စစ်ရေးစခန်း

ဘီးပ်၊ ဘီးပ်။ ဘီးပ်၊ ဘီးပ်။

ည ၆:၄၅။

အမှောင်ထုကျရောက်လာပြီဖြစ်သည်။

ပိုင်ဝမ်ဘူတာရုံတွင် အနန္တရထားသည် ထူထပ်သောမြူခိုးအတွင်း တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်တန့်နေသည်။ ရထားပေါ်တွင် ချန်ဆီရွှမ်သည် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် လှည့်လျှောက်လျက်ရှိသည်။ သူမ၏လက်ထဲရှိ လက်ကိုင်စကားပြောစက်မှ မည်သည့်အချက်ပြမှုမျှ ထွက်ပေါ်မလာဘဲ သေဆုံးနေသော တိတ်ဆိတ်မှုသာ ရှိပြီး ၎င်းကြောင့် သူမ၏နှလုံးသားသည် တင်းကြပ်စွာ ညှစ်ထားသလို ခံစားရသည်။

သူမသည် ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်သို့ စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်လိုက်သည်။ မြူခိုးသည် အသက်ရှင်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး နေရာအနှံ့ဖုံးလွှမ်းနေကာ ည၏အမှောင်ကို အဆုံးမဲ့ဖြည့်စွမ်းနေသည်။

ရထားပြတင်းပေါက်တွင် နှင်းခဲများ ငွေ့ရည်ဖွဲ့နေသည်။ မြူခိုးထဲတွင် အမည်မသိ၊ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ တစ်ခုခုက ပုန်းအောင်းနေသလို ခံစားရလေသည်။ မလိုလားအပ်သော အတွေးများဖြင့် သူမ၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် အေးစက်မှုတစ်ခု စီးဆင်းသွားသည်။

ဆွစ်...

ချန်ဆီရွှမ်သည် အမှောင်ကာပြတင်းကို ဆွဲချလိုက်သည်။ သူမသည် တတိယရထားတွဲထဲရှိ ကိရိယာသေတ္တာကို လှန်လှောကာ ကိုယ်ကာကွယ်ရန်အတွက် ယုံကြည်စိတ်ချရသော သံချောင်းတစ်ချောင်းကို ဆွဲယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် တိတ်ဆိတ်စွာ ဆိုဖာပေါ်မှီကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိထားလျက်ရှိသည်။

“သူတို့နှစ်ယောက်လုံး စွမ်းအားရှင်တွေပဲ။ ဘာပဲဖြစ်လာဖြစ်လာ သူတို့ ကိုင်တွယ်နိုင်မှာပါ” သူမကိုယ်သူမ တီးတိုးပြောလိုက်သည်။

လင်းရှန် အချိန်မီပြန်မလာခြင်းသည် သူမအတွက် ပထမဆုံးအကြိမ်မဟုတ်ပေ။ ယခုအခါ သူမလုပ်နိုင်သည့်တစ်ခုတည်းသောအရာမှာ ဤနေရာကို ကာကွယ်ထိန်းသိမ်းထားရန်နှင့် ပုန်းအောင်းနေသော ဘီလူးများ၏ အာရုံကို မဆွဲဆောင်ရန်ဖြစ်သည်။

ဗရူး…

ထိုအချိန်တွင် နက်ရှိုင်းသော အင်ဂျင်မြည်ဟည်းသံတစ်ခုသည် တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖုံးလွှမ်းကာ မြူခိုးကို ဖြတ်ကျော်ပြီး သူမ၏နားထဲသို့ တူတစ်ချောင်းဖြင့် ရိုက်သလို ဝင်ရောက်လာသည်။ ရုတ်တရက်ထွက်ပေါ်လာသော ဆူညံသံသည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တိတ်ဆိတ်မှုနှင့် သိသာစွာ ဆန့်ကျင်နေပြီး သူမကို ချက်ချင်း သတိတကြီးဖြစ်သွားစေသည်။

သူမသည် ထရပ်လိုက်ပြီး ယာဉ်မောင်းခန်းသို့ ပြောင်းရွှေ့ကာ ပြတင်းပေါက်မှ အပြင်သို့ လှမ်းကြည့်သည်။ အံ့အားသင့်ဖွယ်ရာ၊ ဝေးကွာသော ရထားလမ်းတစ်ခုပေါ်တွင် ရထားတစ်စီး၏ ရှေ့မီးများသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း ရွေ့လျားနေသည်ကို တွေ့ရသည်။

ကလန်၊ ကလန်...

