ရဲရှင်းဟွေ့ : အန်တီ၊ အိမ်မှာ ထမင်းပေါင်းအိုး ဘယ်နှလုံးရှိလဲ?

အိမ်ပြန်ရောက်ပြီးနောက် ရဲရှင်းဟွေ့သည် တစ်နေ့လုံးမတွေ့ရသော သူ၏အစ်ကို ရဲရှင်းချန်နှင့် ပြန်ဆုံလေသည်။

"အစ်ကို တစ်နေ့လုံးပျောက်ပြီး ဘာတွေသွားလုပ်နေတာလဲ?"

ရဲရှင်းဟွေ့၏အမေးကို ကြားသောအခါ ရဲရှင်းချန်က ဝက်ဝံကန်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး "သူ မင်းကိုမပြောဘူးလား... သူ့ရဲ့အဖော်က ငါ့နောက်ကို တစ်ချိန်လုံးလိုက်နေခဲ့တာ။"

ဝက်ဝံကန်း .....

ရဲရှင်းချန်၏စကားကိုကြားသောအခါ ဝက်ဝံကန်းမှာ အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားသည်။ ရဲရှင်းချန်က ဇီးကွက်တစ်ကောင်ကိုပင် မြင်နိုင်စွမ်းရှိသည်ကို သူအံ့ဩမိသွားခြင်းဖြစ်သည်။

ဇီးကွက်ဆိုသည်မှာ လက်ဖြောင့်တပ်သားတစ်ဦးဖြစ်ပြီး လက်ဖြောင့်တပ်သားတစ်ယောက်၏ အကောင်းဆုံးစွမ်းရည်မှာ ပစ်ခတ်ခြင်းအပြင် ပုန်းကွယ်ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

ဇီးကွက်၏ ပုန်းကွယ်နိုင်စွမ်းမှာ နှလုံးသားနက်လုံခြုံရေးကုမ္ပဏီတစ်ခုလုံးတွင် ထိပ်တန်းအဆင့်ဖြစ်သော်လည်း မထင်မှတ်ဘဲ အထက်တန်းကျောင်းသားလေးတစ်ယောက်က အကုန်မြင်နေခဲ့သည်။ ဤအဖြစ်က ဝက်ဝံကန်းကို ဘယ်လိုလုပ် မတုန်လှုပ်စေဘဲနေနိုင်မည်နည်း။

ယခုမှာ ညမရောက်သေးသည့်အတွက် ဝက်ဝံကန်း၏ အမြင်အာရုံမှာ သိပ်မကောင်းလှပေ။ သို့သော်ငြားလည်း ရဲရှင်းချန်က သူ့ကို ထွင်းဖောက်မြင်နေနိုင်သည်ဟု ခံစားနေရသည်။

ဝက်ဝံကန်းသည် အနည်းငယ် ဝါးတားတားမြင်နေရသော ရဲညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

တစ်ယောက်မှာ သူ့ကို ဖိနှိပ်နိုင်စွမ်းရှိသော ဩဇာအရှိန်အဝါရှိပြီး နောက်တစ်ယောက်မှာ ဇီးကွက်၏ ပုန်းကွယ်နိုင်စွမ်းကို ထွင်းဖောက်မြင်နိုင်သည့် အရည်အချင်းရှိသည်။

"ဒီကောင်လေးနှစ်ယောက်က သာမန်လူတွေမဟုတ်ဘူး၊ အဲဒီလူရဲ့ သားတွေဖြစ်ရတာ ထိုက်တန်ပါတယ်။"

"နှင်းမြေခွေး ဘာဖြစ်နေလဲတော့ မသိဘူး။"

ဝက်ဝံကန်းကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး ရဲရှင်းချန်က ရဲရှင်းဟွေ့ကို "သွားကြစို့၊ အန်တီကျိုးလင်က ငါတို့ကို သူ့အိမ်မှာ ညစာလာစားဖို့ ခေါ်ထားတယ်။"

