သန်းခေါင်ယံ

ကီကီသည် လင်းရှန်၏ အစီအစဉ်အတိုင်း ရေ-အောက်ဆီဂျင်စနစ်၏ ပုံစံအကြမ်းကို ရေးဆွဲပြီးစီးခဲ့သည်။ မိုးရေညစ်ညမ်းမှုနှင့် ကျန်းမာရေးဆိုင်ရာ စိုးရိမ်မှုများကြောင့်၊ လင်းရှန်သည် တွဲအမှတ် ၃ ကို ရှင်းလင်းရန် ပြင်ဆင်နေသည်။ ၎င်းကို ရထားအင်ဂျင်၏ ရေတိုင်ကီသို့ ချိတ်ဆက်ကာ သန့်စင်စနစ်တစ်ခု တပ်ဆင်ပြီး၊ အကာအကွယ်စိုက်ပျိုးရေးစင်များ ထည့်သွင်းရန် ရည်ရွယ်ထားသည်။

သန့်ရှင်းသောရေ၊ လတ်ဆတ်သောလေကို ရရှိရန်နှင့် အပင်များနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ စိုက်ပျိုးနိုင်မှုသည် လင်းရှန်က ယခင်ကပင် ဦးစားပေးထားသည့် အယူအဆများဖြစ်သည်။ သို့သော် ရှကျင်းက မိုးရေ၏ ညစ်ညမ်းမှုကို ဖော်ပြပြီးနောက်၊ လင်းရှန်သည် ထိုသို့သော ရထားတွဲတစ်ခုကို ဖန်တီးရန် ပို၍အရေးတကြီး ခံစားလိုက်ရသည်။

ရေခဲနှင့်နှင်းများ ကျဆင်းလာသည်နှင့်အမျှ၊ ဘက်တီးရီးယားပိုးမွှားများ ပါဝင်သော မည်းညစ်သောမိုးရေနှင့် ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ သစ်ပင်များနှင့် တိရစ္ဆာန်များ မျိုးသုဉ်းလုနီးဖြစ်လာမှုတို့ကြောင့်၊ ဤခြေလှမ်းသည် ယခု အရေးကြီးလှသည်။

တွဲအမှတ် ၂ တွင်၊ သတင်းအချက်အလက်စင်တာ၏ ကွန်ပျူတာများ၏ မှိန်ဖျော့ဖျော့အလင်းရောင်သည် အခန်းကို လင်းထိန်စေသည်။ ထိုစနစ်များသည် ရထား၏ ရေဒါ၊ လျှပ်စစ်အလင်းရောင်ပစ်မှတ်ထားစနစ်၊ နှင့် ခြေရာခံစနစ်များနှင့် ချိတ်ဆက်ထားပြီး၊ ရထားရှေ့ပိုင်းကို အကန့်အသတ်ဖြင့် စောင့်ကြည့်နိုင်စွမ်းရှိသည်။

အပြင်ဘက်တွင်၊ ညသည် မှောင်မိုက်ပြီး အေးစက်နေကာ၊ တိုက်စားသကဲ့သို့ လေအေးသည် တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖုံးလွှမ်းချင်နေသည်။

ရထား၏ အပူပေးစနစ်သည် အပြည့်အဝပြုပြင်မပြီးစီးသေးသဖြင့်၊ ရထားတွဲများထဲတွင် အေးစက်မှုတစ်ခု လွှမ်းမိုးနေသည်။

ကီကီနှင့် ရှားရှားတို့သည် အိပ်ပျော်နေပြီဖြစ်ပြီး၊ ချန်ဆီရွှမ်သည် ယာဉ်မောင်းခန်းတွင် စောင့်ကြပ်နေကာ၊ လို့ယဲသည် တွဲအမှတ် ၅ ၏ နောက်ဘက်တွင် အဆင်သင့်စောင့်ဆိုင်းနေသည်�।

‘’ရှားရှား...’’

‘’ရှားရှား...’’

တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြတ်ကျော်လာသော နူးညံ့သော အသံတစ်ခုသည် လို့ရှားရှား၏ နာမည်ကို တိုးညင်းစွာ ခေါ်နေသည်။

တစ်ဝက်တစ်ပျက်အိပ်ပျော်နေသော လို့ရှားရှားသည် ဗီဇအလျောက် မျက်လုံးများဖွင့်လိုက်ပြီး၊ အသံ၏ရင်းမြစ်ကို မှုန်ဝါးစွာ ရှာဖွေသည်။

ရထားသည် မှောင်မိုက်နေပြီး မီးများပိတ်ထားသည်။ သူမသည် လက်လှမ်းကာ အလင်းကာထည်ကို အနည်းငယ်ဖွင့်လိုက်ရာ၊ သံချပ်ကာဇကာမှတစ်ဆင့် စိမ့်ဝင်လာသော မှိန်ဖျော့ဖျော့ ကြယ်ရောင်သည် ရထားတွဲအတွင်းရှိ အရာဝတ္ထုများကို မှုန်ဝါးစွာ ဖော်ပြပေးသည်။

နားကြားမှားတာလား…

လို့ရှားရှားသည် အမျိုးသားတစ်ဦး၏ အသံသည် သူမ၏ နာမည်ကို ခေါ်နေသည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ သူမသည် လင်းရှန်ကို ရှာကြည့်သော်လည်း မည်သူမျှ မတွေ့ရပေ။

သူမသည် အလင်းကာထည်မှ လက်ကို ပြန်ချရန်ပြင်လိုက်စဉ်၊ ရုတ်တရက် ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်တွင် အရိပ်တစ်ခုကို သတိပြုမိသည်။

၎င်းသည် ရပ်တန့်နေသော ပုံရိပ်တစ်ခုဖြစ်ပြီး၊ ၎င်း၏ အပေါ်ပိုင်းကိုယ်ထည်သည် အမှောင်ထဲတွင် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး၊ မျက်နှာသည် မမြင်ရပေ။

ထိတ်လန့်စွာ၊ ရှားရှား၏ လက်ချောင်းများ တုန်ယင်လာသည်။ ထိုအရိပ်သည် သူမကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်ဟု ခံစားရသည်။

“အစ်ကိုလင်းလား”

သူမသည် သတိထားစွာ မေးလိုက်ပြီး၊ အခြားလက်တစ်ဖက်ဖြင့် စောင်ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားကာ၊ စိတ်မသက်မသာဖြစ်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်�၊၊

အကယ်၍ ၎င်းသည် လင်းရှန်ဖြစ်ခဲ့ပါက၊ အဘယ်ကြောင့် အပြင်ဘက်မှ သူမကို ခေါ်နေမည်နည်း၊၊

ပတ်ဝန်းကျင်သည် တိတ်ဆိတ်နေပြီး၊ သူမ၏ အသံသည် တိတ်ဆိတ်နေသော ရထားတွဲထဲတွင် ထင်ရှားစွာ ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။ သူမသည် အောက်ရှိ ကီကီကို သတိပေးရန် မျှော်လင့်စွာ၊ ကုတင်အစွန်းကို လက်ဖြင့် ပုတ်လိုက်သည်။

“တံခါး ဖွင့်ပေးလို့ရမလား...’’

အရိပ်သည် တိုးညင်းစွာ ပြောသည်။

‘’အပြင်မှာ... အရမ်းအေးတယ်...’’

ခြစ်... ခြစ်...

သံချောင်းပေါ်တွင် လက်သည်းများကို ကုတ်ဆွဲသံသည် တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွဲလိုက်သည်။

ထို့နောက်၊ ထိုဆူညံသံသည် ရပ်တန့်သွားသည်။ အပြင်ဘက်ရှိ အရိပ်သည် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

လို့ရှားရှား၏ နှလုံးသည် အဆမတန်ခုန်လှုပ်နေပြီး၊ တစ်စုံတစ်ခု မူမမှန်ကြောင်း ခံစားမိသည်။ သူမသည် ဆက်လက်စုံစမ်းရန် ရှေ့သို့ တိုးလိုက်စဥ် ရုတ်တရက်—

ဖြူဖတ်ဖြူရော်နှင့်၊ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ မျက်နှာတစ်ခုနှင့် ပါးစပ်ပြဲပြဲပုံရိပ်သည် ပြတင်းပေါက်သို့ ပြေးဝင်လာသည်။

ဘန်းး…

ရထားသည် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားပြီး၊ ရှားရှားသည် ထိတ်လန့်စွာ ခုန်ထလိုက်သည်။

“အား’’

သူမ၏ အော်ဟစ်သံသည် ကီကီကို နိုးထစေခဲ့သည်၊၊ သူမ ထိတ်လန့်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီး မေးသည်၊၊

