အပြန်လှန်ရိုင်းပင်းခြင်းမီးပုံပွဲ

ကျိအန်းမြို့သည် အလွန်အေးစက်သော ညအမှောင်ဒီရေများဖြင့် ဝါးမျိုခံလိုက်ရပြီဖြစ်သည်။ ယခင်က ရက်နှစ်ဆယ်ကျော်ကတည်းက ရေဒီယိုလှိုင်းရှည်များ ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည်။ ကမ္ဘာ့သတင်းအချက်အလက်များကို စုဆောင်းရန်နှင့် ထိုအဆုံးမဲ့ည၏ ထိတ်လန့်ဖွယ်လက်သည်းများမှ လွတ်မြောက်ရန် လင်းရှန်တွင် အရှေ့သို့ ထွက်ပြေးရုံမှလွဲ၍ အခြားနည်းလမ်းမရှိခဲ့ပေ။

သူ၏ ယန္တရားနှလုံးသားသည် အလွန်အစွမ်းထက်သော အလားအလာများရှိသော်လည်း၊ ၎င်း၏ အစောပိုင်းအဆင့်တွင် တိုက်ခိုက်ရေးထက် အသုံးဝင်မှုပိုမိုရှိသည်။ ဥပမာအားဖြင့် ထိုဧရာမပိုးကောင်ကြီးနှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရာတွင်…အကယ်၍ သူသည် ကားတစ်စီးမောင်းနေခဲ့လျှင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သောပတ်ဝန်းကျင်တွင် အသက်ရှင်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

“ဟေ့၊ ရှင်က ကျွန်ထင်ထားတာထက် နည်းနည်းတော့ တော်တယ်ထင်တယ်’’

ကီကီက ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

လင်းရှန်က သက်ပြင်းဖွဖွတစ်ချက်ချကာ ပြုံးလိုက်သည်။

“မင်း အနားယူလိုက်ဦး။ ဒီညနက်ပိုင်းမှာ မင်း အလှည့်ကျစောင့်ရမယ်’’

“အိုကေ’’

ကီကီက ပြုံးကာ ဖြေလိုက်သည်။ သူမထွက်သွားရန် လှည့်လိုက်သော်လည်း နှစ်လှမ်းခန့်လှမ်းပြီးနောက် ရပ်တန့်လိုက်သည်။ ပြန်လှည့်ကာ မေးလိုက်သည်၊၊

“ဒါနဲ့စကားမစပ်…ရှင်က ရထားအပြင် တခြားစက်ယန္တရားတွေကို ထိန်းချုပ်နိုင်လား’’

“ထင်တာပဲ၊ ဘာလို့လဲ… ဘာကိုပြောချင်တာလဲ’’ လင်းရှန်က မေးလိုက်သည်။

“ဥပမာ၊ မီဂါတွေ…ငါပြောတာက အပြည့်အဝအလုပ်လုပ်နိုင်တဲ့ မီဂါတွေ၊ Sentinel 2 နဲ့ Sentinel 3 စီးရီးလို ပေါ့ပါးတိုက်ခိုက်ရေးအမျိုးအစားတွေ—ဒါမှမဟုတ် စစ်တပ်အဆင့် ကြီးမားတဲ့ Destroyer စီးရီးတွေ။ ရှင် အဲဒီထဲက တစ်ခုရရင်၊ ဧရာမပိုးကောင်တွေနဲ့ တိုက်ဖို့ စိတ်ပူစရာမလိုတော့ဘူး’’

လင်းရှန်၏ အကြည့်များသည် အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားသည်။

“ငါလည်း အဲဒါလိုချင်ပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် အခွင့်အရေးရှိရင်ပေါ့...’’

