လက်နက်သိုလှောင်ရုံ
Vol. 3 Ch. 38
တင်းမာမှုများ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် လို့ရှားရှားသည် လူအုပ်ကြားမှ တိုးထွက်လာကာ ဗုံးပစ်လောင်ချာကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။ သူမ၏နောက်တွင် လို့ဟွာသည် စက်သေနတ်တစ်လက်ကို ကိုင်စွဲလျက် လိုက်ပါလာသည်။
“ဘာတွေ ကြံစည်နေတာလဲ”
“အားလုံးက တစ်ဖွဲ့တည်းပဲ။ ချီယု၊ ရှင့်မှာ သတ္တိရှိတယ်ဆိုရင် သေနတ်မောင်းကို ဆွဲလိုက်လေ ”
လို့ရှားရှားသည် ငယ်ရွယ်ပြီး ကိုယ်လုံးသေးသွယ်သော်လည်း၊ လင်းရှန်နှင့် ကီကီတို့၏ရှေ့တွင် သူမ၏ ကြီးမားသောလောင်ချာသေနတ်ကို ကိုင်စွဲလျက် ရဲရင့်သော ညီမငယ်တစ်ယောက်ပမာ ခိုင်မာစွာ ရပ်တည်နေသည်။
ချီယု၏မျက်လုံးများသည် သူ့ကို စူးစိုက်ကြည့်နေသော လူအုပ်ကို အကဲဖြတ်လိုက်သည်။ သူ၏မျက်နှာထက်တွင် မပြတ်သားသော အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူသည် အံကြိတ်ကာ နောက်ဆုတ်လိုက်သည်။
“ညီလေးက စိတ်မဆိုးပါနဲ့။ မင်းရဲ့စွမ်းရည်တွေကို သဘောကျလို့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုအကြောင်း ဆွေးနွေးချင်ရုံပါ။ မတော်တဆ စိတ်ဆိုးစေမိရင် တောင်းပန်ပါတယ်’”
ချီယုက မာနကို မျိုသိပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“‘ဟုတ်တယ်၊ ဒီထက်ပိုဆိုးအောင် မလုပ်ကြပါနဲ့’” ထန်ဟိုင်က နောက်ဆုံးတွင် ဝင်ပြောကာ ဖျန်ဖြေသူအဖြစ် ပါဝင်လာသည်။
“အားလုံးပဲ စိတ်အေးအေးထားပါ။ ဒီမှာ အဓိကက ရှင်သန်နိုင်ဖို့ပါ။ ဒီမြူခိုးတွေက ငါတို့အားလုံးကို ပိတ်လှောင်ထားတယ်။ အခုလက်ရှိ ငါတို့ရဲ့ အခြေအနေကို အာရုံစိုက်ကြပါ။ မကျေနပ်တာတွေ ဒီကနေ လွတ်မြောက်ပြီးမှ ဖြေရှင်းကြပါ”
ထန်ဟိုင် အေးဆေးသော လေသံဖြင့် ထပ်လောင်းပြောသည်။
လင်းရှန်သည် သူ၏အကြည့်ကို တန်ဟိုင်ဆီသို့ လှည့်လိုက်သည်။
“ခဗျားက တကယ်ပဲ အဲဒီလို တွေးနေတာလား”
လေထုသည် ထပ်မံတင်းမာလာပြီး၊ လင်းရှန်၏ တင်းမာသော စကားများကြောင့် ထန်ဟိုင်၏ မျက်ခုံးတစ်ဖက်သည် အနည်းငယ် တွန့်သွားသည်။ သို့သော် သူသည် အပြုံးတစ်ခုကို အတင်းဖိအားပေးထုတ်လိုက်သည်။
“‘ဒါပေါ့။ ငါတို့အချင်းချင်း ယုံကြည်မှုမရှိတာကို ငါသိတယ်၊ ဒါက ပြဿနာမရှိပါဘူး။ ငါလည်း မင်းတို့ကို မယုံဘူး။ ဒါပေမယ့် နောက်ဆုံးမှာ ငါတို့အားလုံးရဲ့ ရည်မှန်းချက်က ရှင်သန်ဖို့ တစ်ခုတည်းပဲ မဟုတ်လား”
ထန်ဟိုင်က ပြန်ဖြေကာ သူ၏နောက်တွင်ရှိသော အဖွဲ့သို့ လက်ဟန်ပြလိုက်သည်။
