ထောင်ချောက်

ရထားသည် မြို့အတွင်းနယ်နမိတ်အတွင်း ဆက်လက်ရွေ့လျားနေဆဲဖြစ်သောကြောင့် လင်းရှန်သည် အမြန်နှုန်းကို တမင်လျှော့ချထားသည်။ မြို့သည် ရှုပ်ထွေးပွေလီနေပြီး၊ ပိတ်ဆို့နေသော ရထားလမ်းကြောင်းများကို ရှောင်ရှားရန်နှင့် မလိုအပ်သော ဒုက္ခများကို ဆွဲဆောင်နိုင်သည့် ဆူညံသံများကို လျှော့ချလိုသည်။

ရထားလမ်းခွဲမှ ကျိယုပင်မလမ်းကြောင်းသို့ ပေါင်းစည်းလိုက်သည်နှင့် ပတ်ဝန်းကျင်သည် ပို၍ရှင်းလင်းလာသည်။ ရံဖန်ရံခါ လမ်းကြောင်းပေါ်တွင် လှည့်လည်သွားလာနေသော ဖုတ်ကောင်များ သို့မဟုတ် တိရစ္ဆာန်များသည် ရထား၏ဘီးများအောက်တွင် ကြိတ်ချေခံရသည်။

မကြာမီတွင် လမ်းခွဲများ ပိုမိုများပြားလာပြီး၊ လမ်းတိုများပေါ်တွင် ကုန်တင်ရထားမျိုးစုံ အပြည့်ရပ်ထားသည့် ကျယ်ပြန့်သော ဧရိယာတစ်ခုသို့ ဦးတည်သွားသည်။

၎င်းတို့အနက် ကွန်တိန်နာရထားများစွာ ရှိသော်လည်း၊ ခြွင်းချက်မရှိ ကုန်တင်တွဲများအားလုံးသည် ပွင့်နေပြီး အတွင်းရှိ ပစ္စည်းများသည် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများက လုယူသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်မှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေသော ကတ်ထူပုံးခွံများနှင့် ပလတ်စတစ်အိတ်များသာဖြစ်သည်။

ကျန်ရှိသည်မှာ လူစီးတွဲများ၊ ပက်လက်တွဲများနှင့် တင်ကာများပါဝင်သည့် ရောနှောကုန်တင်ရထားများဖြစ်သော်လည်း၊ ၎င်းတို့ပင်လျှင် လုံးဝလွတ်မသွားပေ။ တွဲအချို့သည် ရထားလမ်းပေါ်သို့ ပြိုလဲကျနေသည်အထိဖြစ်သည်။

လမ်းတိုသည် အဝေးရှိ ကုန်တင်ပလက်ဖောင်းနှင့် ကုန်တင်ကုန်ချအလုပ်ရုံသို့ ဆက်သွယ်ထားသည်။ ဤသည်မှာ ကျိအန်းမြို့၏ ရထားကုန်စည်စီးဆင်းရေးရေးဗဟိုဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။ ဤအဆောက်အအုံများသည် မြို့အတွင်းရှိ ခရီးသည်တင်ဘူတာများမတိုင်မီ တည်ရှိလေ့ရှိသည်။

လင်းရှန်သည် အနန္တရထားကို ကုန်စည်ဘူတာသို့ ဦးတည်သည့် ရထားလမ်းနှစ်ခွ၏ ဝင်ပေါက်တွင် ရပ်လိုက်သည်။ သူသည် တည်ဆောက်ပုံကို လေ့လာပြီးနောက် ရထားတံခါးကို ဖွင့်ကာ လမ်းတိုဘေးရှိ လမ်းခွဲခလုတ်မောင်းဆီသို့ လှမ်းထွက်သွားသည်။ လက်ကို ခလုတ်ပေါ်တင်ကာ မောင်းကို ဆွဲလိုက်သည်။

လမ်းခွဲခလုတ်သည် ပြောင်းလဲသွားသည်။ လင်းရှန်သည် ရထားသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်ပြီး ၎င်းကို လမ်းတိုပေါ်သို့ မောင်းနှင်ကာ “ကုန်တင်ပလက်ဖောင်း နံပါတ် ၄” ဟု အမှတ်အသားပြုထားသော ပလက်ဖောင်းတွင် ရပ်လိုက်သည်။