ထိုသို့သော အိပ်မက်ကို မည်သူမဆို မက်ဖူးပေလိမ့်မည်။ အကယ်၍ သူတတ်နိုင်လျှင်၊ ပိုးကောင်များကို ဓားဖြင့် တိုက်ခိုက်ရန် မည်သူက လိုလားမည်နည်း၊၊ Gundamစက်ရုပ်တစ်ကောင်ကို မမောင်းနှင်လိုသော သူရှိမည်မဟုတ်ပေ၊၊ သို့သော် ထိုသို့သော လေးလံသော စက်ယန္တရားများကို ထားလိုက်ဦး၊ အဆင့်မြင့် တိုက်ခိုက်ရေး စက်ယန္တရားများပင်လျှင် ရှားပါးပြီး ၎င်းတို့အတွက် အ‌ခြေခံပုံကြမ်းများသည် လုံးဝရှိမနေခဲ့ပေ။

ဘွန်း..ဘွန်း

ထိုအချိန်တွင် ဆိုင်ကယ်တစ်စီး၏ အသံသည် တိတ်ဆိတ်နေသော လွင်ပြင်ပေါ်တွင် ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။ လင်းရှန်နှင့် ကီကီ နှစ်ဦးစလုံး၏ မျက်နှာအမူအရာများ ပြောင်းလဲသွားကာ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ အဝေးမှ တောက်ပသော မီးရောင်တစ်ခုသည် လှုပ်ယမ်းလျက်၊ ပို၍ ကျယ်လောင်လာကာ အနီးသို့ ရောက်လာသည်။ ထိုဆူညံသံကို ကြားလျှင်၊ ဆရာမချန်နှင့် အခြားနှစ်ဦးသည်လည်း အနီးရှိ ရထားတွဲတစ်တွဲမှ ပြေးထွက်လာကြသည်။

“ဆိုင်ကယ်တစ်စီးလား၊ ဘာဖြစ်တာလဲ’’

ကီကီက လို့ဟွာနောက်သို့ ရွှေ့လိုက်သည်။

လင်းရှန်၏ မျက်လုံးများက သတိထားသွားသည်။ ချဉ်းကပ်လာသော ယာဉ်တစ်စီးတည်းသာဖြစ်ကြောင်း မြင်လိုက်ရသောအခါ၊ သူ၏ ယန္တရားဝါးမျိုမှုလုပ်ငန်းစဉ်ကို ချက်ချင်း ရပ်တန့်မထားခဲ့ပေ။ ဤနေရာတွင် အကာကွယ်နှင့် ကီကီရှိနေသဖြင့်၊ သူ စိုးရိမ်မှုနည်းပါးသွားသည်။

ရုတ်တရက်၊ ဆိုင်ကယ်၏ ရှေ့မီးသည် နှစ်ကြိမ်လင်းလက်သွားပြီး၊ ခဏရပ်ကာ ထပ်မံ နှစ်ကြိမ်လင်းလက်သွားသည်။

“မီးတိုနှစ်ခါ၊ အရှည်တစ်ခါ’’

လင်းရှန်က မျက်ခုံးများ တွန့်လျက် ရေရွတ်လိုက်သည်။

“သူတို့က မိတ်ဆွေတွေလို့ အချက်ပြတာနဲ့တူတယ်၊ ဒါပေမယ့် သတိထားနေ’’

သူသည် ဆရာမချန်နှင့် အခြားသူများကို ရထားတွဲ ၅ ဘက်သို့ အချက်ပြလိုက်ပြီး၊ ၎င်းတို့အား ပုန်းအောင်းနေရန် ညွှန်ပြလိုက်သည်။

“ဟေ့…မပစ်နဲ့ဦး’’

မီတာရာပေါင်းများစွာအကွာထဲက ဆိုင်ကယ်စီးသူသည် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ခဏအကြာတွင်၊ ဆိုင်ကယ်သည် နှင်းများနှင့် ဖုန်မှုန့်များကို ခွဲကာ လွင်ပြင်ကိုဖြတ်လာပြီး၊ ရထား၏ အလင်းရောင်အဝိုင်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။

ဝူးး

ဆိုင်ကယ်သည် ရထားလမ်းမ၏ အောက်ခြေတွင် စတိုင်ကျကျ ရပ်တန့်သွားသည်။ စီးနင်းသူမှာ နှစ်ဦးဖြစ်ပြီး အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်သည်။