“ငါတို့ ဒီလက်နက်သိုလှောင်ရုံထဲမှာ လပေါင်းများစွာ ပုန်းခိုနေရတယ်။ ဒီနေရာမှာ လူဒါဇင်ပေါင်းများစွာရှိတယ်၊ အားလုံးက ရှင်သန်ဖို့ ကြိုးစားနေကြတာပဲ။ မင်းတို့ကို ဒီထဲခေါ်လာတာက ငါတို့အတွက် အန္တရာယ်ကြီးမားတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုပဲ။ ဒါက ငါတို့ရဲ့ ပူးပေါင်းလိုစိတ်ကို ပြသတာပဲ မဟုတ်လား”
“လက်နက်သိုလှောင်ရုံလား”
လင်းရှန်သည် အဝေးမှ တောင်ကုန်းဆီသို့ အကြည့်ရောက်သွားသည်။
“ဒီည အဲဒီမှာ နေလို့ရမလား”
“ရတာပေါ့”
ထန်ဟိုင်က ချက်ချင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ဒီညမှာ အားလုံးက လက်နက်သိုလှောင်ရုံထဲမှာ အနားယူနိုင်ပါတယ်။ အပြင်မှာထက် အဲဒီမှာ ပိုလုံခြုံတယ်”
ထန်ဟိုင် ယာဉ်တန်းခေါင်းဆောင်များကို သူ၏ရိုးသားမှုကို ထပ်အတည်ပြုရန် ပြောလိုကာသည်။
ထိုအချိန်တံင် ဖုန်းယူမင်က ဝင်ပြောလိုက်သည်။ “‘ဦးလေး၊ လက်နက်သိုလှောင်ရုံထဲမှာ ဒီလောက်လူအများကြီးကို ဘယ်လိုမှ ထည့်လို့မရဘူးလေ”
“‘ဆံ့အောင်လုပ်ရမယ်’”
ထန်ဟိုင်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “‘နေရာလွတ်တွေ အများကြီးရှိပါသေးတယ်’”
လက်နက်သိုလှောင်ရုံထဲသို့ အားလုံးကို ဝင်ခွင့်ပြုရန် အကြံပြုချက်သည် သံသယအချို့ကို ဖြေလျှော့ပေးခဲ့သော်လည်း၊ ယာဉ်တန်းခေါင်းဆောင်များသည် ထူးဆန်းသော အကြည့်များကို ဖလှယ်ကာ တိတ်ဆိတ်နေကြသည်။
“‘မလိုပါဘူး။ ငါတို့ယာဉ်တန်းက ကားတွေနဲ့ပဲ နေမယ်။ ညလုံးပေါက် ကင်းစောင့်ထားမယ်’” ချီယုက ပထမဆုံး တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ ယခု ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံမှုက ပြီးသွားပြီဖြစ်သောကြောင့်၊ သူသည် လင်းရှန်နှင့် ကီကီတို့ကို အေးစက်စွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ထွက်ခွာသွားသည်။
အခြားယာဉ်တန်းခေါင်းဆောင်များကလည်း ချက်ချင်း ပြောလာကြသည်၊၊
“‘ကျွန်တော်တို့လည်း မလိုပါဘူး’”
“‘မနက်ဖြန်မနက်မှာ ပြန်တွေ့ကြတာပေါ့’”
“‘အတူတူပဲ…’”
တညီတညွတ်တည်း ငြင်းဆိုမှုကို မြင်လိုက်ရသောအခါ၊ ထန်ဟိုင်သည် ထပ်မံဖိအားမပေးတော့ပေ။ သို့သော် ဖုန်းယူမင်ကမူ မထီမဲ့မြင်ပြုကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။
“‘ဟမ်၊ ကားထဲမှာ အိပ်တာက လက်နက်သိုလှောင်ရုံထက် ပိုလုံခြုံတယ်လို့ထင်နေကြတာလား။ မိုက်မဲတဲ့လူတွေ’”
“‘ယူမင်’”
ထန်ဟိုင်က ဟန့်လိုက်သည်။
“‘လွှတ်ထားလိုက်ပါ။ လူတိုင်းကိုယ့်နည်းကိုယ့်ဟန်နဲ့ နေတာလည်း ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး’”
