မဟာမိတ်
Vol. 3 Ch. 36
ရင်ပြင်အလယ်တွင် ယာဉ်တန်းတစ်ခုစီ၏ အဓိကအဖွဲ့ဝင်များ စုဝေးကာ ဆွေးနွေးပွဲတစ်ခုကျင်းပလျက်ရှိသည်။ ညအမှောင်ထုကျရောက်လာတော့မည်ဖြစ်ရာ လက်နက်ကိုင်ထားသော အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများသည် နယ်နိမိတ်တစ်လျှောက် ကင်းလှည့်စောင့်ကြည့်နေကြသည်။
စစ်သုံးဂျစ်ကားများမှ ထွက်လာခဲ့သူများသည် ပိုင်ဝမ်မြို့မှ ဒေသခံအသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။ ၎င်းတို့၏ ခေါင်းဆောင်မှာ အသက်အလယ်ပိုင်းအရွယ် ထန်ဟိုင်ဆိုသူဖြစ်ပြီး ယခင်က ပိုင်ဝမ်ဘူတာရုံ၏ ဘူတာရုံမှူးဖြစ်ခဲ့သည်။ သူ၏ပြောပြချက်အရ ကမ္ဘာပျက်ကပ်စတင်ပြီးနောက် သူသည် ပိတ်မိနေသော ခရီးသည်များနှင့် ဒေသခံအချို့ကို အနီးအနားရှိ စစ်ရေးစခန်း၏ လေကြောင်းရန်ကာကွယ်ရေးဘန်ကာထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ပြီး ထိုနေရာတွင် အချိန်အတန်ကြာ ခုခံတွန်းလှန်နေခဲ့သည်။
ထန်ဟိုင်က ရှင်းပြသည်၊၊ ပိုင်ဝမ်မြို့ကို ဝန်းရံထားသော ထူထပ်သောမြူခိုးသည် ကမ္ဘာပျက်ကပ်အစတွင် ပေါ်ပေါက်လာခြင်းမဟုတ်ဘဲ ပထမဆုံးသော ဝင်ရိုးစွန်းညအမှောင်ပြီးနောက်မှ ဝင်ရောက်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ အစပိုင်းတွင် ၎င်းတို့အုပ်စုမှ လူအများသည် အရှေ့ဘက်သို့ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားခဲ့ကြသော်လည်း မြူခိုးထဲသို့ ဝင်ရောက်သူတိုင်း၏ အသက်ကို မြူခိုးက နုတ်ယူခဲ့သည်။ တဖြည်းဖြည်းနှင့် သူတို့သည် ဤသို့သော ကျိန်စာသင့်နေရာတွင် ပိတ်မိနေကြောင်း သိရှိလာခဲ့ပြီး နေမင်းသည် ထွက်ပေါ်နေသော်လည်း ထာဝရညအမှောင်ကဲ့သို့ ခံစားခဲ့ရသည်၊၊
“ဒီမြူခိုးက ဆယ်ရက်ကျော်လောက်ရှိနေပြီလား” သေးငယ်သော ယာဉ်တန်းတစ်ခု၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ ခပ်ဝဝလူတစ်ဦးက မယုံနိုင်ဟန်ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။ ၎င်း၏အုပ်စုတွင် မူလက လူသုံးဆယ်ကျော်ရှိခဲ့သော်လည်း နှစ်ရက်အတွင်း ထက်ဝက်ကျော်မှာ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့သည်။
“ဟုတ်တယ်”
ထန်ဟိုင်က အတည်ပြုလိုက်သည်။
“ဒါဆို ဘာကြောင့် လေကြောင်းရန်ကာကွယ်ရေးဘန်ကာထဲက ထွက်ပြီး ငါတို့ကို လာရှာရတာလဲ။ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ တကယ့်ရည်ရွယ်ချက်က ဘာလဲ”
ချီယုက ပြတ်ပြတ်သားသား မေးလိုက်ပြီး မျက်လုံးများကို မှေးကာ ထန်ဟိုင်ကို သေချာစိုက်ကြည့်နေသည်၊၊
“တခြားဘာရှိရမှာလဲ။ အဟက်... မင်းတို့ကို ကယ်ဖို့ပေါ့ဟ”
ထန်ဟိုင်က ပြန်မဖြေရသေးခင် သူ့၏ဘေးတွင်ရှိသော မာနကြီးသည့်လူငယ်တစ်ဦးက အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့်ပြောလိုက်သည်၊၊ “မြို့တောင်ဘက်မှာ လမ်းကျဉ်းလေးတစ်ခုရှိတယ်။ ငါကိုယ်တိုင် သွားကြည့်ခဲ့တာ အဲဒီလမ်းက တော်တော်လေး ရှင်းတယ်။ ကားကြီးတွေ၊ သံချပ်ကားတွေနဲ့ ဦးဆောင်သွားရင် သေချာပေါက် ထွက်လို့ရမှာပဲ”
