အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူစခန်း
Vol. 3 Ch. 35
ချီယုသည် အေးစက်စွာ မျက်မှောင်ကျုံ့လိုက်ပြီး၊ ပစ္စတိုတစ်လက်ကို ဆွဲထုတ်ကာ လို့ရှားရှား၏ ဦးခေါင်းကို ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။ သူ၏ အသံသည် အဆိပ်သင့်နေသည့်အလား ခံစားရသည်၊၊
“တခြားနေရာမှာဆိုရင် မင်းတို့သေတာကို ငါဂရုမစိုက်ဘူး။ ဒါပေမယ့် ဒီမှာက ဘယ်သူမှ ထွက်မသွားနိုင်ဘူး၊ ငါတို့အားလုံး တစ်လှေထဲစီးနေကြတယ်။ မင်းတို့ကြောင့် ဒုက္ခရောက်လာရင် မင်းနဲ့ မင်းအစ်ကိုကို ငါပထမဆုံး ပစ်သတ်မယ်”
ထိုအခါ၊ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သော လို့ဟွာသည် ရုတ်တရက် လက်ဆန့်ထုတ်ကာ ချီယု၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ ချက်ချင်းဆိုသလို၊ ချီယု၏ လူအားလုံးက သေနတ်များကို လို့ဟွာထံ ချိန်ရွယ်လိုက်ကြသည်။ သို့သော် လို့ဟွာသည် ချီယု၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ပိုမိုတင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ကာ လက်ကို အောက်သို့ ဖိချလိုက်ကာ သေနတ်မောင်းကို မညှစ်နိုင်အောင် တားဆီးလိုက်သည်။
“လွှတ်စမ်း”
ချီယု၏ မျက်ဝန်းများတွင် ထိတ်လန့်မှုတစ်စွန်းတစ်စဖြတ်သွားပြီး၊ လွတ်မြောက်ရန် ရုန်းကန်လိုက်သော်လည်း၊ လို့ဟွာ၏ ခွန်အားသည် အံ့ဩဖွယ်ကောင်းလှသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။
“အစ်ကိုကြီး”
လို့ရှားရှားက စိုးရိမ်တကြီး အော်ခေါ်လိုက်သည်၊၊ သူမသည် ဤလူများနှင့် အခြေအနေကို ပိုမိုဆိုးရွားစေလိုသည့်ဆန္ဒ မရှိသည်မှာ ထင်ရှားသည်။
ညီမဖြစ်သူ၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ၊ လို့ဟွာသည် နောက်ဆုံးတွင် ချီယု၏ လက်ကို လွှတ်လိုက်ပြီး၊ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာသည် တည်ငြိမ်နေကာ ချီယုကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
ချီယုသည် သွားများကို တင်းတင်းကြိတ်လိုက်ပြီး၊ နာကျင်နေသော လက်ကို လှုပ်ခါလိုက်သည်�၊၊ သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် ရန်ငြိုးဖွဲ့မှုဖြင့် ညီအစ်ကိုမောင်နှမအား စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ ဒေါသထွက်ကို ဖွင့်ထုတ်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်၊ သူ၏ အကြည့်သည် ထရပ်ကားပေါ်ရှိ လင်းရှန်နှင့် ကီကီထံ ပြောင်းလဲသွားသည်။
“ဟိုလူတွေက ဘယ်သူတွေလဲ”
သူက မေးလိုက်သည်။
“ငါတို့တို့လိုပဲလေ၊ ဒီမှာ မတော်တဆ လာရောက်မိတဲ့ ကံဆိုးတဲ့သူတွေ”
လို့ရှားရှားက ဖြေလိုက်သည်။
ချီယု၏ မျက်နှာအမူအရာသည် တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ ကီကီအား ခဏတာ စူးစိုက်ကြည့်နေပြီးမှ မျက်မှောင်ကျုံ့ကာ ထွက်ခွာသွားရန် လှည့်လိုက်ပြီး၊ သူ၏ နောက်လိုက်များကို လိုက်ပါရန် အချက်ပြလိုက်သည်။
“လင်းယုန်၊ အဲဒီမောင်နှမကို သေချာစောင့်ကြည့်ထား။ လူတွေ ထပ်ခေါ်လာခဲ့”
ချီယုက အေးစက်သော အသံဖြင့် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