"အော်" ဟု ရဲရှင်းဟွေ့က ပြောလိုက်ပြီးနောက် သူ့နောက်ရှိ မျက်မမြင်ဝက်ဝံကို လက်ညှိုးထိုးကာ "သူ့ကိုပါ ခေါ်သွားမှာလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

"မင်း ခေါ်ချင်ရင် ခေါ်သွားပေါ့။" ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ရဲရှင်းချန်သည် အိမ်ထဲမှ ပထမဆုံးထွက်သွားလေသည်။

ရဲရှင်းဟွေ့က ဝက်ဝံကန်းကို ကြည့်ပြီး "ခင်ဗျား လိုက်ခဲ့မလို့လား" ဟု မေးလိုက်သည်။

"လိုက်မှာပေါ့။" မျက်မမြင်ဝက်ဝံက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ "ငါတို့ စာချုပ်အတိုင်း လိုက်နာရမယ်။ ပြီးတော့... မင်းတို့ထွက်သွားရင် ငါ့စားစရိတ်ကို မင်းတို့ပေးရမှာလေ။"

ရဲရှင်းဟွေ့ : .....

"အော်" ရဲရှင်းဟွေ့ သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ပြီးနောက် သူ၏လက်ကိုင်ဖုန်းကို ထုတ်ကာ ကျိုးလင်ထံသို့ ဖုန်းခေါ်လိုက်သည်။

ဖုန်းဝင်သွားသောအခါ ရဲရှင်းဟွေ့က တန်းပြောလိုက်သည်။ "အန်တီကျိုးလင်၊ ကျွန်တော် ရဲရှင်းဟွေ့ပါ။ ကျွန်တော်တစ်ခုမေးချင်လို့... အန်တီ့အိမ်မှာ ထမင်းပေါင်းအိုး ဘယ်နှလုံးရှိလဲ"

ဖုန်းတစ်ဖက်မှ ကျိုးလင်သည် ရဲရှင်းဟွေ့၏အမေးကြောင့် အနည်းငယ်ကြောင်သွားသော်လည်း "လေးလုံးရှိတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲ ရှင်းဟွေ့" ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"အော် ကျွန်တော် သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ကို အန်တီ့အိမ် ညစာစားဖို့ ခေါ်လာချင်လို့။ အဆင်ပြေရဲ့လား"

"သူငယ်ချင်းတွေလား၊ အဆင်ပြေတာပေါ့။ ကြိုက်သလောက်ခေါ်ခဲ့။"

"ဟုတ် ဒါနဲ့... ဒီသူငယ်ချင်းက အစားအရမ်းကြီးတယ်၊ ဒါကြောင့် ထမင်းပေါင်းအိုးအကုန်လုံးကို ထမင်းအပြည့်ချက်ထားလိုက်ပါ။"

"ဟုတ်လား ဒါဆိုရင်တော့ အန်တီမုန်ကို ထမင်းတွေချက်ခိုင်းထားလိုက်မယ်"

"ဟုတ်ကဲ့ အလုပ်ရှုပ်သွားပြီ"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ရဲရှင်းဟွေ့ ဖုန်းချလိုက်သည်။

......

သုံးယောက်သား တက္ကစီငှားကာ ကျိုးလင်၏အိမ်သို့ သွားကြသည်။

အိမ်ထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် ရဲရှင်းဟွေ့သည် အစားအသောက်များ၏ မွှေးပျံ့သောရနံ့ကို ရလိုက်သည်။

"နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာကြပြီ"

ရဲရှင်းဟွေ့တို့ ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ကျိုးလင်က သူတို့ကို ထမင်းစားပွဲဆီသို့ တန်းဆွဲခေါ်သွားသည်။

ဝက်ဝံကန်းမှာမူ အားနာနေခြင်း အလျဉ်းမရှိပေ။ မိမိကိုယ်ကို မိတ်ဆက်ပြီးနောက် တန်းဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

