ပျက်စီးသော ယာဉ်တန်း

“တီ၊ တီ”

ရထားခန်း နံပါတ် ၁ အတွင်း၌၊

လင်းရှန်သည် သက်တောင့်သက်သာရှိလှသော မွေ့ယာပေါ်တွင် လှဲလျောင်းနေပြီး၊ သူ့ရင်ခွင်ထဲရှိ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခု၏ နူးညံ့သော နွေးထွေးမှုကို ခံစားနေသည်။ နှစ်ညဆက်တိုက် အိပ်ရေးပျက်ခဲ့ပြီးနောက်၊ သူသည် နောက်ဆုံးတွင် သင့်လျော်သော အနားယူမှုကို ရရှိခဲ့သည်။

အချိန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ၁၄:၀၀။ ကံကောင်းစွာဖြင့်၊ ညသည် တည်ငြိမ်ပြီး ဘာမှဖြစ်ပျက်ခြင်းမရှိခဲ့ပေ။

အပြင်ဘက်တွင် မှောင်မိုက်နေဆဲဖြစ်သည်။ လင်းရှန်သည် နေ့အလင်းရောင်ပြန်လည်ရောက်ရှိမည့် အတိအကျအချိန်ကို စောင့်ကြည့်ရန် သူ့လက်ပတ်နာရီကို ကြိုတင်သတ်မှတ်ထားခဲ့သည်။

ညသည် အလွန်ကြာရှည်လွန်းပြီး၊ သူတို့ နှစ်ခြိုက်စွာအိပ်ပျော်ခဲ့ကြသည်။

သူ့ရင်ခွင်တွင် လှဲလျောင်းနေသော ချန်ဆီရွှမ်သည် နိုးထလာပြီးဖြစ်သည်။ သူမသည် တိတ်ဆိတ်နေသော်လည်း၊ လင်းရှန်လှုပ်ရှားလိုက်သောအခါ၊ မျက်နှာများ ရဲရဲနီရွှန်းလာပြီး၊ လျင်မြန်စွာ အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ကာ ဘောင်းဘီကို ဆွဲတင်လိုက်သည်။ တိုးညင်းသော အသံဖြင့် သူမက သူ့ကို ပြောလိုက်သည်။

“သူတို့က ရထားလမ်းကို ကျောက်ခဲတွေနဲ့ ပိတ်ထားပုံရတယ်”

လင်းရှန်သည် သူမကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ပြန်ဆွဲယူလိုက်ပြီး၊ ဦးခေါင်းကို ငုံ့ကာ သူမ မွှေးပျံ့သော နှုတ်ခမ်းများပေါ်တွင် ဖွဖွအနမ်းတစ်ခု ပေးလိုက်သည်။ သူဖြေကြားလိုက်သည်။

“ငါသိတယ်။ ရထားပေါ် မတက်ခင်တုန်းက အဲဒါကို ရှင်းလိုက်ပြီးပြီ”

ရှက်သွေးပြည့်နေသော ချန်ဆီရွှမ်သည် သူ့ရင်ခွင်ထဲမှ လျှောထွက်သွားသည်။ သူမသည် ခရီးသွားမှတ်တမ်းစာအုပ်ကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြောဆိုနေသည်။

“ယူရှန်ဘူတာရုံ ထိ အကွာအဝေးကို ရေတွက်ရင်၊ မနေ့က ကျွန်မတို့ ၅၄ ကီလိုမီတာ သွားခဲ့တယ်။ ရှင်သန်သူတွေရဲ့ မျှဝေထားတဲ့ သတင်းအချက်အလက်အရ၊ ဒီနေ့ ၁၇:၀၀ မှာ နေ့အလင်းရောင်ပြန်လာနိုင်တယ်”

ရင်းနှီးသောတစ်ညပြီးနောက်၊ သူမသည် လင်းရှန်ကို မျက်လုံးချင်းဆုံမကြည့်ဝံ့ပဲ ရှောင်ကာ ပြောနေသည်။

“ကြည့်ရအောင်” လင်းရှန် သူ့လက်ပတ်နာရီကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ဒီအကွာအဝေးက သိသာတဲ့ ပြောင်းလဲမှုကို သတိထားမိဖို့ မလုံလောက်နိုင်ဘူး”

“အင်း”