“ခေါင်းဆောင်၊ အဲဒီလို့ဟွာက စွမ်းအားရှင်ဖြစ်နိုင်ပေမယ့် သတ်လိုက်လို့ရတယ်၊၊ သူ့ကို ဖယ်ရှားချင်ရင် မခက်ပါဘူး”
ချီယုဘေးတွင် လှမ်းလျှောက်နေသော မျက်နှာပေါ်တွင် အမာရွတ်ရှိသူက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။
“မလိုဘူး”
ချီယုက ဆိုးရွားသောလေသံဖြင့် ဖြေလိုက်သည်။ “ငါတို့ဒီနေရာက ထွက်သွားတဲ့အခါ အဲဒီလူက အသုံးဝင်နိုင်သေးတယ်”
ချီယုသည် မိုက်မဲသူမဟုတ်ပေ။ စွမ်းအားရှင်တစ်ဦး၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားသည် သာမန်လူသားများထက် များစွာ သာလွန်သည်။ လို့ဟွာကို သူ၏ လက်အောက်သို့ ဆွဲဆောင်နိုင်ခြင်း မရှိသော်လည်း၊ အဖွဲ့တစ်ခုလုံး မြူခိုးထဲတွင် ပိတ်မိနေချိန်တွင်၊ ချီယုသည် သူ၏ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ရန် အခွင့်အလမ်းကို မြှင့်တင်ရန်အတွက် အလွယ်တကူ အသုံးချကာ စွန့်ပစ်နိုင်သော လူအချို့ ထပ်မံထားရှိရန် စိတ်မရှိပေ။
ထရပ်ကားသည် ရင်ပြင်ထဲသို့ ဖြည်းညင်းစွာ မောင်းဝင်လာပြီး၊ ထောင့်တစ်နေရာတွင် ရပ်နားလိုက်သည်။ အခြားယာဉ်တန်းများမှ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများသည် စူးစမ်းလိုစိတ်နှင့် သတိထားမှုဖြင့် အကြည့်များကို ရောက်လာကြသည်။ သို့သော် အာရုံစူးစိုက်မှုအများစုသည် လင်းရှန်နှင့် ကီကီ၊ ဤမရင်းနှီးသော မျက်နှာနှစ်ခုထံသို့ ဦးတည်နေသည်။
ချီယု၏ အနက်ရောင်ယာဉ်တန်းနှင့် လို့မောင်နှမတို့၏ ထရပ်ကားအပြင်၊ ဤနေရာတွင် ပိတ်မိနေသော အခြားအသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ ယာဉ်တန်းပေါင်း တစ်ဒါဇင်ကျော်ရှိသည်။
ဤအဖွဲ့များသည် အနီးနားမြို့များမှ အရှေ့သို့ ထွက်ပြေးလာသူများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသည်။ အကြီးဆုံးအဖွဲ့များတွင် လူနှစ်ဆယ်ကျော်ရှိပြီး၊ အငယ်ဆုံးအဖွဲ့များတွင် လူအနည်းငယ်သာ ပါဝင်သည်။ လက်နက်အပြည့်အစုံတပ်ဆင်ထားသော အနက်ရောင်ယာဉ်တန်းနှင့် မတူဘဲ၊ အခြားအဖွဲ့အများစုတွင် သေနတ်အနည်းငယ်သာ ရှိသည်။
ယာဉ်တန်းများသည် ပလာဇာ၏ မတူညီသောနေရာများတွင် စုဝေးနေကြသည်။ အမျိုးသမီးများနှင့် ကလေးများသည် ယာဉ်များအတွင်း၌ နေထိုင်ကြပြီး၊ အမျိုးသားများကမူ အပြင်ဘက်တွင် သတိကြီးစွာ ကင်းလှည့်နေကြသည်။
“လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်ရက် ဒီကိုရောက်တုန်းက ဒီမှာ လူပိုများခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် မနေ့က လူအားလုံး စုပေါင်းပြီး မြို့ထဲက ဖောက်ထွက်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ကြတယ်။ လူတစ်ဒါဇင်လောက် ဆုံးရှုံးလိုက်ရလို့ ပြန်ဆုတ်လာရတယ်”
လို့ရှားရှားက ထရပ်ကားပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလာရင်း ရှင်းပြပြီး၊ လင်းရှန်ထံ စည်သွတ်ဘူးနှစ်ဘူးကို ပစ်ပေးလိုက်သည်။
သူမက ထပ်ပြောသည်၊၊
“နင့်မှာ စွမ်းအားရှိတယ်၊ ငါ့အစ်ကိုမှာလည်း ရှိတယ်။ ငါတို့ အတူလက်တွဲရင် ထွက်ပြေးဖို့ နောက်တစ်ကြိမ် ကြိုးစားနိုင်လောက်တယ်...”