“ဘာဖြစ်တာလဲ’’

“အပြင်မှာ တစ်ခုခုရှိတယ်’’

ရှားရှားသည် အသက်ရှူမှန်အောင် ကြိုးစားရင်း အသံတုန်ရီစွာ ပြောသည်။ မကြာသေးမီက ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အဖြစ်အပျက်များစွာကို ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသော်လည်း၊ ဤရုတ်တရက် ကြုံတွေ့မှုသည် သူမကို ထိတ်လန့်စေခဲ့သည်။

တွဲအမှတ် ၂ ၏ အလင်းကာကို ကီကီက ဆွဲဖွင့်လိုက်ပြီး၊ ရထားတွဲမီးများကို ဖွင့်လိုက်သည်�। မိန်းကလေးနှစ်ဦးစလုံးသည် ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်သည်။ အပြင်ဘက်ကမ္ဘာသည် မဲမှောင်နေပြီး၊ မည်သည့်အရာမျှ သို့မဟုတ် မည်သူမျှ မရှိပေ။

“ဘာဖြစ်သွားတာလဲ’’

ချန်ဆီရွှမ်သည် ယာဉ်မောင်းခန်းမှ အလျင်အမြန်ပြေးလာသည်။

“အပြင်မှာ တစ်ခုခုရှိတယ်၊ ကျွန်မမြင်လိုက်တယ်...’’

ရှားရှား တုန်ရီစွာ ပြောနေရင်း၊ သူမ၏ မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့နေသည်။

လို့ဟွာသည် ရိုင်ဖယ်ကို ကိုင်ထားရင်း ချဉ်းကပ်လာပြီး၊ ထိုနေရာကို စစ်ဆေးကြည့်သော်လည်း၊ မည်သည့်အရာမျှ မတွေ့ရပေ။

“လင်းရှန်ဘယ်မှာလဲ’’

ကီကီက မေးသည်။

“သူက အပြင်မှာပဲ’’

ချန်ဆီရွှမ်က စိုးရိမ်စွာ ပြောပြီး၊ လင်းရှန်ကို စစ်ဆေးရန် လက်ကိုင်ရေဒီယိုကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

သို့သော်၊ ကီကီ၏ မျက်နှာအမူအရာသည် ပြောင်းလဲသွားသည်။

“နေဦး... အဲဒါကို ကြားလား’’

“ဘာကို ကြားရမှာလဲ’’

လူအားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားပြီး၊ နားစွင့်ရန် ကြိုးစားလိုက်ကြသည်။

ညသည် ထူးဆန်းစွာ တိတ်ဆိတ်နေပြီး� အေးစက်သော လေသည် သစ်ပင်ထိပ်များကို ပွတ်တိုက်သံသာ ကြားနေရသည်၊၊

ထို့နောက် ထိုအသံသည် ပိုမိုကျယ်လောင်လာသည်—မုန်တိုင်းထဲမှ သစ်ရွက်များကဲ့သို့ ဆူညံသံမှနေ လွှမ်းမိုးလာသော ဆူညံသံအဖြစ် တိုးမြှင့်လာသည်။

ဝူး... ဝေါ...ဝေါ...

၎င်းသည် တစ်ပြိုင်နက် ထွက်ပေါ်လာပုံရပြီး၊ ကမ္ဘာမြေကိုယ်တိုင် တုန်ခါနေသည်နှင့်တူသည်။

ရှားရှားသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ မျက်နှာကို ဖန်သားပြင်နှင့် ဖိထားသည်။ ရထားတွဲမီးများသည် ရှေ့ဆယ်မီတာခန့်ကိုသာ လင်းထိန်စေပြီး၊ ကျန်အရာအားလုံးသည် မဲမှောင်သော အမှောင်ထဲတွင် မျိုသိပ်ခံထားရသည်။

သူမသည် အပြင်သို့ စူးစိုက်ကြည့်ရင်း နားထောင်နေပြီး၊ သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာသည် ပိုလေးနက်လာသည်၊၊

ရုတ်တရက်၊ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် မရေမတွက်နိုင်သော မှောင်မိုက်သော ပုံရိပ်များကို သူမတွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းတို့သည် မြေပြန့်ပေါ်တွင် လှိုင်းလုံးများအလား ရွေ့လျားကာ၊ အနက်ရောင်ဒီရေလှိုင်းများသည် ရှေ့မှ စီးဆင်းလာသည်။

