အင်းဆက်အလောင်း

“ဂျုံး…”

ရထားတွဲအတွင်း တစ်ဖန်ငြိမ်သက်သွားသည်။

လင်းရှန်သည် သတိကြီးစွာထားရင်း မော့ကြည့်လိုက်ရာ သံချပ်ကာပြတင်းပေါ်တွင် ကြီးမားသော အင်းဆက်ခြေချောင်းများ စွဲမြဲစွာ စိုက်ဝင်နေဆဲဖြစ်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ၏ ယန္တရားနှလုံးသား တစ်ခုလုံး အေးစက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ချက်ချင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သံကြိုးချိတ်ဖြင့် ချည်နှောင်ခံထားရသော ကင်းခြေများကြီး၏ နောက်ပိုင်းတစ်ဝက်ကို ရထားလမ်းတစ်လျှောက် ဆွဲယူလာနေပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် သွေးစီးကြောင်းတစ်ခု ချန်ထားခဲ့သည်ကို တွေ့ရသည်။ ထိုအမြီးပိုင်းမှာ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ဖွာထွက်နေပြီး သွေးနှင့်အသားများ ဖြန့်ကျက်လျက်ရှိသည်။

''အဲဒါ သေပြီလား''

ထိုအချိန်တွင် ကီကီသည် လက်များကို လွှတ်လိုက်ကာ ခေါင်းကို ရုတ်တရက် မော့လိုက်သည်။ သို့သော် ထိုလှုပ်ရှားမှုကြောင့် သူမ၏ နဖူးမှာ လင်းရှန်၏ မေးရိုးသို့ တိုက်မိသွားသည်။

“ဒုတ်”

ကြည်လင်သော အသံတစ်ခု ရထားတွဲအတွင်း ထွက်ပေါ်လာသည်။

''အမေ့…''

ကီကီသည် ခေါင်းကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် အလိုလို အုပ်ကိုင်လိုက်ကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

''အု…''

လင်းရှန်သည် နာကျင်မှုကြောင့် မျက်နှာတွန့်လျက် မေးရိုးကို ကိုင်ကာ ညည်းညူလိုက်သည်။

အင်းဆက်ကောင်ကြီးသည် အမှန်တကယ် သေဆုံးသွားသည်မှန်ကန်မှုကို အတည်ပြုရန် အချိန်မရှိဘဲ နှစ်ဦးစလုံး နာကျင်ဒဏ်ရာများကို ကိုင်ရင်းအော်ဟစ်နေကြသည်။

''နာလိုက်တာ၊ ရှင်ဘယ်လိုလူလဲ'' ကီကီသည် ဒေါသတကြီး လင်းရှန်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

''မင်းခေါင်းက ကျောက်တုံးကြီးကျနေတာပဲ'' လင်းရှန်ကလည်း ဒေါသပုန်ထလျက် ပြန်လည်တုံ့ပြန်သည်။

ခေတ္တအငြင်းပွားမှုကြားမှ လင်းရှန်သည် သူမကို လျစ်လျူရှုကာ ထရပ်လိုက်ပြီး ရထားတွဲအပြင်ဘက်တွင် မလှုပ်မယှက်ရှိနေသော အင်းဆက်အလောင်းကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုမှာ ထက်ဝက်ခန့် သက်သာသွားပြီး ရထားကို ဖြည်းညင်းစွာ ရပ်တန့်လိုက်သည်။

သတိတကြီးကြီးဖြင့် ဓားမြှောင်ကို ကောက်ယူကာ ရထားနောက်ဖက်သို့ လှမ်းလျှောက်သွားသည်။ အပြင်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ အင်းဆက်ကောင်၏ အလောင်းမှာ ရထားတွဲဘေးတွင် ကပ်ငြိလျက်ရှိပြီး ၎င်း၏ ကိုယ်လုံးမှာ ပြားချပ်လုနီးပါး ဖိကြိတ်ပွတ်တိုက်ခံထားရပြီး ခြေထောက်ပေါင်းများစွာနှင့် အလောင်း၏ တစ်ဝက်မှာ ပြတ်ထွက်ကာ သံကြိုးတွင် ချိတ်ဆွဲလျှက်သား တွေ့ရသည်။