လင်းရှန်နှင့် ကီကီတို့သည် လို့ရှားရှား၏ ကြီးမားသောခန္ဓာကိုယ်ရှိသော အစ်ကိုဖြစ်သူအား တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ မောင်နှမနှစ်ဦးအကြား ကွာခြားချက်သည် သိသာလှသည်၊ယ လို့ရှားရှားသည် သားပိုက်ကောင်းလေးတစ်ကောင်လို သေးသွယ်ပြီး၊ လို့ဟွာသည် ဝက်ဝံတစ်ကောင်လို ကိုယ်လုံးကြီးမားသည်။
“ငါတော့ မသေချာဘူး ထင်တယ်”
လင်းရှန်က တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ဖြင့် ပြောသည်။
“ဒီနေ့ ပင့်ကူတစ်ကောင်ကတောင် တော်တော်ခက်ခဲခဲ့တာ။ အပြင်မှာ မွန်းစတားတွေ ထပ်ရှိနေရင်၊ ငါတို့ရဲ့ အခွင့်အရေးက သိပ်မရှိဘူးထင်တယ်”
သူသည် ပလာဇာကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုလိုက်သည်။ ဤနေရာတွင် လူအနည်းဆုံး နှစ်ရာမှ သုံးရာအထိ ရှိသည်။ ချီယု၏ အနက်ရောင်ယာဉ်တန်းသည် လက်နက်ကောင်းများဖြင့် တပ်ဆင်ထားပြီး၊ အခြားအဖွဲ့များနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်လျှင် သေနတ်အနည်းဆုံး ခုနစ်ဆယ်မှ ရှစ်ဆယ်ခန့်ရှိသည်။ ထိုသို့သော လက်နက်အင်အားဖြင့်ပင် ထွက်ပြေးရန် မအောင်မြင်ခဲ့ဘဲ၊ လူတစ်ဒါဇင်ကျော် ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည်ဆိုလျှင်၊ သူနှင့် ကီကီသာ ထပ်ထည့်လိုက်သည်ဆိုရင်ေတာင် အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲသွားမည်ဟု မထင်ပေ။
ကီကီသည် ထရပ်ကား၏ နောက်ဖက်တံခါးပေါ်သို့ တက်ထိုင်လိုက်ပြီး၊ ခြေထောက်များကို လွှဲယမ်းရင်း မြူခိုးဖုံးထားသော ကောင်းကင်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
“ဒီမြူခိုးက ဘာတွေလဲ”
သူမက စိတ်မရှည်သလို ရေရွတ်လိုက်သည်။
“ဘယ်သူမှ မသိကြဘူး၊ ရက်ပေါင်းများစွာ ကြာတာတောင် မပျယ်မသွားသေးဘူး”
လို့ရှားရှားက စိတ်ပျက်အားငယ်သံဖြင့် ပြောသည်။
“အခုရော ဘာလုပ်မှာလဲ”
လို့ရှားရှားသည် ပလာဇာ၏ အလယ်ဗဟိုသို့ လက်ညှိုးပြလိုက်သည်၊၊ ထိုနေရာတွင် ချီယုနှင့် အခြားယာဉ်တန်းများ၏ ခေါင်းဆောင်များသည် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ဆွေးနွေးနေကြသည်။
“သူတို့က ထွက်ပြေးဖို့ ဆက်စီစဉ်နေတယ်ထင်တယ်။ ဝင်ရိုးစွန်းညမတိုင်ခင်မှာ ထွက်မသွားနိုင်ရင်၊ ငါတို့အားလုံး သေမှာပဲ...”