သူမ၏ မျက်လုံးများသည် ပြင်းထန်စွာ ကျုံ့သွားပြီး၊ “ဖုတ်ကောင်အုပ်စုပဲ’’

ဂါး...ဂါး

သူမ၏ စကားများမပြီးဆုံးမီ၊ အော်ဟစ်သံ၊ ဟောက်သံ၊နှင့် အော်မြည်သံများ၏ နားမခံသာသော လှိုင်းများသည် ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။ အရိပ်ပင်လယ်သည် မြင်ကွင်းထဲရှိ အရာအားလုံးကို ပိတ်ဆို့လိုက်ပြီး၊ ရှုခင်းကို လွှမ်းမိုးသွားသည်။

“လင်းရှန်’’

ချန်ဆီရွှမ်သည် ဖုတ်ကောင်အုပ်စုသည် ရထားဆီသို့ စီးဆင်းလာသည်နှင့်အမျှ တုန်ယင်နေပြီး၊ သူမ၏ တုန်ရီသော လက်များသည် လက်ကိုင်ရေဒီယိုကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ သူမသည် အပြင်ဘက်ရှိ လင်းရှန်ကို အရေးတကြီး ခေါ်သည်။

“ရထားကို စတင်လိုက်’’

ကီကီက မသိစိတ်ဖြင့် အော်လိုက်သည်။

ချန်ဆီရွှမ်သည် လှုပ်ရှားမှုမပြုမီ၊ အနန္တရထား၏ အင်ဂျင်များသည် စွမ်းအားဖြင့် ပြည့်နှက်လာသည်၊၊ လင်းရှန်၏ အချက်ပြမှုကို မှတ်မိပြီး၊ ချန်ဆီရွှမ်သည် စိတ်တည်ငြိမ်အောင် ကြိုးစားကာ ယာဉ်မောင်းခန်းသို့ ပြန်ပြေးသွားသည်။

“နောက်ဘက်ကို သွားကြမယ်! သူ အဲဒီမှာပဲ’’ ကီကီက ရုတ်တရက် အကြံရသည့်အလား အော်ဟစ်ပြီး၊ လို့ဟွာကို ဆွဲကာ တွဲအမှတ် ၅ သို့ ပြေးသွားသည်။

ဘန်း..ဘန်း…ဘန်း

ခဏအတွင်း၊ ဖုတ်ကောင်အုပ်စုသည် ရပ်တန့်နေသော ရထားကို ကုတ်ဖဲ့တတ်လာသည်၊၊ ၎င်းတို့၏ အဆက်မပြတ် ရိုက်ချက်၊ ခြစ်သံနှင့် အော်မြည်သံများသည် သံမဏိရထားတွဲများကို ညအချိန်တွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသော ဒရမ်တစ်လုံးကဲ့သို့ တုန်ခါစေသည်။ ဆူညံသံသည် နားထိခက်ပြီး၊ မြေပြိုကျသည်နှင့်အလား ရထားကို ရိုက်ခတ်နေသည်။

ကျွီ..

ဟိုက်ဒရောလစ်တံခါးကိည ဖွင့်လှစ်လိုက်ပြီး၊ ကီကီနှင့် လို့ဟွာတို့သည် သေနတ်များကို ကိုင်ထားရင်း အဆင်သင့်ရပ်နေသည်။

“လူဆိုးကောင်၊ ရှင် အပြင်မှာလား’’

ကီကီက အော်မေးလိုက်သည်။

ဝုန်း…ဝုန်း…ဝုန်း

လေအမြောက်များ၏ ပြတ်သားသော ပစ်ခတ်သံများသည် ဖုတ်ကောင်များ၏ ဦးခေါင်းများကို ဖောက်ထွင်းလိုက်ပြီး၊ ရထား၏ အပြင်ဘက်ကိုယ်ထည်တွင် မိုးကြိုးသံကဲ့သို့ ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