အပြင်ဘက်တွင် မှောင်မိုက်နေဆဲဖြစ်သောကြောင့်၊ ၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် အသံကို တိုးညင်းစွာ ပြောဆိုရင်း၊ အစာနှင့် ရေအနည်းငယ်ကို ထုတ်ယူကာ အမြန်စားသောက်လိုက်ကြသည်။

လင်းရှန်သည် စင်္ကြံတစ်လျှောက် မှီထားရင်း၊ ကြမ်းပေါ်သို့ လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဖိထားပြီး၊ ရထားအခြေအနေကို စူးစမ်းလိုက်သည်။ သူ့ဒဏ်ရာများကိုလည်း တစ်ချက်စစ်ဆေးလိုက်ရာ၊ မမျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း၊ သူ၏ ပြန်လည်သက်သာမှုသည် အံ့အားသင့်ဖွယ် မြန်ဆန်လှသည်။

စွမ်းအားရှင်တစ်ဦးအနေဖြင့်၊ သူ့ခန္ဓာကိုယ်သည် သာမန်လူတစ်ဦးခန္ဓာကိုယ်နှင့် အရည်အသွေးအရ ကွဲပြားသည်။ ထို့အပြင်၊ မနေ့က လျူဝေ့နှင့် သူသေကိုယ်သေတိုက်ပွဲပြီးနောက်၊ လင်းရှန်၏လေအမြောက်စွမ်းရည်သည် သိသိသာသာ တိုးတက်လာခဲ့သည်။

[လေအမြောက် အဆင့် ၁ - ၂၅/၁၀၀]

[ရေခဲဒိုင်း အဆင့် ၁ - ၆/၁၀၀]

မနေ့က တိုက်ပွဲသည် လင်းရှန်ကို အကန့်အသတ်ဆီသို့ တွန်းပို့ခဲ့သည်။ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ်၊ သူသည် အရေးကြီးသောအခိုက်အတန့်များတွင် ရက်စက်ပြတ်သားပြီး အေးစက်စွာ တည်ငြိမ်နိုင်သည်ကို သဘောပေါက်ခဲ့သည်။ ကိုယ့်တည်ငြိမ်မှုကိုပင် ကိုယ့်ဟာကိုယ် အံ့သြခဲ့ရသည်။

အချိန်သည် တချက်ချက် ကုန်လွန်သွားသည်။

လင်းရှန်သည် သူ့လက်ပတ်နာရီကို စိုက်ကြည့်ရင်း၊ မိနစ်များ ကုန်လွန်သွားသည်ကို ကြည့်နေသည်။

၁၅:၀၀—မှောင်မိုက်နေဆဲ။

၁၆:၀၀—နေ့အလင်းရောင် မရှိသေးပေ။

နေထွက်ချိန်နောက်ကျလေလေ၊ သူတို့သည် ပိုမိုလျင်မြန်စွာ ထွက်ပြေးရန် လိုအပ်လေဖြစ်သည်။

လင်းရှန် အလွန်စိုးရိမ်နေသည်မှာ နေ့အလင်းရောက်ချိန် မပြောင်းလဲမှာကိုပဲဖြစ်သည်။

ထိုသို့ဆိုလျှင် အမှန်တကယ် စိတ်ပျက်အားငယ်စရာဖြစ်လိမ့်မည်။

အပူချိန်သည် ၀ ဒီဂရီစင်တီဂရိတ်ခန့်သို့ ကျဆင်းသွားပြီဖြစ်သည်။ လင်းရှန်နှင့် ချန်ဆီရွှမ်တို့သည် နွေးထွေးစေရန် လက်ရှည်အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားကြသည်။ ကံကောင်းစွာဖြင့်၊ သူသည် ပရိဘောဂဆိုင်မှ စောင်အသစ်များနှင့် မွေ့ရာများ ရယူထားခဲ့သည်။ သို့မဟုတ်ပါက၊ ဤအေးခဲသော ရာသီဥတုတွင် ၎င်းတို့သည် အေးစက်ပြီး မာကျောသော ကုတင်များပေါ်တွင် အိပ်ရန်ကလွဲပြီး ရွေးချယ်စရာရှိလိမ့်မည်မဟုတ်ချေ။

နောက်ဆုံး၊ ၁၆:၄၈ တွင်၊ အလင်းတန်းတစ်ခုသည် ကောင်းကင်တစ်လျှောက် လက်ခနဲဖြတ်ပြေးသွားပြီး၊ အမှောင်သည် ရုတ်တရက် ဆုတ်ခွာသွားကာ၊ နေဝင်ချိန်နေမင်းသည် မိုးကုပ်စည်းပေါ်တွင် နိမ့်ကျစွာ တွဲလောင်းကျနေသည်။