အချိန်သည် ဖြည်းဖြည်းချင်း ကုန်ဆုံးသွားသည်။ လင်းရှန်သည် သူ၏ နာရီကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်၊၊ ညနေ ၆:၀၅၊ ညအချိန်သို့ ရောက်ရန် မိနစ်လေးဆယ်သာ ကျန်တော့သည်။
သို့သော် စဉ်းစားကြည့်လျှင်၊ လက်ရှိအခြေအနေသည် ညအချိန်နှင့် သိပ်မကွာခြားတော့ပေ။
“ညဘက်ရောက်ရင် မွန်းစတားတွေက ပိုပြီး ပြင်းပြင်းထန်ထန် တိုက်ခိုက်လာတာလား”
လင်းရှန်က လို့ရှားရှားအား မေးလိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်”
သူမက ခေါင်းညိတ်ပြီး ဖြေသည်။
“ဆူညံသံတစ်ခုခုက အဲဒီအကျည်းတန်တဲ့ ဖုတ်ကောင်တွေကို ဆွဲဆောင်လာနိုင်တယ်။ ဒါပေမယ့် ပိုကြီးတဲ့ သတ္တဝါတွေကတော့ အခုထိ ပေါ်မလာသေးဘူး...”
သူမစကားမဆုံးခင်၊ အင်ဂျင်သံများနှင့် သေနတ်သံများသည် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ စခန်း၏ တင်းမာသော ငြိမ်သက်မှုကို ရုတ်တရက် ဖျက်ဆီးလိုက်သည်။ လူတိုင်း ချက်ချင်း ထရပ်လိုက်ကြပြီး၊ ယောကျ်ားများက လက်နက်များကို ဆွဲကိုင်ကာ တိုက်ပွဲအတွက် အသင့်ပြင်ဆင်လိုက်ကြသည်။
“အဲဒါ ဘာသံလဲ”
“ဟိုမှာ”
“သတိထားကြ�”
“တခြား ယာဉ်တန်းတစ်ခုလား”
အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများသည် ထိတ်လန့်စွာ တီးတိုးပြောဆိုနေကြသည်။ လင်းရှန်နှင့် လို့ရှားရှားတို့သည် သတိထားစွာ အကြည့်ချင်းဖလှယ်လိုက်ကြသည်။
“သွားကြည့်ကြရအောင်”
လို့ရှားရှားက သူမ၏ လောင်ချာကို ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး ဆူညံမှုဖြစ်ပေါ်ရာသို့ ပြေးသွားသည်။ သူမ၏ အစ်ကိုဖြစ်သူ လို့ဟွာကလည်း ယာဉ်မောင်းခန်းမှ ရိုင်ဖယ်တစ်လက်ကို ဆွဲယူပြီး လိုက်ပါသွားသည်။
လင်းရှန်နှင့် ကီကီတို့သည် သတိအပြည့်နှင့် နောက်မှ လိုက်သွားကြသည်။
အနောက်မြောက်ဘက်လမ်းတွင်၊ ထူထပ်သော မြူခိုးများ ဝင်လာပြီး၊ ဖုတ်ကောင်များ၏ ညည်းသံနှင့် သေနတ်သံများသည် ပို၍ နီးကပ်လာသည်။ ပလာဇာတစ်လျှောက် ပြန့်ကျဲနေသော အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများသည် ခုခံကာကွယ်ရန် ဖြန့်ကျက်လိုက်ကြသည်။ အချို့သည် ယာဉ်များပေါ်သို့ တက်လိုက်ကြပြီး၊ အချို့ကမူ လမ်းဘေးရှိ ပန်းအိုးများနောက်တွင် ပုန်းအောင်းလိုက်ကြသည်။