“အဲဒီကောင်တွေကို အထဲဝင်မလာစေနဲ့’’ လင်းရှန်၏ အသံသည် အပြင်ဘက်မှ ထွက်လာသည်၊၊

လင်းရှန်သည် ရထားတွဲတစ်ခုမှ တစ်ခုသို့ သွက်လက်စွာ ခုန်ကျော်ကာ၊ ဒီရေလှိုင်းများကဲ့သို့ စီးဆင်းလာသော ဖုတ်ကောင်များကို ရှောင်တိမ်းနေသည်။ သူ၏ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော ကိုယ်ခန္ဓာသည် အေးစက်သော ချွေးများဖြင့် စိုရွှဲနေပြီး၊ ကုန်စည်ပို့ဆောင်ရေး လျှပ်စစ်ရထားအင်ဂျင်ကို ဝါးမျိုပြီးနောက် သူ၏ ခွန်အားသည် ကုန်လုနီးပါးဖြစ်နေသည်။

ယခု၊ ချန်ဆီရွှမ်သည် ရထားကို စွမ်းအင်ဖြည့်သွင်းလိုက်သည်နှင့်အမျှ၊ လင်းရှန်သည် ခဏတာ သက်သာရာရသလို ခံစားရသော်လည်း၊ အနားယူရန် အချိန်မရှိပေ။ သူသည် အမြန်နှုန်းပြည့်ဖြင့် ရှေ့သို့ ပြေးသွားပြီး၊ ရပ်တန့်ရန် မတတ်နိုင်ကြောင်း သိထားသည်။

၎င်းပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မြင်ကွင်းသည် မြူခိုးထဲမှ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာများထက် ပိုမိုဆိုးရွားနေသည်။ ဖုတ်ကောင်အုပ်စု၏ အရွယ်အစားသည် အံ့အားသင့်ဖွယ်ရာဖြစ်ပြီး၊ လင်းရှန်သည် ထိုသို့သော ကြီးမားသော စီးဆင်းမှုကို ဘာက ဖြစ်ပေါ်စေသလဲဟု တွေးမိသည်။ သွားများကို တင်းတင်းကြိတ်ရင်း၊ သူသည် ရထား၏ နောက်တံခါးကို တစ်ဝက်ခန့် ဖွင့်လှစ်နိုင်ခဲ့ပြီး၊ အထဲသို့ တက်ရောက်ရန် လုံလောက်သော နေရာသာ ချန်ထားခဲ့သည်။

ဒိုင်း ဒိုင်း ဒက် ဒက်

သေနတ်သံများသည် လေထဲတွင် ပြည့်နှက်နေပြီး၊ ကီကီနှင့် လို့ဟွာတို့သည် အထဲတွင် ခံစစ်စွဲထားရင်း၊ ရထားပေါ်တက်ရန် ကြိုးစားနေသော ဖုတ်ကောင်များကို ပစ်ခတ်နေသည်။

အခွင့်အရေးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး၊ လင်းရှန်သည် ၎င်း၏ လေအမြောက် နှစ်ကြိမ်ပစ်ခတ်လိုက်ပြီး၊ ဖုတ်ကောင်အနည်းငယ်ကို ဖယ်ရှားလိုက်သည်၊၊ ထို့နောက် ခုန်ကျော်လိုက်ပြီး၊ တံခါးအတွင်းရှိ ကျဉ်းမြောင်းသော အပေါက်ထဲသို့ ခုန်ဝင်လိုက်သည်။

“ဂါး’’

တံခါးသည် ပိတ်လိုက်သော်လည်း၊ ဖုတ်ကောင်နှစ်ကောင်သည် အပေါက်ထဲတွင် ညှပ်နေပြီး၊ အော်ဟစ်သံများဖြင့် အထဲသို့ ဝင်ရန် ကုတ်ခြစ်နေသည်။

လို့ဟွာက သေနတ်ကို ချလိုက်ပြီး သံချောင်းတစ်ချောင်းကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ အားပြင်းစွာ ရိုက်လိုက်ကာ ဖုတ်ကောင်နှစ်ကောင်၏ ဦးခေါင်းများကို ဖြတ်ထုတ်လိုက်သည်။ လျင်မြန်စွာ ခြေထောက်ဖြင့် ကန်ထုတ်လိုက်ရာ၊ ၎င်းတို့၏ အကြွင်းအကျန်များသည် အပြင်သို့ လှိမ့်ကျသွားပြီး၊ တံခါးသည် ဖုန်းခနဲ ပိတ်သွားသည်။

‘’လို့ဟွာ၊ ရှားရှားနဲ့ ဒီမှာနေ၊ ကီကီ၊ ငါနဲ့အတူ ရှေ့ကို လာခဲ့’’