“နေ့အလင်းရောင်ရောက်လာပြီ” ချန်ဆီရွှမ်သည် မျက်လုံးများ တောက်ပလျက် အော်ပြောလိုက်သည်။

နေ့အလင်းရောင်သည် ခန့်မှန်းထားသည့် ၁၇:၀၀ ထက် ၁၂ မိနစ် စောလာခဲ့ပြီး၊ ဒါသည် သူတို့ ဝင်ရိုးစွန်းညများမှ လွတ်မြောက်ထွက်ပြေးနေကြောင်း သေးငယ်သော လက္ခဏာတစ်ခုဖြစ်သည်။

လင်းရှန်သည် စင်္ကြံတံခါးကို ဖွင့်လိုက်ပြီး၊ ချန်ဆီရွှမ်နှင့်အတူ ရထားခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာကြသည်။ အပြင်ဘက်ရှိ နေရောင်ခြည်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း၊ မျက်လုံးများတွင် အံ့အားသင့်မှုနှင့် စိုးရိမ်မှုတို့ ရောယှက်နေသည်။

ဝမ်းမြောက်မှုသည် နေ့အလင်းရောင်က မျှော်လင့်ထားသည်ထက် စောလာခဲ့ခြင်းကြောင့်ဖြစ်ပြီး၊ သူတို့၏ ခရီးစဉ်သည် အမှန်တကယ် တိုးတက်မှုရရှိနေကြောင်း အတည်ပြုပေးသည်။

စိုးရိမ်မှုကတော့ ၁၂ မိနစ်သာ တိုးတက်မှုသည် ပုံးထဲမှ ရေတစ်စက်ကဲ့သို့သာ ဖြစ်သည်ကို သဘောပေါက်ခြင်းကြောင့်ဖြစ်သည်။

ချန်ဆီရွှမ်သည် လျင်မြန်စွာ တည်ငြိမ်မှုကို ပြန်လည်ရယူလိုက်သည်။ ခရီးသွားမှတ်တမ်းစာအုပ်ကို ကောက်ယူပြီး၊ တွက်ချက်လိုက်သည်။

“နေ့အလင်းရောင်က ၁၂ မိနစ်စောလာခဲ့ပြီး၊ မနေ့က ကျွန်မတို့ ၅၄ ကီလိုမီတာပဲ သွားခဲ့တယ်ဆိုရင်၊ မနက်ဖြန် ၁၇:၀၀ မှာ နေ့အလင်းရောင်ရောက်ဖို့ဆိုရင်၊ အနည်းဆုံး ၂၇၀ ကီလိုမီတာ သွားရမယ်”

“အနီးစပ်ဆုံးပဲ” လင်းရှန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ဒါက ငါတို့ကြားခဲ့တဲ့ သတင်းထုတ်လွှင့်မှုနဲ့ ကိုက်ညီတယ်။ ဒါပေမယ့် သိပ်အကောင်းမြင်မနေနဲ့။ ငါတို့က တစ်ဖြောင့်တည်းမသွားဘူး၊ ၂၇၀ ကီလိုမီတာကို လက်ရှိအမြန်နှုန်းနဲ့ဆိုရင် အနည်းဆုံး ၃ နာရီလောက်ကြာလိမ့်မယ်။ အရှိန်မမြှင့်ရင်ပေါ့”

ချန်ဆီရွှမ် မျက်နှာအမူအရာသည် သူ့စကားများကြောင့် မှိန်ဖျော့သွားသည်။

“အင်း၊ ဒါပေမယ့် ငါတို့ အရမ်းမြန်လို့မရဘူး။ တစ်ယောက်ယောက်က ရထားလမ်းကို ကားတွေ ဒါမှမဟုတ် ကျောက်ခဲတွေနဲ့ ပြန်ပိတ်ဖို့ မကြိုးစားဘူးလို့ အာမမခံနိုင်ဘူး…”

ရက်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် သူတို့သည် အဆက်မပြတ်သော အန္တရာယ်များကို ရင်ဆိုင်ခဲ့ရပြီး၊ တစ်ကြိမ်စီတိုင်း သေခြင်းတရားအနီးမှ ဖြတ်သန်းခဲ့ရသည်။ ထိုအတွေးသည် ချန်ဆီရွှမ်ကို ဖိစီးထားပြီး၊ စိုးရိမ်ပူပန်မှုဖြင့် ပြည့်နှက်စေသည်။

