မြေအောက်ဓာတ်လှေကား

အခြားအခန်းတစ်ခု၊ သတင်းအချက်အလက်ထိန်းချုပ်ရေးဌာနဟု အမည်တပ်ထားသည့် အခန်းသည် အနည်းငယ်လွတ်နေသည်။ ကုလားထိုင်များနှင့် စားပွဲများသည် ဖြစ်သလို စုပုံထားသည်ကို တွေ့ရပြီး၊ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ယာယီအိပ်ရာခင်းများ၏ အရာရာကို မြင်တွေ့ရသည်။

“ဒီလောက်ဆို ရတယ်”

လင်းရှန်က ကုလားထိုင်တစ်လုံးကို ဆွဲထုတ်လျက် ကီကီအား တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“အနားယူလိုက်ဦး”

ကီကီသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်ရှိ ညစ်ပတ်မှုကြောင့် ရွံရှာစွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သော်လည်း၊ ထိန်းချုပ်ရေးစားပွဲသို့ အာရုံပြောင်းသွားသည်။ စားပွဲပေါ်တွင် မော်နီတာဆယ်ခုကျော်နှင့် သတင်းအချက်အလက်ကိရိယာများ စီတန်းထားသော်လည်း၊ လျှပ်စစ်မရှိသဖြင့် လုံးဝအသုံးမဝင်ပေ။

သူမ၏မျက်ဝန်းများသည် စိတ်ဝင်တစားဖြင့် တောက်ပလာသည်။

“ဟေ့၊ လူဆိုးကောင်၊ ဒီပစ္စည်းတွေကို ရထားပေါ်တင်ပြီး ကျွန်မအတွက် သတင်းအချက်အလက်ဌာနတစ်ခု ဖန်တီးပေးရင်ကော”

“သတင်းအချက်အလက်ဌာနတစ်ခု”

လင်းရှန်က မျက်ခုံးတစ်ဖက်ပင့်လိုက်သည်။

သူသည် အခြေစိုက်စခန်းတွင် ကင်းစောင့်သတိပေးစနစ်တစ်ခု ရှိကြောင်း သတိပြုမိခဲ့သော်လည်း၊ ထိုစနစ်သည် ဖျက်သိမ်းပြီး ရွှေ့ပြောင်းရန် အလွန်ရှုပ်ထွေးလွန်းသည်။

“ပြောရတာလွယ်တယ်။ ဒါတွေအကုန်လုံးကို ဘယ်လိုပို့မှာလဲ”

ကီကီက နှုတ်ခမ်းဆူလိုက်သည်။

“ရှင် နုံအလှချည်လား၊ အပြင်မှာ ကုန်စည်ပို့ဆောင်ရေးရထားလမ်းရှိတယ်လေ၊ ပိုင်ဝမ်ဘူတာနဲ့ ချိတ်ဆက်ထားတာသိသာတယ်”

“ငါသိပါတယ်”

လင်းရှန်က ခပ်သော့သော့ ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေသည်။

“ငါပြောတာက၊ ငါတို့က ဒီမြူထဲမှာ ပိတ်မိနေတုန်းပဲ။ အသက်ရှင်နေရတာကတောင် ကံကောင်းတာပဲ၊ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒါတွေရွှေ့ဖို့ အချိန်ရှိမှာလဲ”

“အာ… ဟုတ်သားပဲ”

ကီကီသည် အားပျော့စွာ ဝန်ခံလိုက်သည်။ သူမသည် တစ်ကိုယ်လုံး ဆန့်တန်းလျက် လင်းရှန်ကို တစ်ချက်ကြည့်သည်၊ သူမ၏ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများသည် ထင်ရှားစွာ ပေါ်လွင်လာသည်။

“ငါ မရတော့ဘူး။ နည်းနည်းအနားယူရမယ်”

