တာတိုပစ်လက်နက်စနစ်

“မဖြစ်နိုင်ဘူး”

ထန်ဟိုင်သည် ထိုမြင်ကွင်းကို တွေ့မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ထိတ်လန့်တကြားဖြစ်ကာ တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။

“အဲဒီဟာက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အလုပ်လုပ်နိုင်ရတာလဲ”

ဖုန်းယူမင်လည်း အလားတူ ထိတ်လန့်အံ့သြသွားသည်။ တာတိုပစ်လက်နက်စနစ်၏ အလင်းအာရုံခံစက်များက သူ့ကို သော့ခတ်ထားသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။ စိတ်ထဲတွင် အဓိပ္ပါယ်မရှိသော အတွေးတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

ဒီလိုလက်နက်မျိုးက လူသားတွေကို ပစ်မှတ်ထားဖို့ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား၊၊

မြေအောက်ထိန်းချုပ်ရေးဌာနတွင်၊ ကီကီသည် လင်းရှန်၏ ကြိုးစားအားထုတ်မှုဖြင့် ပြုပြင်ပြီး ပြန်လည်ချိန်ညှိထားသော တာတိုလက်နက်စနစ်၏ ထိန်းချုပ်စင်တွင် ထိုင်နေသည်။ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် အပူလှိုင်းအမှတ်အသားများကို ဖော်ပြနေသည်၊၊ သူမသည် မိုက်ခရိုဖုန်းကို ဆွဲယူကာ လည်ချောင်းရှင်းလိုက်ပြီး၊ ဘူတာရုံ၏ စပီကာများမှတစ်ဆင့် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်၊၊

“ဘိုင့်-ဘိုင့် အရှုံးသမားတွေ...”

ထို့နောက်၊ သူမသည် ပစ်ခတ်ရန်ခလုတ်ကို နှိပ်လိုက်သည်။

ဝှီ-ဝှီ-ဝှီ

ဒတ်-ဒတ်-ဒတ်-ဒတ်-ဒတ်

စက်အမြောက်သံများ၏ ဆူညံသောအသံသည် ညအမှောင်ကို ဖြတ်ကျော်လျက်၊ ပလက်ဖောင်း၏ တစ်ဝက်ကို ၎င်း၏ မီးတောက်လျက်ရှိသော အမြောက်ပြောင်းမှ အလင်းဖြင့် လင်းထိန်စေသည်။ တစ်မိနစ်လျှင် ကျည်ဆန် ၁၀,၀၀၀ ပစ်ခတ်နိုင်သော တာတိုပစ်လက်နက်စနစ်သည် အောက်ဘက်ရှိ ဖုတ်ကောင်ဒီရေလှိုင်းများနှင့် ဧရာမမြူခိုးပင့်ကူကြီးအပြင်... ဖုန်းယူမင်ကိုပါ ဒေါသတကြီး ရိုက်ခတ်သွားသည်၊၊

“ဖာခ့်”

ဖုန်းယူမင်၏ မျက်လုံးများ ထိတ်လန့်စွာ ပြူးကျယ်သွားသည်။ အမြောက်ပြောင်းများ သူ့ဆီသို့ လှည့်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဗီဇအလျောက်၊ သူသည် အနက်ရောင်လက်သည်းကို မြှောက်ကာ အကျိုးမဲ့ ခုခံမှုတစ်ခုပြုလုပ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ သို့သော် ချက်ချင်းဆိုသလို၊ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် သွေးနှင့်အသားအမှုန်အမွှားများ ပြိုကွဲသွားပြီး၊ သူရပ်နေရာ မြေပြင်သည် ဧရာမကျင်းကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

အဆက်မပြတ် ပစ်ခတ်သံများသည် ဘူတာရုံတစ်လျှောက် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ တောင်စောင်းပေါ်တွင် အုံဖွဲ့လာသော ဖုတ်ကောင်များသည် ပြင်းထန်သော ပစ်ခတ်အားကြောင့် အမှုန်အမွှားများအဖြစ် ပြိုကွဲသွားသည်။ ရာနှင့်ချီသော၊ မဟုတ်လျှင် ထောင်နှင့်ချီသော ဖုတ်ကောင်များသည် စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း သုတ်သင်ခံရပြီး၊ ၎င်းတို့၏ အကြွင်းအကျန်များသည် စစ်မြေပြင်တစ်လျှောက် မိုးရွာသလို ပြန့်ကျဲသွားသည်။

