မြူခိုးများဖုံးလွှမ်းနေသော ဘူတာရုံ
Vol. 3 Ch. 32
အနန္တရထားသည် တောင်တန်းများကို ဖြတ်သန်းကာ ရှေ့သို့ အဟုန်ဖြင့် ခုတ်မောင်းနေသည်၊၊ သို့သော် မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း တဖြည်းဖြည်း ကျယ်ပြန့်လာသင့်သော ရှုခင်းသည် ထူထပ်သော အဖြူရောင်မြူခိုးအလွှာတစ်ခုကြောင့် ဖုံးကွယ်နေသည်။
ရထားခန်းမ၏ ထိန်းချုပ်ခန်းအတွင်း၌ ချန်ဆီရွှမ်သည် ရေဒါပေါ်တွင် ပြသနေသော အခြေအနေများကို အာရုံစူးစိုက်စွာ စောင့်ကြည့်နေရင်း မျက်ခုံးနှစ်ဖက်သည် တွန့်ချိုးနေသည်။
“ဒီလောက်ထူထပ်တဲ့ နှင်းမုန်တိုင်းနဲ့ မြူခိုးတွေ… တစ်ခုခုတော့ ဖြစ်နေသလိုပဲ…”
“ဒါက ကောင်းတဲ့အချက်လည်း ဖြစ်နိုင်တယ်” လင်းရှန်က ရှေ့တွင် ဖုံးလွှမ်းနေသော မြူခိုးများကို စူးစိုက်ကြည့်ရင်း ပြောသည်။
“ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ ရထားက မြို့ထဲဝင်လာရင် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေရဲ့ အာရုံကို သေချာပေါက် ဆွဲဆောင်မှာပဲ။ ဒီမြူခိုးက ငါတို့ကို ဒုက္ခတွေအများကြီးကနေ ကယ်တင်ပေးနိုင်တယ်”
ချန်ဆီရွှမ်သည် စိတ်မသက်မသာဖြစ်နေကာ ဆိုင်ကယ်ကို တက်တက်ကြွကြွ ပြင်ဆင်နေသည့် ကီကီရှိရာ တွဲနံပါတ် ၃ ဘက်သို့ တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“သူ့ကို ရှင်တကယ်ယုံလား”
လင်းရှန်နှင့် ချန်ဆီရွှမ်တို့၏ ခိုင်မာသော ဆက်ဆံရေးနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ကီကီသည် မမျှော်လင့်ထားသော ဧည့်သည်တစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူမပတ်ဝန်းကျင်တွင် နားလည်ရခက်သောလေထုတစ်ခုရှိနေကြောင်း သူတို့နှစ်ဦးစလုံး ခံစားမိသဖြင့် ချန်ဆီရွှမ်သည် ကီကီ၏ စကားများကို အမြဲသံသယဖြစ်မိသည်။
လင်းရှန်၏ မျက်နှာသည် တည်ငြိမ်ပြီး ခန့်မှန်းရခက်နေကာ ခပ်ပြတ်ပြတ်ဖြေသည်။
“သူက ဉာဏ်ကောင်းတဲ့သူပဲ၊ ငါမရှိရင် ဒီရထားက မလှုပ်ရှားနိုင်ဘူးဆိုတာ သူသိတယ်။ သူ့မှာ ပိုကောင်းတဲ့ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ဖို့ နည်းဗျူဟာမရှိရင်၊ ငါတို့နဲ့ ပူးပေါင်းလုပ်ဆောင်တာက သူ့အတွက် အသက်ရှင်ဖို့ အကောင်းဆုံးရွေးချယ်မှုပဲ”
ဤစကားကို ကြားလျှင် ချန်ဆီရွှမ်သည် အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ သူမတစ်စုံတစ်ခု ပြောရန်ပြင်ဆင်နေစဉ် လင်းရှန်က ရုတ်တရက် သူမကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲယူလျက် နှုတ်ခမ်းကို ဖိနမ်းလိုက်သည်။ ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားမှုကြောင့် သူမမျက်နှာ ရဲလာကာ နှလုံးခုန်သံများ အဆမတန် မြန်ဆန်လာသည်။
