ရထားထဲမှသူခိုးလေး

“ဝေါ့…”

သွေးစီးကြောင်းများ ဖုံးလွှမ်းနေသော ထိတ်လန့်ဖွယ်မြင်ကွင်းသည် နောက်ဆုံးတွင် ချန်ဆီရွှမ်၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခံတပ်များကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။ ရထားမှ ဆင်းလာသည့်အခါ သွေးညှီနံ့ပြင်းပြင်းသည် နံရံတစ်ခုသဖွယ် သူမအား ရိုက်ခတ်လိုက်ပြီး၊ အန်ချင်စိတ်ကို မထိန်းနိုင်တော့ပဲ ပျို့တက်လာသည်။

လင်းရှန်သည် သူမအား အားပေးစကားဆိုရန် ပြင်လိုက်စဉ်၊ သူမက လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်ပြီး ပြောလိုက်သည်၊

''မလိုဘူး... ရပါတယ်။ ကျွန်မအဆင်ပြေပါတယ်''

သူမ၏ မျက်နှာသည် လူသေကောင်ပမာ ဖြူဖျော့လျှက်ရှိသော်လည်း ရှေ့မှောက်ရှိ ထိတ်လန့်ဖွယ်မြင်ကွင်းကို လိုက်လျောညီထွေဖြစ်အောင် ကြိုးစားနေသည်။ ထိုအချက်ကို နားလည်သဘောပေါက်သဖြင့် လင်းရှန်ဘာမှထပ်မပြောတော့ချေ။

''သတိထားပါ။ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေ... ဒါမှမဟုတ် ဖုတ်ကောင်တွေ ထပ်ရှိနိုင်သေးတယ်''

''အင်း'' ချန်ဆီရွှမ်က ခေါင်းငြိမ့်ပြပြီး၊ ၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် ပလက်ဖောင်းပေါ်ရပ်ထားသော လမ်းကြမ်းမောင်းယာဉ်များကို ရှာဖွေစတင်ကြသည်။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင်၊ အိုအေစစ်ယာဉ်တန်းမှ သယ်ဆောင်လာသော ရေနှင့် စားနပ်ရိက္ခာများကို တွေ့ရှိလိုက်သည်။

''စားစရာတွေ အများကြီးပဲ''

မြေပြင်ပေါ်ရှိ အလောင်းများကို တုန်တုန်ရီရီ ရှောင်ကြဉ်ရင်း၊ ချန်ဆီရွှမ်သည် ကားတံခါးများကို ဖွင့်ပြီး ရိက္ခာများကို စုဆောင်းနေသည်။

လင်းရှန်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကြည့်ဖြန့်ကြည့်လိုက်သည်။ ဤနေရာရှိ ရိက္ခာအများစုသည် မပျက်မစီးပဲ ရှိနေသည်ကို တွေ့ပြီး သူ့မျက်ခုံးများ တွန့်သွားသည်။ အိုအေစစ်ယာဉ်တန်း၏ ကျဆုံးမှုသည် လူသားတိုက်ခိုက်သူများကြောင့် မဟုတ်ကြောင်း သူခန့်မှန်းမိသည်။ မဟုတ်ပါက ရိက္ခာများသည် လုယက်ခံရပြီးဖြစ်လိမ့်မည်။ အနီးအနားတွင် ပြန့်ကျဲနေသော ဧရာမအင်းဆက်ခြေထောက်များပေါ် သူ၏အကြည့်ရောက်သွားပြီး၊ နှလုံးသားထဲတွင် စိုးရိမ်မှုတစ်စ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

“ဂျိန်း”

လင်းရှန်သည် ရထားခန်း နံပါတ် ၃ ၏ ဟိုက်ဒရောလစ်တံခါးကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ချန်ဆီရွှမ်အား အော်ပြောလိုက်သည်၊

''အချိန်သိပ်မရှိဘူး ။ အကုန်ပစ်ထည့်ထားလိုက်။ ပြီးမှ လမ်းမှာ စီစဉ်လို့ရတယ်''

''ရတယ်''

ထို့နောက် ၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် ပျက်စီးနေသော ယာဉ်တန်းမှ အသုံးဝင်နိုင်သည့် ရိက္ခာအားလုံးကို စုဆောင်းရန် အတူလက်တွဲလုပ်ဆောင်ကြသည်။

