ကျန်းယွမ်
Vol. 4 Ch. 57
“တကယ်ပြင်လို့ရသွားတာလား”
ရှကျင်း ဝမ်းသာသွားကာ သန့်ရှင်းရေကို ခွက်ထဲသို့ အလျင်စလို ဖြည့်သွင်းလိုက်သည်။ သူသည် ဂရုတစိုက် အနံ့ရှူကြည့်ပြီး၊ မျက်လုံးများ လင်းလက်လာသည်။
“သန့်ရှင်းပြီး ကြည်လင်တယ်—ထူးဆန်းတဲ့ အနံ့လည်း မရှိဘူး။ သေချာပေါက် သုံးလို့ရတယ်”
“ဟုတ်တယ်”
ရှုချင်းက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောသည်။
“ဒီသန့်စင်ကိရိယာကို အမြဲအားကိုးခဲ့ရတာ။ စစ်ထုတ်ပြီးရင် ရေကို ဆူပွက်အောင်လုပ်ရင်၊ သောက်ဖို့ လုံးဝဘေးကင်းတယ်။”
“ကောင်းတယ်၊ အရမ်းကောင်းတယ်”
ရှကျင်းက ခေါင်းညိတ်ကာ၊ ချက်ချင်း လက်ကိုင်ရေဒီယိုကို ကောက်ကိုင်လျက် ၎င်း၏ယဉ်တန်းကို လဲလှယ်ရန်ခေါ်လိုကာသည်။
“အရမ်းကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
ရှုချင်းက ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် လင်းရှန်ထံ စည်သွတ်ဘူးသေတ္တာကြီးတစ်ခု ပေးအပ်သည်။
“နင်က ကြီးမားတဲ့ အကူအညီတစ်ခုပဲ”
လင်းရှန်သည် သေတ္တာကို လက်ခံလိုက်ပြီး ပြန်ဖြေသည်။
“ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ မင်းတို့လည်း ယူပေမြို့ကို သွားမယ်ဆိုတာ ကြားတယ်၊ ဟုတ်လား”
“ဟုတ်တယ်”
ရှုချင်းက အတည်ပြုလိုက်သည်။
“ယူပေးမြို့က ဂြိုဟ်ပတ်ရထားလမ်းရဲ့ ဝင်ပေါက်မြို့တွေထဲက တစ်ခုပဲ။ တာ့ဇူတောင်ဥမင်လိုဏ်ခေါင်းက ပိတ်ဆို့နေတယ်လို့ ပြောကြတယ်၊ ဒါကြောင့် လူအများက အဲဒီမှာ ဖြတ်သွားပြီး ရှင်းချန်ကို ဦးတည်နေကြတယ်”
ရှင်းချန်….
လင်းရှန် ခဏတိတ်ဆိတ်သွားသည်။ လူအများစုသည် လုံးဂူးနိုင်ငံ၏ အဓိကမြို့ကြီးများသို့ ထွက်ပြေးရန် ရွေးချယ်နေပုံရသည်။ ထိုမြို့များသည် ဖုတ်ကောင်များနှင့် ပြည့်နှက်နေသည်ပင်ဖြစ်စေ၊ ၎င်းတို့တွင် သေးငယ်သောမြို့များထက် အရင်းအမြစ်များနှင့် အခြေခံအဆောက်အအုံများ ပိုရှိသည်။
ရှုချင်း၏ သန့်စင်ကိရိယာပြုပြင်မှုအောင်မြင်မှုကြောင့် လှုံ့ဆော်ခံရသည့်အလျောက်၊ လူပိုများလာကာ လင်းရှန်ထံ ပြုပြင်ရန်အကူအညီတောင်းခံလာကြသည်။ သူသည် ရွေးချယ်စွာဖြင့် တောင်းဆိုမှုအနည်းငယ်ကို ကိုင်တွယ်ခဲ့သည်။ ယဉ်တန်းကြီးတစ်ခုအတွက် အနီအောက်ရောင်ခြည်ရှာဖွေကိရိယာတစ်ခုကို ပြုပြင်ပေးခဲ့ပြီး၊ ၎င်း၏ အခြေခံပုံကြမ်းကို သူ၏အသိပညာထဲသို့ ပေါင်းစည်းကာ၊ ထိုအလုပ်အတွက် ဆေးဝါးများဖြင့် လဲလှယ်ခဲ့သည်။