“ရှင် ဘာလုပ်နေတာလဲ”
သူမက ရှက်ရွံ့စွာ ပြောလိုက်သည်၊ သို့သော် အသံထဲတွင် ပျော်ရွှင်မှုအနည်းငယ် ပါဝင်နေသည်။
“ဆရာမချန်”
လင်းရှန်က သူမကို လေးစားအားကျသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ရင်း ပြောသည်။
“မနေ့ညက မင်းကို ကျေးဇူးတင်တယ်”
သူ၏ စကားကို ကြားလျှင် ချန်ဆီရွှမ်သည် နှလုံးသားထဲတွင် ပျော်ရွှင်မှုတစ်ခုကို ခံစားရသည်။
သူမသည် ပြင်ပတွင် နူးညံ့သိမ်မွေ့ပုံပေါက်သော်လည်း အလှတရားတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်ဟု သတ်မှတ်ခြင်းကို လက်မခံသော စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာသူတစ်ဦးဖြစ်သည်။ ဤသေရေးရှင်ရေး အခြေအနေတွင် လင်းရှန်၏ အသိအမှတ်ပြုမှုကို ကြားရခြင်းသည် သူမအတွက် နက်နဲသော တန်ဖိုးထားမှုတစ်ခုကို ပေးစွမ်းသည်။
“ကျွန်မကို လျှော့မတွက်နဲ့၊ ကျွန်မက ရှင့်ရဲ့ ဆရာမပဲ…”
သူမအသံထဲတွင် ပျော်ရွှင်မှုအနည်းငယ် ပါဝင်နေသော်လည်း စကားပြောပြီးသည်နှင့် သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးအခြေအနေအရ ထိုစကားသည် အဓိပ္ပာယ်နှစ်မျိုးဖွင့်ဆိုနိုင်သည်ကို သူမသဘောပေါက်လိုက်သည်။ သူမမျက်နှာသည် ပို၍ နီရဲလာသည်။
လင်းရှန်က တိုးညင်းစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ “တကယ်ပဲ။ ဆရာတွေက ဘဝရဲ့ လမ်းညွှန်သူတွေလို့ ပြောကြတာပဲ၊ အခု မင်းက ဒီရထားရဲ့ တကယ့်လမ်းညွှန်သူပဲ”
ကလန် ကလန်…
ရထားသည် ရထားလမ်းခွဲတစ်ခုကို ဖြတ်ကျော်ပြီး မြူခိုးဖုံးလွှမ်းနေသော ဘူတာရုံတစ်ခုဆီသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ချဉ်းကပ်လာသည်။ မြင်ကွင်းသည် အကန့်သတ်ရှိကာ မီတာအနည်းငယ်သာ မြင်နိုင်သည်။ ဘူတာရုံတွင် ရပ်ထားနိုင်သော ရထားများနှင့် တိုက်မိခြင်းမဖြစ်စေရန် ချန်ဆီရွှမ်သည် ဘရိတ်လီဗာကို အလျင်အမြန် ဆွဲလိုက်သည်။
“ကျွန်မက ရထားကို စောင့်ကြည့်နေရမှာပေါ့ ဟုတ်လား”
လင်းရှန်က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“အင်း၊ အခုလောလောဆယ် ငါတို့မှာ ကာကွယ်ရေးအတွက် ရွေးချယ်စရာ မများဘူး။ မင်းက ဒီမှာ နေနေတာ ငါပိုပြီး စိတ်အေးရတယ်”
ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းများ ရှာဖွေရာတွင် လူတစ်ဦးနည်းသွားသည်ဟု ဆိုလိုသော်လည်း၊ လင်းရှန်သည် ၎င်းတို့၏ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ရေးအတွက် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းဖြစ်သည့် အနန္တရထားကို အကာကွယ်မဲ့ ထားခဲ့ရန် မစွန့်စားနိုင်ပေ။ ၎င်းတို့၏ ပိုင်ဆိုင်မှု အားလုံးသည် ရထားပေါ်တွင် ရှိနေပြီး ချန်ဆီရွှမ်သည် စွမ်းအားရှင်မဟုတ်သလို လက်နက်လည်း မကိုင်ထားသဖြင့် ရထားကို စောင့်ကြပ်ရန် အကောင်းဆုံး သင့်တော်သူဖြစ်သည်။
ချန်ဆီရွှမ်သည် စိတ်ပိုင်းဖြတ်ကာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
“စိတ်မပူနဲ့၊ ဘယ်သူ့ကိုမှ တံခါးမဖွင့်ပေးဘူး”
လင်းရှန်က သူမကို ကြည့်ပြီး ထပ်ပြောသည်။ “အရေးပေါ်အခြေအနေဖြစ်လာရင် လျှပ်စစ်ရထားရဲ့ ထိန်းချုပ်ခန်းထဲကို သွားပြီး ရထားကို နှိုးလိုက်... ငါ မင်းကို ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ သင်ပေးခဲ့တာ မှတ်မိတယ်မလား”
ထို့အပြင် သူသည် အဖြူရောင် အဝေးထိန်းကိရိယာတစ်ခုကို သူမထံ လှမ်းပေးသည်။
“ဒါက လျှပ်စစ်ရထားရဲ့ အရေးပေါ်ဘရိတ်ပဲ။ အရေးကြီးတဲ့ အခြေအနေမှာ အရန်စွမ်းအင်သုံးပြီး ရထားကို စတင်ဖို့ဒါမှမဟုတ် ရပ်တန့်ဖို့ သုံးနိုင်တယ်”
“အာ… ဒါက…”
ချန်ဆီရွှမ်သည် ခဏတာ အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူမကိုယ်တိုင် ရထားမောင်းရမည်ဟူသော အတွေးက သူမကို အံ့ဩစေသော်လည်း နှလုံးသားထဲတွင် နွေးထွေးမှုတစ်ခုကို ခံစားရသည်။ ဤသည်မှာ လင်းရှန်၏ သူမအပေါ်ထားသော ယုံကြည်မှု၏ အရိပ်အယောင်ဖြစ်ကြောင်း သူမသိသည်။ တွန့်ဆုတ်မှုမရှိဘဲ သူမသည် ထိုကိရိယာကို လှမ်းယူလျက် စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားသည့် မျက်နှာထားဖြင့် သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ကျွန်မ နားလည်ပြီ”
ချန်ဆီရွှမ်အား ညွှန်ကြားချက်များ ပေးပြီးနောက် လင်းရှန်သည် အချိန်ကို စစ်ဆေးကြည့်သည်။ ညနေ ၄:၅၀ ဖြစ်ပြီး ညအမှောင်ကျရောက်ရန် နှစ်နာရီခန့်သာ ကျန်တော့သည်။ အချိန်မဖြုန်းတော့ဘဲ သူသည် တွဲနံပါတ် ၃ သို့ ဦးတည်သွားသည်။
ထိုအချိန်တွင် ကီကီသည် ဆိုင်ကယ်ပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး လင်းရှန်က သူမအတွက် ပြင်ဆင်ထားပေးသည့် မျက်မှန်တစ်လက်ကို တပ်ထားသည်။ သူမသည် ရှည်လျားသော ခြေထောက်များနှင့် သေးသွယ်သော ခါးက ဆိုင်ကယ်ပေါ်တွင် ပေါ့ပါးစွာ ရှိနေသည်၊၊ တိုနေသော ဘောင်းဘီနှင့် ဝမ်းဗိုက်ပေါ်သော အင်္ကျီဖြင့် ဘိုက်ကာတစ်ဦး၏ အော်ရာကို ထုတ်ဖော်ပြသနေသည့် သူမပုံစံသည် ထင်ရှားနေသည်။
“မင်းကို စောင့်နေတာ။ ဒါပေမယ့် သတိပေးထားမယ်၊ ဒီဆိုင်ကယ်မှာ ဆီသိပ်မရှိတော့ဘူး”