“ကျွီ…”

လင်းရှန်သည် အနန္တရထားကို ဖြည်းညင်းစွာ ရပ်တန့်လိုက်သည်။

''တကယ်သေပြီ'' ကီကီသည် လင်းရှန်ရထားကို ရပ်တန့်လိုက်သည်နှင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ရင်း စိတ်အားထက်သန်စွာ ပြေးလာခဲ့သော်လည်း မြေပြင်ပေါ်တွင် ကြေမွနေသော အင်းဆက်အလောင်းကို မြင်လိုက်သည်နှင့် မျက်နှာမှာ စိမ်းဖန့်ဖန့်ဖြစ်သွားသည်။ ပါးစပ်ကို အုပ်ကာ အန်ချင်သလို ဖြစ်သွားသည်။ ''အို၊ ရွံစရာကြီး''

လင်းရှန်သည် ကီကီကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ အကြည့်များတွင် သတိထားမှုအရိပ်အယောင်များ ပေါ်လွင်နေသည်။

အံ့သြစရာကောင်းသည်မှာ ကီကီ၏ နှာခေါင်းမှ သွေးစီးကြောင်းတစ်ခု စီးကျလာသည်။ သူမက ထိုအရာကို သတိမထားမိဘဲ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး သုတ်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို မော့ကာ မာန်ပါပါ ပြောလိုက်သည်။ ''မြင်လား၊ ကျွန်မကို ခေါ်ထားတာ အသုံးဝင်တယ်လို့ ပြောခဲ့သားပဲ''

''မင်းရဲ့ စွမ်းအားကို ဘယ်လိုသုံးရမယ်ဆိုတာ သိလာပြီလား''

''ထင်တယ်...''

''ဘယ်အချိန်ကလဲ''

''အခုပဲ၊ ရှင့်ကို ကယ်နေတုန်းကလေ'' ကီကီသည် မျက်တောင်ပုတ်ခတ်လျက် သူ့ကို ကြည့်သည်။ ''မြင်လား၊ ကျွန်မက လူကောင်းတစ်ယောက်ပါလို့ ပြောခဲ့တယ်မဟုတ်လား''

သူမပြောနေစဉ် နှာခေါင်းမှ သွေးစီးကြောင်းတစ်ခု ထပ်မံစီးကျလာပြီး မျက်နှာမှာ သဘာဝမကျစွာ ဖြူဖျော့လာသည်။ ''ဒါပေမယ့် ထူးဆန်းတယ်။ အဲဒါကို သုံးရင် ခေါင်းတွေကိုက်ပြီး မူးနောက်နောက်ဖြစ်လာတယ်...''

လင်းရှန်သည် သူမ၏ စွမ်းအင်မှာ လုံးလုံးလျားလျား ကုန်ခန်းသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သတိပြုမိသည်။ အသုံးဝင်နိုင်မည့် တစ်စုံတစ်ရာကို ကမန်းကတန်းလိုက်ရှာသည်။ မျက်နှာသုတ်ပဝါတစ်ခုကို တွေ့ရှိပြီး ကီကီထံ ပစ်ပေးလိုက်သည်။ ''မင်းမျက်နှာပေါ်က သွေးတွေကို သုတ်လိုက်''

''ရှင်တို့ ဘာဖြစ်သွားသေးလဲ''

ချန်ဆီရွှမ်သည် ကြောက်ရွံ့မှုအရိပ်အယောင်များနှင့် ပြေးလာခဲ့သည်။ တတိယရထားတွဲအပြင်ရှိ သတ်ဖြတ်မှုဒဏ်ရာများကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် ပါးစပ်ကို အုပ်ကာ အန်ချင်သလို ဖြစ်သွားသည်။

အင်းဆက်အလောင်းမှ ညှီနံ့ကြီး ထွက်ပေါ်နေပြီး စိတ်ဓာတ်အခိုင်အမာဆုံးသူပင်လျှင် မျက်မှောင်ကြုတ်မည်မှာ မလွဲမသွေ ဖြစ်သည်။

