စနိုက်ပါ

SPA အထူးခန်းမကြီးထဲတွင်။

လက်နက်ကိုင်ထားသော အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူတစ်စုက ရဲရှင်းဟွေ့ကို ဝိုင်းထားကြသည်။

အခန်းထောင့်တွင်တော့ ငုံးများကဲ့သို့ ကြောက်ရွံ့နေသော လူငယ်လေးများနှင့် မိန်းကလေးတစ်စု ရှိနေသည်။ အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူများ၏ အာရုံက ရဲရှင်းဟွေ့အပေါ်မှာသာ ရှိနေသည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့သည် နံရံကပ်၍ တံခါးဆီသို့ တိတ်တဆိတ်ရွှေ့သွားပြီး တံခါးဖွင့်ကာ ထွက်ပြေးသွားကြတော့သည်။

ထွက်ပြေးသွားသည့်အချိန်တွင် ကြောင်တောင်တောင်ဖြစ်နေသော ဝမ်ကျားယန်ကိုလည်း ဆွဲခေါ်သွားကြသည်။

ပန်လုံသည် ထွက်ပြေးသွားသော အထက်တန်းကျောင်းသားများကို ဂရုမစိုက်ပေ။ သူ၏အာရုံအားလုံးကို ရဲရှင်းဟွေ့အပေါ်တွင်သာ စုစည်းထားသည်။

ရဲရှင်းဟွေ့ကတော့လား။ သူသည် သူ၏လက်ညှိုးနှင့် လက်ခလယ်ကို ဓားသဏ္ဌာန်ပြုလုပ်လိုက်ပြီး သူ၏မျက်လုံးထဲရှိ သူငယ်အိမ်များက တဖြည်းဖြည်း အပြင်ဘက်သို့ ကျယ်လာသည်။ ထို့နောက် သူသည် တစ်ပတ်လှည့်လိုက်သည်။ သူ့ကိုဝိုင်းထားသော အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူများသည် ရဲရှင်းဟွေ့၏ မျက်လုံးများကို မြင်လိုက်သောအခါ တစ်စက္ကန့်မပြည့်သော အချိန်အတွင်း ကြောင်ငေးသွားကြသည်။

"အား... မြွေ..."

"ဘာလို့ မြွေတစ်ကောင် ရောက်နေရတာလဲ။"

"သေစမ်း။ ဒါ မြွေဟောက်ကြီးပဲ။"

"အဆိပ်ပြင်းတဲ့မြွေပဲ။"

......

သတိလွတ်သွားပြီးနောက် အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူများအားလုံးသည် သူတို့၏ လက်နက်များကို လွှင့်ပစ်လိုက်ကြသည်။ အကြောင်းမှာ သူတို့၏ အမြင်အာရုံထဲတွင် ရဲရှင်းဟွေ့ကို သေစေနိုင်လောက်သော ထိုလက်နက်များအားလုံးသည် အဆိပ်ပြင်းသော မြွေများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူများ လက်နက်အားလုံးကို လွှင့်ပစ်လိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ ပြောင်ကတုံးချန်နှင့် ပန်လုံတို့လည်း အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

"သူတို့ ဘာဖြစ်သွားကြတာလဲ؟ စိတ်ဖောက်သွားကြတာလား"

ပြောင်ကတုံးချန်က ပန်လုံကို ကြည့်၍မေးလိုက်သည်။

"ငါလည်းမသိဘူး၊ ဒါ အဲ့ဒီကောင်လေးရဲ့ လက်ချက်ပဲဖြစ်ရမယ်။"

ပန်လုံက ရဲရှင်းဟွေ့ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

ရဲရှင်းချန်က ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ တိတ်တဆိတ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ငါ့ညီက ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို ထိန်းချုပ်တဲ့နေရာမှာ ဒီလောက်တောင် ပါရမီရှိလိမ့်မယ်လို့ ငါမထင်ထားခဲ့ဘူး။"

ရဲရှင်းချန်သည် ရဲရှင်းဟွေ့၏ အထူးစွမ်းရည်ကို သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် တိုးတက်လာခြင်းကြောင့် ရရှိသော စွမ်းအားအဖြစ် တိုက်ရိုက်မှတ်ယူလိုက်သည်။

......

အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူများစွာထဲတွင် သူ၏လက်နက်ကို မလွှတ်ချသည့် တစ်ဦးတည်းသောသူမှာ ဝက်ဝံကန်း ပင် ဖြစ်သည်။

ရဲရှင်းဟွေ့က သူ့အပေါ် အမြင်အာရုံလှည့်စားခြင်းကို အသုံးမပြုခဲ့၍ မဟုတ်ဘဲ သူက နေကာမျက်မှန်တပ်ထားသောကြောင့် အမြင်အာရုံလှည့်စားခြင်းက သူ့အပေါ် အရာမထင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

အခန်းထဲတွင် ဝိုင်ပုလင်းတစ်လုံးကိုင်ထားပြီး အရပ်နှစ်မီတာကျော်ရှိသော တစ်ဦးတည်းသောသူမှာ ဝက်ဝံကန်း ဖြစ်သောကြောင့် သိသာထင်ရှားလှသည်။

လူတိုင်းက သူ့ကို ကြည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ဝက်ဝံကန်းသည် အနည်းငယ် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်သွားသည်။

ထိုအချိန်တွင် ပန်လုံက သဘောပေါက်သွားပြီး "အဲ့ဒီကောင် ဘာနည်းလမ်းပဲသုံးသုံး နေကာမျက်မှန်သာတပ်ထား။" ဟု အော်လိုက်သည်။

"နေကာမျက်မှန်မပါတဲ့သူတွေ နောက်ဆုတ်။ နေကာမျက်မှန်ပါတဲ့သူတွေ ရှေ့တက်ခဲ့။"

ပန်လုံက ဤသို့ လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်နိုင်ရခြင်းမှာ သူ၏နောက်ကွယ်မှ သူဌေးကြီးနောက်သို့ လိုက်ပါရင်း လောကအကြောင်းအရာများစွာကို မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ရဲရှင်းဟွေ့နှင့် ဆင်တူသော နည်းလမ်းများသုံးသည့် ထူးဆန်းသော လူများနှင့် အဖြစ်အပျက်များကိုလည်း မြင်ဖူးခဲ့သည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ တပည့်များက သူတို့၏ နေကာမျက်မှန်များကို ထုတ်လိုက်ကြပြီး နေကာမျက်မှန်မပါသူများက ပန်လုံ၏ နောက်တွင် ရပ်နေလိုက်ကြသည်။

"သေစမ်း။ ဝက်ဝံကန်း၊ မင်းက တကယ်ကို အကူအညီထက် အနှောင့်အယှက်ပဲ ပိုပေးတာ။"

စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ်ကျိန်ဆဲရင်း ရဲရှင်းဟွေ့သည် သူ့ရှေ့မှ နေကာမျက်မှန်တပ်ထားပြီး လက်နက်မျိုးစုံကိုင်ဆောင်ထားသော လူ ရှစ်ယောက်၊ ကိုးယောက်ကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် "ကျွန်တော်တို့ စကားပြောနဲ့ ဖြေရှင်းလို့ရပါတယ်၊ ဘာလို့ ဓားတွေ၊ လှံတွေသုံးဖို့ လိုလို့လဲ။" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ရဲရှင်းဟွေ့သည် နောက်လှည့်ပြီး တန်းပြေးကာ ရဲရှင်းချန်၏ နောက်တွင် တိုက်ရိုက်ပုန်းနေလိုက်သည်။

ဒါကို ကြောက်တာဟုမခေါ်ဘဲ တာဝန်ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက် ပြုလုပ်ရသည့် နည်းဗျူဟာအရ နောက်ဆုတ်ခြင်းဟု ခေါ်သည်။

"အစ်ကို၊ အခုက အစ်ကို့အလှည့်ပဲ။" ရဲရှင်းဟွေ့က ရဲရှင်းချန်၏ ပခုံးကို ပုတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

ထိုစကားကိုကြားသော်လည်း ရဲရှင်းချန်က ဘာမှပြန်မပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေလိုက်သည်။

အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူတစ်ယောက်က ရဲရှင်းချန်ကို ဓားဖြင့် ခုတ်ရန် ဟန်ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင်...