တကယ်တမ်းတွင်၊ ယာဉ်တန်းခေါင်းဆောင်များ၏ တုံ့ပြန်မှုများသည် လုံးဝနားလည်နိုင်စရာပင်။ ထန်ဟိုင်ကို ယုံကြည်သည်ဖြစ်စေ၊ မယုံကြည်သည်ဖြစ်စေ အဓိကပြဿနာမဟုတ်ပေ။ ဤလူများအတွက်၊ ၎င်းတို့၏ ယာဉ်များသည် ၎င်းတို့၏ တစ်သက်တာ ပိုင်ဆိုင်မှုအားလုံးကို သယ်ဆောင်ထားသည်။ ၎င်းတို့အတွက်၊ ယာဉ်တန်းထက် ပိုလုံခြုံသောနေရာ မရှိပေ။ အန္တရာယ်ဖြစ်ပေါ်လာပါက ၎င်းတို့သည် ချက်ချင်းထွက်ပြေးနိုင်သည်။ ထိုသို့သော အခြေအနေမျိုးတွင်၊ မည်သူက မိမိယာဉ်များကို စွန့်ခွာပြီး လက်နက်သိုလှောင်ရုံထဲတွင် အိပ်စက်ချင်မည်နည်း။
လင်းရှန်ဘက်သို့ လှည့်ကာ ထန်ဟိုင်က ပြောသည်။ “‘ယူမင်က မင်းတို့ကို လမ်းပြပေးလိမ့်မယ်။ နေရာတစ်ခုရှာပြီး အနားယူလိုက်ကြပါ။ မနက်ဖြန်မှာ မင်းတို့ရဲ့ အကူအညီကို ထပ်လိုအပ်လိမ့်မယ်…’”
“‘အားလုံးက တစ်ဖွဲ့တည်းပဲ၊ ဒီလောက် ယဥ်ကျေးနေစရာမလိုပါဘူး’”
လင်းရှန်က ပြုံးကာ ပြန်ဖြေသည်၊၊ သို့သော် သူ၏စိတ်ထဲတွင် သံသယများ တဖြည်းဖြည်း ပိုမိုပေါက်ဖွားလာသည်။
သူသည် လက်နက်သိုလှောင်ရုံကို စစ်ဆေးရန် ရည်ရွယ်ထားပြီးဖြစ်သည်။ ခြံဝင်းထဲတွင် ရတနာအချို့ရှိသော်လည်း၊ လူရာပေါင်းများစွာ၏ ရှေ့တွင် ယန္တရားများကို ဝါးမျိုရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ ထန်ဟိုင်၏ အကြံပြုချက်သည် သူ၏ရည်ရွယ်ချက်များကို စူးစမ်းရန် အကောင်းဆုံး အကြောင်းပြချက်တစ်ခု ဖြစ်လာသည်။
လင်းရှန်ကို အံ့အားသင့်စေသည်မှာ၊ ထန်ဟိုင်က သူတို့ကို အမှန်တကယ် ဝင်ခွင့်ပြုခဲ့သည်။ သူ၏ ပြင်ပအပြုအမူများသည် ကျိုးကြောင်းဆီလျော်ပြီး ရက်ရောသည့်ပုံပေါက်သော်လည်း၊ ဤရက်စက်ကြမ်းတမ်းသော ကမ္ဘာတွင် ထိုသို့သော အပြုအမူသည် ထူးထူးဆန်းဆန်း ရိုးသားလွန်းနေသည်ဟု ခံစားရသည်။ ထန်ဟိုင်က မည်သည့်အကြံအစည်များ ကြံစည်နေသည်ကို လင်းရှန်သည် အတိအကျ မသိနိုင်ခဲ့သောကြောင့် စောင့်ကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
လက်နက်သိုလှောင်ရုံသို့ ဦးတည်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်၊ လို့ရှားရှားကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ ခဏရပ်တန့်လိုက်သည်။
သူ၏အကြည့်ကို သတိထားမိသော ရှားရှားက လက်ကို လျင်မြန်စွာ ဝှေ့ရမ်းပြီး ထရပ်ကားဆီသို့ ညွှန်ပြလိုက်သည်။
“ရှင်တို့နှစ်ယောက် အရင်သွားကြပေါ့။ ငါနဲ့ အစ်ကိုနဲ့က ထရပ်ကားထဲမှာ အိပ်နေကျပဲ’”
“‘သတိထားကြဦး’”
လို့ဟွာက တိုတိုတုတ်တုတ် ဝင်ပြောသည်၊၊