အမျိုးသားသည် အသက်သုံးဆယ်အစောပိုင်းတွင်ရှိပုံရပြီး၊ မွဲခြောက်သော မုတ်ဆိတ်မွေးများနှင့် ရုပ်ရည်က ကြည့်ကောင်းသည်။ ထိုသူသည် ဆိုင်ကယ်ပေါ်မှဆင်းကာ ဦးထုပ်ကိုဖယ်ရှားပြီး ပြုံးလိုက်သည်။ အမျိုးသမီးမှာ သားရေဘောင်းဘီနှင့် ဂျာကင်အင်္ကျီဝတ်ဆင်ထားပြီး၊ အေးစက်သော မျက်နှာထားရှိကာ သူမ၏ ပေါင်နှစ်ဖက်တွင် သေနတ်နှစ်လက်ကို ချိတ်ထားသည်။

လင်းရှန်က သူတို့ကို သတိဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ “ခဗျားတို့က ဘယ်သူတွေလဲ’’

အမျိုးသားက လက်နှစ်ဖက်ကို မြှောက်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။

“မလန့်ပါနဲ့၊ ငါတို့က ရန်မူမယ့်သူတွေ မဟုတ်ပါဘူး၊၊ ငါ့ကိုယ်ငါ မိတ်ဆက်ခွင့်ပြုပါ၊ ငါက ကျန်းယွမ်၊လေမုဆိုးယဥ်တန်းခေါင်းဆောင်ပါ။ ဒါက ငါ့လက်ထောက် ယန်ယွီယန်ပါ။ မင်းတို့ ပိုင်ဝမ်မြို့ကနေ ထွက်လာပြီး တောင်တန်းထဲဝင်လာတာကို ငါသတိထားမိတယ်’’

ကျန်းယွမ်၏ အကြည့်များသည် လင်းရှန်နှင့် ကီကီကို ဖြတ်ကျော်ကာ၊ ရထားတွဲ ၅ ပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး၊ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် အံ့သြမှုတစ်စ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

“ငါထင်တာမမှားဘူးဆိုရင်—ဒီမှာ စွမ်းအားရှင်တစ်ယောက်ထက်ပိုရှိနေတယ်။’’ ကျန်းယွမ်က ပြောသည်။

လင်းရှန်နှင့် အခြားသူများ၏ မျက်နှာအမူအရာများ ပြောင်းလဲသွားသည်။ ဤသူသည် မည်သူဖြစ်ပြီး၊ သူတို့သည် စွမ်းအားရှင်များဖြစ်ကြောင်း မည်သို့ သိနိုင်သနည်း၊၊

“ရှင်တို့က ဘာလိုချင်တာလဲ’’

ကီကီက လေသံမာမာဖြင် မေးလိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ၊ ဒီကိုလာရတဲ့ အကြောင်းအမှန်ရှိတယ်’’

ကျန်းယွမ်က ရှေ့ရထားလမ်းကို ညွှန်ပြရင်း ဖြေသည်။

“ရှေ့က ကီလိုမီတာသုံးဆယ်လောက်မှာ ချူကွမ်မြို့ရှိတယ်။ အဲဒီမှာ ယဥ်တန်းဆယ်ခုကျော်စုဝေးနေပြီး၊ Frequency 7 မှာ အားလုံးစုစည်းထားတယ်။ ငါက အဲဒီမှာ အပြန်အလှန်ရိုင်းပင်းခြင်းမီးပုံပွဲတစ်ခုကို စီစဉ်ထားတယ်။ မင်းတို့ စိတ်ဝင်စားလား’’

“အပြန်အလှန်ရိုင်းပင်းခြင်းမီးပုံပွဲ…အဲဒါ ဘာလဲ?’’ ကီကီက မေးလိုက်သည်။

“အနီးတစ်ဝိုက်က အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေ စုဝေးပြီး ကုန်ပစ္စည်းတွေ၊ သတင်းအချက်အလက်တွေ ဖလှယ်တဲ့နေရာပဲ။ ဒီလိုခေတ်မှာ၊ ဘယ်သူက ဒုက္ခမရောက်ဖူးလဲ’’ ကျန်းယွမ်က ပြုံးကာ ဖြေသည်။

“အိုး… မီးပုံပွဲတစ်ခုမှာ စုဝေးနိုင်တယ်လား၊ မွန်းစတားတွေကို ဆွဲဆောင်မိမှာကို မကြောက်ဘူးလား’’