မကြာခင်၊ စစ်သုံးဂျစ်ကားများသည် မြူခိုးထဲမှ ထွက်လာပြီး၊ အကျည်းတန်သော ဖုတ်ကောင်အနည်းငယ်ကို ၎င်းတို့၏ ဘီးများအောက်တွင် နင်းချေလိုက်သည်၊၊ ဂျစ်ကားပေါ်ရှိ လူများသည် လမ်းများနှင့် လမ်းဘေးစင်္ကြံများပေါ်တွင် အုံကြွလာသော သတ္တဝါများကို အဆက်မပြတ် ပစ်ခတ်နေကြသည်။
ချီယု၏ မျက်ဝန်းများသည် စစ်တပ်သုံးယာဉ်များကို မြင်သောအခါ ထိန်းမထားနိုင်ပဲ တောက်ပလာသည်။ ၎င်းတို့က မည်သူမည်ဝါဖြစ်စေကာမူ၊ ၎င်းတို့၏ လက်နက်အင်အားသည် သူ၏ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ရန် အခွင့်အလမ်းကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်သည်။
“အားလုံး၊ သူတို့ကို ကူညီကြစမ်း�”
သူက အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
ရင်ပြင်တစ်လျှောက် သေနတ်သံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ သေးငယ်သော ခေတ်သစ်စစ်မြေပြင်တစ်ခုလို ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။
အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများ၏ အားပြင်းသော လက်နက်ဖြင့် အကာအကွယ်ပေးမှုအောက်တွင်၊ စစ်ဂျစ်ကားများသည် ဖုတ်ကောင်အုပ်ကို ဖောက်ထွက်ကာ ပလာဇာထဲသို့ လျင်မြန်စွာ ဝင်ရောက်လာသည်။
ယာဉ်များသည် ယာယီခုခံရေးမျဉ်းသို့ ဆုတ်ခွာလာချိန်တွင်၊ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ စခန်းမှ သေနတ်သမားများသည် ပစ်ခတ်မှုကို ပြန်စတင်ကာ ရှေ့သို့ တက်လာသော ဖုတ်ကောင်လှိုင်းလုံးကို တားဆီးထားသည်၊၊
ထိုအချိန်တွင်၊ အနက်ရောင် ကင်းခြေများကဲ့သို့သော သတ္တဝါများက ထိန်းချုပ်ထားသော ဖြူဖျော့ဖျော့ခွေးဖုတ်ကောင်များသည် အုပ်စုထဲမှ ဟောင်ကာ ခုန်ထွက်လာကြသည်။ ချက်ချင်းဆိုသလို၊ ၎င်းတို့သည် ရှောင်ထွက်ရန် အချိန်မမီလိုက်သော ကံမကောင်းသူများအား ခုန်အုပ်ကာ၊ ၎င်းတို့၏ ကြောက်မက်ဖွယ် ပါးစပ်များဖြင့် အသားများကို ကိုက်ဖြဲလိုက်ကြသည်။
အားးး….