“ဒီလက်ကိုင်စကားပြောစက်ကို ယူထားလိုက်။ ငါဖြစ်နေရင်တောင် တံခါးမဖွင့်နဲ့။ ငါပြန်လာရင် ကိုယ့်ဘာသာ ဖွင့်လိုက်မယ်” လင်းရှန်က ချန်ဆီရွှမ်ကို ညွှန်ကြားရင်း လွယ်အိတ်ကို ပခုံးပေါ်တင်ကာ ဓားမြှောင်ကို ယူလိုက်သည်။ “မင်း တံခါးမဖွင့်ရင် ဘယ်သူမှ မင်းကို ထိလို့မရဘူး”

ချန်ဆီရွှမ်က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ လင်းရှန်၏ ရထားကို ထိန်းချုပ်နိုင်သည့် စွမ်းအားကြောင့် သူတစ်ယောက်တည်း ကိစ္စများကို ကိုင်တွယ်နိုင်ကြောင်း နားလည်သည်။ သူမသည် သူ၏ညွှန်ကြားချက်များကို နာခံစွာ မှတ်ထားသည်။

“အပြင်မှာ သတိထားနော်” သူမက အမှန်တကယ် စိုးရိမ်မှုဖြင့် မှာကြားသည်။

ထိန်းချုပ်ခန်း၏ လေလုံတံခါးက လှစ်ကနဲ ပွင့်ဟသွားသည်။ ထိန်းချုပ်ခန်းတံခါးနှင့် တတိယတွဲရှိ ဟိုက်ဒရောလစ်တံခါးမှလွဲ၍ အနန္တရထား၏ နေထိုင်ရေးတွဲများရှိ တံခါးများအားလုံးကို ဂဟေဆော်ပိတ်ထားပြီး သံပြားများဖြင့် အားဖြည့်ထားသည်။ မနေ့ညက အဖြူရောင်သဘက်ကြီးကဲ့သို့ ထူးဆန်းသော သတ္တဝါနှင့် မကြုံတွေ့သရွေ့၊ သာမန်လူများရော ဖုတ်ကောင်များပါ အတွင်းပိုင်းလုံခြုံရေးကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်စွမ်းမရှိချေ။

ရထားမှ ထွက်သည်နှင့် လင်းရှန် တံခါးကို ပြန်ပိတ်လိုက်သည်။ အရိုးထဲထိ စိမ့်သော လေအေးတိုက်ခတ်မှုသည် သူ့အဝတ်အစားများကို ဖောက်ထွင်းပြီး မျက်နှာကို ထိုးနှက်လိုက်သလိုပင်။

သူသည် ခေါင်းထက်ရှိ တောက်ပသော နေရောင်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ထူးဆန်းသော ရာသီဥတုကို ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

အဆင့်မြှင့်ထားသော အမြန်နှုန်းဂုဏ်သတ္တိကြောင့် လင်းရှန်၏ လှုပ်ရှားမှုများသည် များစွာ သွက်လက်လာသည်။ ဓားကို လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားရင်း၊ သူသည် ရထားလမ်းများစွာကို ဖြတ်ကျော်သွားပြီး၊ ရထားတိုင်း၏ ရှေ့နှင့်နောက်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ သင့်လျော်သော ရထားအင်ဂျင်တစ်စီးကို ရှာဖွေနေသည်။

သူ၏အစီအစဉ်မှာ နေ့အချိန်အတွင်း လျှပ်စစ်ရထားတစ်စီးကို ရယူရန်ဖြစ်သည်။ ဤနေရာတွင် ရှာမတွေ့လျှင် ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းများကို ရှာဖွေပြီး ရှေ့ဆက်ကာ ကီလိုမီတာအနည်းငယ်အကွာရှိ ကျိအန်းမြို့ဘူတာသို့ ဆက်လက်သွားမည်ဖြစ်သည်။

