သူမ၏အတွေးလေးတစ်ဖြတ်

“ဂျုံးဂျုံး…ဂျက်ဂျက်…”

မရင်းနှီးသောလမ်းပေါ်တွင် ညအမှောင်ထုကို ဖြတ်သန်းမောင်းနှင်ခြင်းသည် မိုက်မဲသောဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။ ရထား၏ ဆူညံသံကြီးသည် အပြင်ဘက်ရှိ ဖုတ်ကောင်များ၏ ဟိန်းဟောက်သံများကို ဆွဲဆောင်နေပြီဖြစ်သည်။

ဤအတိုင်း ဆက်သွားနေ၍ မရကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်သဖြင့် လင်းရှန်သည် ထိန်းချုပ်ခန်းသို့ အလျင်အမြန်ပြေးဝင်သွားသည်။

“လမ်း၃၀ပေါ်က ဂုံးကျော်တံတားပေါ် ရောက်တော့မယ်။ အဲဒီမှာ ခဏရပ်လို့ရမယ်ထင်တယ်” ချန်ဆီရွှမ်က အကြံပြုလိုက်သည်။ သူမသည် လင်းရှန်၏စိုးရိမ်မှုကို ခံစားမိပုံရပြီး ချက်ချင်းပင် လက်တွေ့ကျသော အဖြေတစ်ခုကို ပေးလိုက်သည်။

“အဲဒီအကြံကောင်းတယ်” လင်းရှန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ဂုံးကျော်တံတားပေါ်တွင် ရထားရပ်လျှင် ပို၍လုံခြုံမည်ဖြစ်သည်။ မြေပြင်နှင့်ဝေးကွာသောကြောင့် ဖုတ်ကောင်အများစုသည် ရောက်မလာနိုင်ပေ။ သို့သော် လင်းရှန်အနေဖြင့် ယခုအချိန်တွင် စိုးရိမ်နေရသည်မှာ သူတို့အစောပိုင်းတွင် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော ထိုအဖြူရောင်သတ္တဝါကြီးပင်ဖြစ်သည်။

“ကျွီ…”

ဂုံးကျော်တံတား ရထားလမ်းပေါ်တွင် ရထားစက်ရပ်လိုက်ပြီးနောက် လင်းရှန်သည် အတွင်းမီးများအားလုံးကို ချက်ချင်းပိတ်လိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အပြင်ဘက်ရှိ လှုပ်ရှားမှုများကို အာရုံစိုက်ကြည့်ရှုနေသည်။

“စောစောက အဲဒါ ဘာကြီးလဲဟင်” ချန်ဆီရွှမ်က မျက်နှာဖြူဖတ်ဖြူလျော်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

လင်းရှန်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “ဘယ်သူသိမှာလဲ။ အဲဒီအရာက ငါတို့ကို ပစ်မှတ်ထားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ရင် ငါတို့မှာ ဆယ်သက်ပါလို့ အသက်ရှင်ရင်တောင် ကံကောင်း”

“ဒါဆို အခု ဘာလုပ်မှာလဲ။ မိုးလင်းတဲ့အထိ စောင့်ပြီး မြို့က ထွက်မှာလား” ချန်ဆီရွှမ်က ဆက်မေးသည်။

“အစီအစဉ်အတိုင်းပဲ။ ကျိအန်းမြို့ဘူတာနားမှာ ကုန်စည်သိုလှောင်ရုံတစ်ခုရှိတယ်။ မနက်ဖြန် အဲဒီကို သွားကြည့်မယ်။ ပြီးရင် မြို့ကနေ ထွက်နိုင်မယ်ထင်တယ်”

လင်းရှန်တွင် အခြားရည်မှန်းချက်တစ်ခုလည်း ရှိသည်။ ကျိအန်းမြို့ဘူတာတွင် လျှပ်စစ်ရထားတစ်စီးကို ရှာတွေ့နိုင်မလားဟု သူစဉ်းစားနေသည်။ ဤခေတ်တွင် စက်မှုလုပ်ငန်းအခြေခံသည် လျှပ်စစ်စွမ်းအင်ပေါ်တွင် လုံး၀ မူတည်နေသည်။ လျှပ်စစ်ရထားများတွင် ၎င်းတို့၏ကိုယ်ပိုင်အင်ဂျင်မရှိဘဲ ဓာတ်အားလိုင်းစနစ်မှ လျှပ်စစ်ဓာတ်အားကို အားကိုးပြီး ဆွဲငင်မော်တာများကို လည်ပတ်စေသည်။ ရထားလမ်းဓာတ်အားကွန်ရက်ပိတ်သွားသည်နှင့် ဤယန္တရားသားရဲများသည် အသုံးမဝင်သော အလေးချိန်မျှသာဖြစ်လာပြီး လမ်းကြောင်ပေါ်တွင် အလဟဿရပ်နေကြသည်။