ရှုချင်းနှင့် ရှကျင်းတို့နှင့် အစောပိုင်းစကားပြောဆိုမှုသည် သူတို့၏ခရီးတွင် ဆေးဝါးများ၏ အရေးပါမှုကို သတိပေးခဲ့သည်။
သို့သော်၊ လင်းရှန်သည် အခြားတောင်းဆိုမှုများကို ငြင်းပယ်ခဲ့သည်၊ ဥပမာအားဖြင့်၊ စတီယာရင်တံကျိုးနေသောယာဥ်နှင့် အင်ဂျင်ပျက်နေသော ယာဉ်တစ်စီးကို ပြုပြင်ရန် သို့မဟုတ် အဆင့်နိမ့်ဒရုန်းတစ်ခုကို ပြင်ဆင်ရန် ဖြစ်သည်�၊၊
ထိုကားအတွက်၊ ဂဟေဆော်ကိရိယာမပါဘဲ နေရာတွင် ပြုပြင်ခြင်းသည် ရှင်းပြရန်မဖြစ်နိုင်ပေ။ ဒရုန်းအတွက်မူ၊ ၎င်းသည် သာမန်မော်ဒယ်ဖြစ်ပြီး၊ ချီယု၏ သံချပ်ကာကားတပ်ဆင်ထားသော ဒရုန်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် အားထုတ်ရကျိုးနပ်မှုမရှိပေ။
လင်းရှန်သည် သူ၏ယန္တရားကျွမ်းကျင်မှုများကို တမင်လျှော့ပြခဲ့သည်။ သန့်စင်ကိရိယာကို ပြုပြင်ပေးခြင်းသည် ဤစခန်းတွင် လေးစားမှုတစ်ခုကို ထူထောင်ရန် လုံလောက်ခဲ့သည်၊ သို့သော် လင်းရှန်သည် မိမိကိုယ်ကို အလွန်အမင်း မထုတ်ဖော်လိုပေ။ အကယ်၍ သူသည် အလွန်ကျွမ်းကျင်သည်ဟု ထင်ရှားလျှင်—တစ်ညတည်းတွင် သန့်စင်ကိရိယာ၊ စတီယာရင်စနစ်နှင့် ဒရုန်းများကို ပြုပြင်ပေးနိုင်သည်ဟု ထင်ရှားလျှင်—လူများသည် နောက်တစ်ကြိမ်တွင် ဒုံးပျံအင်ဂျင်ကို ပြုပြင်ရန် မျှော်လင့်လာနိုင်သည်�၊၊
“ဆရာလင်း”
လူအုပ်ကွဲသွားပြီး အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများ ညအတွက် ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် အသံတစ်ခုက ခေါ်လိုက်သည်။
လင်းရှန်နှင့် ကီကီတို့သည် ၎င်းတို့၏ရထားသို့ ပြန်လည်သွားရန်ပြင်ဆင်နေစဉ်၊ ကျန်းယွမ်က ပြုံးလျက် ချဉ်းကပ်လာသည်ကို သတိထားမိသွားသည်၊၊ ၎င်း၏လူတစ်ဦးသည် နောက်မှလိုက်လာပြီး၊ ထူးဆန်းသော ကိရိယာနှစ်ခုကို သယ်ဆောင်လာသည်။
“အစ်ကိုယွမ်က ပေးခိုင်းတာ”
ထိုလူက ကိရိယာများကို လင်းရှန်ထံ ပေးသည်။
တစ်ခုမှာ ပြုပြင်ထားသော ရေဒီယိုတစ်ခုဖြစ်သည်။
အခြားတစ်ခုမှာ နာရီတစ်လုံးနှင့်တူသော်လည်း၊ အမှန်တကယ်တွင် လင်းရှန် အလွန်လိုချင်နေသော ဝိညာဉ်လှိုင်းရှာဖွေကိရိယာဖြစ်သည်။
“ဒါက ရှာဖွေကိရိယာနဲ့ သူ့ရဲ့ အခြေခံပုံကြမ်းပဲ” ကျန်းယွမ်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောသည်။