ကီကီက အံ့သြဟန်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“စိတ်မဝင်စားဘူး”

လင်းရှန်က ချက်ချင်းပင် ငြင်းပယ်လိုက်သည်။

“မိတ်ဆွေ၊ ဒီလောက်ထိတ်လန့်နေစရာမလိုပါဘူး’’ ကျန်းယွမ်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောကာ လင်းရှန်ကို အကဲခတ်လိုက်သည်။

“မင်းရဲ့ ပုံစံကို ကြည့်ရတာ လမ်းတစ်လျှောက် ဒုက္ခတွေအများကြီးနဲ့ ရင်ဆိုင်ခဲ့ရပုံပဲ။ ရထားသံချပ်ကာတွေပါလား၊ ဖယ်ဒရယ်ဖီးနစ်ရဲ့ စစ်ဆင်ရေးတွေ ဆက်လက်လုပ်ဆောင်နေတာကြောင့် ပင်မရထားလမ်းတွေက ရှင်းလင်းနေတုန်းပဲ။ မင်းမှာ လျှပ်စစ် ဒါမှမဟုတ် တစ်စုတစ်ဝေးတည်းထိန်းချုပ်မှုစွမ်းရည်ရှိရင်၊ ဒီလမ်းကြောင်းက အကျိုးရှိနိုင်တယ်’’

ကျန်းယွမ်က သူ၏အိတ်ကပ်ထဲမှ အရာတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်၊၊

အနီဖျော့ရောင်ဖန်စေ့တစ်လုံး…

“ဒါကို ဖီးနစ်က ‘ထူးဆန်းသော သွေးအဆီနှစ်’ လို့ ခေါ်တယ်၊ ဒါပေမယ့် ငါတို့ လှည့်လည်သွားလာသူတွေကတော့ ဒါကို ‘အနီရောင်ပဲစေ့’ လို့ ခေါ်ကြတယ်။ မင်းရဲ့ ရေဒီယိုက အချက်ပြလှိုင်းတွေကို ဖမ်းမရဘူးမဟုတ်လား၊ ဖမ်းနိုင်ခဲ့ရင်၊ မင်းတို့ အခုဆို Frequency 7 ဒါမှမဟုတ် ဖီးနစ်ရဲ့ လှိုင်းရှည်တွေမှာ ရှိနေလောက်ပြီ။ ဒါကို ကြေးနီဝါယာကြိုးနဲ့ပတ်ပြီး မင်းရဲ့ ရေဒီယိုအင်တာနာမှာ တပ်လိုက်ရင်…ဒါက အမှောင်စွမ်းအင်နဲ့ ပဲ့တင်ထပ်ပြီး အိုင်ယွန်နိုက်လှိုင်းတွေကို လက်ခံနိုင်တယ်’’

သူသည် ပုတီးလုံးကို လက်ထဲတွင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ကစားရင်း ခဏရပ်လိုက်သည်။

“ဒါပေမယ့်... သတိထားပါ။ ဒါကိုသုံးရင် လူသားတွေရဲ့ အချက်ပြလှိုင်းတွေပဲ ဖမ်းမယ်လို့ မဆိုလိုဘူး...’’

“အာ… ဒါနဲ့တကယ်ပဲ လှိုင်းရှည်တွေကို ဖမ်းနိုင်တာလား’’

ကီကီက အံ့အားသင့်ကာ မေးလိုက်သည်။

“ဒီအနီရောင်ပဲစေ့ကို ဘယ်ကရတာလဲ’’

ဆိုင်ကယ်ပေါ်ရှိ အေးစက်သော မျက်နှာထားရှိသူ အမျိုးသမီးက နောက်ဆုံးတွင် စကားပြောလိုက်သည်။

“အမှောင်ထဲက ထူးဆန်းတဲ့ သတ္တဝါတစ်ကောင်ကို သတ်လိုက်ရင် ရတယ်။ အားလုံးမှာ ဒါတွေရှိတယ်’’

“အတိအကျပဲ’’

