေါ…”

ဟိုက်ဒရောလစ်တံခါးင ဖြည်းဖြည်းချင်း မြှောက်တက်လာသည်။ ၎င်း၏လှုပ်ရှားမှုသည် သည်းမခံနိုင်လောက်အောင် နှေးကွေးနေသည်ဟု ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် လင်းရှန် ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ၏စိုးရိမ်မှုက မကြာမီတွင် အတည်ပြုခံရသည်။

တံခါး အပြည့် မပိတ်မီ၊ ပိန်ခြောက်ခြောက် အဖြူရောင်လက်ကြီးတစ်ဖက်သည် ရုတ်တရက် တိုးဝင်လာပြီး တံခါးဘောင်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ ၎င်း၏မကောင်းဆိုးဝါးဆန်သော လက်သည်းချွန်များသည် သံမဏိထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ကာ၊ အစင်းကြောင်းများ ထင်သွားစေသည်။

“ဘယ်လောက်တောင် ခွန်အားကြီးလိုက်သလဲ”

တွဲအတွင်းမီးများသည် အပြင်ဘက်ရှိ ထိုသတ္တဝါကို ထင်ဟပ်စေသောအခါ လင်းရှန်၏မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။

ထူးဆန်းသောဦးခေါင်းပြောင်ချောကြီးတွင် မျက်လုံးနေရာ သွေးနီရောင်အပေါက်နှစ်ခုသာ ရှိပြီး၊ ၎င်းတို့သည် နက်ရှိုင်းသော တွင်းနက်များနှင့်တူသည်။ ၎င်း၏မျက်နှာ၏ အများစုကို ဟောင်းလောင်းပွင့်နေသော ပါးစပ်ကြီး လွှမ်းမိုးထားပြီး၊ ထိုပါးစပ်ထဲတွင် ထက်ရှလှသော သွားများ တန်းစီလျက်ရှိသည်။ ထိုသွားများကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ၊ လင်းရှန်၏ ဦးရေပြားများ ကျိန်းစပ်လာပြန်သည်။

‘ဒါ ဖုတ်ကောင်မဟုတ်ဘူး’

သူ၏အတွေးက ရှင်းလင်းသည်။ ဤသတ္တဝါသည် သန္ဓေပြောင်းလူသားတစ်ဦး သို့မဟုတ် ထိန်းချုပ်ခံထားရသော အလောင်းတစ်ကောင်မဟုတ်ပေ။ ၎င်းသည် ဤကမ္ဘာမှပင် မဟုတ်ပေ။

“မင်းက မိစ္ဆာကောင်ပဲ”

လင်းရှန်သည် ကြောက်ရွံ့မှုကို ဖိနှိပ်ပြီး၊ အံကိုကြိတ်လျက် လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ သူ့ဓားမြှောင်ကို ဆွဲယူပြီး၊ ရှေ့သို့ ခုန်တက်ကာ၊ တံခါးကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော လက်ကြီးအား အားကုန် ထိုးစိုက်လိုက်သည်။

“ချွင်…”

ထိုဓါးချက်သည် အသားဟုတ်ဘဲ၊ သံမဏိလို မာကျောသောအရာတစ်ခုနှင့် ထိမှန်သွားသည်။ ထိခတ်မှု၏ အင်အားသည် သူ၏လက်ကို ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါစေပြီး၊ လက်ဖဝါးတစ်ခုလုံး ထုံကျင်သွားသည်။

ဓားထိပ်တွင် အက်ကွဲရာတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ၊ လင်းရှန်သည် အေးစက်သောလေကို ရှူသွင်းလိုက်သည်။

‘ဘာလဲဟ ဒီလောက်တောင် မာကျောတာလား’

“အူး…ငေါင်း…”

ဖြူဖျော့ဖျော့ ဧရာမသတ္တဝါသည် ၎င်း၏ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ၊ အသံနက်ကြီးကို ထပ်မံထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။ ၎င်း၏လှုပ်ရှားမှုများသည် နှေးကွေးနေပုံရသော်လည်း၊ ၎င်း၏ဧရာမခွန်အားသည် ငြင်းမရနိုင်ပေ။ လက်တစ်ဖက်သည် ဟိုက်ဒြောလစ်တံခါးကို ဆုပ်ကိုင်ထားသောကြောင့် အနန္တရထားသည် ၎င်းကို ရထားလမ်းတစ်လျှောက် ဒရွတ်တိုက် ဆွဲယူသွားသည်။ ၎င်းသည် လဲကျသွားသော်လည်း လက်လွှတ်မပေးပေ। ၎င်း၏ကြီးမားသော ခန္ဓာကိုယ်သည် ရှေ့သို့ဆွဲယူခံရရင်း ရထာလမ်းတလျှောက် မီးပွားများ လွင့်စင်သွားစေသည်။

ဒေါသထွက်နေပုံရသည့် ထိုသတ္တဝါသည် အခြားလက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး၊ ရထားတွဲတစ်ခုလုံးကို ဆုတ်ဖြဲရန် ရည်ရွယ်သည့်နှယ် ဆန့်ထုတ်လာသည်။

“ကျွီ…”

သံကိုသံချင်း ပွတ်တိုက်သံများ အဆက်မပြတ်ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုသတ္တဝါ၏ အင်အားကြီးက ရထားတွဲအမှတ် ၃ ၏ ဘီးများကို ရထားလမ်းပေါ်တွင် ဘရိတ်အုပ်သကဲ့သို့ ဖိထားသည်။ မီးပွားများ ပိုမိုပြင်းထန်စွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