တာတိုပစ်လက်နက်စနစ်သည် လက်နက်သိုလှောင်ရုံ၏ မီးစက်များနှင့်ကပ်လျက်ရှိသော ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းရေး အရန်စွမ်းအင်စနစ်ဖြင့် စွမ်းအားရရှိထားပြီး၊ လင်းရှန်နှင့် ကီကီတို့က ၎င်းကို ပြန်လည်အသက်သွင်းခဲ့သည်။ လင်းရှန်သည် မီးစက်စနစ်ကို ၎င်း၏ ‘ယန္တရားဝါးမျိုခြင်း’ စွမ်းရည်ဖြင့် ဝါးမျိုပြီးနောက် တစိတ်တပိုင်း ပျက်စီးနေသော အစိတ်အပိုင်းများကို ပြုပြင်ခဲ့သည်။ ရလဒ်အနေဖြင့်၊ လက်နက်သည် ၎င်း၏ အပြည့်အဝ စွမ်းရည်ဖြင့် ပြန်လည်အလုပ်လုပ်နိုင်ခဲ့သည်။

ရထားအောက်တွင်၊ လင်းရှန်သည် အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်ရှုနေသည်။ ဤမျှ ကြီးမားသော ဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်းသည် သူ့ကို စကားမပြောနိုင်အောင် ဖြစ်သွားစေသည်။ မည်သည့် ကာဗွန်အခြေခံ သက်ရှိမျှ ဤမျှလောက်သော ပစ်ခတ်အားကို ခံနိုင်ရည်မရှိပေ။ သို့သော် သူ့စိတ်ထဲတွင် တွေးစရာတစ်ခုကျန်ရစ်နေသည်။

အကယ်၍ စတားဖလိ့တပ်ဖွဲ့တွင် ဤမျှလက်နက်များ ရှိခဲ့ပါလျှင်၊ ကမ္ဘာပျက်ကပ်စတင်ပြီးနောက် ကမ္ဘာ၏ ကာကွယ်ရေးစနစ်များ အဘယ်ကြောင့် ထူးဆန်းစွာ ပျောက်ကွယ်သွားရသနည်း၊၊

“ပြေး”

ထန်ဟိုင်သည် ထိတ်လန့်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ၎င်း၏ တူဖြစ်သူ ဖျက်ဆီးခံရသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး၊ သူသည် ရထားအင်ဂျင်၏ အရှိန်ထိန်းလီဗာကို အပြည့်အဝ တွန်းလိုက်သည်။ အမြောက်သည် ရထားကို ပစ်မှတ်မထားခဲ့သဖြင့်၊ ထန်ဟိုင်သည် လင်းရှန်ကို ဘီးများအောက်တွင် နင်းချေရင်း ထွက်ပြေးရန် မျှော်လင့်ခဲ့သည်။

ရထားသည် လှုပ်ရှားလာပြီး၊ လင်းရှန်သည် ရထားတွဲများအောက်တွင်ရှိနေရင်း ဘီးများ အသက်ဝင်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ထန်ဟိုင်၏ အကြံအစည်ကို သူ သဘောပေါက်လိုက်ပြီး၊ ရထားအောက်ပိုင်းကို အလျင်အမြန် ဆုပ်ကိုင်ကာ ယန္တရားနှလုံးသားကို အသုံးပြုပြီး ထိန်းချုပ်ရန် ကြံလိုက်သည်။ သို့သော် ရထားသည် သူထင်ထားသည်ထက် များစွာကြီးမားပြီး၊သူ၏ ကုန်ခမ်းနေသော စွမ်းအင်ကြောင့် ထိန်းချုပ်မှုကို ချက်ချင်း စတင်ရန် မဖြစ်နိုင်ခဲ့ပေ။

“သေစမ်း…”

လင်းရှန် တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။ သူသည် ဘီးများအောက်မှ လှိမ့်ထွက်ကာ ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ သို့သော် သူ သူမလှုပ်ရှားရသေးခင် ရထားရှေ့မှ ကျယ်လောင်သော ဆူညံသံတစ်ခုထွက်ပေါ်လာပြီး ရထားသည် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။