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် ချန်ဆီရွှမ်သည် မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် ပါးစပ်ကို လက်ဖြင့်အုပ်လိုက်သည်။

တစ်ဖက်တွင်မူ အခြေအနေများသည် မျှော်လင့်ထားသည်ထက် ပိုမိုချောမွေ့စွာ တိုးတက်နေသည်။ ယာဉ်တန်းများစွာပါဝင်သော ယာဉ်ကြီးများသည် ပင်မလမ်းမကြီးပေါ်တွင် အခက်အခဲမရှိဘဲ သွားလာနိုင်ခဲ့ပြီး လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ပုံပျက်ပန်းပျက် ဖုတ်ကောင်အနည်းငယ်ကိုသာ တွေ့ရသည်။ မွန်းစတားများကို ဆွဲဆောင်မှုမဖြစ်စေရန် အဖွဲ့များသည် မလိုအပ်ပဲ သေနတ်မပစ်ရန် သဘောတူညီထားသည်။

ယာဉ်တန်းသည် မကြာမီ သစ်တောတစ်ခုမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး ရှေ့တွင် “စစ်တပ်ကာကွယ်ထားသော နယ်မြေ: ဝင်ရောက်ခွင့်မပြု” ဟူသော ဆိုင်းဘုတ်တစ်ခုကို တွေ့ရသည်။ မကြာမီ ကြီးမားသော စစ်ရေးအခြေစိုက်စခန်းတစ်ခု မြင်ကွင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်�。

တစ်ချိန်က တင်းကြပ်စွာ စောင့်ကြပ်ထားသော စစ်ရေးအခြေစိုက်စခန်းသည် ယခုအခါ ပိတ်ထားပြီး တောင်ခြေတွင် စွန့်ပစ်ခံထားရသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်သည် အားကောင်းသော တိတ်ဆိတ်မှုကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

မြင့်မားသော နံရံများဖြင့် ဝိုင်းထားသော စခန်းအတွင်းတွင် ထိုနေရာတွင် ပုန်းအောင်းနေသော အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတစ်စုသည် လေးလံသော သံမဏိတံခါးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး အတားအဆီးများကို ဖယ်ရှားကာ ယာဉ်တန်းများကို တစ်စီးပြီးတစ်စီး ဝင်ရောက်ခွင့်ပြုလိုက်သည်။

ယခုအခါ ညအမှောင်သည် အပြည့်အဝ ကျရောက်လာပြီဖြစ်သည်။ ယာဉ်များစွာမှ ထွက်လာသော မီးရောင်များသည် လုယက်ခံထားရသော စခန်းကို လင်းထိန်စေသည်။ ခြံဝင်းအတွင်းတွင် ဖျက်စီးထားသော ဂျစ်ကားအနည်းငယ်နှင့် ပြိုကျသွားသော ရထားလမ်းနှင့် ပစ်မှတ်ထိန်းချုပ်စနစ်ကို ဖယ်ရှားခံထားရသော TFV600 အမြှောက်နှစ်လက်ဖြင့် အကြီးစားတင့်ကားတစ်စီး ပြန့်ကျဲလျက်ရှိသည်။ သို့သော် အကြည့်အများဆုံးဆွဲဆောင်နိုင်သည်မှာ ပျက်စီးနေသော သံချပ်ကာအဆင့် ၃ စစ်တပ်အဆင့်တိုက်ခိုက်ရေးယန္တရားစက်ရုပ်တစ်ခုဖြစ်သည်။

“သောက်ကျိုးနည်း... ဒါ တကယ်လား!”