လင်းရှန်က ခေါင်းညိတ်ပြီး တောင်ခြေရှိ လက်နက်သိုလှောင်ရုံသို့ လူအုပ်ကြားမှ ဖြတ်သန်းကာ လျှောက်လှမ်းသွားသည်၊ ကီကီသည် သူ၏နောက်တွင် လိုက်ပါလာသည်။
“‘ဟေ့၊ လူဆိုးကောင်၊ ငါတို့ဆိုင်ကယ်က အဲဒီထရပ်ကားပေါ်မှာ ရှိသေးတယ်’”
ကီကီက ပြောသည်။
“‘ဘာလဲ၊ အဲဒါကို လက်နက်သိုလှောင်ရုံထဲ ယူလာချင်လို့လား’”
လင်းရှန်က ဆက်လျှောက်ရင်း ပြန်ဖြေသည်။ လျှောက်လှမ်းနေရင်း၊ ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူတို့ကို စောင့်ကြည့်နေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။
လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဖုန်းယူမင်သည် သူတို့နောက်မှ လိုက်ပါလာနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
“‘ဟေ့၊ အစ်ကို၊ အထဲမှာရှိတဲ့လူတွေက အားလုံးက ကျွန်တော်တို့ရဲ့လူတွေပဲ၊ သာမန်လူတွေပါ’” ဖုန်းယူမင်က ပြောသည်။
ကီကီသည် ထိုစကားကြောင့် မျက်ခုံးတွန့်ကာ ရှုပ်ထွေးသွားသည်။
“‘သာမန်လူတွေ…အာ့တာ ဘာဖြစ်လဲ”
သူမက ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။
လင်းရှန်က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး အေးဆေးသောလေသံဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။
“ငါတို့က ဒီညအနားယူဖို့ နေရာတစ်ခုပဲ ရှာနေတာပါ။ မင်းတို့ကို အနှောင့်အယှက်ပေးမှာ မဟုတ်ပါဘူး”
ဖုန်းယူမင်က သူတို့နှစ်ဦးကို တစ်ချက်စိုက်ကြည့်ပြီးနောက် တိတ်ဆိတ်သွားကာ ရှေ့မှ လမ်းပြလိုက်သည်။
တောင်စောင်းကို တက်လာစဉ်၊ ကုန်စည်တင်ဆောင်ရန် ပလပ်ဖောင်းတစ်ခု ဦးစွာမြင်ရသည်။ ရထားလမ်းတစ်ခုသည် မြူခိုးများကြားမှ ဖြတ်သန်းကာ ချိုင့်ဝှမ်းထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ပလပ်ဖောင်း၏နောက်တွင် ကြီးမားသော လေကြောင်းတိုက်ခိုက်မှု ကာကွယ်ရေးသိုလှောင်ရုံတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။
သိုလှောင်ရုံ၏ဝင်ပေါက်အထက်တွင်၊ တောင်စောင်းပေါ်တွင် တပ်ဆင်ထားသော ၁၁၃၀ အနီးကပ်ကာကွယ်ရေးအမြောက်တစ်လက်ကို တွေ့ရသည်။ မြူခိုးများဖုံးလွှမ်းထားသော်လည်း၊ ၎င်း၏ပုံရိပ်သည် ခန့်ညားနေသည်။ လင်းရှန်၏ မျက်လုံးများသည် အံ့ဩမှုဖြင့် တောက်ပလာသည်—ထိုသို့သော လက်နက်များကို သူသည် ရုပ်မြင်သံကြားတွင်သာ မြင်ဖူးသည်။
ဤသည်မှာ သာမန်စစ်စခန်းတစ်ခုမဟုတ်ပေ။
သံတံခါးများကို ဖြတ်သန်းဝင်ရောက်လိုက်သောအခါ၊ ၎င်းတို့သည် စစ်ယာဉ်များထားရှိရန်နှင့် ထောက်ပံ့ပစ္စည်းများ သိုလှောင်ရန် ဒီဇိုင်းထုတ်ထားသော တောင်အတွင်း အခေါင်းပေါက်နေရာတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။