လင်းရှန်သည် ခါးကြားထဲသို့ ဓားတိုတစ်လက်ကို ထည့်ထားပြီး သူ၏ စွမ်းရည်ကို အသက်သွင်းကာ ရထားနောက်ဖုံးကို ဖွင့်လိုက်သည်။ သူသည် ဆိုင်ကယ်ဆီသို့ ချဉ်းကပ်လာရင်း ကီကီ၏ သေးသွယ်သော ခန္ဓာကိုယ်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် မျက်ခုံးအနည်းငယ် တွန့်သွားသည်။
“ဒီလောက်ထူတဲ့ မြူခိုးထဲမှာ အမြန်မမောင်းနဲ့”
“အာ၊ပွစိပွစိနဲ့ ”
ကီကီသည် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်သည့်ပုံစံဖြင့် သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လျက် ဆိုင်ကယ်နောက်ခုံကို လက်ဖြင့် ပုတ်ပြသည်။
“မြန်မြန်တက်လိုက်တော့”
လင်းရှန်သည် သက်ပြင်းချလျက် ဆိုင်ကယ်နောက်ခုံပေါ်သို့ တက်လိုက်သည်။ သူ၏ လက်များကို မည်သည့်နေရာတွင် ထားရမည်ကို တွန့်ဆုတ်နေစဉ် ကီကီသည် သူ၏ လက်များကို ဆွဲယူလျက် သူမခါးပေါ်တွင် တင်ခိုင်းလိုက်သည်။ သူမသည် မကျေမနပ်ဖြစ်သည့်အသံဖြင့် ပြောသည်။ “မနေ့က ကျွန်မကို ရထားပေါ်က ပစ်ချမယ်လေး ဘာလေးနဲ့ ဒီလောက်ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပြောခဲ့ပြီး အခုမှ ခါးကို ကိုင်ဖို့ ရှက်နေတာလား၊ ဟွန့်၊ လူယုတ်မာ”
လင်းရှန် “…”
အပြင်ဘက်တွင် အပူချိန်သည် ရေခဲမှတ်အောက်သို့ ကျဆင်းနေပြီဖြစ်သော်လည်း ကီကီသည် သူမ၏ ပုံမှန်ဝတ်စုံဖြစ်သည့် တိုစွစွ ဘောင်းဘီနှင့် ဝမ်းဗိုက်ပေါ်နေသော အင်္ကျီတို့ကိုသာ ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူမဝတ်ထားသည့် တစ်ခုတည်းသော နွေးထွေးသော အဝတ်အစားမှာ ဘေ့စ်ဘောဂျာကင်တစ်ထည်သာဖြစ်သည်။
လင်းရှန်၏ လက်များသည် သူမ၏ ခါးပေါ်တွင် တင်ထားရင်း ချောမွတ်ပြီး နူးညံ့သော အသားအရေကို ခံစားရသည်။ ၎င်းသည် အေးစက်နေပြီး သူသည် မမေးဘဲ မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။
“ဒီလို ဝတ်ထားတာ မအေးဘူးလား”
“ကျွန်မမှာ တခြားဝတ်စရာ အဝတ်အစားရှိသေးတယ်လို့ ထင်နေတာလား” သူမသည် နောက်လှည့်၍ မျက်လုံးပြူးကြည့်ကာ ပြန်ပြောပြီး အင်ဂျင်ကို နှိုးလိုက်သည်။ ဆိုင်ကယ်ကို ဂီယာသွင်းပြီး ဘရိတ်ဖြုတ်လိုက်သည်နှင့် ဆိုင်ကယ်သည် အရှိန်ဖြင့် ရှေ့သို့ ထိုးထွက်သွားသည်။
ထိုအချိန်တွင် ချန်ဆီရွှမ်သည် ဟိုက်ဒရောလစ်နောက်ဖုံးကို အလျင်အမြန် ပြန်လည်ပိတ်သိမ်းလျက် အမှောင်ဖုံးပေးသည့် ပြတင်းပေါက်အကာများအားလုံးကို ချလိုက်ပြီး အတွင်းမီးများကို ပိတ်လိုက်သည်။ ရထားသည် မြူခိုးထဲတွင် တစ္ဆေတစ်ကောင်ပမာ လုံးဝဖုံးကွယ်လျက် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
ဝူးးး...