မျက်မှန်တပ်ထားသော လူငယ်တစ်ဦး၊ ယာဉ်တန်း၏ နည်းပညာကျွမ်းကျင်သူဖြစ်ပုံရသူသည် အနက်ရောင်ယာဉ်တန်းမှ ခုန်ဆင်းလာပြီး ၎င်း၏မျက်လုံးများသည် ချက်ချင်း တောက်ပလာသည်။

“ဒါ ပျက်စီးနေပြီ”

ထန်ဟိုင်က ၎င်း၏လူများကို တံခါးများပိတ်ရန် ညွှန်ကြားရင်း ဖြေလိုက်သည်။ သူလျှောက်လာရင်း ထပ်လောင်းပြောသည်။

“နောက်ဆုံး ဝင်ရိုးစွန်းညမတိုင်မီ စတားဖလိတ်က အပြည့်အဝ ရုတ်သိမ်းသွားခဲ့တယ်။ ဒါက အခုဆို သံအပိုင်းစတစ်ခုပဲ။ အသုံးဝင်တဲ့ အစိတ်အပိုင်းတွေကို ငါတို့ အကုန်လုံး ယူထားပြီးပြီ”

သူ၏စကားကို မည်သူမျှ သံသယမဖြစ်ခဲ့ပေ။ သို့သော် လူအများစုသည် ဤသို့သော စစ်ရေးအဆင့်ယန္တရားများကို အနီးကပ်မြင်ဖူးခြင်းမရှိသဖြင့် မကြာမီ စူးစမ်းလိုစိတ်ရှိသော အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများ စုဝေးလာကြသည်။

“ဝူဆုန်းလင်း၊ လင်းယုန်၊ အသုံးဝင်မယ့် တစ်ခုခုကျန်သေးလားဆိုတာ စစ်ကြည့်ကြ။ ယူလို့ရတာမှန်သမျှ ယူလာခဲ့”

ချီယုက ၎င်း၏ အထူးကျွမ်းကျင်သူအဖွဲ့ကို ညွှန်ကြားသည်။ သူ့အဖွဲ့၏ ကျွမ်းကျင်မှုကို ယုံကြည်ထားပြီး၊ အသုံးဝင်သော သံချပ်ကာသံမဏိတစ်ခုသာဖြစ်ပါစေ၊ ယာဉ်တန်းပြုပြင်ရန်အတွက် မြန်နှုန်းမြင့်ဖြတ်တောက်ကိရိယာများ အသင့်ရှိထားသည်။

“ဒါကို ကန့်ကွက်မှာမဟုတ်ဘူးမလား”

ချီယုက ထန်ဟိုင်ကို စမ်းသပ်သည့်အနေဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“လုံးဝမကန့်ကွက်ပါဘူး”

ထန်ဟိုင်က နွေးထွေးသောအပြုံးတစ်ခုဖြင့် ဖြေကာ သဘောတူညီကြောင်း ပြလေသည်၊၊

ထို့နောက် ထန်ဟိုင်သည် အနီးရှိ တောင်စောင်းတစ်ခုဆီသို့ အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။ ထိုနေရာတွင် ကြီးမားသော အဆောက်အဦတစ်ခု ထင်ရှားစွာ တည်ရှိနေသည်၊၊ လေကြောင်းရန်ကာကွယ်ရေးဘန်ကာကြီးတစ်ခုဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ဝင်ပေါက်သည် ထူထဲသော သံမဏိတံခါးများဖြင့် ပိတ်ထားပြီး၊ နှစ်ပေါင်းများစွာ ရာသီဥတုဒဏ်ကို ခံထားရသော်လည်း မယိမ်းယိုင်သော ခိုင်ခံ့မှုနှင့် တာရှည်ခံမှုကို သက်သေပြနေသည်၊၊

“ငါတို့မှာ လူ ၄၆ ယောက်ရှိတယ်။ ဒီဘန်ကာထဲမှာ သုံးလနီးပါး ပုန်းအောင်းနေခဲ့ရတယ်။ အခုတော့ ၂၀လောက်ပဲ ရှိတော့တယ်။ ဒီနေရာမှာ နံရံတွေက ထူတယ်၊ တံခါးတွေကလည်း ခိုင်ခံ့တယ်�। ဒီည အားလုံးအတူတူ အနားယူပြီး မနက်ဖြန် အလင်းရောက်တာနဲ့ ထွက်ခွာလို့ရတယ်” ထန်ဟိုင်က ပြောသည်။

