ကြိုတင်စီစဉ်မှု

【ယန္တရားနှလုံးသားအဆင့်: အဆင့် ၁ - ၂၁၀/၅၀၀】

【အကြံပြုချက်: ယန္တရားနှလုံးသားကို အဆင့်မြှင့်တင်ခြင်းသည် ထူးခြားသော စွမ်းရည်ဆုလာဘ်များကို ပေးအပ်သည်။ အဆင့် ၃၊ ၆ နှင့် ၉ တွင် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော နိုးကြားမှုများကို ဖွင့်ပေးသည်】

【အခြေခံဂုဏ်သတ္တိများ】

【ခွန်အား: အဆင့် ၁ - ၂၇/၅၀】

【အမြန်နှုန်း: အဆင့် ၁ - ၈/၅၀】

【ကာကွယ်ရေး: အဆင့် ၀ - ၁၈/၃၀】

【လက်ရှိအခြေခံစွမ်းရည်များ】

【ယန္တရားဝါးမျိုမှု အဆင့် ၁ - ၂၇၈/၃၀၀】

【ယန္တရားထုတ်လုပ်မှု အဆင့် ၁ - ၁၁၂/၃၀၀】

【ယန္တရားစကင်ဖတ်မှု (အလိုအလျောက်)】

【ယန္တရားပြုပြင်မှု (အလိုအလျောက်)】

【ယန္တရားလည်ပတ်မှု (အလိုအလျောက်)】

【ထူးခြားစွမ်းရည်】

【လေအမြောက်အဆင့် ၁ - ၁၂/၁၀၀】

“နေပါဦး၊ ဘာလဲ ငါ အဲဒီအဖြူရောင်အကောင်ကြီးကို လေသေနတ်နှစ်ခါသုံးခဲ့တာပဲ၊ ဒါဆို ဘာလို့ စွမ်းရည်ကျွမ်းကျင်မှုက ဒီလောက်တက်သွားတာလဲ”

လင်းရှန်သည် လေသေအမြောက်၏ ကျွမ်းကျင်မှုအဆင့် ၁၂ ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ခဏမျှ အံ့အားသင့်သွားသည်။

သူသည် တစ်ကြိမ်သုံးတိုင်း ကျွမ်းကျင်မှုအမှတ်သည် ၁ မှတ်သာ တက်မည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ယခုမူ ၎င်းသည် သိသိသာသာ ခုန်တက်သွားသည်။

“အန္တရာယ်ကြီးတဲ့ အခြေအနေမှာ စွမ်းရည်ကျွမ်းကျင်မှုက သိသိသာသာ တိုးတက်သွားတာလား”

ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် လင်းရှန်သည် ဤယူဆချက်သည် ယုတ္တိရှိသည်ဟု ခံစားရသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သေးငယ်သော ကုန်တင်ထရပ်ကားတစ်စီးကို ဝါးမျိုခြင်းသည် သူ့အတွက် ကြီးမားသော အကျိုးအမြတ်များ ယူဆောင်လာခဲ့သည်။ ယန္တရားရင်းမြစ်အမှတ် ၃၀၊ ဝါးမျိုကျွမ်းကျင်မှုအမှတ် ၁၀၊ နှင့် ဂုဏ်သတ္တိများတွင် ၁၂ မှတ်တိုးတက်မှု။

ဒါက ကြီးမားသော အမြတ်အစွန်းဖြစ်သည်။

“ဟာ၊ တစ်ယောက်ယောက်ကသာ ငါ့ကို ကားပါကင်နေရာတစ်ခု စောင့်ခွင့်ပေးရင် ၂၄ နာရီ အနားမယူဘဲ အလုပ်လုပ်ပေးပါတယ်…” လင်းရှန်က တစ်ယောက်တည်း ညည်းညူလိုက်သည်။

သို့သော် ၎င်းသည် အိပ်မက်တစ်ခုသာဖြစ်ကြောင်း သူသိသည်။

အစောပိုင်းအခြေအနေကို ပြန်တွေးကြည့်ရင်း၊ သူအသက်ရှင်နိုင်ခဲ့သည်မှာ ကံကောင်းမှုသက်သက်ကြောင့်ဟု ခံစားရသည်။ ထိုသဘက်ကြီးသည် သူ့အနီးတွင် ခဏမျှ ရပ်နေခဲ့ပြီး အစောပိုင်းက သူတကယ်ပင် လှုပ်ရှားသံအချို့ကို ကြားခဲ့ရသည်။