သိုလှောင်ရုံအတွင်းရှိ လေယာဉ်ကွင်းသည် ယခု လုံးဝဗလာကျင်းနေသည်။ လင်းရှန်သည် တန်ဟိုင်၏အဖွဲ့သည် ၎င်းတို့၏ ဂျစ်ကားများကို ဤနေရာမှ သိမ်းဆည်းထားဖွယ်ရှိသည်ဟု တွက်ဆသည်။
ဗလာကျင်းနေသော လေယာဉ်ကွင်းကို ဖြတ်ကာ၊ ဖုန်းယူမင်က ၎င်းတို့ကို လှေကားတစ်ခုဆီသို့ ဦးဆောင်သွားသည်။ မြေအောက်အဆောက်အအုံများတွင်၊ ထန်ဟိုင်၏ လူများသည် မှိန်ဖျော့ဖျော့ အလင်းရောင်ရှိသော ခန်းမထဲတွင် အုပ်စုငယ်များဖြင့် ပြန့်ကျဲနေကာ ထိုင်နေရင်း အစာစားနေကြသည်။
သူတို့အများစုမှာ ပိုင်ဝမ်ခရိုင်မှ သာမန်လူများ—အမျိုးသား၊ အမျိုးသမီး၊ နှင့် ကလေးများသည် ၎င်းတို့၏မိသားစုများနှင့် ထောင့်များတွင် စုစည်းနေကြသည်။
ထန်ဟိုင်၏ ပြောပြပုံအရ၊ ၎င်းတို့၏ လူဦးရေသည် တစ်ချိန်က များပြားခဲ့သည်။ သို့သော် အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ၊ သေဆုံးမှုများက သူတို့ကို တဖြည်းဖြည်း လျော့နည်းသွားစေသည်။ စိတ်ဓာတ်ကျဖွယ် အငွေ့အသက်သည် လူတိုင်း၏ နှလုံးသားထဲတွင် လေးလံစွာ ဖိစီးနေသည်။
“‘ဒီမှာ ဂိုဒေါင်၊ အိပ်ဆောင်တွေ၊ ညွှန်ကြားရေးခန်း၊ နဲ့ လက်နက်သိုလှောင်ရုံရှိတယ်။ မင်းတို့သဘောကျတဲ့နေရာမှာ နေလို့ရတယ်’” ဖုန်းယူမင်က လွတ်လပ်စွာ ပြောကာ လက်နက်သိုလှောင်ရုံ၏ အဆောက်အအုံများကို လင်းရှန်နှင့် ကီကီတို့အား မိတ်ဆက်ပြီး ထွက်ခွာသွားသည်။
“လက်နက်သိုလှောင်ရုံလား”
လင်းရှန်က မျက်ခုံးတွန့်လိုက်သည်။
“အဲဒီထဲမှာ ဘာမှ မကျန်တော့ဘူး”
ဖုန်းယူမင်က နောက်လှည့်ကြည့်ပြီး အပြုံးဖြင့် “‘တန်ဖိုးရှိတဲ့အရာတွေ ရှိခဲ့ရင် ကျွန်တော်တို့က သိမ်းထားလောက်ပြီ။ မင်းတို့အတွက် ထားခဲ့မယ်လို့ ထင်နေလား’”
ထိုသို့ပြောပြီး၊ သူသည် မထီတရီ ရယ်မောကာ ထွက်သွားသည်။
လင်းရှန်သည် ဖုန်းယူမင်ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို ပင့်လိုက်မိသည်။ စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောဘဲ၊ သူသည် စင်္ကြံအဆုံးရှိ လက်နက်သိုလှောင်ရုံသို့ တည့်တည့်ဦးတည်သွားပြီး၊ ကီကီသည် အခြားရှင်သန်သူများ၏ စောင့်ကြည့်မှုအောက်တွင် သူ့နောက်မှ လိုက်လာသည်။
“‘ဟဲဟဲ... ရှင်ဒီကို လာမယ်ဆိုတာ ကျွန်မသိတယ်’” ကီကီက ဂုဏ်ယူစွာ ပြုံးကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ရင်း ပြောသည်။
“ဒါပေမယ့် ဝိုး၊ ဒီနေရာက အကုန်လုံး သိမ်းဆည်းခံလိုက်ရပြီပဲ။ ဘယ်လောက်တောင် အရှက်မဲ့တဲ့ လုပ်ရပ်လဲ ”