လင်းရှန်သည် ထောင့်တစ်နေရာကို ရှာဖွေပြီး နံရံတွင် မှီနေပြီး သူမကို အနားယူစေသည်။ ကီကီသည် ယခုအခါ လုံးဝအားကုန်နေပြီဖြစ်ကြောင်း သူသိသည်။

ချီယုဖြစ်စေ၊ ထန်ဟိုင်ဖြစ်စေ၊ လင်းရှန်သည် ၎င်းတို့နှစ်ဦးစလုံးတွင် ဖုံးကွယ်ထားသော ရည်ရွယ်ချက်များရှိကြောင်း သေချာသည်။ ဤပြင်းထန်သော ပတ်ဝန်းကျင်တွင်၊ လူတိုင်းသည် ၎င်းတို့၏ အသက်ရှင်သန်မှုကို ဦးစားပေးသည်။ ၎င်းတို့သည် သူနှင့် ကီကီအပေါ် ယဉ်ကျေးစွာ ဆက်ဆံမှုသည် ၎င်းတို့၏ စွမ်းအားရှင်များအဖြစ် စွမ်းရည်များကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။ မြူထဲမှ လွတ်မြောက်သွားသည်နှင့်၊ လင်းရှန်သည် ၎င်းတို့အတွက် အကြီးမားဆုံး ခြိမ်းခြောက်မှုဖြစ်လာလိမ့်မည်။

အချို့က လင်းရှန်နှင့် ကီကီကို အင်အားကြီးမားသော မဟာမိတ်များအဖြစ် မြင်နိုင်သော်လည်း၊ ယခုအခါ အချိန်သည် နှစ်ရက်သာ ကျန်တော့သဖြင့်၊ လူတိုင်း၏ အသက်ရှင်သန်မှုသည် မသေချာပေ။

“ဒီလိုနေရာမျိုးမှာ အရန်ဓာတ်အားပေးစက် ဒါမှမဟုတ် ဂျင်နရေတာတွေ ရှိသင့်တယ်” လင်းရှန်က ရေရွတ်လိုက်သည်။ ပင်မခန်းမတွင် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများသည် ဖယောင်းတိုင်များကို ထွန်းညှိနေကြသည်ကို သတိပြုမိသည်။ လေဝင်လေထွက်စနစ်သည် ဆက်လက်လည်ပတ်နေသော်လည်း၊ လျှပ်စစ်ဓာတ်အားသည် လုံးဝပြတ်တောက်နေသည်။

“လက်နက်သိုလှောင်ရုံထဲမှာ၊ အဲဒီထဲမှာ အနံ့ဆိုးတယ်”

ကီကီသည် လင်းရှန်၏ပုခုံးတွင် မှီလျက် ရေရွတ်ရင်း ခဏအတွင်း သူမသည် အိပ်ပျော်သွားသည်။

လင်းရှန် သူမကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

မနေ့က၊ သူမသည် ဧရာမပိုးကောင်ကို တိုက်ခိုက်ရန် သူမ၏စွမ်းရည်ကို နှစ်ကြိမ်သုံးပြီးနောက် သတိလစ်သွားခဲ့သည်။ သို့သော် ယနေ့၊ သူမသည် အားနည်းချက်တစ်စုံတစ်ရာကို မဖော်ပြဘဲ ထိန်းထားနိုင်ခဲ့သည်။ သူမသည် ထက်မြက်သည်။ သူမ၏ စွမ်းရည်၏ ကန့်သတ်ချက်များကို အခြားသူများက သိရှိသွားပါက၊ ချီယုရော ထန်ဟိုင်ပါ သူတို့ကို ဤမျှသတိထားစွာ ဆက်ဆံတော့မည် မဟုတ်ပေ။

လင်းရှန်၏ စွမ်းအားပြသမှုသည် အထင်ကြီးစရာဖြစ်သော်လည်း၊ ကီကီ၏ ပေါက်ကွဲထွက်သော တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်သည် လူတိုင်းအပေါ် ပိုမိုပြင်းထန်သော အထင်ကြီးမှုကို ချန်ထားခဲ့သည်။