သာမန်လူများအတွက်မူ ၎င်းတို့သည် တန်ဖိုးမရှိပေ။ သို့သော် လင်းရှန်အတွက်မူ မဟုတ်ပေ။

သူသည် လျှပ်စစ်ရထားတစ်စီးကို အရန်ဓာတ်အားထုတ်လုပ်စက်အဖြစ် တပ်ဆင်ရန် စိတ်ကူးထားခဲ့ဖူးသည်။ သူ၏စွမ်းအားကို အသုံးပြု၍ ရထားကို ရှေ့သို့တွန်းပို့သောအခါ လျှပ်စစ်ရထားသည် လှုပ်ရှားစွမ်းအင်ကို သိုလှောင်ကာ လျှပ်စစ်ဓာတ်အားအဖြစ် ပြောင်းလဲပေးနိုင်သည်။ ထိရောက်မှုနှုန်းမှာ ၃၀-၄၀% သာရှိသည်ဆိုဦးတော့ သူအနားယူချိန်တွင် ရထားအတွက် ဓာတ်အားပေးနိုင်ဆဲဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ရထားလည်ပတ်မှုနှင့် အခြားစနစ်များအတွက် “ပြန်လည်ပြည့်ဖြိုးမြဲစွမ်းအင်” ၏ ယာယီသံသရာကို ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်သည်။

ကျိအန်းမြို့ဘူတာသည် ကြီးမားသောဆုံမှတ်တစ်ခုဖြစ်သည်။ သူလိုအပ်သောအရာကို ထိုနေရာတွင် ရှာတွေ့နိုင်လျှင် နောက်ပိုင်းတွင် အားစိုက်ထုတ်မှုများစွာ သက်သာမည်ဖြစ်သည်။

“မင်း တစ်ခုခုစားပြီးပြီလား” လင်းရှန်က ချန်ဆီရွှမ်ကို လှည့်ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။ သူမမျက်နှာတွင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကို သူသတိပြုမိသည်။ ယမန်နေ့က သူမသည် တစ်ခုခုစားနိုင်ခဲ့ပြီး အနည်းငယ်အားပြန်ရလာသော်လည်း၊ အမှောင်ထုထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း နှစ်လကျော်ကြာ ရုန်းကန်ရှင်သန်ခဲ့ရသည့် သူမ၏စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အခြေအနေသည် ပြိုလဲမတတ်ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

အစောပိုင်းတွင် လျန်ဝေ့၏ ဆိုးဝါးသောသေဆုံးမှုကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ခဲ့ရပြီး၊ တဖန် ကြောက်မက်ဖွယ် သဘက်ကြီး၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ရင်ဆိုင်ခဲ့ရပြန်သည်။ သူမသည် ယခုအခါ သိသာစွာ တုန်လှုပ်နေပြီး စိတ်အခြေအနေမှာ ပြိုကွဲလုမတတ်ဖြစ်နေသည်။

“ကျွန်မ…” ချန်ဆီရွှမ်က တွန့်ဆုတ်လျက် ဖြေသည်။ သူမ၏အသံသည် တိုးညှင်းပြီး ထိတ်လန့်နေသည့်ပုံစံဖြစ်သည်။ “ရေနဲ့ အစားအသောက်တွေကို စီစဉ်ထားပြီးပြီ။ ခန့်မှန်းကြည့်တော့ တစ်နေ့တစ်ချိန်စားရင် တစ်လလောက်ပဲ ခံမယ်ထင်တယ်။”

ဤသို့ပြောရင်း သူမ၏အသံထဲတွင် အပြစ်ရှိသလို ခံစားမှုအနည်းငယ်ပါဝင်နေသည်။ သူမသည် လင်းရှန်နှင့်ဆွေးနွေးခြင်းမပြုဘဲ သူမကိုယ်သူမ “တစ်နေ့တစ်ချိန်စားမည်” ဟုထည့်တွက်ခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။လင်းရှန်က သူမအား သူနှင့်တူညီသောနှုန်းဖြင့် စားခွင့်ပြုထားကြောင်း အတိအလင်းမပြောခဲ့ပေ။