ရုတ်တရက် သူမက မေးလိုက်သည်။
“‘ဟေး၊ ခုန အဲဒီကောင်ပြောတာ ဒီနေရာက လူတွေက သာမန်လူတွေပဲလို့ ပြောတာ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ”
လင်းရှန်က လျှောက်ရင်း ပြန်ဖြေသည်။
“အဲဒါ သိသာမနေဘူးလား၊ အခုချိန်မှာ ငါတို့က ဒီနေရာမှာ အကြီးမားဆုံး ခြိမ်းခြောက်မှုပဲ”
“ဟဟ၊ ငါတို့က သူတို့ပစ္စည်းတွေ လုမှာကို စိုးရိမ်နေတာလား”
“‘ဒါက သဘာဝပဲ။ စွမ်းအားရှင်တစ်ယောက်က ယာဉ်တန်းတစ်ခုလုံးရဲ့ အဓိကအင်အားဖြစ်နိုင်တယ်။ ငါတို့နှစ်ယောက်ကတော့ လွတ်လွတ်လပ်လပ် လှုပ်ရှားနေတာ၊ အန္တရာယ်ရှိတယ်လို့ ထင်ကြမှာ သေချာတယ်”
ဤလက်နက်သိုလှောင်ရုံသည် သာမန်လေကြောင်းကာကွယ်ရေးဘန်ကာ မဟုတ်ပေ။ အပေါ်ရှိ စခန်းသည် သေးငယ်သော စစ်စခန်းတစ်ခုဟု ထင်ရသော်လည်း၊ အောက်ရှိ သိုလှောင်ရုံတွင် သတင်းအချက်အလက်စစ်ပွဲအတွက် ညွှန်ကြားရေးခန်း၊ လက်နက်သိုလှောင်ရုံ၊ သိုလှောင်ခန်းများ၊ နှင့် အိပ်ဆောင်များပါဝင်သည့် အပြည့်အဝလုပ်ဆောင်နိုင်သော မြေအောက်အဆောက်အအုံတစ်ခု ရှိသည်။
“‘ပြီးပြည့်စုံတဲ့ ပုန်းခိုဖို့နေရာပဲ’”
လင်းရှန်က မှတ်ချက်ပြုသည်။
အမှန်ပင်၊ ၎င်းသည် သဘာဝအလျောက် ကမ္ဘာပျက်ကပ်ဘန်ကာတစ်ခုဖြစ်သည်။ ထောက်ပံ့ပစ္စည်းများ လုံလောက်ပါက၊ အနည်းဆုံး လူ ၅၀ ကို ခြောက်လခန့်ထောက်ပံ့ပေးနိုင်သည်။ သို့သော်၊ ဤနေရာရှိ ရှင်သန်သူများ၏ အခြေအနေကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ၎င်းတို့၏ ထောက်ပံ့ပစ္စည်းများသည် မလုံလောက်တော့ပုံရသည်။ စစ်ယာဉ်များ၊ သေနတ်များ၊ နှင့် ခဲယမ်းမီးကျောက်များ များပြားစွာရှိသော်လည်း၊ အစားအစာ ပြတ်လပ်မှုသည် ထင်ရှားစွာ ပြဿနာဖြစ်လာသည်။ သို့မဟုတ်ပါက၊ ဝင်ရိုးစွန်းညမတိုင်ခင် ၎င်းတို့သည် ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားနေမည်မဟုတ်ပေ။
လင်းရှန်သည် လက်နက်သိုလှောင်ရုံ၏တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ၊ ဗလာကျင်းနေသော စင်များကို တန်းစီမြင်လိုက်ရသည်။ ဓာတ်ငွေ့ကာမျက်နှာဖုံးများ၊ ဦးထုပ်များ၊ နှင့် အခြားအသုံးမဝင်သော ပစ္စည်းများမှလွဲ၍ ကျန်သမျှအားလုံးကို ထန်ဟိုင်၏အဖွဲ့က သိမ်းဆည်းထားပြီးဖြစ်သည်။
အတွင်းရှိ လေထုသည် ဆီးနှင့် မစင်၏ အနံ့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး၊ လင်းရှန်၏ ခေါင်းကို မူးဝေသွားစေသည်။
ကီကီက ချက်ချင်း နှာခေါင်းကို အုပ်ကာ နောက်ဆုတ်လိုက်သည်။
“တခြားနေရာတစ်ခုပဲ ရှာလိုက်ကြတာပေါ့”