သူအာရုံစူးစိုက်ထားပြီး အသံမထွက်ခဲ့သောကြောင့်ဖြစ်မည်၊ ထိုသဘက်ကြီးသည် ချက်ချင်းတိုက်ခိုက်ခြင်းမပြုခဲ့ပေ။ သို့မဟုတ်လျှင် သူသည် အသားစင်းကောကဲ့သို့ အပိုင်းပိုင်းဖြစ်သွားလောက်ပြီဖြစ်သည်။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း၊ မြင့်မားသောအန္တရာယ်သည် မြင့်မားသောဆုလာဘ်များနှင့် လိုက်ပါလာသည်။

ယာဉ်တစ်စီးစီကို ဝါးမျိုရန် လင်းရှန်အနေဖြင့် အနည်းဆုံး တစ်နာရီခွဲကြာမြင့်ပြီး ပြင်းထန်သောအာရုံစူးစိုက်မှုနှင့် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ စွမ်းအင်များစွာ သုံးစွဲရသည်။ ကျိအန်းမြို့သည် ယခု အမှောင်ဒီရေများထဲသို့ နစ်မြုပ်နေပြီး နေ့အလင်းရောင်သည် တစ်နေ့လျှင် လေးနာရီထက်နည်းသည်။

အေးအေးဆေးဆေး ဝါးမျိုရန် အချိန်နှင့် အခွင့်အရေးမလုံလောက်ပေ။ ညအချိန်သို့ရောက်သည်နှင့် မည်သည့်ကြောက်မက်ဖွယ်အရာများ ပေါ်ထွက်လာမည်ကို မည်သူသိမည်နည်း။

“ကုန်တင်တွဲတစ်တွဲကို တွဲဆွဲပြီး ညဘက်မှာ ဖြည်းဖြည်းဝါးမျိုလို့ရမလား” သူတွေးမိသည်။

သို့သော် ထိုအတွေးကို သူချက်ချင်းပယ်ဖျက်လိုက်သည်။

“ခဏလေး… မဟုတ်ဘူး၊ ဒါက မဖြစ်နိုင်ဘူး”

“ဗလာကုန်တင်တွဲဆိုတာ သတ္တုဘောင်တစ်ခုပဲ၊ အကျိုးအမြတ်သိပ်မရဘူး။ ဒါပေမဲ့ ရထားအင်ဂျင်တစ်ခုဖြစ်မယ်ဆိုရင်တော့…”

“နေဦး၊ ရထားအင်ဂျင်ဆိုတာ တန်ချိန် ရာနဲ့ချီ လေးတာလေ။ အဲဒါကို ဝါးမျိုဖို့ အချိန်အများကြီးကြာမယ်၊ ငါ့မှာ အဲလောက် ခွန်အားရှိမှာမဟုတ်ဘူး”

လွန်ခဲ့သောလအနည်းငယ်အတွင်း လင်းရှန်သည် အကြံအစည်များစွာကို စဉ်းစားခဲ့သော်လည်း လက်တွေ့သည် သူစိတ်ကူးထားသည်ထက် များစွာရှုပ်ထွေးကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့သည်။

မွန်းလွဲ ၃:၀၀ တွင် ကောင်းကင်သည် ရုတ်တရက် လင်းလက်လာပြီး ကျိအန်းမြို့သည် ခတ္တမျှသော ဆောင်းဦးနံနက်ခင်းကို ကြိုဆိုလိုက်သည်။

မြို့သည် ထူးထူးခြားခြား တိတ်ဆိတ်နေသည်။ လင်းရှန်သည် ဂုံးကျော်တံတားထက်တွင် ရပ်ထားသော ရထားထဲမှနေ၍ အနောက်မြောက်ဘက်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ ထိုဦးတည်ရာသည် မီးခိုးရောင်မြူများ ရစ်ဆိုင်းနေပြီး အဝေးတွင် အမှောင်ထုသာရှိသည်။ ကြီးမားသောမုန်တိုင်းဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသည့်နှယ်ဖြစ်သည်။

လုမြို့နှင့် တင်းပြည်နယ်ရှိရာနေရာများသည် ကမ္ဘာပျက်ကပ်နေ့တွင် ချက်ချင်းပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်ကို သူသိသည်။