လင်းရှန်သည် ရထားများကို တစ်စီးချင်း စကင်ဖတ်ရင်း ကွန်တိန်နာရထားတစ်စီး၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ထိုနေရာတွင် သူသည် ငွေရောင် ဟွမ်ရှင်း 7F လျှပ်စစ်ရထားအင်ဂျင်တစ်စီးကို တွေ့ရှိလိုက်ပြီး သူ၏မျက်လုံးများ လင်းလက်သွားသည်။

ဟွမ်ရှင်း 7F လျှပ်စစ်ရထားသည် အလျား ၆၀ မီတာရှည်လျားပြီး၊ ချောမွေ့သော ငွေရောင်ကိုယ်ထည်ပေါ်တွင် အပြာရောင်အစင်းများဖြင့် အလှဆင်ထားသည်။ ၎င်း၏ လေခွင်းအား ဒီဇိုင်းသည် အနာဂတ်ဆန်သော အသွင်အပြင်ကို ပေးစွမ်းပြီး “ဟွမ်ရှင်းဗလကြီး” ဟူသော နာမည်ပြောင်ကို ရရှိထားသည်။ ၅၈,၈၀၀ ကီလိုဝပ်စွမ်းအားထုတ်လုပ်မှုဖြင့် ၎င်းသည် ဟွမ်ရှင်းရထားလမ်းများအတွက် စံချိန်မီ ကုန်တင်ရထားအင်ဂျင်ဖြစ်သည်။

ဤဧရာမသတ္တဝါသည် လည်ပတ်ရန် ရထားလမ်းဓာတ်အားကွန်ရက်နှင့် ချိတ်ဆက်မှု လိုအပ်သည်။ ကမ္ဘာပျက်ကပ်အလွန်တွင် ၎င်းသည် အသုံးမဝင်သော အမှိုက်ဖြစ်လာပြီး လမ်းကြောင်းပေါ်တွင် ဖုန်မှုန့်များစုပုံနေသည်။ လောင်စာဆီ သို့မဟုတ် ရေပင် မရှိချေ။ အတွင်းပိုင်းမှာ ကျဉ်းမြောင်းပြီး လက်တွေ့မကျသောကြောင့် မည်သူမျှ ၎င်းကို အသုံးပြုရန် ကြိုးစားမှုမပြုခဲ့ပေ။

ဟွမ်ရှင်း 7F သည် ဝေလငါး 03E ၏လေးလံသော ဓာတ်ငွေ့တာဘိုင်ရထားအင်ဂျင်ထက် နှစ်ဆရှည်လျားပြီး စစ်မှန်သော လျှပ်စစ်ဘီလူးတစ်ကောင်ဖြစ်သည်။ ၎င်း၏တိကျသော အင်ဂျင်နီယာဒီဇိုင်းတွင် ဆွဲငင်မော်တာများသာမက အဆင့်မြင့် လှုပ်ရှားစွမ်းအင်ပြန်လည်ရယူမှုနှင့် သိုလှောင်မှုစနစ်များပါဝင်ပြီး၊ ၎င်းကို အနန္တရထားအတွက် ယာယီဘက်ထရီအဖြစ် ပြီးပြည့်စုံစေသည်။

“မင်းပဲဖြစ်ရမယ်” လင်းရှန်က ရေရွတ်ရင်း ရထားအင်ဂျင်ပေါ်တွင် လက်တင်လိုက်သည်။ သူ၏ယန္တရားနှလုံးသားသည် စက်ကို စကင်ဖတ်လိုက်ပြီး ၎င်းသည် အလွန်ကောင်းမွန်သော အခြေအနေတွင်ရှိကာ လုံးဝအသစ်နီးပါးဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြသည်။

ဤသည်မှာ ကြီးမားသော အောင်မြင်မှုတစ်ခုဖြစ်သည်။

သူ၏ထူးခြားသော စွမ်းအားကြောင့်၊ အခြားအသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများအတွက် အသုံးမဝင်သော အမှိုက်အဖြစ်မြင်သည့်အရာသည် သူ့အတွက် တန်ဖိုးမဖြတ်နိုင်သော ရတနာဖြစ်သည်။