လင်းရှန်၏အကြည့်သည် တစ်ချက်လှစ်ကနဲဖြတ်သွားပြီး ပထမတွဲသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ယခုအခါ ချန်ဆီရွှမ်သည် အရာအားလုံးကို သပ်သပ်ရပ်ရပ်စီစဉ်ပြီးနှင့်ပြီ။ ကုတင်များနှင့် ဆိုဖာများကို သပ်ရပ်စွာစီထားပြီး ခေါင်းအုံးများနှင့် စောင်များကိုလည်း သေသေသပ်သပ်တင်ထားသည်။ သူမ မလုပ်တတ်သော တီဗွီနှင့် ဂဟေဆော်မထားသေးသော သံဘောင်ကုတင်မှလွဲ၍ ပထမတွဲသည် လူဆိုးလူမိုက်၏ ရှုပ်ပွသောနေရာမှ သာယာသော အိပ်ခန်းတစ်ခန်းအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီဖြစ်သည်။ ကမ္ဘာပျက်ကပ်၏ ကြောက်ရွံ့မှုအောက်တွင် လအတော်ကြာနေထိုင်ခဲ့ရပြီးနောက် သပ်ရပ်သန်ရှင်းသော အိပ်ခန်းလေးကိုမြင်ရခြင်းသည် သူတို့နှစ်ဦးစလုံးအား လှဲချလိုက်ပြီး အိပ်ပျော်သွားလိုစိတ်ကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

လင်းရှန်သည် သိုလှောင်ရုံသို့ လျှောက်သွားပြီး သစ်သီးဗူးတစ်ဗူးကို ယူကာ ချန်ဆီရွှမ်ထံ လှမ်းပေးလိုက်သည်။

“ဒါကိုစား။ ပြီးရင် အိပ်လိုက်”

“ဟမ်” ချန်ဆီရွှမ်က အံ့အားသင့်စွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူမ၏အသံတွင် အံ့သြမှုနှင့် တွန့်ဆုတ်မှုနှစ်မျိုးစလုံးပါဝင်နေပြီး သူ့လက်ထဲရှိ ဗူးကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူမ၏မျက်လုံးများတွင် တောင့်တမှုနှင့် စိတ်မသက်မသာဖြစ်မှုတို့ ရောထွေးနေသည်။

ချိုမြသော သစ်သီးဗူးသည် သူမ၏ဆာလောင်မှုကို ချက်ချင်းနှိုးဆွလိုက်သော်လည်း လင်းရှန်၏ “အိပ်လိုက်” ဟူသောစကားက သူမကို ခဏမျှ မူးမိုက်သွားစေပြီး စိတ်က လွင့်မျောသွားသည်။

“အာ… ကျေးဇူး…” သူမက တိုးတိုးတိတ်တိတ်ရေရွတ်လျက် ဗူးကို နာခံစွာယူလိုက်သည်။ ဆိုဖာပေါ်ထိုင်ကာ ဗူးကိုဖွင့်ပြီး တစ်ဇွန်းခပ်စားလိုက်သည်။

ချိုမြမှုသည် လွန်ကဲလှပြီး သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်ရှိ ဆဲလ်တိုင်းကို နှိုးဆွပေးသလို ခံစားရသည်။ ထူးထူးခြားခြား သက်သာရာရမှုနှင့် ပျော်ရွှင်မှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။

ထိုအချိန်တွင် ချန်ဆီရွှမ်သည် တွေဝေလာပြီး သူမ၏အသိစိတ်သည် ဝိုးတဝါးဖြစ်လာသည်။ သူမသည် သစ်သီးဗူးကို အားပါးတရစားသောက်ရင်း စိတ်ထဲတွင် မပီမပြင်အတွေးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

ချိုလိုက်တာ… အရမ်းအရသာရှိတယ်… အိပ်ချင်လိုက်တာ။

သြော်… ငါက ဆရာဖြစ်ပြီး သူက ကျောင်းသားဖြစ်နေရင်တောင် ဘာဖြစ်လဲ။ ဒီလို ကမ္ဘာမျိုးမှာ သူက ယောကျာ်းတစ်ယောက်၊ ငါက မိန်းမတစ်ယောက်ပဲလေ။

ပြီးတော့ သူက စွမ်းအားရှင်လေ။ ငါ့အသက်ကို ကယ်ခဲ့တာ။ ငါ့အသက်တောင် သူပိုင်တာပဲ… ဘာကိုများ တွေးနေစရာလိုသေးလဲ သူ တစ်ခုခုလိုချင်ရင် ဖြစ်ပါစေပေါ့။