ထိုနေရာများသည် တတိယ “တွင်းနက်” ၏ ဗဟိုဖြစ်သည်။

ထိုဒေသများ၏ ကံကြမ္မာနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ယခု လဲပြိုကျနေသော ကျိအန်းမြို့သည် အနည်းငယ်ကံကောင်းနေသေးသည်။ အနည်းဆုံးတော့ ပြည်သူများ ပြောင်းရွှေ့ရန် အချိန်ရှိခဲ့ပြီး အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ အနည်းငယ်ကလည်း မျှော်လင့်ချက်မျှင်မျှင်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့သည်။

လင်းရှန်သည် လုမြို့သို့ သူခရီးထွက်ခဲ့သည်ကို မှတ်မိနေဆဲဖြစ်ပြီး ထိုနေရာ၏ မူပိုင်ဖြစ်သော အသားကင်ထမင်းကြော်ကို ယခုတိုင် အထင်ကြီးနေဆဲဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုအခါ ဤလူသားများ၏ ယဉ်ကျေးမှုသင်္ကေတများသည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပြာမှုန့်ဖြစ်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ရထားပြတင်းပေါက်များ၏ သံချပ်ကာများကြားမှ ဖြတ်သန်းဝင်ရောက်လာသော အလင်းရောင်သည် ချန်ဆီရွှမ်၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ကျရောက်ပြီး သူမကို နိုးထလာစေသည်။ သူမသည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းဖြည်းချင်းဖွင့်လိုက်ရာ သံဘောင်ကုတင်ကို ဂဟေဆော်နေသည့် လင်းရှန်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူမချက်ချင်း ထထိုင်လိုက်ပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် အပြစ်ရှိသလို ခံစားမှုဖြင့် တောင်းပန်လိုက်သည်။

“ဟို… လင်းရှန်၊ ကျွန်မ အအိပ်လွန်သွားတာလား”

“ရပါတယ်” လင်းရှန်က နောက်မလှည့်ဘဲ ဖြေသည်။ “မင်း အားနည်းနေတယ်ထင်တယ်။ ပြီးတော့ မနေ့ညက… ထူးထူးခြားခြားပဲ။ အဲဒီအကောင်ကြီး ပြန်လာနိုင်တယ်၊ ဒါကြောင့် မင်းကို မနိုးခဲ့တာ”

ယခုအခါ နေ့အလင်းရောင်ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသော်လည်း လင်းရှန်သည် စိတ်ထဲတွင် မသက်မသာခံစားမှုကို ဖယ်ရှားနိုင်ခြင်းမရှိပေ။

ထိုအဖြူရောင်ဧရာမသတ္တဝါသည် သူ၏သံချပ်ကာခံတပ်ကိုပင် ဖောက်ထွင်းနိုင်စွမ်းရှိ၏။ ချန်ဆီရွှမ်ကို ကင်းစောင့်ခိုင်းခြင်းက အလဟဿဖြစ်လိမ့်မည်။

သူ၏ထိပ်တန်းဦးစားပေးမှာ “အနန္တရထား” ၏ ကာကွယ်ရေးစနစ်များကို ဆက်လက်အားဖြည့်ပြီး သူ၏ခွန်အားကို တတ်နိုင်သမျှ လျင်မြန်စွာ မြှင့်တင်ရန်ဖြစ်သည်။

“ရှင်… တစ်ညလုံး မအိပ်ဘဲ နိုးနေခဲ့တာလား”

လင်းရှန်သည် သံဘောင်ကုတင်ဂဟေဆော်ခြင်းကို ပြီးစီးပြီး ထလိုက်ကာ ချန်ဆီရွှမ်ထံ ရေဘူးတစ်ဘူးလှမ်းပေးလိုက်သည်။ “ဒီနေ့ ကျိအန်းမြို့ရဲ့ ကုန်စည်သိုလှောင်ရုံကို ဖြတ်သွားမယ်။ အဲဒီက အခြေအနေက ရှုပ်ထွေးနိုင်တယ်၊ ဒါကြောင့် စိတ်ကို အဆင်သင့်ပြင်ထားလိုက်”

“ဟုတ်ကဲ့” ချန်ဆီရွှမ်က အပြစ်ရှိသလို ခံစားမှုဖြင့် အလျင်အမြန်ခေါင်းညိတ်ကာ ဖြေသည်။ “ဒီနေ့ ရှင်ပြောတဲ့အတိုင်း လုပ်မယ်”