လင်းရှန်သည် ချန်ဆီရွှမ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ဆရာမဖြစ်သူသည် သူထင်ထားသည်ထက် များစွာထက်မြက်ကြောင်း ဝန်ခံရမည်။ အန္တရာယ်ကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် သူမ၏ ဖြတ်ထိုးဉာဏ်က ၎င်းတို့ကို အသက်ရှင်နေစေခဲ့သည်။

''ဒီတစ်ခေါက် မင်းကို ကျေးဇူးတင်ရမယ်'' လင်းရှန်သည် စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ချန်ဆီရွှမ်သည် သူ၏ အကြည့်ကို ရှောင်ဖယ်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့ဟန်ဖြင့် ပြောသည်။ ''တကယ်တော့ ကျွန်မမဟုတ်ပါဘူး...''

''ဟုတ်ပါတယ်။ မင်းရဲ့ အကြံမရှိခဲ့ရင် အဲဒီ မွန်းစတားကို ဘယ်လိုကိုင်တွယ်ရမလဲဆိုတာ ငါမသိခဲ့ဘူး'' လင်းရှန်သည် ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောလိုက်သည်။

''ဟေ့'' ကီကီသည် ခါးထောက်ကာ စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုးဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ''ဘာလို့ ကျွန်မကို ဘယ်သူမှ ကျေးဇူးမတင်တာလဲ''

သူမပြောနေစဉ် နှာခေါင်းမှ သွေးစီးကြောင်းတစ်ခု ထပ်မံစီးကျလာသည်။

လင်းရှန်သည် သူမ၏ ဖြူဖျော့နေသော မျက်နှာကို သတိပြုမိပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ''မင်း ဘယ်လိုနေသေးလဲ'' သူက မေးလိုက်သည်။

''ငါ...'' စကားမဆုံးခင် ကီကီ၏ မျက်လုံးများ မှိတ်သွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာ ယိမ်းယိုင်ကာ လင်းရှန်ဘက်သို့ လဲကျလာသည်။ သူမ၏ မျက်နှာမှာ သူ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ ဖိကပ်သွားပြီး မူးဝေလာသည်။ သူမ၏ လက်မှာ သူ၏ လက်မောင်းကို အားနည်းစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။

''ငါ့ကို... ထားမသွားပါနဲ့...'' သူမသည် အားနည်းစွာ ရေရွတ်လိုက်ပြီး သတိလစ်သွားသည်။

လင်းရှန်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ပို၍ နူးညံ့လာသည်။ သတိလစ်နေသော ကီကီကို ကြည့်ရင်း သူ၏ တင်းမာနေသော ယန္တရားနှလုံးသား အနည်းငယ် သက်သာလာသည်။

‘သူက ကိုယ့်အခြေအနေကိုယ် သိပုံပါရတယ်။ အရေးကြီးတဲ့အခါမှာ အားကိုးလို့ရတယ်’

ဤအတွေးဖြင့် လင်းရှန်သည် သူ၏ သံသယတချို့ကို လွှတ်ချလိုက်သည်။

ချန်ဆီရွှမ်နှင့် အကြည့်ဖလှယ်လိုက်သည်။ ''သူ့ကို စောင့်ကြည့်ထားပေးပါ။ ငါ အခြေအနေကို သွားစစ်မယ်။ အကယ်၍ လုံခြုံရင် မနက်မိုးလင်းတဲ့အထိ ဒီမှာ နေမယ်''

''အင်း'' ချန်ဆီရွှမ်သည် စိတ်မသက်မသာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ အကြည့်များမှာ တတိယရထားတွဲအတွင်းရှိ ကွဲကြေပျက်စီးမှုများနှင့် အပြင်ဘက်ရှိ အမှောင်ထုကြီးကြား လှည့်လည်နေသည်။