သူ၏ စကားကြောင့် နေရာတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ယာဉ်တန်းခေါင်းဆောင်များသည် သံသယအကြည့်များကို ဖလှယ်လိုက်ကြပြီး အချို့ကမူ မထီမဲ့မြင်ပြုကာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ကြသည်၊၊
ချီယုက အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ထိုလူငယ်ကို စူးစူးရဲရဲ စိုက်ကြည့်ကာ “မင်းက ငါတို့ကို အရူးတွေလို့ ထင်နေတာလား။ လမ်းရှိရင် မင်းတို့ကိုယ်တိုင် ဘာလို့ မထွက်ပြေးကြတာလဲ။ ဘာလို့ ဒီလောက်ဝေးတဲ့နေရာထိ လာပြီး ‘ကယ်ဖို့’ လုပ်နေရတာလဲ”
ချီယု၏စကားများသည် လူတိုင်း၏ အတွေးများကို ထင်ဟပ်နေသည်။
ကမ္ဘာပျက်ကပ်တွင် အသက်ရှင်သန်ရေးသည် အဓိကကျသည်။ အုပ်စုများအကြား ယုံကြည်မှုမရှိခြင်းသည် သာမန်ဖြစ်ပြီး လို့ရှားရှားကဲ့သို့ မိန်းကလေးငယ်ပင်လျှင် ထိုသို့သော စကားများကို အလွယ်တကူ ယုံကြည်မည်မဟုတ်ပေ။
“ယူမင်၊ ဒါကို ငါဖြေလိုက်မယ်”
ထန်ဟိုင်က လက်ကိုမြှောက်ကာ အုပ်စုကို ငြိမ်သက်စေလိုက်သည်။
“အမှန်က ငါတို့အားလုံး ထွက်ပြေးချင်ကြတာပါ။ ငါတို့ရဲ့ရည်မှန်းချက်က တူညီတယ်။ ဒါကြောင့် အတူလက်တွဲဖို့ အကြံပြုတာပါ။ လူဦးရေ၊ သေနတ်တွေ၊ ယာဉ်တွေ များလေလေ၊ အသက်ရှင်နိုင်ဖို့ အခွင့်အလမ်းက ပိုများလေပဲ”
ဤစကားကိုကြားလျှင် အခြားယာဉ်တန်းခေါင်းဆောင်များသည် နားလည်သဘောပေါက်ဟန်ဖြင့် ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ကြသည်။ ခက်ခဲသည့်အချိန်များတွင် အကာအကွယ်အတွက် စုစည်းလုပ်ဆောင်ခြင်းသည် သဘာဝကျပေသည်။
မဟာမိတ်ဖွဲ့စည်းခြင်းသည် ယုတ္တိရှိပုံပေါ်သော်လည်း အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတိုင်းသည် ၎င်းတို့၏ ကိုယ်ပိုင်အသက်ရှင်သန်ရေးကို လျှို့ဝှက်စွာ တွေးတောနေကြသည်။ လူအများစုအတွက် ရည်မှန်းချက်မှာ စည်းလုံးညီညွတ်မှုမဟုတ်ဘဲ အခြားသူများကို အမြောက်ဆန်အဖြစ် အသုံးပြုကာ ၎င်းတို့၏ အသက်ရှင်ရန် အခွင့်အလမ်းကို မြှင့်တင်ရန်ဖြစ်သည်။
ထန်ဟိုင်က အုပ်စုကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ပြောသည်။
“ငါတို့က လမ်းကြောင်းတွေကို ကောင်းကောင်းသိတယ်၊ စက်ကိရိယာတွေလည်း ကောင်းမွန်တယ်၊၊ တကယ်လို့ ငါတို့ ပူးပေါင်းလိုက်ရင် အသက်ရှင်နိုင်ဖို့ အခွင့်အလမ်းက အများကြီး ပိုများလာမယ်။ ထပ်ပြီး ခင်ဗျားတို့မှာ စွမ်းအားရှင်တွေလည်း ရှိတယ်လေ”
စွမ်းအားရှင်များဟု ဖော်ပြလိုက်သည့်အခါ ခေါင်းဆောင်များသည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး အကြည့်ဖလှယ်ကြပြီး ၎င်းတို့၏အကြည့်များသည် ရင်ပြင်၏ထောင့်တစ်နေရာသို့ ဦးတည်သွားသည်၊၊
“အဲဒီမောင်နှမနှစ်ယောက်နဲ့ အသစ်ရောက်လာတဲ့ နှစ်ယောက်က သာမန်လူတွေ မဟုတ်ဘူးထင်တယ်” တစ်ဦးက အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောသည်၊၊