“မင်းအတွက် အလုပ်တစ်ခုရှိတယ်”

လင်းရှန်သည် ချန်ဆီရွှမ်ကို ထိန်းချုပ်ခန်းသို့ ခေါ်သွားသည်။ “အနန္တရထား” သည် ဖြည်းဖြည်းချင်း စတင်ရွေ့လျားနေပြီဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့ရှေ့ဆက်သွားရင်း လင်းရှန်က သူမကို ရှင်းပြသည်။

“ဒီပင်မလမ်းကြောင်းက ကျိယုလမ်းကြောင်းနဲ့ ပေါင်းဆုံမယ်၊ ဒါကြောင့် လမ်းခွဲတွေမှာ လမ်းလွဲမသွားသင့်ဘူး။ အခွင့်အရေးရရင် ဒီနေ့ လျှပ်စစ်ရထားတစ်စီးကို တွဲချိတ်ဖို့ ငါစီစဉ်ထားတယ်။ အဲဒီအခါကျရင် ငါ လမ်းခွဲခလုတ်မောင်းကို ကိုယ်တိုင်ဆွဲဖို့ ရထားကနေ ဆင်းရလိမ့်မယ်။ တွဲတွေကို ချိတ်ဆက်တဲ့အခါ မင်းက ချိတ်ဆက်မှုညွှန်ကြားချက်တွေကို ကိုင်တွယ်ရမယ်”

ထိန်းချုပ်ကိရိယာများအနည်းငယ်ကို ညွှန်ပြရင်း လင်းရှန်က စိတ်ရှည်လက်ရှည် ရှင်းပြသည်။

“ဒါက လော့ခ်ဖွင့်တဲ့ဟာ၊ ဒါက ချိတ်ဆက်ကိရိယာတွေကို တန်းညှိတယ်၊ ဒါက ဘရိတ်စနစ်တွေ၊ ဒါကတော့ ချိတ်ဆက်မှုကို စမ်းသပ်တယ်”

ချန်ဆီရွှမ်အတွက် ဤနည်းပညာဆိုင်ရာအသုံးအနှုန်းများသည် လုံးဝမရင်းနှီးသည်မဟုတ်ပေ။ သူမ၏ဖခင်၏လွှမ်းမိုးမှုကြောင့် ရထားလမ်းဆိုင်ရာ ဗဟုသုတများနှင့် ထိတွေ့ရင်း ကြီးပြင်းလာခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ ရထားတွဲများကို ချိတ်ဆက်ရန် လုပ်ငန်းစဉ်ဖြစ်ကြောင်း သူမနားလည်သည်။ သို့သော် သီအိုရီကို နားလည်ခြင်းသည် တစ်ခုဖြစ်ပြီး တကယ်လုပ်ဆောင်ခြင်းသည် သူမအတွက် လုံးဝအသစ်ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် သူမသည် လင်းရှန်၏ရှင်းပြချက်ကို အာရုံစိုက်နားထောင်ပြီး အသေးစိတ်တစ်ခုမျှ လွတ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်နေသည်။

ရထားတွဲချိတ်ဆက်ခြင်းသည် လင်းရှန်အတွက်လည်း ရှုပ်ထွေးသောအလုပ်ဖြစ်သည်။ အကြီးမားဆုံးစိန်ခေါ်မှုမှာ ယန္တရားနှလုံးသားကို အသုံးပြု၍ တွဲနှစ်တွဲကို တစ်ပြိုင်နက် ထိန်းချုပ်နိုင်ခြင်းမရှိခြင်းဖြစ်သည်။ လမ်းခွဲရန်အတွက် သူသည် လမ်းခွဲခလုတ်မောင်းကို ကိုယ်တိုင်ဆွဲရမည်။

သို့သော် သူရထားမှ ဆင်းသွားသည်နှင့် “အနန္တရထား” သည် ၎င်း၏စွမ်းအားရင်းမြစ်ကို ဆုံးရှုံးလိမ့်မည်။ တစ်ခုတည်းသော အဖြေမှာ ရထားကို ကိုယ်တိုင်တွန်း ရင်း လျှပ်စစ်ရထား၏ ချိတ်ဆက်ကိရိယာနှင့် ဘရိတ်ချိတ်ကို ဖြည်ထားသည့်အနေအထားတွင် ကွက်တိကျစေရန်ဖြစ်သည်။