ဆိုင်ကယ်၏ ရှေ့မီးမှ အဖြူရောင်အလင်းတန်းသည် ထူထပ်သော မြူခိုးကို ဖောက်ထွင်းလျက် ၎င်းတို့ကို မြို့ဆီသို့ ဦးတည်သည့် လမ်းပေါ်သို့ ပို့ဆောင်ပေးသည်။
မြူခိုးထဲတွင် ထူးဆန်းစွာ တိတ်ဆိတ်နေသော ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ဆိုင်ကယ်အင်ဂျင်၏ စက်သံမှာ ဟိန်းထွက်နေသည်၊၊ ၎င်းသည် မြူခိုးထဲတွင် ပုန်းကွယ်နေသော ဖုတ်ကောင်များ၏ အာရုံကို ဖမ်းစားပြီး အော်သံများကို ထွက်ပေါ်လာသည်။
လမ်းပေါ်တွင် စွန့်ပစ်ထားသော ကားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ကားအမိုးများပေါ်တွင် နှင်းများ ဖုံးလွှမ်းနေကာ အမှိုက်များလည်း ပြန့်ကျဲလျက်ရှိသည်။ လင်းရှန်သည် အေးစိမ့်သော လေညှင်းကို ခံစားရင်း စိုးရိမ်စိတ်များ ပိုနက်ရှိုင်းလာသည်။
ရထားခန်းများ၏ အတွင်းပိုင်းတွင် အပူပေးစနစ်တစ်ခု ရှိသော်လည်း ၎င်းတို့သည် ဆယ်စုနှစ်များစွာ သက်တမ်းရှိပြီး တစ်ခါမျှ အသုံးမပြုခဲ့ဖူးပေ။ အပူပေးကိရိယာများကို ပြုပြင်ခြင်း သို့မဟုတ် အသစ်ထည့်သွင်းခြင်းသည် ကြီးမားသော စီမံကိန်းတစ်ခု ဖြစ်လာမည်ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ထိုသို့လုပ်ဆောင်ရင်း စွမ်းအင်သုံးစွဲမှုသည် ၎င်းတို့၏ အရင်းအမြစ်များကို သိသိသာသာ ထိခိုက်စေလိမ့်မည်။
မနေ့ညက တိုက်ပွဲသည် လင်းရှန်ကို ၎င်း၏ ကန့်သတ်ချက်များအထိ တွန်းပို့ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ဟွမ်ရှင်း 7F လျှပ်စစ်ရထားရှိ အရန်စွမ်းအင်မရှိခဲ့လျှင် သူသည် ရာပေါင်းများစွာ ကီလိုမီတာအကွာအဝေးကို မောင်းနှင်ရင်း ဧရာမပိုးကောင်နှင့် တိုက်ခိုက်ရန် ခွန်အားမရှိခဲ့ပေ။ ဤပြင်းထန်သော အေးစက်မှုသည် သူမျှော်လင့်ထားသည်ထက် စိန်ခေါ်မှုများစွာ ရှိနေကြောင်း ပြသနေသည်၊၊
သူ့ရှေ့တွင် ကီကီသည် ဆိုင်ကယ်လက်ကိုင်ပေါ်တွင် သူမ၏ ဖုန်းကို တပ်ဆင်ထားပြီး ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသည့် မြေပုံကို ကြည့်နေသည်။ လမ်းညွှန်စနစ်သည် မလည်ပတ်တော့သော်လည်း သူမသည် လမ်းကြောင်းကို မှတ်မိနေပုံရသည်။
လင်းရှန်သည် မမေးဘဲ မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။ “ဒီနေရာကို မင်း ဘာလို့ ဒီလောက်ရင်းနှီးနေရတာလဲ”
“ဟက်...ကျွန်မက လမ်းကြောင်းကို မှတ်မိတဲ့ အာရုံအရမ်းကောင်းတယ်။ ဒီနေရာက လမ်းနည်းနည်းပဲ ရှိတာ...ဘယ်လောက်တောင် ရှုပ်ထွေးနိုင်မှာလဲ...သေချာကိုင်ထားနော်”
ထိုသို့ပြောပြီး သူမသည် လီဗာကို ဆွဲလိုက်ရာ ဆိုင်ကယ်သည် အရှိန်မြှင့်လာသည်။ သို့သော် မီတာရာပေါင်းများစွာ ရောက်သောအခါ ကီကီသည် ရုတ်တရက် ဘရိတ်ကို အဆုံးထိ နင်းလိုက်သည်။
ကျွီးး…
တာယာများ၏ ပွတ်တိုက်သံသည် လူသူကင်းမဲ့သော လမ်းများပေါ်တွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး ဖုတ်ကောင်များ၏ အော်ဟစ်သံများသည် ပို၍ နီးကပ်လာသည်။
“ဘာဖြစ်တာလဲ”
လင်းရှန်က မေးလိုက်သည်။
ကီကီက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အရှေ့မှ ထူထပ်နေသော မြူခိုးထဲသို့ စိုက်ကြည့်နေလေသည်။
“ရှေ့မှာ တစ်ခုခုရှိတယ်”