လင်းရှန်မထင်မှတ်ထားသည်မှာ၊ ခြေလှမ်းတိုင်း ပျို့အန်နေပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်နေခဲ့သော ချန်ဆီရွှမ်သည် ယခု ပြောင်းလဲသွားလေပြီ။ သူမသည် ကားများနှင့် ရထားကြားတွင် သွက်လက်စွာကူးသန်းနေပြီး ရိက္ခာများကို သယ်ဆောင်နေသည်၊ အခြေအနေနှင့် လုံးဝလိုက်လျောညီထွေဖြစ်နေပြီဟု ထင်ရသည်။

တစ်ခဏတွင် သူမသည် အသင့်စားခေါက်ဆွဲခြောက် ဂျပ်ဖာကြီး တွေ့ရှိခဲ့ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာ လင်းရှန်အား ပြောပြသည်။

ထို့နောက် သူမသည် အသားစည်သွပ်ဗူး သတ္တာသုံးလုံး ရှာတွေ့ပြီး ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ထို့ပြင်၊ ကားတစ်စီးမှ အသားရေထိန်းသိမ်းရေးပစ္စည်းများနှင့် ခေါင်းလျှော်ရည်ပုလင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ခြင်းတောင်းတစ်လုံးကို လှန်လှောတွေ့ရှိခဲ့ပြီး၊ ချက်ချင်းပင် ဝမ်းသာအားရဖြင့် ခုန်ပေါက်ကခုန်နေသည်။

တုံ့ဆိုင်းမှုအနည်းငယ်ပင် မရှိတော့ပဲ အလောင်းများကို ကျော်ခွသွားလာနေသည့် သူမ၏ပုံစံကို ကြည့်ရင်း၊ လင်းရှန်အံ့သြမဆုံးဖြစ်ရသည်၊ သူထင်ထားသည်ထက် လိုက်လျောညီထွေဖြစ်နိုင်စွမ်းက များစွာသာလွန်နေသည်။

''လင်းရှန်၊ ဒါဘာလဲ ကြည့်ပါဦး!''

ထိုအချိန်တွင် ချန်ဆီရွှမ်သည် ထရပ်ကားကြီးတစ်စီးအတွင်းမှ အနက်ရောင်သားရေအိတ်တစ်လုံးကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။ ၎င်းကိုဖွင့်ကြည့်ရာ၊ ခရမ်းရောင်ပလတ်စတစ်တုတ်တစ်ချောင်း၊ အပေါက်ဖောက်ထားသော ဘောလုံးငယ်တစ်လုံး၊ ဖော်ပြရန်ခက်ခဲသော ဇာထိုးအတွင်းခံအဝတ်အစားများနှင့် “ဆရာ့လျှို့ဝှက်ချက်” ဟု တံဆိပ်တပ်ထားသော သေတ္တာငယ်တစ်လုံးအတွင်း ဂရုတစိုက်သိမ်းဆည်းထားသော USB ဒရိုက်တစ်ခုကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။

''‘ဆရာ့လျှို့ဝှက်ချက်’တဲ့လား'' ချန်ဆီရွှမ်သည် သူမကိုယ်တိုင်လည်း ဆရာတစ်ဦးဖြစ်သည်ကို သတိရပြီး စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းသည် အရေးကြီးသည့်အရာတစ်ခုခုဖြစ်နိုင်သည်ဟု ထင်မြင်ကာ၊ ခရမ်းရောင်ပလတ်စတစ်တုတ်ကို တွေဝေစွာ ဆွဲထုတ်လိုက်သော်လည်း၊ လုံးဝန်းချောမွေ့ ပြီး ထိပ်ဖျားတွင် အဖုအထစ်ဖြစ်နေသည်ကို မြင်လိုက်သည်နှင့် ရုတ်တရက် နားလည်သဘောပေါက်သွားသည်။

''အား'' သူမသည် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ချက်ချင်းအားလုံးကို ပစ်ချလိုက်ကာ လင်းရှန်ဘက်သို့ ခိုးကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏မျက်နှာသည် ရှက်ရွံ့မှုဖြင့် နီမြန်းလာသည်။