ရဲရှင်းဟွေ့သည် သူ၏အစ်ကိုခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ခရမ်းပြာရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ပေါ်လာသည်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရသည်။

သို့သော် ရဲရှင်းဟွေ့ မထင်မှတ်ထားသည်မှာ ဓားသည် ရဲရှင်းချန်၏ ပတ်လည်မှ အကာအကွယ်အလွှာကို မထိမီမှာပင် ဓားကိုင်ထားသူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ကျည်ဆန်တစ်တောင့်က ထွင်းဖောက်သွားသောကြောင့် ရပ်တန့်သွားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူ၏လက်ထဲမှ ဓားသည် မြေပေါ်သို့ ကျသွားသည်နှင့် "ခလွမ်း" ဟူသော အသံကို လူတိုင်း ကြားလိုက်ရသည်။

လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ အခန်း၏ မှန်ပြတင်းပေါက်မှာ ကွဲအက်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ရဲရှင်းချန်သည် မှန်ကွဲသွားသည့်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ မီတာတစ်ထောင်အကွာက အဆောက်အအုံခေါင်မိုးပေါ်မှ လူတစ်ယောက်က စနိုက်ပါရိုင်ဖယ်တစ်လက်ဖြင့် သူ့ကို ကြည့်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

"မင်းက တကယ်ပဲ သူများကိစ္စဝင်ရှုပ်တာပဲ။"

ရဲရှင်းချန်က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

ပန်လုံနှင့် ပြောင်ကတုံးချန်တို့မှာ ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။

"လုံ... အစ်ကိုလုံ... ဒီ... ဒီလူက စနိုက်ပါပဲ၊ ဟုတ်တယ်မလား؟"

"ငါ့ကိုမမေးနဲ့၊ ငါလည်းမသိဘူး။"

"အစ်ကိုလုံ... ခင်ဗျား ဘယ်သူ့ကို သွားစခဲ့တာလဲ؟ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုကို ပြန်စဉ်းစားသင့်တယ်လို့ ကျွန်တော်ထင်တယ်။"

.......

ထိုအချိန်တွင် ဝက်ဝံကန်းသည် နောက်ဆုံးတွင် ရဲရှင်းဟွေ့အနားသို့ ပြန်ရောက်လာပြီး "ဒါ ဇီးကွက် (Owl) ရဲ့ လက်ချက်ပဲဖြစ်ရမယ်" ဟု တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

ရဲရှင်းဟွေ့သည် ဇီးကွက်ဆိုသော နာမည်ကို ဝက်ဝံကန်းထံမှ ကြားဖူးသည်။

သူ့အစ်ကိုကို ကာကွယ်ပေးသော စနိုက်ပါကိုယ်ရံတော်မှန်း သိလိုက်ရသောအခါ ရဲရှင်းဟွေ့သည် ဝက်ဝံကန်းကို ကြည့်ရင်း ပို၍ စိတ်မကျေမနပ် ဖြစ်လာသည်။

"သူ့ကိုကြည့်စမ်း၊ အရေးကြီးတဲ့အချိန်မှာ ငါ့ကိုကာကွယ်ဖို့ သေနတ်ဖွင့်ပစ်တယ်။ မင်းကရော؟ ရန်သူကြားထဲခိုးဝင်ပြီး ငါ့ကိုတောင် လှည့်စားလိုက်သေးတယ်။ မင်းက တကယ်ပဲ ငါ့ရဲ့ကိုယ်ရံတော် ဟုတ်ရဲ့လား။"

"စာချုပ်ထဲမှာရေးထားတယ်၊ သခင်လေးရဲ့အသက်အန္တရာယ်ရှိမှသာ ကျွန်တော်တို့ ဝင်ပါလို့ရမယ်လို့လေ။"

ဝက်ဝံကန်းက ရှင်းပြသည်။

"ဟမ်။ ခုနက ငါအန္တရာယ်မရှိခဲ့ဘူးလား။"

ရဲရှင်းဟွေ့က စကားမပြောနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်သွားရင်း မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်တော့ မခံစားမိဘူး။ သခင်လေးက ခုနက ကျွန်တော့်ကိုတောင် လှောင်ပြောင်နေသေးတာ။"

ရဲရှင်းဟွေ့: ...

"ဒါဆို ငါ့အစ်ကိုကရော ဘယ်လိုပြောမလဲ။ သူက အန္တရာယ်ရှိနေတဲ့ပုံ ပေါက်နေလို့လား။ ဇီးကွက်က သူ့ကို ပစ်သင့်တယ်လို့ ငါပြောရမလား။"

ရဲရှင်းဟွေ့က စိတ်မကျေမနပ်ဖြင့် ထပ်မေးလိုက်သည်။

"ဟမ်။ ကျွန်တော်က ကျွန်တော့်မျက်စိမကောင်းဘူးလို့ အမြဲထင်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ သခင်လေးရဲရှင်းဟွေ့ရဲ့ မျက်စိလည်း သိပ်မကောင်းမှန်း မထင်ထားခဲ့ဘူး။ ဓားက ရဲရှင်းချန်ရဲ့ ရင်ဘတ်ကို ထိုးမိတော့မလို ဖြစ်သွားတာကို သခင်လေး မမြင်လိုက်ဘူးလား။"