အခွင့်အရေးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး၊ လင်းရှန်သည် ရထားအောက်မှ အလျင်အမြန် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုအချိန်တွင်၊ တာတိုပစ်လက်နက်စနစ်သည် ပစ်ခတ်မှုကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ ပစ်ခတ်အားသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ဖြစ်သော်လည်း၊ ၎င်း၏ ကျည်ဆန်သိုလှောင်နိုင်စွမ်းသည် ဆက်လက်ပစ်ခတ်ရန် ၁၅ စက္ကန့်သာ ခွင့်ပြုခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုအချိန်သည် လုံလောက်နေပြီးဖြစ်သည်၊၊ ခြံဝင်းနှင့် တောင်စောင်းများသည် သွေးနှင့် အဆီများက မီးတောက်နေသော ငရဲဘုံအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ မြက်ပင်များပင် မီးလောင်ကုန်သည်။ မြူခိုးပင့်ကူကြီးသည် ယခုအခါ ၎င်း၏ ထရပ်ကားအရွယ်အစားရှိသော ခန္ဓာကိုယ်သည် ဘာမှန်းမမှတ်မိနိုင်တော့သည့် အစိတ်အပိုင်းများအဖြစ် ပြိုကွဲသွားသည်။

ရထားအဘယ်ကြောင့် ရပ်တန့်သွားသည်ကို သိချင်စိတ်ဖြင့်၊ လင်းရှန်သည် ရှေ့သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်၊၊ လျှပ်စစ်စနစ်များ ချို့ယွင်းသွားသလားဟု တွေးနေမိသည်။ သို့သော် မြင်ကွင်းက လင်းရှန်၏ မျက်လုံးများကို အံ့အားသင့်စွာ ပြူးကျယ်သွားစေသည်။

မြူခိုးထဲမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး ရထားလမ်းကို ပိတ်ဆို့ထားသည်မှာ ဧရာမအနီရောင် သံမဏိသတ္တဝါတစ်ကောင်ဖြစ်သည်။

အနန္တရထား….

ရုတ်တရက်တိုက်မိမှုကြောင့် ထန်ဟိုင် လွင့်ထွက်သွားကာ ခြေထောက်တစ်ချောင်း ဒဏ်ရာရသွားခဲ့သည်၊၊ သူသည် ထိတ်လန့်စွာ ထလာပြီး၊ ရထားသည် မမြင်နိုင်သော နံရံကို တိုက်မိသည်ဟု ထင်မှတ်လိုက်သည်။ ရှေ့သို့ကြည့်လိုက်ရာ၊ ရထားအင်ဂျင်၏ ရှေ့မီးများမှ အနီရောင် Whale 03E လေးလံသော ဓာတ်ငွေ့တာဘိုင်အင်ဂျင်ရထားတစ်စီးနှင့် ထိတ်လန့်ဖွယ်ရထားတွဲများကို မြင်လိုက်ရသည်။

ထန်ဟိုင်၏ မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့သွားပြီး၊ ၎င်း၏ လူများသည် ထိတ်လန့်ကုန်သည်။

“ဒီရထားက ဘယ်ကရောက်လာတာလဲ”

“ရှစ်… ငါတို့ ကျိန်စာသင့်နေပြီ!”

“ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ”

အနီးရှိ တောင်စောင်းတစ်ခုမှ၊ လို့ဟွာသည် ခက်ထန်သောအမူယာဖြင့် ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ လောင်ချာတစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။ တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ၊ သူသည် ထန်ဟိုင်၏ ရထားတွဲဘေးသို့ ဗုံးတစ်လုံးကို ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

ဝုန်းး

ပေါက်ကွဲမှုသည် ရထားတွဲထဲမှ ထန်ဟိုင်၏ သေနတ်သမားများစွာကို သေဆုံးသွားစေသည်။ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ အနည်းငယ်သည် ချောင်းဆိုးပြီး မူးဝေစွာ ထွက်လာကြရာ၊ ၎င်းတို့ရှေ့တွင် ဆိုးယုတ်စွာ ပြုံးနေသော မိန်းကလေးတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“ဟယ်လို၊ မင်းတို့ ဘယ်ကိုသွားကြမို့လဲ”

ကီကီသည် လက်တစ်ချက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ၊ မမြင်နိုင်သော စွမ်းအားတစ်ခုက ကျန်ရစ်သော လူများကို အသက်မဲ့စွာ ညအမှောင်ထဲသို့ ပျံထွက်သွားစေသည်။