“ဝိုး.. လင်းရှန်၊ ကြည့်လိုက်စမ်း”

ကီကီသည် လင်းရှန်နှင့်အတူ ကားပေါ်မှ ဆင်းလာပြီး လူအုပ်ဆီသို့ လျှောက်သွားနေသည်။

သူမသည် သုံးမီတာနီးပါး အမြင့်ရှိသော လူသားပုံစံ စက်ရုပ်ကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် မျက်လုံးများ တောက်ပလာသည်။

“ဒါ တော်တော်မိုက်တယ်! ဒါမျိုး အလုပ်လုပ်ရင်ကောင်းမယ်။ ဒါပေမယ့် ငါကတော့ Sentinel စီးရီးကို ပိုကြိုက်တယ်၊ အဲဒါတွေက ပိုပေါ့ပါးတယ်”

လင်းရှန်သည်လည်း ထိုကြီးမားသော ယန္တရားကို ကြည့်ရင်း ၎င်း၏မျက်လုံးများထဲတွင် စိတ်အားထက်သန်မှုများ တိုးလာသည်၊၊ ၎င်း၏ ယန္တရားနှလုံးသားသည် တောင့်တမှုဖြင့် တဒိတ်ဒိတ် ခုန်နေသည်။

ဤစစ်ရေးအဆင့် စက်ယန္တရားများသည် သူ့၏ ဆန္ဒစာရင်းထဲတွင် အမြဲရှိနေခဲ့သည်။ သို့သော် ကမ္ဘာပျက်ကပ်စတင်ပြီးကတည်းက သူသည် မြို့ပြဧရိယာများတွင်သာ ပိတ်မိနေခဲ့ပြီး ထိုသို့သော စက်ကိရိယာများကို တွေ့ရခွင့်မရခဲ့ပေ။

လင်းရှန်သည် မိမိကိုယ်ကို သန်မာစေရန် ကာလရှည်ကြာ စီစဉ်ထားခဲ့သည်။ သူ့၏စွမ်းရည်များကို မြှင့်တင်ရုံသာမက ယန္တရားနှလုံးသားကို ပိုမိုဖွံ့ဖြိုးစေရန်ဖြစ်သည်။

ဥပမာအားဖြင့်—ကိုယ်ပိုင်သံချပ်ကာတပ်ဆင်ခြင်း..

တိုက်ခိုက်ရေးအစားထိုးကိရိယာများ၊ လျင်မြန်သော လက်နက်စနစ်များ—ဤအရာအားလုံးသည် ဓားတိုဖြင့် အနီးကပ်တိုက်ခိုက်ခြင်းထက် ပိုမိုယုံကြည်စိတ်ချရပုံပေါ်သည်။

စက်မှုအဆင့်နှင့် စစ်ရေးသံချပ်ကာများအပြင် လင်းရှန်သည် တင့်ကားအမြောက်များ၊ ရထားလမ်းအမြောက်များ၊ အနီးကပ်လက်နက်စနစ်များနှင့် အလိုအလျောက်လက်နက်အမျိုးမျိုးကို အနန္တရထားထဲသို့ ထည့်သွင်းရန် စိတ်ကူးယဉ်ထားသည်။ ၎င်းတို့၏ ပုံစံများကို ဝါးမျိုခြင်း သို့မဟုတ် စကင်ဖတ်ခြင်းဖြင့် ၎င်း၏ရထားထဲသို့ ပေါင်းစည်းနိုင်မည်ဆိုပါက ထိုအတွေးတစ်ခုတည်းကပင် ၎င်းကို စိတ်လှုပ်ရှားစေသည်။

“ဟိုကောင်လေး၊ မင်းရဲ့ အခြားအဖွဲ့သားတွေက ဘယ်မှာလဲ။ ဒါမှမဟုတ် မင်းတို့ နှစ်ယောက်တည်းပဲလား”