လင်းရှန် မရယ်ပဲ မနေနိုင်တော့ပါ။ ဤသို့သော “ကိုယ်ပိုင်လိုအပ်ချက်များ” သည် ပုံမှန်ဖြစ်ကြောင်း သူနားလည်သော်လည်း၊ ကမ္ဘာပျက်ကပ်မှ ထွက်ပြေးရာတွင် ဤမျှလောက် “ကစားစရာများ” ယူဆောင်လာခြင်းသည် ရဲရင့်သောရွေးချယ်မှုတစ်ခုပင်။ အိုအေစစ်ယာဉ်တန်းမှ တစ်ဦးဦးသည် အတော်လေး ဉာဏ်ကောင်းခဲ့ပုံရသည်။

ကျိအန်းမြို့မှ ထွက်ခွာလာပြီး နှစ်ရက်သာရှိသေးသော အိုအေစစ်ယာဉ်တန်းသည် လုံးဝပျက်စီးသွားပြီး၊ လင်းရှန်အား အကျိုးအမြတ်များစွာ ခံစားရစေခဲ့သည်။

ထက်ဝက်နာရီထက်ကျော်လွန်အောင်၊ သူတို့နှစ်ဦးသည် ရထားပေါ်သို့ ရိက္ခာများကို မမောမပန်း တင်ဆောင်ခဲ့ကြသည်။ လင်းရှန်ခန့်မှန်းထားသည်မှာ၊ တစ်နေ့သုံးနပ်စားလျှင်ပင်၊ သူတို့စုဆောင်းရရှိသော စားနပ်ရိက္ခာသည် အနည်းဆုံး နှစ်လခန့်ထိ လုံလောက်မည်ဖြစ်သည်။

မည်သည့်နည်းဖြင့်မဆို၊ ကြီးမားသော ရိပ်သိမ်းမှုတစ်ခုပင်။

လျူဝေ့၏ ရဲရင့်မှုကို သူအံ့သြမဆုံးဖြစ်ရသည်။ လမ်းပိတ်ဆို့သည့် ဓားပြများကို တွေ့ဖူးသလို၊ ကားတားဆီးသူများကို တွေ့ဖူးသော်လည်း၊ ရထားကို ပိတ်ဆို့သည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ်ပင်။ လျူဝေ့၏ စွမ်းအားရှင်တစ်ဦးအဖြစ် မိမိကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှုလွန်ကဲမှုသည် သူ၏သေဆုံးမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။ လင်းရှန်၏အမြင်တွင် ထိုက်တန်သည်ဟု မဆိုနိုင်ပေ။ သို့သော် ၎င်းက သူ့အား မမျှော်လင့်ထားသော အကျိုးအမြတ်များကို ချန်ထားပေးခဲ့သည်။

ခဏကြာရှာဖွေပြီးသည့်တိုင် လင်းရှန်သည် နေရာတွင် ရိုင်ဖယ်သုံးလက်နှင့် အတိုတစ်လက်သာ တွေ့ရှိခဲ့သည်။ အားလုံးသည် အခြေအနေဆိုးရွားနေပြီး၊ ကျည်ဆံတစ်တောင့်မှ မကျန်တော့ပေ။

''ဒီလောက်အပြင်းအထန် တိုက်ခိုက်ခဲ့ရတယ်ဆိုတော့… ဘယ်လိုမျိုး သတ္တဝါများလဲ''

လင်းရှန် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူသည် အလောင်းများပေါ်မှ သေနတ်များကို ဖယ်ရှားယူလိုက်သော်လည်း၊ ကျည်ဆံမရှိဘဲ လက်တွေ့အားဖြင့် အသုံးမဝင်ပေ။

''ဒါဆိုလည်း ဝါးမျိုလိုက်ရမလား…''

သို့သော်၊ ဤမျှ ရှားပါးသော သေနတ်များကို၊ ချက်ချင်းဝါးမျိုလိုက်ရန်မှာ နှမျောစရာဟု ခံစားရသည်။

''ရတယ်၊ အခုတော့ ယူထားလိုက်မယ်''

''ပြီးတော့မယ်။ လှုပ်ရှားကြစို့'' လင်းရှန်ကပြောကာ၊ ရိက္ခာများကို လုံခြုံစေရန် ဟိုက်ဒရောလစ်တံခါးကို မြှောက်လိုက်သည်။ ယခုအခါ အရေးကြီးဆုံးအလုပ်မှာ လမ်းပေါ်သို့ ပြန်လည်ထွက်ခွာရန်ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့သည် အသုံးဝင်နိုင်သည့်အရာအားလုံးကို စုဆောင်းပြီးပြီဖြစ်သည်။