“ဂျုံး…”

အနန္တရထား၏ ဆလင်ဒါအင်ဂျင်က ဟိန်းဟောက်လာသည်။ လင်းရှန်သည် ယာဉ်မောင်းထိုင်ခုံသို့ ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး၊ ချန်ဆီရွှမ်ကို တစ်ချက်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

“ဆရာမ ချန်၊ သေချာကိုင်ထားနော်။”

လင်းရှန်သည် သူမကို ဆရာမ ချန်ဟု ဆက်လက်ခေါ်ဝေါ်နေသည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ၊ ချန်ဆီရွှမ်သည် ရှက်ရွံ့မှုနှင့် စိတ်မသက်မသာဖြစ်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် ဖြစ်ပြီးနေပြီ…

သူ့မှာ တစ်မျိုးတစ်ဖုံဆန်တဲ့ စိတ်ကူးယဉ်မှုရှိနေသလား။ သူသည် တားမြစ်ထားသော “ဆရာ-ကျောင်းသား” ဆက်ဆံရေးကို စိတ်ဝင်စားနေသလား။

ချန်ဆီရွှမ်၏ အတွေးလွန်နေမှုကို မသိဘဲ၊ လင်းရှန်သည် ရထားကို နောက်ပြန်မောင်းလိုက်သည်။

ရထားနောက်ပြန်သွားနေသည်ကို မြင်သောအခါ၊ ချန်ဆီရွှမ် မျက်နှာအမူအရာသည် ထိတ်လန့်မှုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

“ပြန်ဆုတ်နေတာလား”

“အင်း” လင်းရှန်သည် တည်ကြည်စွာ ဖြေကြားလိုက်သည်။ “ယူရှန်ဘူတာရုံကို ပြန်သွားပြီး အခြေအနေကို စစ်ဆေးမယ်”

လျူဝေ့သေဆုံးသွားပြီးဖြစ်သောကြောင့် သူ့ယာဉ်တန်းသည် ခေါင်းဆောင်မရှိဘဲ ပရမ်းပတာဖြစ်နေပေလိမ့်မည်၊ အထူးသဖြင့် ညတုန်းကဖြစ်သည်။ လင်းရှန်တို့ ရထားပေါ်တွင်ရှိနေသရွေ့၊

သာမန်လက်နက်ကိုင်လူမိုက်များသည် လင်းရှန်နှင့် ချန်ဆီရွှမ်အတွက် အနည်းငယ်သာ ခြိမ်းခြောက်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။

သူသည် ၎င်းတို့ခေါင်းဆောင်ကို ဖယ်ရှားပြီးပြီဖြစ်သည်။ ဆုလာဘ်အချို့ကို မရိတ်သိမ်းရင် ဖြုန်းတီးသလိုဖြစ်နေလိမ့်မည်။

ထို့အပြင်၊ လင်းရှန်သည် ယခုအခါ မျှော်လင့်ချက်အနည်းငယ်ကို ခံစားရသည်။

အကယ်၍ သူတို့သည် ဆက်လက်ရှေ့သို့ တွန်းအားပေးနိုင်လျှင်၊ ဝင်ရိုးစွန်းညမှ အမှန်တကယ် လွတ်မြောက်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။ ဤငရဲသုံးလခံစားခဲ့ရသူတစ်ဦးအတွက်၊ ဒါက အားတက်စရာ လက္ခဏာတစ်ခုဖြစ်သည်။

“ဂျုံးဂျုံး…ဂျက်ဂျက်”

ရထားသံသည် ရထားလမ်းတစ်လျှောက် တည်ငြိမ်စွာ ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

မကြာမီတွင်၊ ရထားကြီးသည် ယူရှန်ဘူတာရုံသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း နောက်ပြန်ဆုတ်လာသည်။