ဤစွမ်းအင်ချို့တဲ့သော အခြေအနေတွင် လင်းရှန်သည် အလုပ်များအကြား အပြေးအလွှားသွားလာရလိမ့်မည်။

ထို့အပြင် လျှပ်စစ်ရထားတစ်စီးကို ရှာတွေ့ခဲ့လျှင် ၎င်းကို ဓာတ်ငွေ့တာဘိုင်ရထားစက်ခေါင်းနှင့် ပထမတွဲကြားတွင် နေရာချထားရန် လိုအပ်သည်။

ဝေလငါး 03E ရထားအင်ဂျင်၏ ရှေ့ဖက်သည် သံချပ်ကာဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားပြီးဖြစ်ပြီး၊ လျှပ်စစ်ရထားနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ဓာတ်ငွေ့တာဘိုင်ရထားသည် များစွာပို၍ ခိုင်ခံ့သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ လျှပ်စစ်ရထားသည် ဒုတိယနေရာတွင် ရှိရမည်။

အားလုံးကို ပေါင်းစပ်ကြည့်လျှင် ဤလုပ်ငန်းသည် မယုံနိုင်လောက်အောင် ရှုပ်ထွေးသည်။ လင်းရှန်တစ်ယောက်တည်း လုပ်ဆောင်ရမည်ဆိုလျှင် တစ်နေ့လုံးကြာမြင့်မည်။ သို့သော် ချန်ဆီရွှမ်၏အကူအညီဖြင့် အနည်းဆုံး တစ်ဝက်နေ့သက်သာနိုင်သည်။

“ဂျုံးဂျုံး…ဂျက်ဂျက်…”

ရထားသည် မြို့လယ်မှ ဖြည်းဖြည်းချင်း ထွက်ခွာလာပြီး ကျိအန်းမြို့ဘူတာဆီသို့ ဦးတည်သွားသည်။

မြို့ပြဧရိယာမှ ထွက်ခွာလာသည်နှင့် ၎င်းတို့၏မြင်ကွင်းသည် ကျယ်ပြန့်လာပြီး မြို့ပြင်သို့ ဦးတည်သည့် ကားလမ်းမကြီးများ လင်းရှန်နှင့် ချန်ဆီရွှမ်တို့ရှေ့တွင် ပေါ်ထွက်လာသည်။

သို့သော် ချက်ချင်းဆိုသလို ၎င်းတို့နှစ်ဦး၏ မျက်နှာအမူအရာများ ပြောင်းလဲသွားသည်။

ကားလမ်းများသည် ထောင်ပေါင်းများစွာသော ကားများဖြင့် လုံးဝပိတ်ဆို့နေပြီး ကားတန်းရှည်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေသည်။ သွေးအိုင်များ၊ ပြတ်တောက်နေသော ကိုယ်လက်အင်္ဂါများ၊ မီးလောင်ထားသော ကားဖရိန်များ၊ ပြန့်ကျဲနေသော ခရီးဆောင်အိတ်များနှင့် အဝတ်အစားများသည် မြို့ထွက်လမ်းတွင် ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သော ငရဲခန်းတစ်ခုကို ဖော်ပြနေသည်။

အသက်ရှင်သူတစ်ဦးမျှ မတွေ့ရတော့ပေ။ အဝေးဆီမှ တောင်ကုန်းများနှင့် လွင်ပြင်များသည် ရည်ရွယ်ချက်မရှိ လှည့်လည်သွားလာနေသော ဖုတ်ကောင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

“ထွက်ပြေးနိုင်သူတွေက ထွက်ပြေးသွားကြပြီ။ ကျန်ခဲ့တဲ့သူတွေက ထွက်လို့မရတော့ဘူး” လင်းရှန်က ရေရွတ်လိုက်သည်။

မြို့ထွက်လမ်းများသည် လုံးဝပိတ်ဆို့နေသည်။ တင့်ကားတစ်စီးမောင်းနှင်နိုင်သည်ဖြစ်စေ၊ လျှို့ဝှက်လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို သိသည်ဖြစ်စေ၊ မြို့မှထွက်ပြေးရန် တစ်ခုတည်းသောနည်းလမ်းမှာ ခြေလျင်ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဝင်ရိုးစွန်းညမှ တဖြည်းဖြည်းနီးကပ်လာပြီး နေ့အချိန်သည် သုံးနာရီအောက်သာ ကျန်တော့သည့်အခါ ခြေလျင်ဖြင့် မည်မျှဝေးဝေးသွားနိုင်မည်နည်း။