ချီယုက ရုတ်တရက် မေးလိုက်ပြီး လင်းရှန်နှင့် ကီကီကို ကြည့်လိုက်သည်။

“ငါတို့က လူမများပါဘူး”

လင်းရှန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဖြေကာ စကားဆက်ပြောရန် စိတ်မဝင်စားကြောင်း ထင်ရှားနေသည်။ သူ၏အာရုံသည် ပျက်စီးနေသော သံချပ်ကာအဆင့် ၃ တိုက်ခိုက်ရေးယန္တရားဆီသို့ ပြန်လည်ပြောင်းသွားပြီး တိတ်တဆိတ် ၎င်း၏ ယန္တရားစကင်ဖတ်စနစ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။

သို့သော် မကြာမီ ၎င်းသည် ယန္တရား၏ အချို့သောအစိတ်အပိုင်းများ ပျောက်ဆုံးနေပြီး အဓိကမောင်းနှင်စနစ်မှာလည်း ဖယ်ရှားခံထားရပြီဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်သည်။ ပြည့်စုံသော ပုံစံတစ်ခုကို စကင်ဖတ်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

လင်းရှန် စိတ်ထဲတွင် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး စိတ်လျှော့လိုက်ရသည်၊၊ အနက်ရောင်ယာဉ်တန်းမှ ဝူဆုန်းလင်းကဲ့သို့ပင် သူသည် သံချပ်ကာပြားများနှင့် TFV600 အကြီးစားတင့်ကားမှ အစိတ်အပိုင်းများကို ဖြုတ်ယူရန် စဉ်းစားခဲ့သည်။ သို့သော် ကိရိယာများ သို့မဟုတ် လူအင်အားမရှိဘဲ သူသည် ဝါးမျိုစွမ်းရည်ကိုသာ အားကိုးနိုင်ပေသည်။

“လူမများဘူးလား”

ချီယုက မျက်ခုံးတစ်ဖက်ပင့်ကာ ယုံကြည်ချက်ပြည့်နေသော အသံဖြင့် အကြံပြုလိုက်သည်။

“ဒါဆို ငါတို့ယာဉ်တန်းထဲ ဘာလို့မဝင်လဲ။ မင်းတို့ကို လက်နက်တွေ၊ အစားအသောက်တွေ အပြည့်အဝ ထောက်ပံ့ပေးမယ်။ ဘယ်လိုလဲ”

ချီယု တိုက်ရိုက်ကမ်းလှမ်းမှုသည် ရဲတင်းလွန်းသော်လည်း အခြေအနေအရ ယုတ္တိရှိသည်။

ထန်ဟိုင်နှင့် အခြားယာဉ်တန်းခေါင်းဆောင်များပင်လျှင် ရှုပ်ထွေးသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်၊၊

သို့သော် အနက်ရောင်ယာဥ်တန်း၏ ယုံကြည်မှုသည် အကြောင်းမဲ့ မဟုတ်ပေ။ အလယ်အလတ်တန်းစား လက်နက်ကိုင်အဖွဲ့တစ်ခုအနေဖြင့် ၎င်းတို့၏ ရှင်သန်နိုင်စွမ်းသည် သန်မာလှသည်—ထိုအရာကို ၎င်းတို့၏ ကြွယ်ဝမှုကလည်း ထင်ရှားသည်၊၊ ၎င်းတို့တွင် သံချပ်ကာယာဉ်များ၊ ထရပ်ကားများ၊ ဆီတင်ယာဉ်များနှင့် သီးသန့်နည်းပညာဝန်ထမ်းများပင် ရှိသည်။ သေးငယ်သောအဖွဲ့များစွာသည် အကာအကွယ်ရရှိရန် ၎င်းတို့နှင့် ပူးပေါင်းရန် စဉ်းစားထားပြီးဖြစ်သည်။

တကယ်တမ်း ကမ္ဘာပျက်ကပ်၏ ရှုပ်ထွေးမှုအတွင်း၌ မည်သူမဆို ခိုင်မာသော နောက်ခံအင်အား မလိုလားဘဲ နေနိုင်ပါမည်လော။