လင်းရှန်နှင့် ချန်ဆီရွှမ်တို့ကို ကြိုဆိုလိုက်သော မြင်ကွင်းကတော့ …

ပလက်ဖောင်းသည် လုံးဝပျက်စီးနေသည်။ “အိုအေစစ်” ယာဉ်တန်းသည် လုံးဝဖျက်ဆီးခံရပြီးဖြစ်သည်။ ထိုနေရာတွင် ရပ်ထားသော လမ်းကြမ်းမောင်းယာဉ်များနှင့် ဂျစ်ကားများသည် ထိတ်လန့်ဖွယ် သွေးကွက်များဖြင့် ပေကျံနေပြီး၊ ဘူတာရုံမြေပြင်သည် နီစွေးသော သွေးများဖြင့် စိုစွတ်နေသည်။ ယာဉ်တန်းအဖွဲ့ဝင်များစွာသည် ဖုတ်ကောင်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ ၎င်းတို့ခန္ဓာကိုယ်များသည် လုံးဝမည်းနက်နေသည်။ သူတို့သည် ထိုနေရာတွင် ညည်းညူရင်း ရပ်တည်နေကြပြီး၊ အသက်မရှိသော်လည်း ထိတ်လန့်ဖွယ်ဖြစ်နေသည်။

၎င်းတို့အနက်၊ ချန်ဆီရွှမ်သည် ဖုတ်ကောင်အဖြစ်ပြောင်းလဲသွားသော လူတစ်ဦးကို မှတ်မိလိုက်သည်။ မနေ့က မိသားစုသုံးဦး “ဖခင်” အဖြစ် ဟန်ဆောင်ခဲ့သော မျက်မှန်နှင့် ယဉ်ကျေးပုံပေါက်သော သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားဖြစ်သည်။

တစ်ညအတွင်း လူတိုင်းသေဆုံးသွားလိမ့်မည်ဟု မည်သူ ကြိုသိနိုင်မည်နည်း။

“အာ”

“လင်းရှန်၊ ကြည့်ပါဦး”

ချန်ဆီရွှမ်သည် အသက်ရှူမှားမတတ် အော်လိုက်ပြီး၊ ဘူတာရုံဧည့်ခန်းဆောင်သို့ ညွှန်ပြလိုက်သည်။ အနည်းငယ်သေးငယ်သော ဧည့်ခန်းဆောင်သည် ပျက်စီးနေပြီးဖြစ်သည်။ သို့သော် ၎င်းတို့နှစ်ဦးကို အလွန်အံ့အားသင့်စေသည်မှာ ဧည့်ခန်းဆောင်ဝင်ပေါက်အနီးတွင် ပိုးကောင်ကဲ့သို့ ခြေထောက်ကြီးများ ဖရိုဖရဲ ပြန့်ကျဲနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရခြင်းဖြစ်သည်!

ချန်ဆီရွှမ်မျက်နှာ ဖြူဖျော့သွားသည်။ “ဘုရားသခင်… ဒါ ဘယ်လိုမွန်းစတားမျိုးလဲ”

လင်းရှန်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး၊ သူ့အတွေးများသည် ဂိုဒေါင် ၁၄ အနီးတွင် တစ်ချက်မြင်လိုက်ရသော ကင်းခြေများကဲ့သို့ သတ္တဝါဆီသို့ ပြန်လည်ဝေ့ဝဲသွားသည်။ အေးစက်မှုတစ်ခု သူ့ကို လွှမ်းမိုးသွားသည်။

သူသည် မနေ့က ၅၀ ကီလိုမီတာကျော် မောင်းနှင်ခဲ့သည်။ ထိုအရာသည် သူတို့ကို လိုက်မီလာနိုင်ခဲ့သလား။

လင်းရှန်သည် ထိုထူးဆန်းသော သတ္တဝါနှင့် ဖြူဖျော့သော ဧရာမသတ္တဝါအကြောင်း သဲလွန်စမျှ မရရှိသေးပေ။ ၎င်းတို့သည် ညအမှောင်ထဲတွင် ဘယ်ကမှန်းမသိ ပေါ်ထွက်လာပြီး၊ နေထွက်ချိန်တွင် လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားသလို ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ၎င်းတို့ရှေ့တွင် ဧရာမပိုးခြေထောက်များ မရှိခဲ့လျှင်၊ ဤထိတ်လန့်ဖွယ် မွန်းစတားများသည် ဤကမ္ဘာပေါ်တွင် ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာနိုင်သည်ဟု မည်သူယုံကြည်နိုင်မည်နည်း။

ရထားပြတင်းတွင် မှီထားရင်း၊ လင်းရှန်သည် မြင်ကွင်းကို ဂရုတစိုက် စောင့်ကြည့်ပြီးနောက်၊ နောက်ဆုံးတွင် ပြောလိုက်သည်။