သူမသည် သုံးရက်ကြာ အိပ်ယောင်ဆောင်ခဲ့ပုံကို သူ ပြန်လည်သတိရမိပြီး၊ သူမ၏ စစ်မှန်သောပုံစံသည် မည်သို့ဖြစ်မည်နည်းဟု တွေးမိသည်။ ပရမ်းပတာ သူဌေးသမီးတစ်ဦးသည် ဤမျှခံနိုင်ရည်ရှိမည်လား၊၊

ညအချိန်သို့ ရောက်ရှိလာသည်နှင့်၊ ဘန်ကာအတွင်းနှင့် အပြင်ဘက်ရှိ အရာအားလုံးသည် သေဆုံးသွားသလို တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ခြံဝင်းထဲရှိ ကုန်တင်ယာဉ်များဖြစ်စေ၊ မြေအောက်အမိုးအကာရှိ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများဖြစ်စေ၊ မလိုအပ်သော ဆူညံသံများ မဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ပေ။

ဤသည်မှာ အိပ်မပျော်နိုင်သော ညတစ်ညဖြစ်သည်—အမှောင်ထုအတွင်းမှ ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာကြောင့်သာမက၊ မနက်ဖြန်တွင် မြူထဲမှ ထွက်ပြေးရန် စီစဉ်ထားသော အစီအစဉ်သည် အသက်နှင့်သေခြင်းတရားကို လောင်းကစားရမည့် အရာဖြစ်သည်။

လင်းရှန်သည် အနားမယူခဲ့ပေ။ ယင်းအစား၊ သူသည် ထိန်းချုပ်ရေးစားပွဲပေါ်တွင် လက်တင်လျက် ယန္တရားနှလုံးသားကို အသက်သွင်းကာ စနစ်မြင်ကွင်းနှင့် ချိတ်ဆက်လိုက်သည်။

သို့သော် ဤထိန်းချုပ်ရေးစနစ်သည် ဆာဗာတစ်ခုသာမဟုတ်သည့်အပြင်၊ သတင်းအချက်အလက်ကိရိယာတစ်စုံတစ်ရာမျှလည်း မဟုတ်ကြောင်း သူသဘောပေါက်လိုက်သည်။ ၎င်းသည် အဆောက်အအုံတစ်ခုလုံးကို ချိတ်ဆက်ထားသော ဗဟိုချက်ဖြစ်သည်။

စနစ်၏ အတိုင်းအတာသည် သူမျှော်လင့်ထားသည်ထက် များစွာ ကြီးမားလှ၏။ သူ၏ စွမ်းအင်သည် လျင်မြန်စွာ ကုန်ခမ်းလာပြီး သူ့ကို ထိတ်လန့်စေသည်။ သူ၏ စွမ်းရည်ကို ရပ်တန့်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်၊ ထူးဆန်းသော အရာတစ်ခုက သူ၏ အာရုံကို ဖမ်းစားလိုက်သည်။

မြေအောက်အဆောက်အအုံ၏ အောက်တွင် ဝှက်ထားသော ဓာတ်လှေကားတစ်ခု ရှိနေသည်။

လင်းရှန်ကို ပို၍ အံ့အားသင့်စေသည်မှာ၊ ထိုဓာတ်လှေကားသည် ယခုအခါ ဆင်းလာနေခြင်း ဖြစ်သည်။

မျက်ခုံးတွန့်ကာ သူ ထရပ်လိုက်ပြီး ပင်မခန်းမဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သော်လည်း၊ အရာအားလုံး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ဤဓာတ်လှေကားသည် မည်သည့်နေရာတွင် ရှိသနည်း။

ပို၍ အရေးကြီးသည်မှာ၊ စခန်း၏ လျှပ်စစ်ဓာတ်အား လုံးဝ ပြတ်တောက်နေချိန်တွင် ဓာတ်လှေကားသည် မည်သို့ ဆက်လက်လည်ပတ်နိုင်သနည်း။