လင်းရှန်သည် ထိုကိရိယာကို စစ်ဆေးကြည့်သည်—လက်ဖဝါးအရွယ်ရှိ ကြေးနီစာရွက်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော တစ်ဝက်ကွေးပုံစံကိရိယာဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းပတ်လည်တွင် သံဝါယာကြိုးများဖြင့် ပတ်ထားသည်။ အောက်တွင် စစ်တပ်မော်ဂျူးတစ်ခု ချိတ်ဆွဲထားပြီး၊ ၎င်းသည် လည်ပတ်ရန် အိတ်ဆောင်ပါဝါရင်းမြစ်တစ်ခု လိုအပ်သည်။
“ဒါကို လက်နဲ့လုပ်ထားတာလား၊ ရှုပ်ထွေးပုံရတယ်” လင်းရှန်က ရေရွတ်လိုက်သည်။
“အခြေခံပုံကြမ်းရှိတယ်”
ကီကီက ရှေ့သို့လှမ်းကာ ပုံကြမ်းကို ဓာတ်ပုံရိုက်လိုက်သည်။
လင်းရှန်သည် သူမကို မတားဆီးခဲ့ပေ။ သူမက ပုံကြမ်းကို ရိုက်နေစဉ်၊ ၎င်းသည် ယန္တရားနှလုံးသားကို တိတ်တဆိတ် အသက်သွင်းကာ ရှာဖွေကိရိယာကို ချက်ချင်း စကင်ဖတ်လိုက်သည်။
[အခြေခံပုံကြမ်းရရှိပြီး: အမည်မသိ အချက်ပြရှာဖွေကိရိယာ၊ မော်ဒယ် N01။]
ဒီဇိုင်းသည် အတော်လေး ရိုးရှင်းသော်လည်း၊ စစ်ထုတ်ကိရိယာသည် စိန်ခေါ်မှုတစ်ခုဖြစ်သည်။ အကယ်၍ အိမ်သုံးပစ္စည်းများကို ရှာဖွေပြီး လိုအပ်သော ပစ္စည်းများကို စုဆောင်းနိုင်ပါက၊ ထိုကိရိယာကို တည်ဆောက်ရန်မှာ သိပ်ခက်ခဲမည်မဟုတ်ပေ။
သို့သော်၊ ထိုကိရိယာသည် လည်ပတ်ရန် အနီရောင်ပဲစေ့များ လိုအပ်သည်။ ကျန်းယွမ်က ရှင်းပြသည်မှာ၊ ရှာဖွေကိရိယာသည် အနီရောင်ပဲစေ့များအတွင်းရှိ စွမ်းအင်ကို သုံးစွဲပြီး၊ ပဲစေ့များသည် အကန့်အသတ်ရှိသော အရင်းအမြစ်များဖြစ်သည်။
ကီကီက ပုံကြမ်းကို ဓာတ်ပုံရိုက်နေစဉ်၊ ကျန်းယွမ်၏ မျက်လုံးများသည် သိချင်စိတ်ဖြင့် ဖျတ်ခနဲလက်သွားသည်။ လင်းရှန်၏အဖွဲ့သည် ကြီးမားသော ရထားကို စွမ်းအင်ထောက်ပံ့ပြီး လည်ပတ်နိုင်ပုံကို မြင်လျှင်၊ သူသည် သံသယအနည်းငယ်ဖြစ်ပေါ်နေသော်လည်း ထုတ်မပြောရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။
ထိုအစား၊ ကျန်းယွမ်က မှတ်ချက်ပြုလိုက်သည်။ “မြို့တွေမှာ စက်မှုစနစ်တွေ အလုပ်လုပ်နေတုန်းက၊ ဒီလိုကိရိယာတွေက ဈေးသက်သာတယ်။ ဒါပေမယ့် အခုဆို အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေဟာ သန့်ရှင်းတဲ့ရေကိုတောင် ရဖို့ ရုန်းကန်နေရတယ်၊ ဒီလိုအရာတစ်ခုကို ဖန်တီးတာဟာ ရှားပါးတဲ့အချက်တစ်ခုပဲ”
လင်းရှန်က ခေါင်းညိတ်ကာ ရှာဖွေကိရိယာကို ကျန်းယွမ်ထံ ပြန်ပေးသည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ နောက်ထပ်လေ့လာဦးမယ်”
“အောင်မြင်ပါစေ”
ကျန်းယွမ်က ပြန်ဖြေသည်။