ကျန်းယွမ်က ခေါင်းညိတ်ကာ၊ သူ၏ မျက်လုံးများက စူးရှသွားသည်။

“ဖီးနစ်က LW01 မှာ အရေးကြီးတဲ့ သတင်းအချက်အလက်တွေကို ထုတ်လွှင့်တယ်၊ လှည့်လည်သွားလာသူတွေကတော့ AM07 နဲ့ AM09 ကို အတော်လေး ဖော်ရွေတဲ့ ဖလှယ်မှုတွေအတွက် သုံးကြတယ်။ ဒါပေမယ့် သတိထားပါ—ဒီလိုကမ္ဘာပျက်ကပ်ခေတ်မှာ ရန်လိုတဲ့သူတွေ အများကြီးရှိတယ်’’

ဦးထုပ်ကို ပြန်စောင်းလိုက်ရင်း၊ ကျန်းယွမ်က လင်းရှန်ကို ထပ်ကြည့်လိုက်သည်။

“ဒါက ဖိတ်ကြားချက်တစ်ခုပါ၊ မိတ်ဆွေ။ လာမလာက မင်းဆုံးဖြတ်ချက်ပေါ်မှာ မူတည်တယ်။ လာမယ်ဆိုရင်၊ အသုံးဝင်တဲ့ သတင်းအချက်အလက်တွေ၊ အစားအသောက်၊ ရေ၊ လက်နက်တွေ၊ ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းတွေ၊ စွမ်းရည်တွေ၊ အမှောင်ရတနာတွေ—ဘာမဆို အလဲအလှယ်လုပ်နိုင်တယ်။ ဒါနဲ့၊ ငါတို့ရဲ့ မီးပုံပွဲနေရာတွေမှာ ပုံမှန်အားဖြင့် ဝိညာဉ်လှိုင်းတန်ဖိုးစမ်းသပ်မှုတွေ လုပ်ကြတယ်၊ ထူးဆန်းတဲ့ သတ္တဝါတွေ ဒါမှမဟုတ် ဖြစ်ရပ်တွေနဲ့ ကြုံတွေ့ရဖို့ ဖြစ်နိုင်ခြေနည်းပါးတယ်။ ဒါပေမယ့် ဖုတ်ကောင်တွေကို သတိထားပါ—ဒါက သူတို့ကို ဆွဲဆောင်နိုင်တယ်။ လာမယ်ဆိုရင်၊ ဒုက္ခတွေ သယ်မလာဖို့ သေချာလုပ်ပါ’’

ဘွန်း..ဝူး

ထို့နောက် ကျန်းယွမ်သည် ဆိုင်ကယ်ကို အရှိန်မြှင့်ကာ ထွက်ခွာသွားသည်။

“အိုး၊ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေ အဲဒီလိုစုဝေးနိုင်တယ်လား’’

ကီကီက အံ့သြဟန်ဖြင့် လင်းရှန်ကို ကြည့်ကာ ပြောသည်။

“တချို့လူတွေမှာ ဝိညာဉ်လှိုင်းတန်ဖိုးစမ်းသပ်ဖို့ ကိရိယာတွေ ရှိပြီထင်တယ်။ မင်း ဘယ်လိုထင်လဲ၊ စိတ်ဝင်စားလား’’

“သေချာတာပေါ့”

ဤအချိန်တွင် လင်းရှန်၏ မျက်နှာအမူအရာသည် တည်ငြိမ်သွားသည်။ ကျန်းယွမ်၏ ပြောစကားသည် မမှားပေ၊၊ သူသည် အမှန်တကယ်ပင် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်နေခဲ့သည်။ ကျိအန်းမြို့မှ ထွက်ခွာလာပြီးကတည်းက၊ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ဒုက္ခများသာ ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီး၊ အသက်ရှုဖို့ပင် သေချာအာရုံမရှိခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့်ပင် သူသည် ကျန်းယွမ်၏ ဖိတ်ကြားချက်ကို သေချာမစဉ်းစားဘဲ မသိစိတ်ဖြင့် ငြင်းပယ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခု ကျန်းယွမ်၏ စကားများကို ကြားပြီးနောက်၊ ဤအပြန်အလှန်ရိုင်းပင်းခြင်းမီးပုံပွဲသို့ တက်ရောက်ခြင်းသည် မဖြစ်မနေလိုအပ်ကြောင်း လင်းရှန် သိလိုက်ရသည်။