ကံမကောင်းသူများသည် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။
“မျဉ်းကို သေချာကာကွယ်ထား” တစ်ယောက်ယောက်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။
ယာဉ်တန်း၏ ခုခံရေးနယ်နမိတ်သည် အဆက်မပြတ် တိုက်ခိုက်မှုအောက်တွင် ကျုံ့လာပြီး၊ ခွေးဖုတ်ကောင်များသည် ကျည်ဆံများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ လူအုပ်ထဲသို့ တိုက်ရိုက်ဝင်လာသည်နှင့်အမျှ သွေးရူးသွေးတန်း သေနတ်သံများ ပိုဆူညံလာသည်၊၊
“ဒီသားရဲတွေကို အရင်ရှင်းပစ်ကြ�”
လင်းရှန်က ပြတ်သားစွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ အသက်ရှင်ရန်အတွက်၊ ၎င်းတို့သည် အခြားအသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများနှင့် ပူးပေါင်းလုပ်ဆောင်ရမည်ဖြစ်သည်။
ဖောက်-ဖောက်-ဖောက်
လင်းရှန်သည် လေအမြောက်များကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ပစ်လွှတ်လိုက်ပြီး၊ ဖုတ်ကောင်များ၏ ဦးခေါင်းများကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင်၊ လို့ရှားရှားနှင့် လို့ဟွာတို့လည်း တိုက်ပွဲထဲသို့ ပါဝင်လာကြသည်။
လို့ဟွာသည် သူ၏ ကျောပေါ်တွင် လွယ်ထားသော ရိုင်ဖယ်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ၊ ရှေ့သို့ တက်လှမ်းကာ လမ်းဘေးရှိ သတ္တုအကာကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ အံ့ဩဖွယ်အားဖြင့်၊ သူသည် သတ္တုတိုင်ကို ဆွဲဖြတ်လိုက်ပြီး၊ ၎င်းကို အားအပြည့်ဖြင့် ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။
ဝှီးး
သတ္တုပိုက်သည် လေထဲတွင် အသံမြည်ကာ ဖြတ်သန်းသွားပြီး၊ ဖြူဖျော့ဖျော့ခွေးတစ်ကောင်ကို ထိုးဖောက်လိုက်ကာ၊ ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို မီတာ ဆယ်မီတာကျော် ပျံထွက်သွားစေပြီး၊ နောက်တွင် အကျည်းတန်သော သွေးစီးကြောင်းတစ်ခုကို ထားခဲ့သည်။
“ဝိုး… ဘယ်လောက်တောင် ခွန်အားကြီးလိုက်တာလဲ”
ကီကီက အံ့ဩတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“သူက စွမ်းအားရှင်ပဲ”
လင်းရှန်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။
“ဘယ်လိုစွမ်းအားလဲ…အစွမ်းထက်တဲ့ ခွန်အားလား”
ထိုအချိန်တွင်၊ စစ်ဂျစ်ကားများမှ လူများလည်း ဆင်းသက်လာပြီး တိုက်ပွဲထဲသို့ ပါဝင်လာကြသည်။
လင်းရှန်သည် အသစ်ရောက်လာသူများသည် စစ်သားများဖြစ်မည်ဟု ထင်မှတ်ထားသော်လည်း၊ အံ့ဩစရာကား ၎င်းတို့သည် ရောထွေးသော အဝတ်အစားများဖြင့် ဝတ်ဆင်ထားသည့် အရပ်သားများဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့ကို ဦးဆောင်သူမှာ အသက်လေးဆယ်ခန့်ရှိ ထိပ်ပြောင်နေသော အလယ်အလတ်အရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးဖြစ်သည်။ သို့သော် ၎င်းတို့ ကိုင်ဆောင်ထားသော လက်နက်များသည် စစ်တပ်အဆင့်ဖြစ်သည့် စံသတ်မှတ်ထားသော ရှင်းဟို့-၂၆ အော်တိုရိုင်ဖယ်များဖြစ်သည်။
“အဲဒီခွေးတွေကို အရင်သတ်ကြ�”
ချီယုက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူ၏ နောက်လိုက်များ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် လဲကျသွားသည်ကို မြင်ရသောကြောင့် သူ၏ ဒေါသသည် ပိုမိုထကြွလာသည်။ သူ၏ ရိုင်ဖယ်သည် လူအုပ်ထဲသို့ ခုန်ဝင်လာသော ဖုတ်ကောင်ခွေးများကို အဆက်မပြတ်ပစ်ခတ်လိုက်သည်၊၊