လင်းရှန်သည် ထိုသူ့ကို ခဏကြည့်ပြီးနောက် တိုက်ရိုက်မေးလိုက်သည်။
“ကပ္ပတိန်ကျန်း၊ ဒီညမီးပုံစုဝေးပွဲကို မင်းက စီစဉ်ခဲ့တာ။ ဒါပေမယ့် မင်းက အရေးတကြီးလိုအပ်တာတွေ မပြခဲ့ဘူး။ ဘာလို့ ငါ့ကို ကိုယ်တိုင်ဖိတ်ခဲ့တာလဲ”
“ငါ ဘာလို့ မင်းကို အထူးတလည် ဖိတ်ခဲ့တာလဲလို့လည်း သိချင်နေတာလား” ကျန်းယွမ်က ပြုံးလိုက်ကာ၊ လင်းရှန်၏ မထုတ်ဖော်သော မေးခွန်းကို သူဖောက်မြင်နိုင်သည်၊၊
လင်းရှန်သည် မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို မြှင့်လိုက်သော်လည်း ပြန်မဖြေပေ။
စခန်းတစ်ဝိုက်တွင် အေးစိမ့်သော လေတိုက်ခတ်မှုတစ်ခု တိုက်ခတ်သွားသည်။
လင်းရှန်ရှေ့တွင် ရပ်နေသော ကျန်းယွမ်သည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။ အေးစက်သောလေထုသည် သူ့၏လက်ဖဝါးထဲတွင် စုဝေးလာပြီး၊ အားပြင်းသော လေဝဲတစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ ခဏအကြာတွင်၊ သူသည် လက်နှစ်ဖက်ကို ရိုက်လိုက်ရာ၊ လေဝဲသည် ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလို ပျောက်ကွယ်သွားသည်�၊၊
“ဝိုးး”
ကီကီက အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“ရှင်က လေကို ထိန်းချုပ်နိုင်တာလား”
“ဒီစွမ်းရည်က အကျိုးကျေးဇူးတွေ ရှိတယ်” ကျန်းယွမ်က မှုန်ဝါးစွာ ပြုံးလျက်ပြောသည်။
“ငါ မြန်မြန်လှုပ်ရှားနိုင်ပြီး တခြားသူတွေ မရောက်နိုင်တဲ့ နေရာတွေကို ရောက်နိုင်တယ်။ ဒါပေမယ့် မင်းရဲ့အမြင်ကိုလည်း ငါနားလည်တယ်၊ ဆရာလင်း—အန္တရာယ်များတဲ့ အခြေအနေတွေကြားထဲက အသက်ရှင်သူတွေရဲ့ ယဉ်တန်းကို ဦးဆောင်ရတာက သတိထားပြီး နိုးကြားနေရတယ်။ ဒါက ကောင်းတဲ့အချက်ပဲ�। ကမ္ဘာပျက်ကပ်ထဲမှာ ရှင်သန်နိုင်ဖို့က လွယ်ကူတဲ့အရာမဟုတ်ဘူး”
“မင်းက ငါ့ရဲ့ မီးပုံစုဝေးပွဲ စီစဉ်ရတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို မေးတယ်။ အကြောင်းအရင်းက ရိုးရှင်းပါတယ်”
ကျန်းယွမ်က ဆက်ပြောသည်။
“ဆင်ခြင်တုံတရားရှုထောင့်အရ ငါ ရထားတွေကို အမြဲသဘောကျခဲ့တယ်။ ငါ့ရဲ့စွမ်းရည်က လေထဲလမ်းလျှောက်သူ မဟုတ်ခဲ့ရင်၊ မင်းလိုမျိုး ရွှေ့ပြောင်းနိုင်တဲ့ ခံတပ်တစ်ခုကို တည်ဆောက်ချင်ခဲ့တယ်။ မင်းရဲ့စွမ်းရည်တွေဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အမှောင်ထဲကို မောင်းနှင်ဖို့အတွက် သတ္တိနဲ့ ခွန်အားလိုတယ်။ အဲဒါကို ငါ အလေးထားတယ်”
“ပြီးတော့...”