“ဂျုံးဂျုံး…”

အနန္တရထားသည် ထပ်မံထွက်ခွာရန် အသင့်ဖြစ်နေပြီ။

ထိုအချိန်တွင်၊ လင်းရှန်၏ ယန္တရားနှလုံးသားသည် ရထားတစ်စီးလုံးကို လွှမ်းခြုံထားပြီး၊ ရုတ်တရက် ရထားအတွင်းမှ လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုကို သတိပြုမိလိုက်သည်…

သူ၏မျက်ခုံးများ ချက်ချင်းတွန့်သွားသည်။ ချန်ဆီရွှမ်ဘက်သို့ လှည့်ကာ တိတ်ဆိတ်နေရန် အမှတ်အသားပြလိုက်သည်။ သူ၏မျက်နှာတွင် အလေးအနက်ဖြစ်မှုကို သတိပြုမိသဖြင့်၊ ချန်ဆီရွှမ်၏ မျက်နှာလည်း ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ သူမ၏အကြည့်သည် ရထားဆီသို့ ပြောင်းသွားသည်။

''ရထားပေါ်မှာ တစ်ယောက်ယောက်ရှိနေတာလား''

လင်းရှန်၏ မျက်နှာသည် မည်းမှောင်သွားသည်။ ရထားပေါ်မှ သတိလစ်နေသော မိန်းကလေးကို သတိရလိုက်သည်။ သူမကို လုံး၀ မေ့နေခဲ့လေသည်။

''အဲဒီမိန်းကလေးပဲ'' ချန်ဆီရွှမ် နောက်ဆုံးတွင် သဘောပေါက်သွားသည်။

လင်းရှန်သည် အနည်းငယ်တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး ရယ်ချင်စိတ်တစ်ဝက်နှင့်အတူ စိတ်ပျက်သွားသည်။ သုံးရက်ကြာ သတိလစ်နေခဲ့သည့် ထိုမိန်းကလေးသည် သူ့အား လှည့်စားနေခဲ့သည်မှာ ထင်ရှားသည်။

“ကလန်”

အနန္တရထား၏ ခေါင်းခန်းတံခါးဖွင့်လိုက်သည်နှင့် လင်းရှန်နှင့် ချန်ဆီရွှမ်တို့ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ဝင်ရောက်လာကာ တံခါးကို ခိုင်မြဲစွာ ပိတ်လိုက်သည်။

လင်းရှန်သည် ရထားကို ချက်ချင်းစတင်မောင်းနှင်ပြီး ချန်ဆီရွှမ်ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။

''ဆရာမချန်၊ သတိထားပါ။ အဲဒီမိန်းကလေးမှာ စွမ်းအားတစ်မျိုးရှိဖို့ များတယ်။ ငါကိုယ်တိုင် ကိုင်တွယ်လိုက်မယ်''

လှုပ်ရှားနေစဉ်အချိန်ကို မဖြုန်းတီးလိုသဖြင့်၊ ထိုမိန်းကလေး၏ ဖြစ်နိုင်ချေရှိသော စွမ်းအားများကို သတိထားရင်း၊ လင်းရှန်သည် ချန်ဆီရွှမ်၏ ဘေးကင်းလုံခြုံမှုကို သေချာစေရန် သူမကို နောက်မှာ ထားခဲ့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

''ဟုတ်ကဲ့၊ သတိထားနော်'' ချန်ဆီရွှမ်က ပြန်ဖြေသည်၊ သူမ၏စိတ်ထဲတွင် စူးစမ်းလိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေဆဲဖြစ်သည်။ ထိုမိန်းကလေး၏ အခြေအနေကို သူမ အံ့သြမိသည်။ လူတစ်ယောက်သည် သုံးရက်ကြာ အိပ်ပျော်နေပြီး မနိုးထလာနိုင်သည်မှာ မည်သို့ဖြစ်နိုင်မည်နည်း။

အချိန်တန်ဖိုးရှိသဖြင့်၊ လင်းရှန်သည် ရထားမောင်းနှင်ရုံသာမက၊ ထိုမိန်းကလေးကိုလည်း ကိုင်တွယ်ရန်လိုအပ်သည်။ ထို့ကြောင့် ချန်ဆီရွှမ်သည် ရှေ့ဆက်ရမည့်လမ်းကို စောင့်ကြည့်ရန် တာဝန်ယူလိုက်သည်။