မြို့မှ ထွက်သွားနိုင်ခဲ့သည်ပဲထားပါတော့။ ထို့နောက်ကော။ ညအချိန်သို့ရောက်သည်နှင့် မည်သည့်အခွင့်အရေးရှိမည်နည်း။

အမှောင်ထဲရှိ အရာများသည် လင်းရှန်ကဲ့သို့ စွမ်းအားရှင်တစ်ဦးပင် ရင်ဆိုင်နိုင်စွမ်းမရှိသည့် သတ္တဝါများဖြစ်ပြီး သာမန်လူသားများအတွက် ဆိုဖွယ်ရာမရှိချေ။

ကားလမ်းမများပေါ်ရှိ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ မြင်ကွင်းများကို ကြည့်ရင်း ချန်ဆီရွှမ်၏ မျက်လုံးများသည် အနည်းငယ် တုန်ခါလာသည်။ ထို့နောက် သူမသည် ရှေ့တည့်တည့်ရှိ ရှင်းလင်းဖြောင့်ဖြူးသော ရထားလမ်းကြောင်းများကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူမသည် လင်းရှန်နှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ရသည့်အတွက် မယုံနိုင်လောက်အောင် ကံကောင်းသည်ဟု ခံစားရပြီး၊ ဤရထားပေါ်တွင် ရှိနေရသည့်အတွက် ပို၍ပင် ကံကောင်းသည်ဟု ခံစားရသည်။

ဖြည်းဖြည်းရွေ့လျားနေသော ရထားသည် လမ်းကြောင်းတစ်လျှောက်ရှိ အနီးနားအိမ်များတွင် ပုန်းအောင်းနေသော အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူအချို့၏ အာရုံကို ဖမ်းစားလိုက်သည်။ ခိုးကြည့်နေသော မျက်လုံးများ အလျှိုအလျှိုပေါ်ထွက်လာပြီး တီးတိုးပြောဆိုသံများ စတင်ပျံ့နှံ့လာသည်။

“ရထား… ဒါ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး”

“ဘယ်ကလာတာလဲ”

“ရပ်… ရပ်ပါ” အဆောက်အဦတစ်ခုအတွင်းမှ တစ်ယောက်က အကျယ်လောင်အော်ဟစ်သည်။

“ခေါ်သွားပေးပါ… ငါ့မှာ ပစ္စည်းတွေရှိတယ်”

“တိုးတိုးပြောစမ်း၊ ဖုတ်ကောင်တွေ ရောက်လာလိမ့်မယ်”

“ပြတင်းပေါက် အမြန်ပိတ်လိုက်”

“ဒေါင်…”

တစ်ယောက်ယောက်က ရထားပေါ်သို့ ကျောက်ခဲတစ်လုံးပစ်ပေါက်လိုက်ပြီး စိတ်မထိန်းနိုင်စွာ အော်ဟစ်သည်။

“ရပ်ပါ… ငါ့ကို ရထားပေါ်တင်ပေးပါ”

“သူတို့… ငါတို့ကို လုယက်ဖို့ ကြိုးစားမှာလား” ကျောက်ခဲထိသံများ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ပဲ့တင်ထပ်လာသောအခါ ချန်ဆီရွှမ်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ မေးသည်။

“သူတို့က အကူအညီလာပေးဖို့ မဟုတ်တာတော့ သေချာတယ်” လင်းရှန်က မထီမဲ့မြင်ပြုသလို ဖြေသည်။

ကမ္ဘာပျက်ကပ်တွင် ပစ္စည်းများအတွက် အသက်နှင့်ရင်းပြီး တိုက်ခိုက်ယှဉ်ပြိုင်ခြင်းသည် ထူးဆန်းသည်မဟုတ်ပေ။

ရှင်သန်မှုစည်းကမ်း ၃: ငါမဟုတ်ရင် မင်းပဲ။

“လင်း…” ချန်ဆီရွှမ်က တိုးညှင်းစွာ စတင်ပြောသည်။ သူမ၏အသံသည် နူးညံ့သာယာပြီး ကြားနေကျဖြစ်သည့် လင်းရှန်ကိုပင် အာရုံမလွှဲနိုင်အောင် ဆွဲဆောင်သည်။