ထန်ဟိုင်သည် ထိတ်လန့်စွာ၊ ရထားအင်ဂျင်ခန်းမှ ခုန်ဆင်းပြီး သေနတ်တစ်လက်ဖြင့် မြူခိုးထဲသို့ ထွက်ပြေးသွားသည်။ ဖုတ်ကောင်အများစုသည် ပျောက်ကွယ်သွားပြီဖြစ်သော်လည်း၊ သူသည် ရထားလမ်းတစ်လျှောက် အမှောင်ထဲတွင် လဲကျရင်း ထွက်ပြေးနေခဲ့သည်။ လင်းရှန်သည် ပလက်ဖောင်းပေါ်သို့ တက်လာပြီး လိုက်လံရှာဖွေနေသည်။

ထန်ဟိုင် ပြေးနေရင်း ရှေ့တွင် သွယ်လျသော ပုံရိပ်တစ်ခု မြူထဲမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ မှိန်ဖျော့သော အလင်းရောင်တွင် ဝါးတားတားဖြစ်နေသည်၊၊

“ဘယ်သူလဲ”

ထန်ဟိုင်သည် တုန်ရီနေသာအသံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ထန်ဟိုင်သည် သေနတ်ကို မြှောက်ကာ ပစ်ခတ်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်ချိန်တွင်၊ ထိုအရိပ်သည် သံချောင်းတစ်ချောင်းကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

ဖျောင်းး

သွေးများပန်းထွက်လာကာ ထန်ဟိုင်သည် သတိလစ်ကာ လဲကျသွားသည်။ ထိုအရိပ်သည် ရထားရှေ့မီးများ၏ အလင်းရောင်ထဲသို့ ဝင်လာပြီး၊ လှပသော မျက်နှာတစ်ခုကို မြင်လိုက်ကြရသည်၊၊

လင်းရှန်၏ မျက်ခုံးများ တွန့်သွားသည်၊၊ သူ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း—ထိုသူမှာ ချန်ဆီရွှမ်ဖြစ်နေသည်။

သံချောင်းကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း၊ ချန်ဆီရွှမ်၏ အကြည့်သည် ပလက်ဖောင်းပေါ်တွင် ရပ်နေသော လင်းရှန်ဆီသို့ မသက်မသာမျက်နှာနှင့် လှည့်သွားသည်။ သူမ၏ ရင်ဘတ်သည် ပြင်းထန်သော အသက်ရှူသံများနှင့်အတူ နိမ့်လိုက် မြင့်လိုက်ဖြစ်နေသည်၊၊ သေချာသည်မှာ သူမ ပထမဆုံးအကြိမ် လူတစ်ဦးကို ရိုက်နှက်ခြင်းဖြစ်သည်။

“ဆရာမချန်က အထင်ကြီးစရာပဲ”

လင်းရှန်သည် အံ့အားသင့်မှုနှင့် ရယ်ချင်စိတ်များ ရောထွေးသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ ချန်ဆီရွှမ်သည် ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာရသည့် အကြောင်းကို သူ လုံးဝမသိခဲ့ပေ၊ သို့သော် ထန်ဟိုင်သည် သတိလစ်ကာ လဲကျနေသည်ကို မြင်လိုက်ရခြင်းသည် သူ့ကို နားလည်သွားစေသည်၊၊ သေချာစေရန်၊ လင်းရှန်သည် လက်ကို မြှောက်ကာ ထန်ဟိုင်ဆီသို့ လေအမြောက်အနည်းငယ်ကို ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

“လင်းရှန်”

ချန်ဆီရွှမ်၏ အသံသည် တုန်ရီနေသည်၊၊ သူမသည် ကြောက်မက်ဖွယ်မြင်ကွင်းကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။ ရထားလမ်း၊ ပလက်ဖောင်း၊ နှင့် တောင်စောင်းများသည် သွေးအဆီအသားစများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ လေထဲတွင် မီးခိုးနှင့် သွေးနံ့များ သင်းပျံ့လျက်ရှိနေသည်ကို ခံစားရသည်။