လူတိုင်း၏ အံ့အားသင့်ဖွယ်ရာ၊ လင်းရှန်သည် သိမ်မွေ့စွာ ပြုံးလျက် ဖိတ်ခေါ်မှုကို ငြင်းပယ်လိုက်သည်။

“မလိုပါဘူး၊ ကျေးဇူးပဲ”

လင်းရှန်၏ ငြင်းပယ်မှုက ချီယု၏ မျက်နှာအမူအရာကို ချက်ချင်းပြောင်းလဲစေပြီး သူ၏မျက်လုံးများသည် ဒေါသကြောင့် လက်ခနဲဖြစ်သွားသည်။

“ဒါဆို ဒီချစ်စရာကောင်းတဲ့ မိန်းကလေးရော ဘယ်လိုလဲ”

ချီယု၏ အကြည့်သည် ရုတ်တရက် ကီကီဆီသို့ လှည့်သွားပြီး သူ၏အသံထဲတွင် မာနကြီးပြီး မထီမဲ့မြင်ပြုသည့်ဟန်များ ပါဝင်နေသည်။ “ငါ့ယာဥ်တန်းနဲ့ပူးပေါင်းဖို့ စဉ်းစားပေးမလား”

ကီကီသည် လင်းရှန်ကို ထူးဆန်းသောမျက်နှာအမူအရာဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ချီယုဆီသို့ လှည့်သည်။ “ဟမ်။ ကျွန်မကို ပြောနေတာလား”

ချီယုသည် ၎င်းတို့နှစ်ဦးကို တစ်လှည့်စီကြည့်လျက် ဟန်ဆောင်အပြုံးဖြင့် ကြည့်လိုက်ကာ “ဘာလဲ။ မင်းတို့နှစ်ယောက်က ချစ်သူတွေလား”

“မဟုတ်ဘူး”

လင်းရှန်က ခပ်ပြတ်ပြတ် ပြန်ဖြေသည်။

“ဆွေမျိုးတွေလား

“အဲဒါလည်း မဟုတ်ဘူး”

ကီကီက မသိမသာ ပြုံးလျက် ပြောသည်။

ဤစကားကိုကြားလိုက်ရသောအခါ ချီယု၏ မျက်နှာအမူအရာသည် တဖြည်းဖြည်း တောက်ပလာပြီး လင်းရှန်ကို သိသိသာသာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ကျယ်လောင်စွာ ပြောသည်။

“ကောင်းပြီလေ၊ ဆွေမျိုးမဟုတ်ရင် ဘာမှပြဿနာမရှိဘူး။ ငါ့ယာဥ်တန်းက အမြဲတမ်း စွမ်းအားရှင်တွေကို ကြိုဆိုတယ်။ မင်းပူးပေါင်းလာရင်၊ မိန်းကလေး မင်းအတွက် သီးသန့် RV တစ်စီးကို စီစဉ်ပေးမယ်၊ အစားအသောက်နဲ့ ပစ္စည်းတွေလည်း ပြည့်စုံအောင် ထားပေးမယ်။ တစ်နေ့လုံး အကာအကွယ်ပေးမယ့်သူတွေလည်း ရှိမယ် ဘယ်လိုလဲ”

ဤစကားများ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက်၊ လင်းရှန်၏ မျက်လုံးများသည် လူသတ်ချင်စိတ်ဖြင့် တလက်လက်တောက်ပသွားသည်၊၊

ဘန်း…

လေပြင်းတိုက်ခတ်မှုတစ်ခုသည် ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ချီယု၏ နဖူးပေါ်ရှိ နေကာမျက်မှန်သည် ရုတ်တရက် ကွဲအက်သွားပြီး ထိုအင်အားက သူ့ကို နောက်သို့ ယိုင်ထိုးလျက် လဲကျသွားစေသည်။

ကလစ်၊ ကလစ်၊ ကလစ်…

သူ၏နောက်တွင်ရှိသော လူများဖြစ်သည့် လင်းယုန်နှင့် အခြားသူများသည် ၎င်းတို့၏ သေနတ်များကို မြှောက်လိုက်ကြပြီး တင်းမာမှုသည် တဖြည်းဖြည်း မြင့်တက်လာကာ ယမ်းငွေ့နံ့များ လေထုထဲတွင် ပြည့်လာတော့မည်အလား ဖြစ်လာသည်၊၊