“အဲဒီမိန်းကလေးက ဘယ်ကလာတာလဲ။ သူ့ရဲ့စွမ်းအားက မယုံနိုင်လောက်အောင် သန်မာတယ်”
ချီယုသည် ထရပ်ကားပေါ်မှ ထလိုက်ပြီး လင်းရှန်နှင့် ကီကီဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။
“သူတို့ကို မေ့လို့တောင်နီးပါးဖြစ်သွားတယ်”
ထို့နောက် ခြေလှမ်းကျဲကျဲဖြင့် လျှောက်သွားပြီး အခြားခေါင်းဆောင်များလည်း လိုက်ပါသွားကြသည်။
“ဦးလေး၊ အဲဒီမိန်းကလေးရဲ့ စွမ်းအားက ဘယ်လိုမျိုးလဲ။ တော်တော်လေး သန်မာတယ်နော်”
ထန်ဟိုင်၏တူဖြစ်သူ ဖုန်းယူမင်က အခြားသူများနောက်မှ လိုက်ရင်း မေးလိုက်သည်။
“စိတ်စွမ်းအားလို့ ထင်ရတယ်။ တော်တော်လေး အထင်ကြီးစရာပဲ”
ဖုန်းယူမင်က မျက်မှောင်ကျုံ့ရင်း ပြန်ဖြေသည်။
ထန်ဟိုင်၏ မျက်လုံးများသည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုဖြင့် တောက်ပလာသည်။
“သူမလို လူမျိုးရှိရင် ထွက်ပြေးနိုင်ဖို့ အခွင့်အလမ်းက အများကြီး ပိုကောင်းလာမယ်”
ဖုန်းယူမင်က တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး “ဦးလေး၊ သူမက ကျွန်တော်တို့အတွက် အကြီးမားဆုံး ခြိမ်းခြောက်မှုလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်”
ထန်ဟိုင်၏ မျက်နှာသည် ထိုစကားကြောင့် မှုန်ကုပ်သွားသည်။
ရင်ပြင်၏ အခြားတစ်ဖက်တွင် လင်းရှန်သည် ချီယုနှင့် အခြားသူများ သူတို့ဆီသို့ ဦးတည်လာသည်ကို သတိပြုမိသည်။ ၎င်းတို့၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ၎င်းက ရိပ်စားမိပြီးဖြစ်သည်။
“မင်းလုပ်ခဲ့တဲ့ အဲဒီလှုပ်ရှားမှုက မင်းရဲ့စွမ်းအင်ကို အများကြီး သုံးလိုက်ရမှာပေါ့၊ ဟုတ်တယ်မလား” လင်းရှန်က တိုးတိုးမေးလိုက်သည်။
ကီကီက အလျင်အမြန် လက်ဟန်ပြပြီး “ရှစ်...တိုးတိုးပြောစမ်းပါ၊ အရူးကောင်ရဲ့”
လင်းရှန်သည် သူမ၏ ဖြူဖျော့နေသော မျက်နှာကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကို သတိပြုမိသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူမ၏ နှာခေါင်းမှ သွေးမထွက်ခဲ့သည်မှာ တော်သေးသည်ဟု ပြောရပေမည်၊၊ ၎င်းသည် သူမ အလွန်အကျွံ အားစိုက်ထုတ်မထားကြောင်း ဆိုလိုနေသည်။
ချီယုနှင့် ၎င်း၏လူအုပ်ကြီးသည် အနီးသို့ ရောက်လာသည်နှင့် စည်သွပ်ဘူးကို ဖောက်စားနေသော လို့ရှားရှားသည် ခရီးသည်ထိုင်ခုံမှ ချက်ချင်းခုန်ဆင်းကာ ၎င်းတို့ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။
“ဟေ့၊ ဘာလိုချင်လို့လဲ”
လို့ဟွာလည်း ထရပ်လိုက်ပြီး သူ၏ညီမဘေးတွင် အကာအကွယ်ပေးသည့်ဟန်ဖြင့် ရပ်လိုက်သည်။
ချီယု၏ အကြည့်သည် အုပ်စုတစ်ခုလုံးကို ဖြတ်သန်းသွားပြီး ၎င်း၏အသံသည် ယခင်ကထက် ပိုမိုတည်ငြိမ်သည်။
“စိတ်အေးအေးထားပါ၊ ငါတို့က ပြဿနာရှာဖို့ လာတာမဟုတ်ဘူး”
“ဟုတ်တယ်”
ယာဉ်တန်းခေါင်းဆောင်တစ်ဦးက အလျင်အမြန် ထပ်ပြောသည်။