ကျန်းယွမ်က ရိုးသားစွာ ပြောသည်။
“ဘဝနဲ့ သေဆုံးမှုက မသေချာတဲ့ ကမ္ဘာတစ်ခုမှာ၊ ရန်သူတွေထက် မိတ်ဆွေတွေ ရရှိတာက ပိုကောင်းတယ်”
လင်းရှန် အံ့အားသင့်သွားသည်။ “ဒါတွေအားလုံးက… အခြားအသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေနဲ့ တွေ့ဆုံဖို့အတွက်ပဲလား”
“အတိအကျပဲ။ နေ့တိုင်း ဘဝနဲ့ သေဆုံးမှုရဲ့ အစွန်းမှာ နေထိုင်နေရတယ်၊ အသုံးဝင်တဲ့ သတင်းအချက်အလက်တွေနဲ့ အကူအညီတွေက ရှင်သန်မှုနဲ့ သေဆုံးမှုကြားက ကွာခြားချက်ကို ဖြစ်ပေါ်စေတယ်”
ကျန်းယွမ်က ပြောသည်။
“ဒါက ငါတို့လူသားတွေကို ထူးဆန်းတဲ့ အရာတွေနဲ့ ခြားနားစေတဲ့ အချက်ဖြစ်နိုင်တယ်”
သူသည် လှည့်ကာ ငယ်ရွယ်သော လူငယ်တစ်ဦးကို ဆွဲလိုက်ပြီး၊ ဆံပင်ကို ဖွလိုက်သည်�၊၊ “ငါ့နောက်လိုက်နေတဲ့ ဒီလူတွေက ကံကောင်းမှုတစ်ခုတည်းနဲ့ အမြဲရှင်သန်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။ လမ်းတစ်လျှောက် ငါတို့လည်း အကူအညီတွေ အများကြီး ရရှိခဲ့တယ်”
“ဟုတ်တယ်၊ ခက်ခဲတဲ့အချိန်တွေမှာ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ကူညီတာက အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းပဲ”
အသက် ၁၇ သို့မဟုတ် ၁၈ နှစ်ခန့်သာ ရှိသေးသော ထိုလူငယ်က အကောင်းမြင်စိတ်အပြည့်ဖြင့် တောက်ပစွာ ပြောသည်။
လင်းရှန်၏ အမူအရာသည် နူးညံ့လာသည်။ ကျန်းယွမ်၏ စကားများသည် သူ့၏စိတ်ကို ထိမိသွားသည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ခဗျားရဲ့ မီးပုံစုဝေးပွဲတစ်ခုကို နောက်တစ်ကြိမ်ထပ်တွေ့ရင်၊ သေချာပေါက် ပါဝင်မယ်”
ကျန်းယွမ်က ပြုံးလျက်၊ ၎င်း၏လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြန့်ကာ ပြောသည်။
“မြင်လား၊ ဒါဆို ငါ့ရည်မှန်းချက်ကို အောင်မြင်ပြီပေါ့”
ထို့နောက်၊ သူသည် ဧရိယာတစ်ဝိုက်ကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုပြီး၊ လက်တစ်ဖက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး ထွက်ခွာသွားသည်။
“အောင်မြင်ပါစေ”
ဤည၏ အပြန်အလှန်ဆက်သွယ်မှုများသည် လင်းရှန်၏ အဖွဲ့အတွက် အလွန်အကျိုးဖြစ်ထွန်းခဲ့သည်။ ၎င်းတို့သည် ဝိညာဉ်လှိုင်းရှာဖွေကိရိယာ၏ အခြေခံပုံကြမ်းကို ရရှိခဲ့ပြီး၊ အနီရောင်ပဲစေ့တစ်လုံးကို ရယူခဲ့ပြီး၊ တန်ဖိုးရှိသော သတင်းအချက်အလက်များကို စုဆောင်းခဲ့သည်။