လင်းရှန်၏ နှလုံးသားတခုလုံး ပြင်းထန်စွာ ခုန်လှုပ်နေသည်။ ဧရာမသတ္တဝါ၏ ခွန်အားမှာ အလွန်ကြီးမားနေပြီး ၎င်း၏ခန္ဓာကိုယ်သည် ဓားသို့မဟုတ် ကျည်ဆန်များက မထိခိုက်နိုင်ပေ။ ထိုသတ္တဝါကြီးသည် ရထားကို လမ်းချော်စေနိုင်ခဲ့လျှင်၊ ဤညသည် လင်းရှန်၏အဆုံးသတ်ဖြစ်သွားလိမ့်မည်။

ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်ပြီးနောက် လင်းရှန်သည် လက်ကိုမြှောက်ပြီး၊ သူ၏စွမ်းအင်အားလုံးကို စုစည်းကာ၊ နောက်ထပ်လေအမြောက်တစ်ချက်ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် ထိုသတ္တဝါ၏ သွေးနီရောင်ဘယ်ဘက်မျက်လုံးကို တိုက်ရိုက်ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။

“ဘုန်း…”

ရထားမီးများ၏ အကူအညီဖြင့်၊ သူ၏တိုက်ခိုက်မှုသည် အတိအကျ ထိမှန်သွားသည်။ ဧရာမသတ္တဝါ၏ ဘယ်ဘက်မျက်လုံးမှ နီစွေးသော သွေးများ ပန်းထွက်လာပြီး၊ ၎င်း၏ဖြူဖျော့ဖျော့မျက်နှာကို အနီရောင်ဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားစေသည်။ စေးပစ်သောသွေးများသည် ၎င်း၏ဟောင်းလောင်းပွင့်နေသော ပါးစပ်ထဲသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း စီးကျလာပြီး၊ ထိုသတ္တဝါသည် နာကျင်မှုကြောင့် နားကွဲလုမတတ် အော်ဟစ်သံကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

“အူး…ငေါင်း…”

လင်းရှန်၏ နားစည်များက တုန်ခါမှုကြောင့် နာကျင်နေသည်။

သို့သော် သူ၏တိုက်ခိုက်မှုသည် ရည်မှန်းချက်အောင်မြင်ခဲ့သည်။ ထိုသတ္တဝါ၏ ကြီးမားသောလက်သည် ဟိုက်ဒြောလစ်တံခါးကို လွှတ်လိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတွင်၊ ဖိအားအောက်တွင် မီးခိုးများအူနေသော ဟိုက်ဒရောလစ်တံခါးသည် လုံးဝပိတ်သွားသည်။

“ဂျုံးဂျုံး…ဂျက်ဂျက်…”

ရထား၏အမြန်နှုန်းသည် တဖြည်းဖြည်းမြင့်တက်လာပြီး၊ ဘီးများသည် ရထားလမ်းပေါ်တွင် စည်းချက်ညီညီ ထိခတ်သံများဖြင့် လည်ပတ်လာသည်။

လင်းရှန်သည် ချက်ချင်းထရပ်လိုက်ပြီး အပြင်ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။ သို့သော် အပြင်ဘက်တွင် မီးများ မရှိသဖြင့်၊ ဧရာမအဖြူရောင်သတ္တဝါကြီးသည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း အမှောင်ထုထဲ ပျောက်ကွယ်ကျန်ရစ်ခဲ့၏။

“ဟူး…”

လင်းရှန်သည် သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ချက် ချလိုက်ပြီး၊ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စွာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။ သူ၏အကြည့်သည် နောက်ဖက်ဟိုက်ဒြောလစ်တံခါးပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။ ယခုအခါ နက်ရှိုင်းပြီး ဖွာလန်ကျဲနေသော ခြစ်ရာသုံးခုဖြင့် မွမ်းမံထားသသည်။ သေခြင်းတရားနှင့် မည်မျှနီးကပ်ခဲ့သည်ကို သက်သေပြသော အရာကို စိုက်ကြည့်ရင်း သူ့တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီလာသည်။

ဤသည်မှာ လပေါင်းများစွာအတွင်း သူတွေ့ကြုံခဲ့ရသမျှ ကြောက်စရာအကောင်းဆုံးဖြစ်ရပ်တစ်ခုပင်။

“ဝင်ရိုးစွန်းညမှာ ဒီလိုအရာတွေ ပြည့်နှက်နေတယ်ဆိုရင်… သောက်ကျိုးနည်း…” သူ့ဟာသူရေရွတ်လိုက်သည်။ သူ၏အသံသည်ပင် တုန်ခါနေဆဲဖြစ်၏။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင်၊ သူသည် ညဘက်၏ ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာသဘောကို အမှန်တကယ် နားလည်လိုက်သည်။

ထွက်ပြေးရန်…

အခြားရွေးချယ်စရာမရှိပေ။ သူတို့သည် တွင်းနက်များနှင့် အမှောင်ဒီရေများမှ ထွက်ပြေးရမည်။

ယမန်ညက၊ အလောင်းကို ထိန်းချုပ်နေသော အင်းဆက်ပိုးကောင်နှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ပြီး ယခုညတွင် ဤ အဖြူရောင်အရာကြီးဖြစ်သည်။ အမှောင်ထုထဲတွင် မည်သည့်ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာများ ခိုအောင်းနေဦးမည်ကို မည်သူသိနိုင်မည်နည်း။

ညဘက်တွင် အသက်ရှင်နိုင်မည်ဟု ထင်မှတ်သူမည်သူမဆို ရူးနေခြင်းသာဖြစ်မည်။

လူသားများအတွက် ကျန်ရှိသော တစ်ခုတည်းသော လမ်းကြောင်းမှာ အမှောင်ဒီရေများမှ ထွက်ပြေးရန်၊ ဝင်ရိုးစွန်းညမှ ထွက်ပြေးရန်သာဖြစ်တော့သည်။