“မင်းက ခေါင်းမကောင်းတာလား၊၊ ငါ့လူတွေကို ငါ့မျက်စိရှေ့ကနေ ခေါ်သွားဖို့ ကြံစည်နေတာက မင်းကို ငါမသတ်ရဲဘူးလို့ ထင်နေတာကြောင့်လား” လင်းရှန်၏ အကြည့်သည် အေးစက်သွားပြီး သူ့ကိုယ်မှာ ထွက်ပေါ်လာသော ဖိအားကို လူတိုင်း သိသာစွာ ခံစားနေရသည်။ လင်းရှန် မည်သို့တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်ကို ဘယ်သူမှ မမြင်လိုက်ရပေ။

“မင်း”

ချီယုသည် ယိုင်ထိုးစွာ နောက်ဆုတ်သွားပြီး နဖူးပေါ်တွင် သေမလိုခံစားချက် ကျန်ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ကို သဘောပေါက်လိုက်သည်နှင့် ၎င်းသည် ဒေါသထွက်ကာ သေနတ်ကို ဆွဲထုတ်ပြီး လင်းရှန်ကို ချိန်လိုက်သည်။

“ငါ မင်းကို သတ်မယ်”

“အိုး… လုပ်ကြည့်လေ။ ပစ်လိုက်စမ်းပါ”

သေနတ်ဆယ်လက်ကျော်ကို ရင်ဆိုင်နေရသော်လည်း လင်းရှန်သည် တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ အေးစက်သောမျက်လုံးများသည် ချီယုကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။

“စမ်းကြည့်မယ်လေ၊ ဘယ်သူ အရင်သေမလဲ…မင်းလား၊ ငါလား”

ဘေးတစ်ဖက်တွင် ထန်ဟိုင်သည် ရှုံ့မဲ့သောမျက်နှာဖြင့် ကြည့်နေပြီး ၎င်း၏နောက်တွင်ရှိသော ဖုန်းယူမင်သည် ဤမြင်ကွင်းကို ဖျော်ဖြေမှုတစ်ခုအဖြစ် ရှုမြင်ပုံရသည်။ ဤယာယီမဟာမိတ်ဖွဲ့မှုသည် အတွင်းစစ်ဖြစ်လုနီးနေပြီဖြစ်သော်လည်း သူက ဂရုမစိုက်ပုံရလေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ကီကီသည် လျှောက်လှမ်းလာပြီး လင်းရှန်၏ပခုံးပေါ်သို့ လက်တစ်ဖက်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး တင်လိုက်သည်။ ခေါင်းကို စောင်းကာ ၎င်းတို့အား ချိန်ရွယ်ထားသော သေနတ်ပြောင်းများကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ဒါက ဘာလဲ… တိုက်ခိုက်ဖို့ ကြံနေတာလား၊ ပြီးပြည့်စုံတယ်။ မင်းတို့ယာဉ်တန်းထဲက ပစ္စည်းကောင်းတွေကို ငါ မျက်စိကျထားတယ်။ ဟေ့၊ လူဆိုးကောင် ဘယ်လိုလဲ”

သူမသည် လင်းရှန်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ဆက်ပြောသည်။

“ဒီလိုလား…”

ထို့နောက် သူမသည် လည်ပင်းပေါ်တွင် လက်ဖြင့် လှီးဖြတ်သည့်အမူအယာ ပြလိုက်သည်။

သူမ၏ အမူယာကြောင့် ဘေးတွင် ကြည့်နေသော အခြားယာဉ်တန်းအဖွဲ့များသည် မျက်နှာများ ဖြူဖျော့သွားပြီး ပဋိပက္ခထဲ မပါဝင်လိုသဖြင့် အလိုလိုနောက်ဆုတ်သွားကြသည်။