သူတို့ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်၊ ကျန်းယွမ်၏ လူငယ်ဆိုင်ကယ်သမားတစ်ဦးသည် လင်းရှန်၏ ယာဉ်ဆီသို့ ရုတ်တရက် မောင်းနှင်လာသည်။
“ဟေ့၊ အစ်ကိုယွမ်က ခဗျားကို သတိပေးဖို့ ပြောတယ်—အမှောင်ရေဒီယိုကို သုံးတဲ့အခါ၊ 1542 ကို မချိန်နဲ့တဲ့”
လင်းရှန်၏ အမူအရာသည် လေးနက်သွားသည်။ “မင်းပြောတာ ထူးဆန်းတဲ့ ရေဒီယိုဌာနလား”
“အတိအကျပဲ။ သတိထားဦး”
ထို့နောက်၊ ထိုလူငယ်သည် ညအမှောင်ထဲသို့ ပြန်ထွက်ခွာသွားသည်။
“1542”…”
နောက်ခုံတွင် ထိုင်နေသော ကီကီက ဇဝေဇဝါဖြစ်စွာ ပြောသည်။ “ရေဒီယိုဌာနတစ်ခုပဲလေ။ မွန်းစတားတွေ တကယ်ပေါ်လာနိုင်တာလား”
“ဘေးကင်းတာ အကောင်းဆုံးပဲ”
လင်းရှန်က ပြောကာ၊ တာ့လိုကို မောင်းရန် အချက်ပြလိုက်သည်။
“ဒီလိုအရာတွေကို သိချင်စိတ်ထားဖို့ မလိုအပ်ဘူး”
“သိချင်စိတ်လား၊ ငါ သိချင်တာ မဟုတ်ဘူး—သရဲတွေကို ကြောက်လွန်းလို့…”
ကီကီက တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်စွာ၊ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဒူးကို ဖက်ထားလျက် ပြောသည်။ “အခုဆို ဒီစကားကြားပြီး ရေဒီယိုကို တောင်မသုံးရဲတော့ဘူး”
“ပြန်သွားကြစို့”
လင်းရှန်သည် ခဏစဉ်းစားလိုက်သည်။ ပထမဦးစွာ၊ သူတို့သည် ခရီးကို ဆက်သွားရန် လိုအပ်သည်။ ၎င်းသည် ညအတွင်း ပစ္စည်းများကို ရှာဖွေပြီး၊ ရထား၏ မလိုအပ်သော အစိတ်အပိုင်းများကို ဝါးမျိုရန် ရည်ရွယ်ထားသည်။ ထို့နောက်၊ ဝိညာဉ်လှိုင်းရှာဖွေကိရိယာကို တည်ဆောက်ရန် လုပ်ဆောင်မည်ဖြစ်သည်။
အနီရောင်ပဲစေ့တစ်လုံးသာ လက်ထဲတွင်ရှိသဖြင့်၊ ၎င်း၏ ဦးစားပေးမှာ ရေဒီယိုကို ချိတ်ဆက်ရန်ဖြစ်သည်။ အရေးကြီးသော သတင်းအချက်အလက်များကို လွဲချော်ခြင်းသည် ၎င်းတို့အတွက် ကြီးမားသော ဆုံးရှုံးမှုဖြစ်လာနိုင်သည်�၊၊
ယာယီစခန်းတွင် ယာဉ်ပေါင်းတစ်ရာကျော်သည် အင်ဂျင်များကို စတင်လျက်၊ ၎င်းတို့၏ ရှေ့မီးများသည် အမှောင်ကို ထိုးဖောက်လျက်ရှိသည်။ အချို့ယဉ်တန်းများသည် လမ်းဆုံများတွင် ခွဲထွက်သွားပြီး၊ အချို့မှာ ဘေးကင်းရန်အတွက် အတူတကွ စုဝေးကာ ညအမှောင်ထဲသို့ လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်�၊၊
ဆူညံသံများသည် အနီးနားရှိ သစ်တောထဲတွင် ဖုတ်ကောင်များကို နှိုးဆွလိုက်သည်။ ၎င်းတို့၏ အော်ဟစ်သံများသည် အမှောင်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်လာကာ ယာဥ်တန်းများ ထွက်ခွာမှုအတွက် မှောင်မဲသော နောက်ခံတစ်ခုက ထပ်မံဖြည့်စွမ်းပေးနေသည်�၊၊