လင်းရှန်သည် ရထားတွဲအတွင်းရှိ ကိရိယာသေတ္တာထဲမှ ဓာတ်မီးတစ်လက်ကို ဆွဲယူကာ နောက်ဖက်လမ်းကြောင်းမှ ရထားပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလိုက်သည်။ အင်းဆက်အလောင်း၏ ကြေမွနေသော အပိုင်းအစများကို မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ စေ့စေ့စပ်စပ် စစ်ဆေးသည်။

မကြာမီပင် သူက ကရိန်းအသေးကို ဆွဲထုတ်လာသည်။ ၎င်းကို အသုံးပြု၍ ကင်းခြေများ၏ ကြီးမားသော အင်းဆက်ခြေထောက်များကို သံချပ်ကာပြတင်းမှ တစ်ခုချင်းစီ ဖယ်ထုတ်လိုက်သည်။ ကျန်ရှိသော ကိုယ်လုံးမှာ ရထားဘေးသို့ ပြုတ်ကျနေသည်။ ထို့နောက် လင်းရှန်သည် နောက်ဖက်သို့ ပြန်သွားပြီး ဖြတ်တောက်ခံထားရသော အမြီးကို ချိတ်ဖြုတ်ကာ ချိန်းကြိုးကို ရထားပေါ်သို့ ပြန်လည်ဆွဲတင်လိုက်သည်။

''ပြုပြင်ဖို့ လိုလိမ့်မယ်''

လင်းရှန်သည် တတိယရထားတွဲအတွင်းရှိ ပျက်စီးမှုများကို ကြည့်ရင်း မျက်နှာအမူအရာ လေးလံစွာ ပြောလိုက်သည်။

''အဲဒီကလေးမ ပြောသလို၊ ဒီရထားမှာ လက်နက်တွေနဲ့ ကာကွယ်ရေးစနစ်တွေ လိုအပ်တယ်။ အမြန်နှုန်းတစ်ခုတည်းက မလုံလောက်ဘူး''

ချန်ဆီရွှမ်၏ လျင်မြန်သော တွေးခေါ်မှုမရှိခဲ့ပါက လင်းရှန်သည် ယခုည၏ အန္တရာယ်ကို မည်သို့ကိုင်တွယ်ရမည်မှန်း အမှန်တကယ် မသိခဲ့ပေ။

သူ၏ လေအမြောက်သည် နီးကပ်အကွာအဝေးတွင် သေနတ်များ၏ စွမ်းအားနှင့် ယှဉ်နိုင်သော်လည်း အကွာအဝေးတွင် ၎င်း၏ ထိရောက်မှုမှာ သိသိသာသာ ကျဆင်းသွားသည်။ အဖြူရောင်သဘက်ကြီးကဲ့သို့ သို့မဟုတ် ယခုည၏ အနီရောင်အင်းဆက်ကဲ့သို့ အရေပြားထူထဲသော မွန်းစတားများအပေါ် ရိုးရိုးလက်နက်များဖြင့် အသုံးမဝင်ပေ။

လင်းရှန်သည် ကွဲကြေပျက်စီးမှုများကို ရှင်းလင်းပြီးစီးပြီး ရထားပေါ်သို့ ပြန်တက်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် ရုတ်တရက် ခြေထောက်အောက်တွင် တုန်ခါမှုတစ်ခု ခံစားလိုက်ရသည်။ မြေအောက်တွင် တစ်စုံတစ်ခု လှုပ်ရှားနေသလို ဖြစ်သည်။

ချက်ချင်းဆိုသလို သိမ်မွေ့သော ဆူညံသံတစ်ခု သူ၏ နားထဲသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ဓာတ်မီးကို ကိုင်ထားရင်း ရထားဘေးရှိ အင်းဆက်အလောင်းကြီးဆီသို့ လှမ်းထိုးလိုက်သည်။ ကင်းခြေများအလောင်းမှ အနက်ရောင်မီးခိုးများ ထွက်ပေါ်နေပြီး ၎င်းမှာ လေထဲတွင် ပျံ့လွင့်မသွားဘဲ ထူးဆန်းသော စွမ်းအားတစ်ခုဖြင့် မြေအောက်သို့ ဆွဲယူခံနေရသလို ဖြစ်သည်။