လင်းရှန်သည် ရထားအင်ဂျင်ကို စတင်လှုပ်ရှားရန်နှင့် ၎င်း၏တွဲများမှ ဖယ်ထုတ်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်၊ သူ့နောက်မှ အားနည်းသော အသံတစ်ခု ဆက်ကာ ဆက်ကာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

သူသည် သတိကြီးစွာထားရင်း အသံထွက်လာရာသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ အသံသည် ပလက်ဖောင်းပေါ်ရှိ သိုလှောင်ရုံတစ်ခုမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်းဖြစ်သည်။

လင်းရှန်သည် ကုန်တင်တွဲနှစ်တွဲကြားရှိ ဆက်ကြောင်းမှ လျှိုဝင်သွားပြီး အသံကို လိုက်သွားသည်။ ထိုအသံက သူ့ကို နံပါတ် ၁၄ ဟု အမှတ်အသားပြုထားသော သိုလှောင်ရုံတစ်ခုသို့ ဦးတည်သွားစေသည်။

ဒုတ်…ဒုတ်…ဒုတ်…

စည်းချက်ညီညီဖြင့် ထုရိုက်သံတစ်ခု ပီပီပြင်ပြင် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းသည် ဖုတ်ကောင်များ၏ ရည်ရွယ်ချက်မရှိသော ဆူညံသံများနှင့် မတူဘဲ တသမတ်တည်းဖြစ်သည်။

လင်းရှန်က ပလက်ဖောင်းပေါ်သို့ တက်လှမ်းပြီး သိုလှောင်ရုံသို့ သတိထားစွာ ချဉ်းကပ်သွားသည်။ ခြေတလှမ်းနီးကပ်သွားတိုင်း အသံသည် ပို၍အကျယ်လောင်လာသည်။ တစ်ယောက်ယောက်၏ အော်ဟစ်နေသံကို သူ ဝိုးတဝါး ကြားလာရသည်။

“ကယ်ကြပါ ဘယ်သူများရှိလဲ”

အသံသည် အသံလုံပစ္စည်းတစ်ခုဖြင့် ပိတ်ဆို့ထားသလို ခပ်အုပ်အုပ် ထွက်ပေါ်နေသည်။

လင်းရှန်သည် သိုလှောင်ရုံ ၁၄ ၏ တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိပြီး တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းဖွင့်ထားသော ဝင်ပေါက်မှတစ်ဆင့် အတွင်းသို့ ခိုးကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်းသည် အအေးခန်းသိုလှောင်ရုံဖြစ်ကြောင်း သူတွေ့ရှိပြီး၊ အတွင်းတွင် အဖြူရောင်ရေခဲခန်းကြီးနှစ်ခန်းရှိသည်။ သို့သော် ကျိအန်းမြို့၏ ဓာတ်အားပြတ်တောက်မှုကြောင့် အတွင်းပိုင်းတွင် ဖော်ပြမရနိုင်သော ပုပ်သိုးနံ့များ ထွက်ပေါ်နေသည်။

ထိုအနံ့သည် လင်းရှန်၏ ဗိုက်ကိုလက်သီးဖြင့်ထိုးသလို ထိမှန်ပြီး၊ သူစားခဲ့သော အသားဗူးပင် အန်ထွက်တော့မလို ဖြစ်သွားသည်။

လင်းရှန်သည် သိုလှောင်ရုံအတွင်းသို့ ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ ဝင်ရောက်သွားရင်း အသံ၏ရင်းမြစ်ကို နောက်ဆုံးတွင် တွေ့ရှိလိုက်သည်။ အမှတ် “၁” ဟု အမှတ်အသားပြုထားသော ရေခဲခန်းကြီး၏ သီးသန့်ပြတင်းပေါက်နောက်တွင် အမျိုးသမီးနှစ်ဦးကို မြင်ရသည်။ တစ်ဦးမှာ သုံးဆယ်ကျော်အရွယ်ဟု ထင်ရပြီး တံခါးကို ဆက်တိုက် ထုနေကာ မျက်နှာသည် ပင်ပန်းဆင်းရဲမှုဖြင့် နီရဲနေသည်။ နောက်တစ်ဦးမှာ ငါးဆယ်မှ ခြောက်ဆယ်အရွယ် အမျိုးသမီးကြီးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး မြေပေါ်တွင် လှဲကျနေကာ အသက်ရှူမမှန်တော့ပေ။