ဘန်း-ဘန်း

*လေအမြောက်နှစ်ခုထပ်မံထွက်ပေါ်လာပြီး၊ လင်းရှန်သည် ချန်ဆီရွှမ်နောက်မှ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက်လာသော ဖုတ်ကောင်နှစ်ကောင်ကို လျင်မြန်စွာ ဖယ်ရှားလိုက်သည်။ သူမသည် ထိတ်လန့်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“စိတ်အေးအေးထားပါ”

လင်းရှန် နက်ရှိုင်းစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ၎င်း၏ အကြည့်သည် အဝေးသို့ ရောက်သွားသည်၊၊ လို့ဟွာသည် အတွေးများထဲတွင် နစ်မျောနေပုံရသည်။ လင်းရှန်က အော်ခေါ်လိုက်သည်။

“ရှားရှားဘယ်မှာလဲ”

လို့ဟွာသည် သတိပြန်ဝင်လာပြီး အလျင်အမြန် ရှာဖွေလိုက်သည်၊၊ နောက်ဆုံးတွင်၊ သူသည် မြေပုံတစ်ခုကို တွေ့ရှိပြီး တူးဖော်လိုက်ရာ၊ ဖုန်များဖြင့် ပေကျံနေသော လို့ရှားရှားကို ရှာတွေ့သွားသည်။

“အစ်ကို...”

လို့ရှားရှားက အားနည်းစွာ အသက်ရှူရင်း ဖျော့တော့စွာ ပြောလိုက်သည်။

“နင် အဆင်ပြေရဲ့လား”

“ငါ... အဆင်ပြေတယ်”

လို့ဟွာသည် ဒဏ်ရာများရှိနေသည်၊၊ နောက်ကျောတွင် ကျည်ဆန်ဒဏ်ရာနှင့် လက်မောင်းတွင် ထိုးဖောက်ဒဏ်ရာ…သူသည် နာကျင်မှုကို သတိမထားမိသလို တည်ငြိမ်သော အသံဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

လင်းရှန်သည် လို့မောင်နှမ အသက်ရှင်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး၊ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သို့သော် မြူခိုးထဲမှ ဖုတ်ကောင်များ၏ ညည်းသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်ကို ကြားလိုက်ရသောကြောင့် အလျင်အမြန် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“မြန်မြန်၊ ငါ့ရထားပေါ်တက်ပြီး ပုန်းကြ�”

လို့ဟွာသည် ဧရာမအနန္တရထားကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး၊ လင်းရှန်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို လျင်မြန်စွာ သဘောပေါက်သည်။ တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ၊ သူသည် လို့ရှားရှားကို ပိုက်ကာ ရထားပေါ်သို့ တက်လိုက်သည်။

“မြန်မြန်... တက်ကြ�”

ကီကီသည် အော်ခေါ်လိုက်သည်။ သူမသည် ကျန်ရစ်သော သေနတ်သမားများကို အပြီးသတ်ဖယ်ရှားခဲ့သည်။ စစ်မြေပြင်တွင် အဆီအသားများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်ကို ကြည့်ရင်း၊ သူမသည် အံ့အားသင့်စွာ ပါးစပ်ကို အုပ်ထားမိသည်။ ၎င်း၏ မျက်လုံးကျယ်ကြီးများသည် သိချင်စိတ်ဖြင့် တောက်ပနေသည်။

“ဝိုး၊ ဘယ်လောက်မိုက်တဲ့ မြင်ကွင်းလဲ။ ရှင်က အံ့သြစရာပဲ”

လင်းရှန်သည် သူမကို အံ့အားသင့်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။ ဤဆယ်ခြောက်နှစ်အရွယ် မိန်းကလေးသည် စစ်ပွဲ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်အကျိုးဆက်ကို ကြောက်ရွံ့မှု သို့မဟုတ် စက်ဆုပ်မှု မပြဘဲ ရင်ဆိုင်နေသည်။ ထိုအစား၊ သူမသည်... စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံရသည်။

ချန်ဆီရွှမ်၏ လမ်းညွှန်မှုအောက်တွင်၊ သူတို့အုပ်စုသည် အနားယူရန် အနန္တရထားပေါ်သို့ အလျင်အမြန် တက်လိုက်ကြသည်။ ယခုအချိန်တွင်၊ ည ၇ နာရီသာရှိသေးပြီး၊ အာရုဏ်ဦးမလာမီ အနည်းဆုံး ၇ နာရီ သို့မဟုတ် ၈ နာရီခန့် ကျန်ရှိသေးသည်။