လင်းရှန်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ သတိတကြီးကြီးဖြင့် ရှေ့သို့ လှမ်းလျှောက်လိုက်သည်။ ဆူညံသံမှာ ပို၍ ကျယ်လောင်လာပြီး လူပေါင်းများစွာ၏ အော်ဟစ်ငိုကြွေးသံများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ သူ၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် အေးစက်မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

''ဒါ ဘာလဲ''

လန့်ဖျပ်သွားသော လင်းရှန်သည် အနက်ရောင်မီးခိုးမှ အနည်းငယ်ဝေးရာ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် နောက်ဆုတ်လိုက်သည်။ နောက်ဆုတ်လိုက်သည်နှင့် ကြောက်မက်ဖွယ်အော်သံများမှာ သိမ်မွေ့သော ဆူညံသံအဖြစ် ပြန်လည်လျော့ကျသွားသည်။

စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း အနက်ရောင်မီးခိုးများ လုံးလုံးလျားလျား ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အင်းဆက်အလောင်း၏ အညှီနံ့ကြီးသာ လေထဲတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

''ငါ ထင်ယောင်ထင်မှားဖြစ်သွားတာလား'' လင်းရှန်သည် ထိတ်လန့်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။ အနက်ရောင်မီးခိုးအနီးတွင် ရှိခဲ့စဉ် သူသည် လူသားများ၏ အော်သံများကို အမှန်တကယ် ကြားခဲ့သည်ဟု ယုံကြည်ခဲ့ပြီး ၎င်းမှာ ထိုသတ္တဝါ ဝါးမျိုခံခဲ့ရသော သားကောင်များ၏ စုဝေးအော်ဟစ်သံများအလား ကြောက်မက်ဖွယ် ထူးဆန်းနေသည်။

ရထားပေါ်သို့ ပြန်ရောက်လာပြီး လင်းရှန်သည် ပျက်စီးနေသော အနောက်တံခါးကို ပြုပြင်ရန်ကြိုးစားသည်။

ရထားတွဲ၏ ကိုယ်ထည်မှာ နေရာအနှံ့ ပျက်စီးနေသော်လည်း လမ်းကြောင်းအတက်အဆင်း ဟိုက်ဒရောလစ်စနစ်မှာ ကံကောင်းစွာဖြင့် လည်ပတ်နေဆဲဖြစ်သည်။ ယန္တရားနှလုံးသားကို အသက်သွင်းကာ လမ်းကြောင်းကို မြှင့်တင်လိုက်ပြီး တတိယရထားတွဲအတွင်းရှိ ရှုပ်ပွနေသော အခြေအနေကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဂဟေဆော်စက်၊ ကရိန်းအသေး၊ သူ၏ မော်တော်ဆိုင်ကယ်အပါအဝင် ကိရိယာများ ပြန့်ကျဲလျက်ရှိသည်။

ဤပစ္စည်းများမှာ မရှိမဖြစ်လိုအပ်သည်။ ၎င်းတို့ ပျက်စီးသွားပါက ပြုပြင်ရန် ခက်ခဲပြီး အချိန်အလွန်ကုန်မည်ဖြစ်သည်။

လင်းရှန်၏ ယန္တရားပြုပြင်မှုနှင့် ယန္တရားထုတ်လုပ်မှုစွမ်းရည်များမှာ ဆက်စပ်နေပြီး ပစ္စည်းများနှင့် သိသာထင်ရှားသော အချိန်ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု လိုအပ်သည်။ ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲအပြီးတွင် သူသည် လုံးလုံးလျားလျား ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည်။ ကံကောင်းစွာဖြင့် ဤဝေးလံခေါင်သီသော တောရိုင်းဒေသတွင် ဆူညံသံများစွာရှိခဲ့သော်လည်း ဖုတ်ကောင်များ ဝိုင်းအုံလာခြင်း မရှိခဲ့ဘဲ သူ့အား ခဏတာ အနားယူခွင့်ပေးခဲ့သည်။