လင်းရှန်သည် ရထားခန်း နံပါတ် ၁ သို့ ဝင်ရောက်လာသည့်အခါ၊ ဆိုဖာပေါ်တွင် ဘာမှမရှိတော့သည်ကို တွေ့ရသည်။ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ဖြည်ထားသော ကြိုးအတိုအလှည့်အနည်းငယ်သာ ကျန်ရှိနေသည်။

သူ၏ခြေလှမ်းများကို နှေးကွေးလိုက်ပြီး၊ လင်းရှန် သူမကို ထောင်ဖမ်းရန်ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ရထားခန်းများကြားရှိ တံခါးများကို တစ်ပေါက်ပြီးတစ်ပေါက် ပိတ်လိုက်သည်။

ရထားခန်း နံပါတ် ၂ သို့ ရောက်သည့်အခါ၊ ရုတ်တရက် သစ်သားတုတ်တစ်ချောင်း ဘွားကနဲ ထွက်ပေါ်လာသည်။

''ဟီးယား''

ထိုမိန်းကလေးသည် သူမ၏အင်အားအားလုံးကို အသုံးပြုကာ ချုံခိုတိုက်ခိုက်ရန် သေချာပေါက် ဆုံးဖြတ်ထားပုံရသည်။

သို့သော် လင်းရှန်၏ အမြန်နှုန်းသည် သာမန်လူသားထက် ကျော်လွန်နေပြီဖြစ်ပြီး၊ သူသည် အသင့်အနေအထားဖြင့် သတိထားနေခဲ့သည်။ တုတ်ပေါ်လာသည်နှင့် သူ၏လက်သည် လျင်မြန်စွာ ထိုးထွက်သွားပြီး လေထဲတွင် တုတ်ကို ခိုင်မြဲစွာ ဖမ်းယူလိုက်သည်။

သူမ၏ ချုံခိုတိုက်ခိုက်မှု မအောင်မြင်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားသဖြင့်၊ မိန်းကလေး၏ မျက်နှာအမူအရာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူမသည် ''အား'' ဟု အော်ဟစ်ပြီး တုတ်ကို ချက်ချင်းပစ်ချကာ၊ နောက်ရထားခန်းသို့ ပြေးထွက်သွားရင်း၊ တံခါးကို ပိတ်ရန် ကြိုးစားသည်။

သူမမသိခဲ့သည်မှာ၊ ရထားတစ်စီးလုံးသည် လင်းရှန်၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင်ရှိသည်။ သူတံခါးဖွင့်လိုပါက၊ တံခါးသည် ဖွင့်လှစ်ပေးမည်ဖြစ်သည်။

“ကလစ်”

သူမပိတ်လိုက်သည့် တံခါးက ပြန်လည်ပွင့်လာသည်။ လင်းရှန်၏ မျက်နှာမှာ အေးစက်လျက်၊ သူ၏ဓားမြှောင်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ရင်း ရှေ့သို့ လှမ်းလာသည်။

'' ဒီလောက်ကြာတာတောင် ဘာကြောင့်နိုးမလာလဲ တွေးနေခဲ့တာ။ ဗိုက်မဆာဘူးလား၊ ရှူးမပေါက်ချင်ဘူးလား၊ တကယ်တော့ မင်း ကြိုးဖြည်နိုင်နေတာ ကြာပြီမလား'' လင်းရှန်က လှောင်ပြောင်သလို ပြောလိုက်သည်။

''အား''

မိန်းကလေးသည် စားလက်စပေါင်မုန့်တစ်ဝက်ကို ကိုင်ထားရင်း၊ လင်းရှန်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော ဖိအားကို ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်ကာ၊ ပြေးရင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်၊

''အနားမကပ်နဲ့၊ အနားမကပ်နဲ့''

သူမသည် ရထားခန်း နံပါတ် ၃ သို့ ရောက်သည်အထိ ဆုတ်ခွာသွားပြီး၊ လမ်းဆုံးသွားပြီကို သတိမထားမိခဲ့ပေ။ စိတ်အလျင်စလိုဖြစ်နေသဖြင့်၊ သူမ၏မျက်လုံးများသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို လျင်မြန်စွာ လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုပြီး၊ ကတ်ထူပုံးတစ်လုံးကို ဆွဲယူကာ လင်းရှန်ဆီသို့ ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။ သူရှောင်တိမ်းနေစဉ် အခွင့်အရေးယူကာ၊ သူ့ဘေးမှ ဖြတ်ပြေးရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