ရဲရှင်းဟွေ့သည် တကယ်ကို ပြန်ချေပချင်နေသည်။ ဝက်ဝံကန်းကို ချေပချင်သည်၊ ဓားက တကယ်သာ သူ၏အစ်ကိုရင်ဘတ်ကို ထိုးမိသွားခဲ့လျှင်တောင် ဘာမှဖြစ်မည်မဟုတ်ကြောင်း၊ သို့သော် ဓားကသာ သူ့ကိုထိုးမိခဲ့လျှင်... သူသေချာပေါက် သေလိမ့်မည်ဖြစ်ကြောင်း ပြောပြချင်နေသည်။

ရဲရှင်းဟွေ့နှင့် ဝက်ဝံကန်းတို့ အကာအကွယ်ပေးရေးကိစ္စကို ဆွေးနွေးနေကြစဉ်မှာပင် ရဲရှင်းချန်သည် ပန်လုံ၏ ရှေ့သို့ လျှောက်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

သို့သော် ပန်လုံ၏ တပည့်များထဲမှ တစ်ယောက်မှ သူ့ကို တားဆီးရန် မကြိုးစားရဲကြပေ။ သူတို့ထဲမှ တစ်ယောက်ယောက်သာ လှုပ်လိုက်သည်နှင့် သူတို့၏ ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ အနီရောင်အစက်လေးတစ်ခု ကျရောက်လာလိမ့်မည်။

ထိုအနီရောင်အစက်လေးက ဘာကိုကိုယ်စားပြုသည်ကို အရှုးတစ်ယောက်ပင် သိနိုင်သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ အဝေးမှ စနိုက်ပါတစ်ယောက်က ကျည်ဆန်တစ်တောင့်တည်းဖြင့် မည်သူ့ကိုမဆို အချိန်မရွေး အသက်နှုတ်နိုင်သည်ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။

"မင်း... စနိုက်ပါတစ်ယောက်ရှိရုံနဲ့ မင်းကို ငါကြောက်မယ်လို့ မထင်နဲ့။"

ပန်လုံက ရဲရှင်းချန်ကို ကြည့်ရင်း ကြောက်ရွံ့သောလေသံဖြင့် "ငါ့နောက်ကွယ်က အင်အားစုက မင်းတို့လို အထက်တန်းကျောင်းသားတွေ ပြဿနာရှာလို့ရတဲ့ အရာမဟုတ်ဘူး။ မင်းကို ကာကွယ်ပေးတဲ့ စနိုက်ပါတွေရှိမှန်း ငါသိတယ်၊ မင်းကလည်း သာမန်လူတစ်ယောက် မဟုတ်ဘူး။"

"ဒီနေ့ ငါမင်းကို လွှတ်ပေးလိုက်မယ်၊ ဒီကိစ္စကို ဒီမှာပဲ အဆုံးသတ်လိုက်ရအောင်၊ ကောင်းပြီလား။"

"မင်းထင်နေတာ ငါ့ရဲ့ယုံကြည်မှုက စနိုက်ပါဆီက လာတယ်လို့လား" ရဲရှင်းချန်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူးလား။"

ပန်လုံက စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ်ညည်းညူလိုက်သည်။ သူ တစ်ခုခုပြောမည်ကြံရွယ်စဉ်မှာပင် ရဲရှင်းချန်၏ ဖုန်း ရုတ်တရက် မြည်လာသည်။

ရဲရှင်းချန်သည် ဘေးတွင် မည်သူမှမရှိသကဲ့သို့ ဖုန်းကို ကိုင်လိုက်သည်။

ဖုန်းတစ်ဖက်မှ ယောင်တန် ၏ အသံထွက်ပေါ်လာသည်။

"မင်း ဘယ်တော့ထွက်လာမှာလဲ؟ ငါလာကြိုရမလား။"

"အခုလာခဲ့။"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ရဲရှင်းချန်သည် ဖုန်းချလိုက်သည်။

ဖုန်းချလိုက်သည်နှင့် နောက်ထပ်ဖုန်းတစ်ကော ဝင်လာပြန်သည်။

ရဲရှင်းချန်သည် သူ၏ဖုန်းကို ကြည့်လိုက်သောအခါ မသိသော နံပါတ်တစ်ခုမှ ခေါ်ဆိုနေခြင်း ဖြစ်သည်။

………….

×××××××