ဝက်ဝံကန်းက သူ့ကိုယ်သူ ရဲရှင်းဟွေ့၏အတန်းဖော်၊ နာမည်မှာ ကျန်းပေပင်း ဟု မိတ်ဆက်လိုက်သည်။

ကျိုးလင်သည် ဝက်ဝံကန်း၏ အသက်နှင့် ခန္ဓာကိုယ်အရွယ်အစားကို များများစားစား ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ကျိုးလင်သည် ရဲရှင်းဟွေ့၏အဖေ ရဲချန်ကို သိလာသည်မှာ တစ်နှစ် သို့မဟုတ် နှစ်နှစ်မကတော့ပေ။ ရဲချန်နှင့် စတွေ့သည့်အချိန်မှစ၍ ထူးဆန်းသောလူပေါင်းများစွာနှင့် တွေ့ကြုံခဲ့ရသည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။

ထိုအဖြစ်များက သူမ၏ အမြင်ကို ကျယ်ပြန့်စေရုံသာမက ကြီးမားသောနှလုံးသားကိုပါ မွေးမြူပေးခဲ့သည်။ အထူးသဖြင့် ရဲချန်နှင့် စုချင်းတို့၏ မိသားစုနှင့် ပတ်သက်လာလျှင် ဖြစ်သည်။

တကယ်တော့ ကျိုးလင်သည် အနည်းငယ် နောင်တရမိသေးသည်။ သူမ၏ ကြီးမားသောနှလုံးသားသည် နောက်ကျမှ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်ကို နောင်တရမိခြင်းဖြစ်သည်။ အကယ်၍သာ စောစောစီးစီး ဖြစ်ခဲ့မည်ဆိုလျှင် သူမသည် ရဲချန်၏ဇနီး ဖြစ်လာနိုင်ခဲ့မှာပင်...

.......

ထမင်းစားပွဲတွင် ရဲရှင်းဟွေ့သည် ဝမ်ကျားယန်နှင့် ဝမ်ခေါ့ဟိုင်တို့ကို မတွေ့သဖြင့် စပ်စုပြီး မေးလိုက်သည်။ "ဟင် ဦးလေးနဲ့ ဝမ်ကျားယန်ရော"

"မင်းဦးလေးက အလုပ်တွေနဲ့ မအားသေးဘူး။ ကျားယန်ကတော့..." ကျိုးလင်၏ မျက်လုံးများက လှည့်သွားပြီး "သူ့သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ အပြင်ထွက်လေလိုက်နေတာလေ...ညစာပြန်မစားဖို့မအားကြဘူး"

"အော်" ရဲရှင်းဟွေ့က "အော်" ဟု တစ်လုံးသာပြောပြီး စားသောက်လေသည်။

ဤညစာသည် သာမန်ညစာစားပွဲတစ်ခုသာဖြစ်သောကြောင့် ရှိနေသူအားလုံး ချုပ်တည်းမနေဘဲ စိတ်ကြိုက်စားသောက်ကြသည်။ အထူးသဖြင့် ဝက်ဝံကန်းမှာ ရက်ပေါင်းများစွာ အစာမစားခဲ့ရသူကဲ့သို့ အရာအားလုံးကို အလုအယက် စားသောက်နေတော့သည်။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ ကျိုးလင်လည်း အနည်းငယ်အံ့ဩသွားပြီး လစ်လပ်သွားသော ထမင်းပေါင်းအိုးတွင် ထမင်းဆက်ချက်ရန် အန်တီမုန်ကို ခိုင်းလိုက်သည်။

ယခင်က ရဲရှင်းဟွေ့က ဖုန်းထဲတွင် အစားကြီးသော သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ပါကြောင်း၊ ထို့ကြောင့် ထမင်းပေါင်းအိုးလေးလုံးလုံးကို သုံးရန်ပြောခဲ့သည်။