သူသည် အချိန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ည ၉:၁၅။ အင်းဆက်ကောင်ကြီးနှင့် တိုက်ပွဲနှင့် ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်မှုမှာ နှစ်နာရီထက် ပိုကြာမြင့်ခဲ့သည်။

''အားလုံး အဆင်ပြေရဲ့လား''

လင်းရှန် တံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်နှင့် ချန်ဆီရွှမ်ထရပ်လိုက်သည်။

''အခုအတွက်တော့ လုံခြုံတယ်'' လင်းရှန်သည် သိုလှောင်ရုံစင်မှ ရေတစ်ဘူးကို ဆွဲယူပြီး တစ်ကျိုက်တည်း သုံးပုံတစ်ပုံခန့် သောက်ချလိုက်သည်။

သူ၏ အကြည့်များသည် ရထားတွဲအတွင်းကို ဖြတ်သန်းသွားရင်း ဆိုဖာပေါ်တွင် အိပ်ပျော်နေသော ကောင်မလေးကို သတိပြုမိသည်။ သူမကို ချန်ဆီရွှမ်က ဂရုစိုက်ပေးထားသည်။ သူမ၏ နိုးထလာသော စွမ်းအားမှာ အားကောင်းသော်လည်း ၎င်းသည် သူမ၏ စွမ်းအင်ကို အလွန်လျင်မြန်စွာ ကုန်ခန်းစေကြောင်း ထင်ရှားသည်။

လင်းရှန်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ရှုပ်ထွေးလာသည်။

သူတို့ အသက်လုတိုက်ပွဲကို အတူတကွ တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့သော်လည်း မိန်းကလေး၏ လိမ္မာပါးနပ်သော သဘာဝကို သတိမထားဘဲ မနေနိုင်ပေ။ ယခု သူမတွင် စွမ်းအားတစ်ခု နိုးကြားလာပြီဖြစ်သဖြင့် လင်းရှန်သည် သူမနှင့် ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်ရာတွင် အနိုင်ရရန် ယုံကြည်ချက်မရှိပေ။ ထိုအတွေးသည် သူ့ကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေသည်။

''ဒဏ်ရာရထားလား''

ချန်ဆီရွှမ်သည် လင်းရှန်၏ လက်နှင့် မျက်နှာပေါ်ရှိ သွေးစွန်းထင်းမှုများကို သတိပြုမိပြီး မေးလိုက်သည်။

''ခြစ်ရာလေးတွေပါပဲ'' လင်းရှန် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ချန်ဆီရွှမ်ဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောသည်။ ''ဒီညမှာ တော်တော်လေး ခရီးထွက်လာခဲ့ပြီ။ မနက်ဖြန် အခြေအနေပေါ်မူတည်ပြီး ပေဝမ်ဘူတာမှာ အနားယူဖို့ စီစဉ်ထားတယ်''

ချန်ဆီရွှမ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ''ပေဝမ်မြို့လေးက သေးသေးလေးပါ။ အဲဒီမှာ သိပ်ရှုပ်ထွေးမှာ မဟုတ်ဘူး။ ပေဝမ်ပြီးရင် နောက်ထပ် မြို့ကြီးက ယူပေမြို့ပါ။ အဲဒီမှာ တကယ့် ဂြိုဟ်ပတ်ရထားလမ်းကို ဝင်ရောက်မယ်။ အခြေအနေတွေက...''

သူမသည် ခဏရပ်တန့်လိုက်သည်။ အစက အခြေအနေများ ပိုမိုကောင်းမွန်လာနိုင်သည်ဟု ပြောရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ သူမ မသေချာတော့ပေ။ ယခုအချိန်ထိ အပျက်အစီးများ သို့မဟုတ် ပြတ်တောက်နေသော လမ်းကြောင်းများကို မကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်မှာ ကံကောင်းခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ရှေ့ဆက်ရမည့် လမ်းကြောင်းမှာ ပိုမိုကောင်းမွန်မည်လား၊ သို့မဟုတ် ပိုမိုဆိုးရွားမည်လား မည်သူမှ မသိနိုင်ပေ။