“ကျွန်တော်တို့က ခင်ဗျားတို့ကို အတူလက်တွဲပြီး ပူးပေါင်းလုပ်ဆောင်ဖို့ လာဖိတ်ခေါ်တာပါ”
“ခင်ဗျားတို့လို သန်မာတဲ့လူတွေနဲ့ဆိုရင် ဒီကနေ ထွက်ပြေးဖို့ တကယ့်အခွင့်အလမ်းရှိတယ်” အခြားတစ်ဦးကလည်း ထပ်လောင်းပြောကာ လင်းရှန်နှင့် ကီကီကို မျှော်လင့်ချက်သစ်များဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
“အတူလက်တွဲမယ်ဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ”
လင်းရှန်က ထရပ်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။
ထိုအချိန်တွင် ထန်ဟိုင်နှင့် ဖုန်းယူမင်တို့ ရောက်ရှိလာသည်။ လင်းရှန်၏ မျက်နှာသည် ၎င်းတို့ကို စောင့်ကြည့်ရင်း အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။
အခြားအသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများနှင့်မတူဘဲ၊ သက်တမ်းကြာရှည် ဖိစီးမှုကြောင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ပြီး ညစ်ပတ်နေသူများနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ထန်ဟိုင်နှင့် ဖုန်းယူမင်တို့သည် သန့်ရှင်းပြီး ကျန်းမာရေးပြည့်ဝသည့်ပုံစံဖြင့် ထင်ရှားနေသည်။ ယခင်က တိုက်ပွဲမရှိခဲ့ပါမူ ၎င်းတို့၏ပုံပန်းသွင်ပြင်သည် အပြစ်ကင်းစင်လျက်ရှိနေမည်လားဟု လင်းရှန်သံသယဖြစ်မိသည်။ ဤအချက်သည် သူ့အား ယုံကြည်မှုမဲ့သွားစေသည်၊၊
ထန်ဟိုင်က မိမိကိုယ်မိမိ မိတ်ဆက်သည်။
“ငါက ထန်ဟိုင်ပါ၊ ပိုင်ဝမ်မြို့မှ ဒေသခံတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ပိုင်ဝမ်ဘူတာရုံရဲ့ ဘူတာရုံရုံမှူးဟောင်းပါ။ ငါတို့အုပ်စုထဲက အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေဟာ အနီးအနားက တောင်ခြေမှာ ရှိတဲ့ စစ်သုံးလေကြောင်းရန်ကာကွယ်ရေးဘန်ကာထဲမှာ ခိုလှုံနေကြတယ်…”
ဤစကားကိုကြားလျှင် လင်းရှန်သည် မျက်မှောင်ကျုံ့လိုက်သည်။ ပိုင်ဝမ်ဘူတာရုံ၏ ဘူတာရုံမှူးတဲ့လား။
“ငါက လင်းရှန်ပါ။ ဒါက ကီကီ”
လင်းရှန်က တည်ငြိမ်စွာ ဖြေသည်။
ဖုန်းယူမင်၏ အကြည့်သည် သူတို့နှစ်ဦးကို စေ့စေ့စပ်စပ် စူးစမ်းလိုက်ပြီး ကီကီထံတွင် ခဏရပ်တန့်သွားသည်။ ၎င်း၏မျက်လုံးများသည် ဖုံးကွယ်မထားသော စိတ်လှုပ်ရှားမှုဖြင့် တောက်ပလာပြီး လင်းရှန်ကို စိတ်မသက်မသာဖြစ်စေသည်။
ထန်ဟိုင်က ယခင်ဆွေးနွေးခဲ့သော အစီအစဉ်ကို ထပ်ပြောသည်။ ၎င်းမှာ ရိုးရှင်းသည်။ ယာဉ်တန်းများကို စုစည်းပြီး အတူတကွ ထွက်ပြေးရန်ဖြစ်သည်။
“ဒါပေမယ့် အခုက မှောင်နေပြီလေ။ အခုထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားတာက ပိုအန္တရာယ်များမှာမဟုတ်ဘူးလား”
လင်းရှန်က ဖုန်းယူမင်ကို သံသယဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ထန်ဟိုင်ကို လှမ်းမေးသည်။
ချီယုက မထီမဲ့မြင်ပြုသည့် အပြုံးဖြင့် “ဒါက သိပ်ထူးခြားမှုမရှိဘူးထင်တယ်။ မြူခိုးက အမှောင်ထက် အများကြီး ပိုအန္တရာယ်များတယ်”
“ငါဆိုလိုချင်တာက....”