လင်းရှန်သည် အချိန်မဖြုန်းဘဲ အမြန်ပြောလိုက်သည်၊၊

သူ၏ ခြေထောက်များသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ထိလိုက်သည်နှင့်၊ လင်းရှန်သည် ရထားအင်ဂျင်သို့ ပြေးသွားပြီး၊ ဓာတ်ငွေ့တာဘိုင်ကို ၎င်း၏ ကန့်သတ်ချက်အထိ တွန်းအားပေးရန် ယန္တရားနှလုံးသားကို အသက်သွင်းလိုက်သည်။

ဝီးးးးး..ဂျုံးဂျုံး

ရထားရှေ့ပိုင်းတွင်၊ ဖုတ်ကောင်များသည် ရထားအင်ဂျင်ကို လုံးဝလွှမ်းမိုးထားသည်။

အုပ်စုသည် ရထား၏ ထုထည်နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက အင်အားမပြည့်မီသော်လည်း၊ ၎င်းတို့၏ မရေမတွက်နိုင်သော အရေအတွက်သည် ရထား၏ အရှိန်မြှင့်မှုကို နှေးကွေးစေသော အတားအဆီးတစ်ခုကို ဖွဲ့စည်းထားသည်။

ရထားဘီးများအောက်တွင် အရိုးများနှင့် ခန္ဓာကိုယ်များကို ဖျက်စီးနေသော ကြိတ်သံသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာဖြစ်ပြီး၊ အားလုံး၏ ကျောရိုးထဲသို့ အေးစက်မှုကို ပို့လွှတ်ပေးသော ထိုးဖောက်သံတစ်ခုဖြစ်သည်။

“ဆက်ပြီးအရှိန်မြှင့်ထား�’’

လင်းရှန်က အော်လိုက်သည်။

ချန်ဆီရွှမ်သည် ၎င်း၏ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ရင်း၊ လီဗာတံကို အားအကုန်သုံးကာ ရှေ့သို့ တွန်းလိုက်သည်။

“ကီကီ၊ ရှေ့ပိုင်းကို ရှင်းလင်းလိုက်’’

ခေါင်းညိတ်ပြီး၊ ကီကီက သွားများကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ ယာဉ်မောင်းခန်းထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်။ သူမသည် လက်ကို ရထားရှေ့ပိုင်းသို့ ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။

ဝုန်းး…

မမြင်ရသော လှိုင်းတစ်ခုသည် ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး၊ ဖုတ်ကောင်ရာပေါင်းများစွာကို ရထားအင်ဂျင်မှ ပစ်ထုတ်လိုက်သည်။

သို့သော် သက်သာရာရမှုသည် ခဏသာဖြစ်သည်။ ပိုးကောင်များကဲ့သို့၊ အုပ်စုသည် စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း ပြန်လည်စုဝေးလာပြီး၊ ရထားဆီသို့ အင်အားသစ်ဖြင့် စီးဆင်းလာပြန်သည်။

“အမြန်နှုန်း မြင့်လာပြီ’’

ချန်ဆီရွှမ်က ပြောလိုက်သည်။

လင်းရှန်သည် ယာဉ်မောင်းထိုင်ခုံထဲသို့ ဝင်ရောက်လိုက်ပြီး၊ ၎င်း၏ အကြည့်သည် သံမဏိကဲ့သို့ ခိုင်မာနေသည်။ သူ၏ လက်များသည် ထိန်းချုပ်ကိရိယာများကို ဖြူရော်သည်အထိ ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း အော်လိုက်သည်၊၊

“အားလုံးကို ဖျက်စီးပစ်လိုက်စမ်း’’

ဘုန်းးးး

ဝေ့လ် 03E အကြီးစားဓာတ်ငွေ့တာဘိုင်ရထားအင်ဂျင်နှင့် ဟွမ်ရှင်း 7F လျှပ်စစ်ရထားအင်ဂျင်များ၏ အင်ဂျင်များသည် တပြိုင်နက် ကျယ်ေလာင်စွာမြည်လာပြီး၊ သောင်းနှင့်ချီသော မြင်းကောင်ရေအားကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

မရပ်တန့်နိုင်သော ခွန်အားဖြင့်� ရထားသည် ရှေ့သို့ သွားနေပြီး အဆုံးမရှိသော ဖုတ်ကောင်ဒီရေလှိုင်းကို စွမ်းအားအပြည့်နှင့် ဖျက်ဆီးကာ ကြိတ်ချေလိုက်သည်။