လင်းရှန်သည် သတိထားနေဆဲဖြစ်သည်။ သူမတွင် အားကောင်းသော စွမ်းအားတစ်ခုရှိသည်ဟု သံသယရှိထားသဖြင့်၊ သူသည် လေအမြောက်ကို လျှို့ဝှက်ပြင်ဆင်ထားပြီး၊ မည်သည့်အခါမဆို ကာကွယ်ရေးအတွက် ရေခဲဒိုင်းကို အသုံးပြုရန် အသင့်ဖြစ်နေသည်။

အံ့သြစရာကား၊ ထိုမိန်းကလေးသည် သူ့ထံသို့ ကတ်ထူပုံးတစ်လုံးသာ ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။ လင်းရှန် တွေဝေသွားသည်။

ထိုမိန်းကလေးသူ့ဘေးမှ ဖြတ်ပြေးရန် ကြိုးစားသည့်အခါ၊ လင်းရှန်သည် လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး သူမ၏လက်ကောက်ဝတ်ကို ဖမ်းယူကာ နောက်ပြန်လိမ်လိုက်သည်။ ခြေထောက်ကလန့်ကာ သူမကို ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ လဲကျစေသည်။ ကောင်မလေးက နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

''အီး… တောင်းပန်ပါတယ်၊ တောင်းပန်ပါတယ်၊ အကို၊ ကျွန်မကို မသတ်ပါနဲ့''

လင်းရှန် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူမကို အလွယ်တကူ ထိန်းချုပ်လိုက်နိုင်ခဲ့ပြီး၊ သူမျှော်လင့်ထားသည့် ခုခံမှုမျိုးကို လုံးဝမတွေ့ခဲ့ပေ။ သို့သော် ထိုမိန်းကလေးသည် ဟိုတစ်နေ့ညတုန်းက ဦးလေးလီကို လေထဲ အလွယ်တကူ ပစ်ပေါက်ခဲ့သည်ကို ရှင်းလင်းစွာ မှတ်မိနေသည်။

သူမ၏ မျက်ရည်ဝဲလျက်ရှိသော မျက်လုံးများထဲတွင် မလုံမလဲအရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်ကို သတိပြုမိသဖြင့်၊ သူ၏သံသယများ ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာသည်။

‘နင်က သရုပ်ဆောင်နေတာလား…’

သူမနှင့် အလိုက်သင့်စီးမျောရင်း၊ လင်းရှန်က အေးစက်စွာ ဆူပူလိုက်သည်။

''မင်းက ငါ့အစားအစာတွေကို ခိုးပြီး၊ ငါ့ကို အလစ်တိုက်ခိုက်ဖို့ ကြိုးစားတယ်။ မင်းအသက်ကို ကယ်တင်ပေးခဲ့တဲ့သူကို ဒီလိုပြန်ပေးဆပ်တာလား''

လင်းရှန်သည် သူမကို သတ်ရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိကြောင်း သဘောပေါက်သဖြင့်၊ မိန်းကလေးသည် သူမ၏သရုပ်ဆောင်မှုကို ပိုမိုအားထည့်လိုက်ဟန်တူသည်။ သူမ၏မျက်နှာသည် ရှက်ရွံ့စွာ နီမြန်းလာကာ ပို၍ပင် ပြဇာတ်ဆန်စွာ တောင်းပန်လိုက်သည်။

''တောင်းပန်ပါတယ်၊ တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကျွန်မကို မသတ်ပါနဲ့နော်''

သူ၏ဖိအားအောက်တွင် မိန်းကလေးသည် အဆက်မပြတ် ရုန်းကန်နေသည်။ သူမ၏ အင်္ကျီတိုနှင့် ဘောင်းဘီတိုတို့သည် ဖြူဝင်းချောမွေ့သော ဝမ်းဗိုက်နှင့် ပေါင်တံလေးများအား ဖော်ထုတ်ပြသထားပြီး၊ လွတ်မြောက်ရန် ယက်ကန်ယက်ကန်ဖြစ်နေသည်။