“မကြောက်နဲ့။ အခုနေ့အလင်းရောင်ရှိတဲ့အချိန်ဆိုတော့၊ ဒီအရာတွေ ထွက်ပေါ်လာလိမ့်မယ်မထင်ဘူး”

သို့သော် အတွင်းစိတ်ထဲတွင်၊ သူသည် ဆဲဆိုနေသည်။ သူသည် ညဘက်တွင် ခရီးသွားရန် စဉ်းစားလိုက်ပြီးမှ၊ ယခု လက်တွေ့က သူ့ကို မျက်နှာတည့်တည့်ရိုက်လိုက်သည်။

အကယ်၍ ဤသတ္တဝါများသည် သူ့နောက်ကို လိုက်နေပါက၊ လွတ်လပ်စွာ ခရီးသွားနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

“အောက်ကို ဆင်းဦးမှာလား” ချန်ဆီရွှမ် ဝန်လေးစွာ မေးလိုက်သည်။

“အင်း”

လင်းရှန် အံတင်းတင်း ကြိတ်လိုက်သည်။ ၎င်းတို့သည် ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး၊ “အိုအေစစ်” ယာဉ်တန်းသည် ပြိုလဲသွားပြီဖြစ်သောကြောင့်၊ ကျန်ရှိသော ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းများကို သိမ်းပိုက်ရန် အကောင်းဆုံးအခွင့်အရေးဖြစ်သည်။

“ကောင်းပြီ၊ ကျွန်မလည်း လိုက်မယ်” ချန်ဆီရွှမ်သည် လက်သီးများကို ဆုပ်ထားလိုက်သော်လည်း၊ လင်းရှန် လက်ကိုမြှောက်ကာ သူမကို တားလိုက်သည်။

“ခဏစောင့်ဦး။ ငါအရင်သွားမယ်။ အဲဒီဖုတ်ကောင်တွေကို ရှင်းပြီးရင် မင်းဆင်းလာလို့ရတယ်”

“ဟုတ်” ချန်ဆီရွှမ်သည် နာခံစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ဓားမြှောင်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း၊ လင်းရှန်သည် ရထားခန်းတံခါးကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ခုန်ဆင်းလိုက်သည်။ ဆင်းသက်လိုက်သည်နှင့်၊ သူသည် လေအမြောက်များကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ပစ်လွှတ်လိုက်ပြီး၊ ပလက်ဖောင်းပေါ်ရှိ ဖုတ်ကောင်များဦးခေါင်းများကို တိကျစွာ ဖောက်ထွင်းလိုက်သည်။

ဤစွမ်းရည်သည် စွမ်းအင်အနည်းငယ် သုံးစွဲရသော်လည်း၊ လင်းရှန်သည် အခြားအရာများကို နှိုးဆွရန် မစွန့်စားလိုပေ။ လေအမြောက်သည် တိတ်ဆိတ်ပြီး၊ အငိုက်ဖမ်း တိုက်ခိုက်မှုအတွက် အကောင်းဆုံးဖြစ်သည်။

“ဘုတ်…ဘုတ်…ဘုတ်”

ဖုတ်ကောင်များသည် တစ်ကောင်ပြီးတစ်ကောင် လဲကျသွားသည်။ ထိုအခါမှသာ လင်းရှန်သည် လေထဲတွင် လွှမ်းမိုးနေသော သွေးညှီနံ့ပြင်းပြင်းကို သတိထားမိသည်। သူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ရွံရှာမှုကို ဖုံးကွယ်လိုက်သည်။

ပလက်ဖောင်းသည် ကျည်ဆံရာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး၊ ပြတ်တောက်နေသော ကိုယ်လက်အင်္ဂါများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ မနေ့ညက ဤနေရာတွင် ရက်စက်သော တိုက်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်မှာ ထင်ရှားသည်။

ဤမွန်းစတားများ၏ ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာသွင်ပြင်ကို ကိုယ်တိုင်မြင်တွေ့ခဲ့ရသော လင်းရှန်သည်၊ သာမန်လက်နက်များဖြင့် ၎င်းတို့ကို အနည်းငယ်မျှသာ ထိခိုက်နိုင်မည်ဟု ယုံကြည်သည်။ ဤမြင်ကွင်းသည် ယာဉ်တန်း၏ ခုခံမှု မည်မျှ အချည်းနှီးဖြစ်ခဲ့ရမည်ကို အတည်ပြုပေးသည်။