“အရန်ဓာတ်အားပေးစနစ်လား’’

လင်းရှန်သည် တီးတိုးရေရွတ်ကာ၊ အိပ်ပျော်နေသော ကီကီကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူမက လက်နက်သိုလှောင်ရုံတွင် အရန်မီးစက်တစ်လုံး ရှိကြောင်း ပြောခဲ့သည်ကို သူ သတိရလိုက်သည်။

သတိထားမှု တဖြည်းဖြည်း တိုးလာသည်နှင့်အမျှ၊ လင်းရှန်၏ သံသယများ ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာသည်။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ပထမဆုံး ပေါ်လာသူမှာ ထန်ဟိုင် ဖြစ်သည်။

လင်းရှန်နှင့် ချီယု နှစ်ဦးစလုံးသည် ထန်ဟိုင်၏ အပြုအမူကို ထူးဆန်းသည်ဟု ထင်မြင်ခဲ့ကြသည်။ သူ၏ ရည်မှန်းချက်များသည် ရိုးရှင်းပုံရသော်လည်း၊ သူ၏ အချိန်ကိုက်ရောက်လာခြင်းသည် မူမမှန်ပေ၊၊

လို့ရှားရှားသည် နှစ်ရက်ခန့် စောပြီး ရောက်ရှိခဲ့ပြီး၊ ချီယု၏ အဖွဲ့သည် တစ်ရက်စောရောက်ခဲ့သည်။ သဘာဝကျစွာပင် ထန်ဟိုင်သည် ၎င်းတို့၏ တည်ရှိနေမှုကို အစောပိုင်းကတည်းက သိထားသင့်သည်။ သို့သော် သူသည် ယနေ့မှသာ ပေါ်ထွက်လာရန် ရွေးချယ်ခဲ့ပြီး၊ ဖုတ်ကောင်အုပ်စု၏ တိုက်ခိုက်မှု အန္တရာယ်ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားခဲ့သည်။

သို့သော်၊ ဒေသခံတစ်ဦးအနေဖြင့်၊ ထန်ဟိုင်သည် ၎င်းတို့ကို ရင်ပြင်ထက် ပိုမိုလုံခြုံသော ဘန်ကာသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သဖြင့် သံသယများ ယာယီသက်သာသွားခဲ့သည်။

အဖွဲ့အသီးသီးသည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး သံသယထားဆဲဖြစ်သော်လည်း၊ မြူခိုးများ၏ ဘုံအန္တရာယ်က ၎င်းတို့ကို ယခုအချိန်တွင် စည်းလုံးစေခဲ့သည်။ ဘန်ကာတံခါးများ ဖွင့်ထားသည့်တိုင်၊ လင်းရှန်သည် သူ၏ သံသယများကို ခဏထားလိုက်သည်။

သို့သော်၊ သူ၏ သတိထားတတ်သော သဘာဝက သူ့ကို ထပ်မံစုံစမ်းရန် တွန်းအားပေးသည်။

ကီကီကို စွန့်ပစ်ထားသော အိပ်ရာတစ်ခုပေါ်တွင် ဂရုတစိုက် ချထားပြီးနောက်၊ သူသည် အမိန့်ပေးခန်းမမှ ထွက်ခွာကာ စင်္ကြံထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်။

ပင်မခန်းမရှိ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများက သူ့ကို သံသယဖြစ်ဖွယ် ကြည့်နေသော်လည်း စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောကြချေ။ ဖုန်းယူမင်က သူ့ကို ကိုယ်တိုင်ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သဖြင့်၊ ၎င်းတို့သည် တိတ်ဆိတ်နေကြသော်လည်း၊ ၎င်းတို့၏ မျက်နှာအမူအရာများသည် သတိထားနေကြသည်။