ကျန်းယွမ်၏ ယာဉ်မှာ ကြီးမားသော ဘီးများတပ်ဆင်ထားသော၊ ပြင်ဆင်ထားသည့် လမ်းကြမ်းထရပ်ကားတစ်စီးဖြစ်ပြီး၊ ၎င်း၏ နောက်ဘက်တွင် မော်တော်ဆိုင်ကယ်တစ်စီးကို ချည်နှောင်ထားသည်�၊၊
ယာဉ်မောင်းထိုင်ခုံတွင်၊ ကျန်းယွမ်သည် လင်းရှန်၏ ထွက်ခွာနေသော ဂျစ်ကား၏ နောက်မီးများကို ကြည့်နေသည်။
“သူတို့လည်း ယူပေမြို့ကတဆင့် ဂြိုဟ်ပတ်ရထားလမ်းကို ဝင်ရောက်ပြီး၊ ဝမ်ယွမ်ချောက်ကြီးရဲ့ မြင့်မားတဲ့ လမ်းကြောင်းကို ဖြတ်ကျော်ဖို့ ရည်မှန်းနေပုံရတယ်”
သားရေဂျာကင်ဝတ်ဆင်ထားပြီး ခရီးသည်ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်နေသော ယန်ယွီယန်က မှတ်ချီးပြုသည်။
“အတက်လမ်းကြောင်းဟာ လျှပ်စစ်ဓာတ်အား ပြတ်တောက်နေတာ ကြာပြီ။ ဆွဲတင်မထားရင်၊ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေရဲ့ ယာဉ်တွေ တက်လို့မရဘူး၊ သူ့ရဲ့ရထားလို လေးလံတဲ့အရာဆို ပိုတောင်မရဘူး”
ကျန်းယွမ်က ပေါ့ပါးစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်။ ပင်အာရေကန်မှာ ထူးဆန်းတဲ့ သတ္တဝါကြီးတွေ လှည့်လည်နေတယ်၊ ဒါတာ့ဇူတောင်ဥမင်လိုဏ်ခေါင်းကလည်း လုံးဝပိတ်ဆို့နေတယ်။ ဝမ်ယွမ်ချောက်ကြီးကို ဖြတ်ဖို့ဆိုရင်၊ ဒါဇူတောင်တန်းတစ်လျှောက် တစ်ထောင်ကီလိုမီတာကျော် လမ်းကြောင်းပြောင်းရမယ်။ ဝင်ရိုးစွန်းညရဲ့ ဖိအားတွေ တိုးလာပြီး၊ နောက်က ဖုတ်ကောင်သိုးထိန်းတွေက လမ်းကို ဖြတ်တောက်နေတယ်၊ ယူပေမြို့မှာ လူအုပ်ကြီးတွေ ရင်းစတား ၁ ရဲ့ မြင့်မားတဲ့ပတ်လမ်းကြောင်းကို ကြိုးစားဖို့ လာကြလိမ့်မယ်လို့ ငါထင်တယ်။ ဒါပေမယ့် ဆရာလင်းမှာ အဲဒီကို တက်နိုင်မယ့် နည်းလမ်းတစ်ခုရှိမယ်လို့ ငါယုံကြည်တယ်”
“ရှင်က အဲဒီလောက် ယုံကြည်မှုရှိတာလား” ယန်ယွီယန်က သံသယဖြင့် မေးသည်။
နေကာမျက်မှန်ကို တပ်လိုက်ရင်း၊ ကျန်းယွမ်က ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်�၊၊
“လူငါးယောက်တည်းနဲ့ ရထားတွဲသုံးတွဲကို ညအမှောင်ထဲ မောင်းနှင်နိုင်တယ်—လုံးဝသန်မာတဲ့သူတွေပဲ။ ဟုတ်တယ်၊ ငါ ဒီလူအပေါ် မျှော်လင့်ချက်ကြီးကြီး ရှိတယ်”
ထို့နောက်၊ ကျန်းယွမ်သည် လီဗာကို နင်းလိုက်ပြီး၊ သူ၏ယာဉ်သည် ညအမှောင်ထဲသို့ အရှိန်ဖြင့် ထွက်ခွာသွားသည်။