ရဲရှင်းဟွေ့၏စကားကို ကြားပြီးနောက် ကျိုးလင်တွင် အတွေးတစ်ခုသာရှိသည်၊ "လူတစ်ယောက်က ဘယ်လောက်များများ စားနိုင်မှာမို့လို့လဲ"

ယခုတော့ သူမသည် အနည်းငယ် အသိဉာဏ်နုံနဲ့ခဲ့သည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ ဝက်ဝံကန်းက သူမ၏ကမ္ဘာ့အမြင်ကို လုံးဝပြောင်းပြန်လှန်ပစ်လိုက်သည်။

စားသောက်ပွဲပြီးဆုံးသောအခါ စားပွဲပေါ်ရှိ ဟင်းရှစ်မျိုးနှင့် ဟင်းချိုတစ်ခွက်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားလေပြီ။

စားပွဲတစ်ဝက်တွင် ရဲရှင်းဟွေ့၊ ရဲရှင်းချန်၊ ကျိုးလင်နှင့် အန်တီမုန်တို့မှာ ဗိုက်ပြည့်သွားကြပြီဖြစ်သည်။

ဗိုက်ပြည့်သွားသောလူအချို့သည် ဝက်ဝံကန်း စားနေသည်ကိုသာ ကြည့်နေကြပြီး ဝက်ဝံကန်းကိုယ်တိုင်ကလည်း ထမင်းပေါင်းအိုးထဲမှ ထမင်းအနည်းငယ်ကို ထပ်၍စားနေသေးသည်။

အရာအားလုံးစားသောက်ပြီးသောအခါ ဝက်ဝံကန်းသည် နောက်ဆုံးတွင် လေချဉ်တက်လိုက်သည်။

ယနေ့ပြီးနောက် ရဲရှင်းဟွေ့သည် ဝက်ဝံကန်း၏ အောက်ခြေကန့်သတ်ချက်ကို သိရှိသွားပြီဖြစ်သည်။

သူ၏အိတ်ကပ်ထဲမှ ယွမ်တစ်ထောင်တန်ငွေစက္ကူကို တိတ်တဆိတ်စမ်းရင်း ရဲရှင်းဟွေ့က "ငါတို့သာ အဝစားဆိုင်သွားစားရင် ဒီပိုက်ဆံက ဆယ်ရက်စာလောက်တော့ လောက်လောက်ငင ရှိလောက်တယ်" ဟု တွေးလိုက်သည်။

......

စားပြီးသောက်ပြီးလျှင် ထွက်သွားတတ်သည် ဆိုသည့်စကားအတိုင်းပင် ရဲရှင်းဟွေ့နှင့် ရဲရှင်းချန်တို့ စားသောက်ပြီးသောအခါ ဝက်ဝံကန်းကို ခေါ်ပြီး ထွက်သွားရန် ပြင်ဆင်ကြသည်။

သို့သော် သူတို့ထလိုက်သည်နှင့် ကျိုးလင်သည် ရုတ်တရက် သူမ၏ခေါင်းကိုကိုင်ကာ ခဏမျှ ယိမ်းယိုင်သွားပြီး ဆိုဖာပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ ထွက်သွားရန်ပြင်နေသော လူသုံးယောက်သည် ချက်ချင်းရပ်တန့်လိုက်ပြီး ကျိုးလင်၏အခြေအနေကို မေးမြန်းကြသည်။

"ငါ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ ခေါင်းကိုက်နေကျ ရောဂါအဟောင်းပါပဲ" ကျိုးလင် စကားဆုံးသည်နှင့် အန်တီမုန်သည် ဆေးနှင့် ရေတစ်ခွက်ကိုင်ကာ သူမအနားသို့ ရောက်လာသည်။

ကျိုးလင် ဆေးသောက်ပြီးနောက် ရဲရှင်းချန်ကို ပြောလိုက်သည်။ "ရှင်းချန်၊ အန်တီက ကျားယန်ကို သွားကြိုမလို့ စီစဉ်ထားတာ၊ ဒါပေမဲ့ အခုအန်တီ့အခြေအနေနဲ့ သွားလို့မဖြစ်တော့ဘူး။"