၎င်းတို့ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ၊ လင်းရှန်သည် လက်နက်သိုလှောင်ရုံသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသည်။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း၊ အခန်းအတွင်း နက်ရှိုင်းသောနေရာတွင် ဒီဇယ်မီးစက်ကြီးတစ်လုံးနှင့် စွမ်းအင်သိုလှောင်စနစ်တစ်ခုကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။ သို့သော်၊ သူ၏ စွမ်းရည်ကို အသုံးပြု၍ စကင်ဖတ်ကြည့်သောအခါ၊ မီးစက်သည် ပျက်စီးနေပြီး လောင်စာဆီလည်း ကုန်နေသည်ကို သိရှိခဲ့သည်။

‘’ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ လျှပ်စစ်ဓာတ်အား လုံးဝမရှိဘူးလား။ အခြားအရန်စွမ်းအင်ရင်းမြစ်တစ်ခု ရှိနိုင်မလား’’

ထိုအတွေးက သူ၏ ကျောရိုးတစ်ခုလုံးကို အေးစက်သွားစေပြီး သံသယများက ပိုထင်ရှားလာသည်၊၊

လင်းရှန်သည် အနည်းငယ်ထပ်မံရှာဖွေပြီးနောက်၊ ဘန်ကာ၏ ဝင်ပေါက်သို့ ပြန်သွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ လေးလံသော သံတံခါးသည် သော့ခတ်ထားပြီးဖြစ်သော်လည်း၊ သူ၏ ယန္တရားနှလုံးသားကို အသုံးပြု၍ တိတ်ဆိတ်စွာ သော့ဖွင့်လိုက်သည်။

အပြင်သို့ လှမ်းကြည့်ရာ၊ အောက်ဘက်တွင် စောင်းတန်းနှင့် အဆောက်အအုံ၏ ခြံဝင်းကို တွေ့ရပြီး၊ ထိုနေရာတွင် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများ၏ ယာဉ်ပေါင်းများစွာ ထူးဆန်းစွာ တိတ်ဆိတ်နေသော အနေဖြင့် ရပ်ထားသည်ကို မြင်ရသည်။ ယာဉ်အချို့၏ ပြတင်းပေါက်မှ မှိန်ဖျော့ဖျော့အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်နေသည်—လူများစွာသည် အိပ်ပျော်မနေဘဲ တစ်ညလုံး သတိထားနေကြသည့် သက်သေပင်။

လင်းရှန်သည် ထိုနေရာကို ပတ်ကြည့်သော်လည်း ဓာတ်လှေကားဝင်ပေါက်၏ အရိပ်အယောင်ကို မတွေ့ရသလို၊ ထန်ဟိုင်နှင့် ဖုန်းယူမင်းတို့ကိုလည်း မတွေ့ရချေ။ ထိုအရာက သူ့ကို စိတ်မသက်မသာဖြစ်စေသည်။

တဖြည်းဖြည်း တိုးလာသော စိုးရိမ်မှုကို ခံစားရပြီး၊ လင်းရှန်သည် အမိန့်ပေးခန်းမသို့ ပြန်သွားကာ နက်ရှိုင်းစွာ အသက်ရှူသွင်းလိုက်သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်၊ သူသည် ယန္တရားနှလုံးသားကို အဆုံးစွန်အထိ တွန်းအားပေးရန် ဆုံးဖြတ်ပြီး၊ စခန်း၏ အမိန့်ပေးစနစ်နှင့် အပြည့်အဝ ပေါင်းစပ်ကာ ၎င်း၏ ယန္တရားလမ်းကြောင်းများအားလုံးကို မြေပုံထုတ်ရန် ကြိုးစားသည်။

မကြာမီ၊ သူ၏ စွမ်းအင်သည် ပြင်းထန်စွာ ကုန်ခမ်းလာသည်ကို ခံစားရပြီး၊ သူ၏ မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့လာကာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှု ထင်ရှားလာသည်။ သို့သော် သူ၏ ကြိုးစားမှုသည် အကျိုးရှိခဲ့သည်။ အမိန့်ပေးဌာနမှတစ်ဆင့် စခန်းတစ်ခုလုံး၏ ယန္တရားဖွဲ့စည်းပုံများနှင့် လမ်းကြောင်းများကို စကန်ဖတ်နေစဉ်၊ သူ၏ မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် ပြူးကျယ်လာသည်။