ကီကီက ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။
“ရှင်တို့အားလုံး အရူးတွေပဲ”
သူမက စိတ်တိုစွာ ပြောသည်။
“နေ့ဘက်မှာ ထွက်ပြေးရင် အပြင်မှာ ခဏအနားယူလို့ရသေးတယ်။ ညဘက်ထွက်ရင် ဘာလုပ်မလဲ၊ အမှောင်ထဲမှာ နာရီပေါင်းနှစ်ဆယ်လောက် ဘာမှမမြင်ရပဲ ပြေးနေရမှာလား”
ချီယုက မျက်မှောင်ကျုံ့လိုက်ပြီး သူမ၏စကားက မမှားကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။
“ဒါဆို မနက်အာရုံဦးအလင်းရောက်မှ ထွက်ကြမယ်လား”
တစ်ဦးက အကြံပြုလိုက်သည်။
ထန်ဟိုင်က ရှေ့သို့ထွက်လာပြီး အခြားအကြံတစ်ခုကို ပေးသည်။
“ငါ့မှာ အကြံတစ်ခုရှိတယ်။ ဒီကိုလာတဲ့လမ်းမှာ ဖုတ်ကောင်တွေကို အများကြီး ရှင်းထားခဲ့ပြီးပြီ။ ဒီအခွင့်အလမ်းကို အသုံးချပြီး အားလုံးကို လေကြောင်းရန်ကာကွယ်ရေးဘန်ကာဆီ ပြောင်းရွှေ့လိုက်ရင်မကောင်းဘူးလား။ အဲဒီက ပိုလုံခြုံတယ်၊ တောင်ဘက်က လမ်းကျဉ်းနဲ့လည်း ပိုနီးတယ်”
အုပ်စုထဲမှ သဘောတူညီသည့် ထောက်ခံသံများ တီးတိုးထွက်ပေါ်လာသည်။ ဤအစီအစဉ်သည် ဖြစ်နိုင်ချေရှိပုံရသည်။
လင်းရှန်က ကီကီဘက်သို့ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ သူမကလည်း ရိပ်မိသည့်အကြည့်ဖြင့် ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ ထန်ဟိုင်ဖော်ပြသော လေကြောင်းရန်ကာကွယ်ရေးဘန်ကာသည် ကီကီယခင်က ထည့်သွင်းပြောခဲ့သော စစ်ရေးစခန်းနှင့် တူညီနေသည်။
“ဒီအစီအစဉ်က အဆင်ပြေမယ်ထင်တယ်” လင်းရှန်က ခေါင်းငြိမ့်ပြီး ပြောသည်။
လင်းရှန်၏ သဘောတူညီမှုနှင့်အတူ အုပ်စုတစ်ခုလုံး တက်ကြွလာသည်။ ချီယုက ထန်ဟိုင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း ဘာမှမပြောပဲ နောက်လှည့်ကာ “လင်းယုန်၊ လူတွေအားလုံးကို စုစည်းပြီး ထွက်ဖို့ ပြင်ထားလိုက်”
အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများ၏ စခန်းသည် လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်လာသည်။ ယာဉ်တန်းများသည် ၎င်းတို့၏ ပစ္စည်းများကို အလျင်အမြန် ထုပ်ပိုးကာ ယာဉ်များကို ပြင်ဆင်ကြသည်။ အင်ဂျင်များ မြည်ဟည်းလျက် ထွက်ခွာရန် အသင့်ဖြစ်လာသည်။
မော်ဒီဖိုင်းလမ်းကြမ်းယာဉ်တစ်စီးထဲတွင် လင်းယုန်သည် ယာဉ်တန်းကို ဦးဆောင်နေသော စစ်သုံးဂျစ်ကားများကို အနီးကပ် စောင့်ကြည့်နေသည်။