“ငါလည်း ပါမယ်”
ဖုတ်ကောင်ခွေးများသည် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများထဲတွင် ထိုးဖောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ၊ ကီကီသည် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် သွားများကို ကြိတ်လိုက်သည်။ သူမသည် ရုတ်တရက် လက်ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး၊ အနီးအနားရှိ လူများ၏ အံ့ဩနေသည့်အကြည့်များအကြား၊ လမ်းဘေးရှိ စွန့်ပစ်ထားသော ဘတ်စ်ကားတစ်စီးကို မမြင်နိုင်သော စွမ်းအားဖြင့် မြှောက်တင်လိုက်သည်။ လျင်မြန်သော လှုပ်ရှားမှုဖြင့်၊ သူမသည် ၎င်းကို ရှေ့သို့ ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။
ဒုန်း
အလွန်ကြီးမားသော အင်အားသည် အကျည်းတန်သော ဖုတ်ကောင်များနှင့် ဖုတ်ကောင်ခွေးအနည်းငယ်ကို ဖိချလိုက်ပြီး၊ လမ်းပေါ်တွင် သွေးများနှင့် အသားများကို ပက်ဖျန်းသွားစေသည်၊၊ ထိုမြင်ကွင်းသည် လူတိုင်းကို အံ့ဩထိတ်လန့်စေပြီး ကြောက်ရွံ့မှုဖြင့် ပြည့်နှက်စေသည်။
ထိုသို့သော အကြီးကျယ်သော ထိခိုက်မှုသည် ကီကီထံသို့ အံ့ဩဖွယ်အကြည့်များကို ဆွဲဆောင်လာသည်။ ဤမရင်းနှီးသော မျက်နှာသည် ဤမျှ အစွမ်းထက်သော စွမ်းအားရှင်ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။
ကီကီ၏ ဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်းရှိသော လှုပ်ရှားမှုသည် အဖွဲ့အပေါ် ဖိအားကို ချက်ချင်း သက်သာစေသည်။ ကျန်ရှိသော လက်နက်ကိုင်ထားသူများသည် လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်စုစည်းကာ ၎င်းတို့၏ ခုခံရေးမျဉ်းကို ပြန်လည်တည်ဆောက်လိုက်ကြသည်။
သေနတ်သံများ ထပ်မံထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်အမျှ၊ ယခင်က အလွန်အားကောင်းလှသော ဖုတ်ကောင်အုပ်သည် ဆုတ်ခွာသွားပြီး၊ နောက်ဆုံး သေနတ်သံများ နည်းသွားသည်နှင့်အမျှ လမ်းများသည် တိတ်ဆိတ်လာသည်။
ရုတ်တရက် ဖုတ်ကောင်ဒီရေလှိုင်းတိုက်ခိုက်မှုသည် အနက်ရောင်ယာဉ်တန်းမှ သုံးဦးနှင့် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ စခန်းတစ်ခုလုံးတွင် ဆယ်ဦးကျော် သေဆုံးမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ ပလာဇာသည် ယခု သွေးနံ့များနှင့် ပြည့်နှက်နေပြီး၊ ဝမ်းနည်းဖွယ်ရာ လေထုဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။
အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများသည် အသက်ပြန်ရှူလိုက်ချိန်တွင်၊ လို့ရှားရှားသည် ကီကီအား မျက်လုံးပြူးကြီးဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
“ဝိုး.. နင်က အံ့သြစရာပဲ”
သူမက အော်ဟစ်လိုက်သည်။
လို့ရှားရှားနောက်တွင် အကာအကွယ်ပေးစွာ ရပ်နေသော လို့ဟွာသည်လည်း လင်းရှန်နှင့် ကီကီတို့ကို စူးစမ်းလိုစိတ်နှင့် ခန့်မှန်းရခက်သောမျက်နှာအမူအရာဖြင့် ကြည့်နေသည်။
ထိုအချိန်တွင်၊ အနက်ရောင်ယာဉ်တန်းမှ ချီယုနှင့် လင်းယုန်တို့သည် ရှုပ်ထွေးသော အကြည့်များကို ဖလှယ်လိုက်ကြပြီး၊ ၎င်းတို့၏ မျက်ဝန်းများသည် ကီကီထံတွင် စူးစိုက်နေသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိလေထုသည် ပြောင်းလဲသွားကာ မသက်မသာ ဖြစ်လာသည်။