“သေစမ်း…”

လင်းရှန်က တိုးညင်းစွာ ကျိန်ဆဲလိုက်ပြီး၊ အေးစက်သော ချွေးများ မျက်နှာပေါ် စီးကျလာကာ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာက မှောင်မည်းလာသည်။

ခဏစဉ်းစားပြီးနောက်၊ သူသည် အိပ်ပျော်နေဆဲဖြစ်သော ကီကီကို ပွေ့ချီလိုက်ပြီး လက်နက်သိုလှောင်ရုံသို့ သယ်ဆောင်သွားသည်။ တံခါးကို သော့ခတ်လိုက်ပြီး၊ အခန်းထဲရှိ မွှေးရနံ့ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ လေဝင်လေထွက်ပိုက်များနှင့် နီးပြီး လေရရှိသော အရန်မီးစက်အနီးရှိ နေရာတစ်ခုကို ဓာတ်မီးဖြင့် ရှာဖွေလိုက်သည်။

ထို့နောက် ကီကီကို ညင်သာစွာ ချထားပြီး၊ ဓာတ်မီးကို ပိတ်လိုက်ပြီး အမှောင်ထဲတွင် သူမ၏ မသိမသာ အသက်ရှူသံကို နားထောင်သည်။ ထို့နောက် သူသည် မီးစက်ပေါ်တွင် လက်တင်ကာ ထပ်မံစကန်ဖတ်လိုက်သည်။

“ငါ ထင်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ’’

မည်းမှောင်နေသော အခန်းထဲတွင်၊ လင်းရှန်၏ အမူအရာပျက်နေကာ သူ၏ နှလုံးသည် ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ ခုန်လာသည်။

“အိုး၊ ဒီအနံ့က တော်တော်ဆိုးတယ်လေ...’’

ကီကီ၏ အိပ်ချင်မူးတူးအသံသည် ဆိုးဝါးသော အနံ့သက်များကြောင့် ယောင်နေရင်း ထွက်ပေါ်လာသည်၊၊

“ကလေးမလေး’’

လင်းရှန်သည် သူမ၏ ပါးကို ခပ်ဖွဖွ ညှစ်လိုက်ရင်း တီးတိုးပြောလိုက်သည်။

ထိတ်လန့်သွားသော ကီကီသည် အိပ်တစ်ဝက်နိုးတစ်ဝက်အခြေနေမှ ထင်ရှားစွာ စိတ်ဆိုးကာ နိုးလာသည်။ ဆိုးဝါးသော အနံ့များကြောင့် သူမ၏ နှာခေါင်းရှုံ့သွား ထိုင်ရန် အားထုတ်လိုက်သည်။

“ဟေ့... ရှင်—"

သူမ စကားမဆုံးခင်၊ လင်းရှန်သည် သူမ၏ ပါးစပ်ကို လက်ဖြင့် အုပ်လိုက်သည်။

ချောက်…

သူသည် ဓာတ်မီးကို ထပ်မံဖွင့်လိုက်ပြီး၊ ၎င်းတို့ဘေးရှိ နံရံကို ညွှန်ပြရင်း သူ၏ မျက်နှာသည် လေးနက်နေသည်၊၊

“ဘာဖြစ်နေတာလဲ’’

ကီကီသည် လင်းရှန်၏ အမူအရာကို မြင်ပြီး မေးလိုက်သည်။ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော်လည်း အာရုံစူးစိုက်ရန် အတင်းအကြပ်ကြိုးစားရင်း သူမ တီးတိုးပြောသည်။

“မွန်းစတားတစ်ကောင်လား…”

လင်းရှန်၏ မျက်နှာသည် မှုန်မှိုင်းသွားကာ

“အဲ့ဒါထက် ပိုဆိုးမယ်လို့ ငါထင်တယ်”