သူမ စကားပြောသည့်အကြိမ်တိုင်း သူမကို ကယ်တင်ရန် သူ၏ဆုံးဖြတ်ချက်သည် မှန်ကန်သည်ဟု ပို၍ယုံကြည်လာသည်။ ဤသို့သော သေခြင်းရှင်ခြင်းခရီးစဉ်တွင် သူမကဲ့သို့ အမျိုးသမီးတစ်ဦးရှိနေခြင်းသည် အရာအားလုံးကို အနည်းငယ်ပို၍ ခံနိုင်ရည်ရှိသလို ခံစားရစေသည်။ သူမ၏ရှိနေမှုသည် ကျောင်းတွင်အတူရှိခဲ့သည့်အချိန်များကို မကြာခဏသတိရစေသည်။ သူမသည် အနက်ရောင်ဘောင်ခတ်ထာသော မျက်မှန်ကို တပ်ထားပြီး၊ အလေးအနက်စိုက်ကြည့်ရင်း သူ့အား စကားလုံးများ ရှင်းပြပေးခဲ့သည့်ပုံစံများ။

သူမ၏အသံကိုကြားလိုက်ရသည်နှင့် လင်းရှန်သည် မော့ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏မျက်ဆံများ အနည်းငယ်ကျုံ့သွားသည်။

ဆီးနှင်းကျနေသည်။

ရထားအပြင်ဘက်တွင် ဆီးနှင်းအမှုန်များ လွင့်မျောကျဆင်းလာပြီး ပြတင်းပေါက်များပေါ်သို့ ကျရောက်ကာ သေးငယ်သော ရေစက်များအဖြစ် အရည်ပျော်သွားသည်။

“ဆောင်းရာသီ ရောက်နေပြီလား” ချန်ဆီရွှမ်က အပြင်ဘက်ရှိ ဆီးနှင်းအမှုန်များကို ငေးကြည့်ရင်း တစ်ယောက်တည်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

ပြက္ခဒိန်အရ ဆောင်းရာသီသည် လအနည်းငယ်အလိုတွင်သာ ရှိသေးသည်။

သို့သော် ကျိအန်းမြို့သည် နေ့စဉ်ပို၍ အေးစက်လာနေသည်။ ယခု ဆီးနှင်းများ ဖြည်းညင်းစွာ ကျဆင်းနေသည်ကို မြင်ရသောအခါ လင်းရှန်၏ နှလုံးသားထဲတွင် အေးစက်မှုတစ်ခု ခံစားရသည်။ သူ၏စိုးရိမ်မှုများသည် အခြေအမြစ်မရှိသည်မဟုတ်ခဲ့ပေ။

အမှောင်၊ ဖုတ်ကောင်များနှင့် ထူးဆန်းသော ဖြစ်ရပ်များအပြင်၊ ရာသီဥတုပြောင်းလဲမှုနှင့်အတူ နောက်ထပ် ဘေးအန္တရာယ်တစ်ခု တိတ်တဆိတ် ဆင်းသက်လာနေသည်။

သဘာဝဘေးအန္တရာယ်များ

လွန်ကဲသော အေးခဲမှုနှင့် ဆီးနှင်းမုန်တိုင်းများ ရောက်ရှိလာပါက၊ ပြဿနာများသည် အေးစက်မှုကို ခံနိုင်ရည်ရှိရုံသာ မဟုတ်တော့ပေ။ လူသားများသည် ခန္ဓာကိုယ်အပူချိန်ကို ထိန်းသိမ်းရန် အစားအစာ ပိုမိုလိုအပ်လာမည်။ ရထားသည် ဆက်လက်လည်ပတ်ရန် စွမ်းအင်များစွာ ပိုမိုလိုအပ်လာမည်။

ပြင်းထန်သော အပူချိန်နိမ့်ကျမှုတွင် ရထားပေါ်တွင် အပူပေးစနစ်တစ်ခု တပ်ဆင်ရန်ပင် လိုအပ်လာနိုင်သည်။

“xီးတဲ့မှ…” လင်းရှန်က တိုးတိုးရေရွတ်ကာ ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။ သူသည် အစားအစာသိုလှောင်ရန် ရေခဲသေတ္တာတစ်လုံးရှာရန် စီစဉ်ထားခဲ့သော်လည်း၊ ယခုအခြေအနေကို ကြည့်လျှင် မလိုအပ်တော့ဘူးထင်သည်။