ဤအတွေးသည် နတ်ဆိုးတစ်ကောင်၏ တိုးတိုးရေရွတ်သံကဲ့သို့ သူမ၏စိတ်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေပြီး သူမကို တုန်လှုပ်သွားစေသည်။ သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်လေး တောင့်တင်းလာပြီး ခြေထောက်များကို မသိစိတ်က တင်းတင်းကျပ်ကျပ်စေ့လိုက်သည်။ ကြောက်စရာကောင်းသော်လည်း ထူးထူးခြားခြား လွတ်လပ်သည့် ခံစားချက်တစ်ခုဖြစ်ပြီး သူမ၏ယခင်စံနှုန်းများကို စွန့်လွှတ်လိုက်ခြင်းက စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ်ရာ လွတ်မြောက်မှုတစ်ခုကို ယူဆောင်လာပေးသည်။

ချန်ဆီရွှမ်သည် သစ်သီးဗူးတစ်ဗူးလုံးကို လျင်မြန်စွာ စားသုံးလိုက်သည်။ သူမထလိုက်သော်လည်း တစ်ဝက်တစ်ပျက်တွင် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး တစ်ခုခုကို သတိရသွားပုံရသည်။ နောက်ပြန်လှည့်ကာ သူမ၏လွယ်အိတ်ကို ယူလိုက်သည်။ အသေးစားအရာတစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ လက်ထဲတွင် တင်းတင်းကျပ်ကျပ်ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ကုတင်အစွန်းတွင် တိတ်တဆိတ်ထိုင်နေသည်။

ထိုအချိန်တွင် လင်းရှန်သည် တတိယတွဲတွင်ရှိနေပြီး သူ၏စွမ်းအားကို အသုံးပြု၍ ပျက်စီးနေသော ဟိုက်ဒရောလစ်တံခါးကို ပြုပြင်နေသည်။ ပထမတွဲသို့ ပြန်ရောက်လာသောအခါ ချန်ဆီရွှမ်သည် ခေါင်းငိုက်စိုက်ချလျက် ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး သူ၏မျက်ခုံးများ တွန့်ကွေးသွားသည်။

“အဲဒီမှာ ထိုင်ပြီး ဘာလုပ်နေတာလဲ။ အိပ်လိုက်တော့။ ဒီည ငါတို့ အလှည့်ကျ ကင်းစောင့်ရမယ်။ အခု အနားယူလိုက်၊ နောက်မှ ထလာခဲ့”

ဤစကားကိုကြားသောအခါ ချန်ဆီရွှမ်သည် အံ့အားသင့်စွာ မော့ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏မျက်နှာပေါ်တွင် စိတ်ခံစားမှုမျိုးစုံ လှစ်ကနဲဖြတ်သွားသည်။ သူမက အလျင်စလိုဖြေသည်။ “အို…ဟုတ်..ဟုတ်ကဲ့”

သူမ၏မျက်နှာသည် ရှက်စိတ်နှင့် စိတ်ပျက်မှုတို့ဖြင့် နီရဲလာသည်။ သူမသည် အလျင်အမြန်ထကာ ဆိုဖာသို့လျှောက်သွားပြီး ဖိနပ်ကို ချွတ်ကာ လှဲလိုက်သည်။ သူမကိုင်ထားခဲ့သော အသေးစားအရာကို လွယ်အိတ်ထဲသို့ တိတ်တဆိတ် ပြန်ထည့်လိုက်သည်။

လင်းရှန်သည် ရေဘူးတစ်ဘူးကို လှမ်းယူလိုက်သည်။ သူ၏ထက်ရှသောအကြည့်သည် ချန်ဆီရွှမ်၏ စိတ်လှုပ်ရှားနေသော အမူအရာကို လွတ်မသွားပေ။ သို့သော် သူသည် ဆန္ဒများကို စိတ်ထဲတွင် လွှမ်းမိုးခွင့်ပြုသူမျိုး မဟုတ်။ ထိုအဖြူရောင်အကောင်ကြီးကို သူတို့ မျက်ခြေဖြတ်နိုင်ပြီလား မသိရသေးပေ။ ဤသို့သော အသက်ရှင်ရန် အရေးကြီးသည့်အချိန်တွင် စိတ်ဆန္ဒနောက် လိုက်ပါပြီး စွမ်းအင်ဖြုတ်တီးမည့်သူမှာ မိုက်မဲသူသာဖြစ်သည်။