“ဆိုးတာပဲ….အရင်က ကျွန်မတို့တွေ့ခဲ့တဲ့ ဧရာမပိုးကောင်နဲ့ ပင့်ကူကြီးတွေမှာ—အနီရောင်ပဲစေ့တွေကို ရှာဖို့တောင် မစဉ်းစားခဲ့ဘူး’’ ကီကီက နောင်တရဟန်ဖြင့် ပြောသည်။

လင်းရှန်က သူမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ “မင်းရဲ့ ဒေတာထဲမှာ အဲဒီအကြောင်း ဘာမှမရှိဘူးလား’’

ကီကီက နှုတ်ခမ်းဆူလိုက်သည်။

“ကျွန်မ မပြောခဲ့ဘူးလား၊ အစီရင်ခံစာက အစောပိုင်းအဆင့် ရှာဖွေတွေ့ရှိမှုတွေအပေါ်မှာ အခြေခံထားတာ။ အခြေအနေက နေ့စဉ်ပြောင်းလဲနေတယ်။ အခု ကျွန်မတို့သိထားတဲ့အရာတွေက အာဏာပိုင်တွေတောင် မသိတာတွေ အများကြီးရှိတယ်—ဥပမာ၊ ပိုင်ဝမ်မြို့မှာ တွေ့ခဲ့တဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ မြူအလွှာလိုမျိုး။ အဲဒါက တရားဝင်အစီရင်ခံစာထဲမှာ မပါခဲ့ဘူး’’

“အဲဒါလည်း ဟုတ်တယ်’’

လင်းရှန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“အနီရောင်ပဲစေ့တစ်လုံးကို ဘယ်လိုရမလဲဆိုတာ ငါတို့ စဉ်းစားရမယ်။ ပြီးတော့ ငါ အထူးစိတ်ဝင်စားတာက ကျန်းယွမ်ပြောခဲ့တဲ့ ဝိညာဉ်လှိုင်းတန်ဖိုးစမ်းသပ်မှုနဲ့... စွမ်းရည်ဆင့်ကဲပြောင်းလဲမှုအကြောင်း သတင်းအချက်အလက်တွေပဲ’’

အစားအသောက်နှင့် ရေသည် လင်းရှန်အတွက် ယခုအချိန်တွင် အဓိကစိုးရိမ်စရာမဟုတ်ပေ။ အမှန်တကယ် ပြဿနာမှာ သတင်းအချက်အလက်မရှိခြင်းဖြစ်ပြီး၊ မျက်စိမမြင်ရဘဲ ရှေ့သို့လှမ်းသွားခြင်းသည် အန္တရာယ်များသော လောင်းကစားတစ်ခုဖြစ်သည်။

“ဆရာမချန်’’

လင်းရှန်က ချန်ဆီရွှမ်ကို ခေါ်လိုက်သည်။

“လျှပ်စစ်ရထားကို စတင်လိုက်ပါ။ ချူကွမ်ဘူတာကို သွားပြီး ကြည့်ကြည့်ရအောင်။ ကီကီ၊ အဆောက်အဦး၊ ရှားရှား—မင်းတို့ သတိထားနေ’’

“ကောင်းပြီ”

ချန်ဆီရွှမ်က ခေါင်းညိတ်ကာ ချက်ချင်း လှုပ်ရှားရန် ထွက်သွားသည်။

“ယေး..”

ကီကီက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်လိုက်ပြီး သူမ၏ သတင်းအချက်အလက်စင်တာဆီသို့ ပြေးထွက်သွားသည်။

လို့ဟွာနှင့် ရှားရှားတို့ မောင်နှမသည်လည်း ၎င်းတို့၏ သေနတ်များကို ကိုင်ဆွဲကာ သတိထားစောင့်ကြည့်နေရာများတွင် ရပ်လိုက်ကြသည်။

ကလန်၊ ကလန်

အနန္တရထားသည် ညအမှောင်ထဲတွင် အသက်ဝင်လာပြီး၊ ဖြည်းညှင်းစွာ ရှေ့သို့ ခရီးစတင်လိုက်သည်။