ကီကီသည် ယာဉ်တစ်စီးဖြင့် ရန်သူများကို ဖျက်ဆီးခဲ့သည့် ကြောက်မက်ဖွယ်မြင်ကွင်းသည် သူတို့၏စိတ်ထဲတွင် လတ်ဆတ်နေဆဲဖြစ်သည်။ သူမလိုမိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို အနိုင်ယူနိုင်ဖို့ မည်သူမျှ စိတ်ကူးခဲ့ပေ။

သူမ၏စကားကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် ချီယု၏မျက်လုံးထဲရှိ ဒေါသမီးလျှံများ ရုတ်တရက် ငြိမ်းသွားသည်။ ထို့နောက် လက်တစ်ဖက်မြှောက်ကာ လူများအား လက်နက်များချရန် အချက်ပြလိုက်သည်။ ၎င်း၏မျက်နှာအမူအယာသည် မသေချာမရေရာဖြစ်သွားပြီး ထိုသူနှစ်ဦးကို ကြည့်ရင်း နဖူးပေါ်မှ အေးစက်သော ချွေးတစ်စက် စီးကျလာသည်။

အမှန်တရားမှာ လင်းရှန်က ၎င်း၏ကမ်းလှမ်းမှုကို ငြင်းပယ်လိုက်သည်နှင့် ချီယုသည် အနည်းငယ် အရှက်ရသလို ခံစားရပြီး ကီကီကို ပစ်မှတ်ထားကာ စိန်ခေါ်သည့်လုပ်ရပ်ကို ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ သူမထင်မှတ်ထားသည်မှာ လင်းရှန်၏ ချက်ချင်းပြန်လည်တုံ့ပြန်မှုဖြစ်သည်။

ယခုမူ သူတို့၏ စကားပြောပုံအရ သူ့၏လူတစ်ရာကျော်ပါဝင်သော ယာဉ်တန်းသည် အောက်စည်းရောက်နေသလို ခံစားရသည်။

ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ချီယုသည် အေးစက်သော အန္တရာယ်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး ပြင်းထန်သောစကားများကို ထုတ်ပြောပြီးနောက် မလွတ်မြောက်နိုင်သော အနေအထားတွင် ပိတ်မိနေသည်။

ထိုစဉ်တွင် လင်းရှန်က အံ့အားသင့်နေသည်၊၊ သူ့၏ပခုံးပေါ်တွင် တင်ထားသော ကီကီ၏လက်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး စိတ်ထဲတွင် ရှုပ်ထွေးမှုတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

၎င်းနှင့် ကီကီသည် သိပ်မကြာသေးသည့် အချိန်အတွင်း သိကျွမ်းခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ အကောင်းဆုံးအားဖြင့် ၎င်းတို့သည် ရက်ပိုင်းအတွင်း အခက်အခဲများကို အတူတကွ ဖြတ်သန်းခဲ့ရသော ရဲဘော်များသာဖြစ်ပြီး ရင်းနှီးသော မိတ်ဆွေများပင် မဟုတ်ပေ။

လင်းရှန်သည် သူမ၏သစ္စာစောင့်သိမှုကို ရရှိရန် သို့မဟုတ် ၎င်းနှင့်အတူ နေရန် ဆွဲဆောင်ရန် မည်သည့်အရာမျှ မလုပ်ဆောင်ခဲ့ပေ။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် သူ့၏သဘောထားသည် သူမအပေါ် လျစ်လျူရှုသည့်ပုံစံသာဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူမသည် ထွက်ခွာရန် သို့မဟုတ် အခြားယာဉ်တန်းတစ်ခုထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့ပါက လင်းရှန်သည် အံ့အားသင့်မည်မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ချီယု၏ မာန်တက်သော လှုပ်ရှားမှုများကို ရင်ဆိုင်ရသည့်အခါ လင်းရှန်သည် တုံ့ပြန်ရန် ရွေးချယ်စရာ မရှိခဲ့ပေ�၊၊

သူမထင်မှတ်ထားခဲ့သည်မှာ ကီကီသည် သူ၏ဘေးတွင် ဤမျှခိုင်မာစွာ ရပ်တည်ပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ဤမိန်းမငယ်လေးသည် သူထင်သလောက် မရိုးရှင်းကြောင်း ထင်ရှားနေသည်။