ထို့နောက် လင်းရှန် ဒုတိယတွဲသို့ ဦးတည်သွားသည်။ ထိုလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော မိန်းကလေးသည် ယခုထိ အိပ်ပျော်နေဆဲဖြစ်ပြီး ဒါက သူ့အတွက် ထူးဆန်းသလို ခံစားရသည်။

သူမသည် မနေ့ညကတည်းက ယခုအချိန်အထိ နာရီပေါင်း ၂၀ နီးပါး အိပ်ပျော်နေခဲ့သည်။ တကယ်အိပ်ပျော်နေသလား၊ သို့မဟုတ် ဟန်ဆောင်နေတာလား။

လင်းရှန် မျက်ခုံးတွန့်လျက် သူမရှေ့တွင် ငုံ့ကိုင်းကာ သူမ၏ နူးညံ့ပြီး ဖောင်းဖောင်းမို့မို့သော ပါးပြင်များကို ညှစ်လိုက်သည်။

“ဟေ့၊ အိပ်ဟန်ဆောင်နေရင် လမ်းပေါ်ကို ပစ်ထုတ်လိုက်မယ်နော်”

“ထလိုက်တော့”

“မင်းဘောင်းဘီကို ဆွဲချလိုက်မယ်”

“အိုး… ပန်းရောင်လေးပဲ…”

သူ၏အပြုအမူများ ရိုင်းပြလျှက်ရှိသော်လည်း ထိုမိန်းကလေးသည် ငြိမ်းချမ်းစွာ အိပ်ပျော်နေဆဲဖြစ်ပြီး သူမ၏မျက်နှာအမူအရာသည်လည်း တည်ငြိမ်နေသည်။ သူမ၏ရှည်လျားသော မျက်တောင်များသည် လင်းရှန်ကို ရှုံးနိမ့်သလို ခံစားရစေသည်။

သူမတွင် ထူးဆန်းသော စွမ်းအားတစ်ခုမရှိလျှင် လင်းရှန်သည် သူမကို ကယ်တင်ရန်ပင် စဉ်းစားမည်မဟုတ်ပေ။ သူမ နိုးလာသည့်အခါ အကူအညီဖြစ်မလား ခြိမ်းခြောက်မှုဖြစ်လာမည်လား ဘယ်သူမှမသိနိုင်ပေ။ အန္တရာယ်မရှိလျှင်တောင် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခု ဖြစ်လာဖို့က ပိုများသည်။

ညအချိန် ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာသည်နှင့်အမျှ အပူချိန်လည်း သိသိသာသာကျဆင်းသွားသည်။ လင်းရှန်သည် မတတ်သာသည့်သက်ပြင်းတစ်ချက်ထုတ်လွှတ်ကာ ထိုမိန်းကလေးကို ပထမတွဲသို့ ထမ်းပိုးသယ်သွားလိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် ချန်ဆီရွှမ်သည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စွာ အိပ်ပျော်နေပြီဖြစ်သည်။ သူသည် ထိုမိန်းကလေးကို ချန်ဆီရွှမ်ဘေးရှိ ဆိုဖာပေါ်တွင် လှဲချလိုက်ပြီး အမျိုးသမီးနှစ်ဦးစလုံးကို အသစ်စက်စက် ထူထဲသောစောင်များဖြင့် ဖုံးအုပ်ပေးလိုက်သည်။

“ဟမ်း…ရထားတစ်စီးလုံးကို အလှတရားတွေနဲ့ ဖြည့်ထားတာလည်း မဆိုးပါဘူးလေ” လင်းရှန်က တစ်ယောက်တည်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူသည် အိပ်ပျော်နေသော အမျိုးသမီးနှစ်ဦးကို သေချာကြည့်လိုက်သည်။ တစ်ဦးမှာ ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် လှပပြီး သိမ်မွေ့သော အမူအရာရှိသူ၊ နောက်တစ်ဦးမှာ နူးညံ့ချစ်စရာကောင်းပြီး ဖူးငုံနေသော ပန်းတစ်ပွင့်နှင့်တူသူဖြစ်သည်။ အကြောင်းတစ်ခုကြောင့် ထူးထူးခြားခြား အရိုင်းဆန်သော စိတ်ကျေနပ်မှုတစ်ခု သူ့စိတ်ထဲတွင် ပေါ်ထွက်လာလေသည်။