လင်းရှန်အတွင်းသို့ ဝင်လာသည့်အချိန်တွင် အသက်ငယ်သော အမျိုးသမီးက သူ့ကို သတိပြုမိပြီး ချက်ချင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “ကယ်ပါ၊ တံခါးဖွင့်ပေးပါ၊ ကျွန်မအမေ သေတော့မယ်”

သို့သော် ထိုစကားများကို ကြားလိုက်သည်နှင့် လင်းရှန်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။ တစ်ခုခု မူမမှန်ကြောင်း ခံစားမိသည်။ တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ သူသည် တစ်ချက်တည်းဖြင့် ရှေ့သို့ ခုန်ထွက်လိုက်သည်။

ထိုနောက်တခဏတွင် သူ၏နောက်မှ သေနတ်သံတစ်ချက် မြည်ဟီးထွက်လာသည်။

“ဒိုင်း…”

အလစ်တိုက်ခိုက်မှု…

လင်းရှန်သည် ၎င်းတို့၏ အကြံအစည်ကို ချက်ချင်း ထိုးထွင်းသိမြင်လိုက်သည်။ ရေခဲသေတ္တာထဲတွင် ပိတ်မိနေသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးက အကူအညီတောင်းနေသည်တဲ့လား။ ဒါက ထူးဆန်းပြီး တိုက်ဆိုင်လွန်းသည်။ သူမ၏အော်ဟစ်သံသည် ဖုတ်ကောင်များကို ဆွဲဆောင်မည်ဖြစ်ပြီး ကယ်ဆယ်သူများကို မဟုတ်ပေ။ သူမ၏အော်ဟစ်သံသည် သူ့ကို လှည့်ဖျားရန် ရည်ရွယ်ထားကြောင်း ထင်ရှားသည်။

“ဒိုင်း…ဒိုင်း…ဒိုင်း”

ပထမပစ်ခတ်မှု လွဲချော်သွားပြီး၊ ဆက်တိုက် ပစ်ခတ်သံများထွက်ပေါ်လာသည်။

လင်းရှန်သည် တစ်စက္ကန့်မျှ ရပ်တန့်မနေခဲ့ပေ။ သူ၏တုံ့ပြန်မှုများသည် လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ လျင်မြန်ပြီး၊ နောက်ထပ်ရေခဲခန်းတစ်ခု၏ တံခါးဝသို့ ပြေးဝင်သွားကာ လေးလံသော တံခါးကို ဆောင့်ပိတ်လိုက်သည်။

“ချွင်…ချွင်…”

သေနတ်ကျည်များသည် ရေခဲသေတ္တာတံခါးကို ထိမှန်ပြီး မီးပွားများ လွင့်ထွက်သွားသည်။

“ဟာ…ဒီကောင် သွက်လှချည်လား”

“သူ့ကို မလွတ်စေနဲ့”

“ဟားဟား… တုံးလိုက်တာ၊ သူ့ဟာသူ ရေခဲခန်းထဲမှာ ပိတ်မိသွားပြီ”

အမျိုးသားနှစ်ဦးသည် လင်းရှန်နောက်ကို အလျင်အမြန် လိုက်လာကြပြီး၊ တစ်ဦးမှာ ရှည်လျားသော မောင်းပြန်ရိုင်ဖယ်ကို ကိုင်ထားပြီး၊ နောက်တစ်ဦးမှာ ပိုတိုသော မောင်းပြန်သေနတ်ကို ကိုင်ထားသည်။

ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူမှာ အသက်လေးဆယ်ကျော်အရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးဖြစ်ပြီး၊ မျက်နှာတွင် ရက်စက်ကြမ်းတမ်းသော အမူအရာနှင့် လည်ပင်းတစ်လျှောက် တက်တူးကြီးတစ်ခု ရှိနေသည်။ သူသည် ရေခဲခန်းတံခါးကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကန်လိုက်သော်လည်း တံခါးသည် တင်းတင်းကျပ်ကျပ် လော့ခ်ချထားသည်။

“ဟ၊ ထူးဆန်းလိုက်တာ”

အနီးတွင် ရပ်နေသော ပိန်ပိန်ပါးပါး အမျိုးသားတစ်ဦးက ရေခဲခန်းအတွင်းရှိ လင်းရှန်ကို ပြတင်းမှ လှန်းကြည့်ရင်း တံခါးလက်ကိုင်ကို ဆွဲလိုက်သော်လည်း ၎င်းသည် မလှုပ်ရှားပေ။

“ဒီတံခါးကဘာလို့ မပွင့်တာလဲ”

ရေခဲခန်းဆိုသည်မှာ ကြီးမားသော စက်မှုရေခဲသေတ္တာကြီးပင်ဖြစ်ပြီး တံခါးများသည် ငွေ့ရည်ဖြစ်ပြီး အေးခဲသွားခြင်းမှ ကာကွယ်ရန် အထူးဒီဇိုင်းထုတ်ထားသည်။ လုံခြုံရေးအင်္ဂါရပ်အနေဖြင့် တံခါးများသည် အပြင်ဘက်မှသာ ဖွင့်နိုင်ပြီး၊ အတွင်းဘက်တွင် အရေးပေါ်အချက်ပြခလုတ်တစ်ခုသာရှိသည်။

သို့သော် ထူးဆန်းသည့်အရာတစ်ခုဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်။ လင်းရှန်ဝင်ရောက်သွားပြီးနောက် တံခါးသည် အပြင်ဘက်မှ လုံးဝမဖွင့်နိုင်ခဲ့ပေ။

“ငါxိုးတဲ့မှ” တက်တူးထိုးထားသူက ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

သူသည် သေနတ်ကို မြှောက်ကာ ရေခဲခန်း၏ ပြတင်းကို နှစ်ချက်ပစ်လိုက်သည်။ ပစ်ခတ်သံများသည် သိုလှောင်ရုံအတွင်း ကျယ်လောင်စွာ ပဲ့တင်ထပ်သွားသော်လည်း၊ ကျည်ဆန်များသည် ထူထဲသော ဖန်ပေါ်တွင် မှုန်ဝါးသော အမှတ်အသားများသာ ချန်ထားခဲ့သည်। ပြတင်းပေါက်သည် ၂၀၀ မီလီမီတာ ထူထဲပြီး၊ ရေခဲသေတ္တာကိုယ်တိုင်သည် အကောင်းဆုံး အပူလျှပ်ကာ ခံတပ်တစ်ခုကဲ့သို့ တည်ဆောက်ထားသည်။

“အမေ…” တက်တူးထိုးထားသူက ရုတ်တရက် အော်ခေါ်လိုက်သည်။

သူ၏အော်သံတွင် အမှတ်“၁” ဟု အမှတ်အသားပြုထားသော ရေခဲခန်းတံခါးသည် တကျွီကျွီ ဖွင့်လာသည်။ အစက စိတ်ဆင်းရဲသယောင်ဟန်ဆောင်ထားသော အသက်ငယ်သည့် အမျိုးသမီး အရင် ထွက်လာပြီး၊ သူမနောက်တွင် သေမလိုဖြစ်နေသယောင် ဟန်ဆောင်ထားသော အမျိုးသမီးကြီးလည်း နောက်မှ ထွက်လာသည်။

ထိုလူအုပ်သည် လင်းရှန်၏ တည်နေရာကို ဝိုင်းရံလာကြပြီး၊ ၎င်းတို့၏မျက်နှာများသည် ရင်းနှီးမှုမရှိဘဲ ရန်လိုနေသည်။

“ဒီကောင်လေးက ဉာဏ်ကောင်းတာပဲ…” တစ်ယောက်က မကျေမချမ်း ရေရွတ်လိုက်သည်။