“ခေါင်းဆောင်၊ ထန်ဟိုင်က တစ်ခုခု ထူးဆန်းနေတာ သေချာတယ်”
လင်းယုန်က ခပ်တိုးတိုးပြောသည်။
“ငါလည်း သတိထားမိပြီးသားပါ”
ချီယုက အေးစက်စွာ ရယ်လိုက်ကာ လက်ကိုင်စကားပြောစက်ကို ကောက်ယူပြီး သူလူ့များကို အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
“ကျည်ဆံတွေ ချွေတာသုံး�၊ လုံခြုံရေးခလုတ်တွေကို ဖွင့်ထားပြီး နိုးနိုးကြားကြားနေကြ”
စကားပြောစက်ကို ချထားပြီးနောက် လင်းယုန်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ထပ်ပြောသည်။ “အဲဒီစစ်ရေးအခြေစိုက်စခန်းက ငါ သိမ်းယူမယ့် အစီအစဉ်ထဲမှာပါပြီးသား။ တစ်ခုခုမူမမှန်ရင် ထန်ဟိုင်ကို ချက်ချင်းဖယ်ရှားလိုက်”
လင်းယုန်၏ မျက်လုံးများသည် သားကောင်ကိုမျှော်လင့်နေသကဲ့သို့ တောက်ပလာသည်။
“ကောင်းပါပြီ၊ ခေါင်းဆောင်”
ယာဉ်တန်းသည် စတင်လှုပ်ရှားလာသည်။ ထန်ဟိုင်၏ စစ်သုံးဂျစ်ကားများက ဦးဆောင်သွားပြီး နောက်တွင် အနက်ရောင်ယာဉ်တန်း၏ ပြင်ဆင်ထားသော ယာဉ်များ လိုက်ပါသွားသည်။ ကျန်ရှိသော သေးငယ်သည့် ယာဉ်တန်းများစွာသည် နောက်ဆုံးမှ လိုက်ပါသွားပြီး လို့ဟွာ၏ ပစ်ကပ်ထရပ်ကားသည် လင်းရှန်နှင့် ကီကီနှင့်အတူ အဆုံးမှ လိုက်ပါသွားသည်။
လို့ရှားရှားက နောက်ဖက်ပြတင်းပေါက်မှ ခေါင်းထုတ်ကာ မေးသည်။
“ရှင်တို့ အေးနေလား”
“သိပ်မဆိုးပါဘူး”
လင်းရှန်က ဖြေသည်။
“အစ်ကိုလင်းရှန်၊ သတိထားနော်။ သူတို့က ရှင်တို့ကို ထောင်ချောက်ဆင်ဖို့ ကြံနေလောက်တယ်”
လို့ရှားရှားက ၎င်း၏ မသိစိတ်မှ စေ့ဆော်မှုကြောင့် ပြောလိုက်သည်။
“အင်း…”
လင်းရှန်က ခပ်ဖြည်းဖြည်းသက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “လူတိုင် ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားချင်ကြတာပဲ၊၊ တကယ်လို့ ရှုပ်ထွေးမှုတွေ ဖြစ်လာရင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုပဲ ဂရုစိုက်ရမယ်”
လို့ရှားရှားက မျက်နှာငယ်လေးဖြင့် ပြောသည်။ “ဒါဆိုရင် ကျွန်မတို့အတူတူ နေရမယ်။ ကျွန်မ ရှင်တို့ကို အရင်က ကယ်ခဲ့တာမှတ်မိတယ်မလား”
လင်းရှန်က မသိမသာ ပြုံးလိုက်ပြီး ခေါင်းငြိမ့်သည်။ “ကောင်းပြီလေ၊ ငါတို့က မဟာမိတ်တွေပဲ”