"မင်းလည်းသိတဲ့အတိုင်းပဲ၊ ကောင်မလေးတစ်ယောက်တည်း အပြင်မှာဆိုရင် နည်းနည်း အန္တရာယ်များတယ်၊ ဒီတော့မင်းအားရင် အန်တီ့ကိုကူပြီး ကျားယန်ကို သွားကြိုပေးနိုင်မလား"

ထိုစကားကိုကြားသောအခါ ရဲရှင်းချန် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ ရိုးရိုးသားသားပြောရလျှင် သူတကယ်မသွားချင်ပေ။ မှောင်နေပြီဖြစ်ပြီး သူသာသွားလျှင် သူ၏ကျင့်ကြံချိန်ကို လုံးဝလျော့ကျစေမည်ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း သူ၏ကျင့်ကြံခြင်းအရှိန်ကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်သည့် ယခင်က ရရှိခဲ့သော အခွင့်အရေးငယ်လေးအကြောင်းနှင့် ကျိုးလင်သည် ယခင်ဘဝရော ယခုဘဝမှာပါ သူ့အပေါ် အလွန်ကောင်းမွန်ခဲ့သည်ကို စဉ်းစားမိပြီးနောက် ရဲရှင်းချန်က ခေါင်းညိတ်သဘောတူလိုက်သည်။

ရဲရှင်းဟွေ့မှာမူ အတွေးများ ချာချာလည်စပြုလာသည်။ သူဌေးသမီးက သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ဘားသွားတယ်၊ ပြီးတော့ ဇာတ်လိုက်က လူသွားကြိုတယ်၊ နောက်ဆုံးမှာတော့ သူဌေးသမီးရဲ့သူငယ်ချင်းတွေက သူ့ကိုအရှက်ခွဲပြီး လှောင်ပြောင်ကြတယ်။

ပြီးတော့ ဇာတ်လိုက်ကတိတ်ဆိတ်စွာနေတယ်၊ အလယ်မှာ မထင်မှတ်တဲ့အဖြစ်အပျက်တစ်ခု ဖြစ်လာတယ်၊ သီးသန့်အခန်းထဲကလူတွေက ဆိုင်ရှင်ကို စော်ကားမိလို့ ဆိုင်ရှင်က သူတို့ကို တခြားအခန်းထဲ ခေါ်သွားတယ်၊ အဲဒီနောက်မှာ ဇာတ်လိုက်က သူ့ရဲ့အရည်အချင်းတွေကို စပြတော့တာပဲ။

သူ အရည်အချင်းတွေပြနေတုန်းမှာ ဖုန်းတစ်ကောလ်ဝင်လာတယ်၊ ဖုန်းကိုင်လိုက်တော့မှ သိလိုက်ရတာက အဲဒီမောက်မာနေတဲ့လူတွေဟာ ဖုန်းတစ်ဖက်က မိသားစုရဲ့ ညီငယ်တွေ ဖြစ်နေတာပဲ။

"သေစမ်း! ဒါက နတ်ဧကရာဇ် ဇာတ်လမ်းဇာတ်ကွက်အတိုင်းပဲပါလား။ တကယ်ဖြစ်လာတော့မှာများလား"

ရဲရှင်းဟွေ့ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏အစ်ကိုသည် သူ၏ကံကြမ္မာဖန် အဘိုးအိုနှင့် မတွေ့ရသေးသည်ကို သတိရသွားသည်။

"အဘိုးကြီးနဲ့တောင် မတွေ့ရသေးဘူး။ ဘာမှမဟုတ်တဲ့ နတ်ဧကရာဇ်အတုပဲ။ ရှက်စရာကောင်းလိုက်တာ" ရဲရှင်းဟွေ့ စိတ်ထဲတွင် မြည်တွန်တောက်တီးလိုက်သည်။