ကျိုးလင်၏ အတွေးငယ်များ
Vol. 3 Ch. 31
ရဲရှင်းဟွေ့၊ ရဲရှင်းချန်နှင့် ဝက်ဝံကန်းတို့သည် ဗီလာခြံဝင်းထဲမှ အတူတူထွက်လာခဲ့ကြသည်။
အပြင်ဘက်သို့ရောက်သည်နှင့် ရဲရှင်းဟွေ့သည် အကျွမ်းတဝင်ရှိသော လုပ်ငန်းသုံးကားတစ်စီးကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ကားမောင်းသူမှာ ရဲရှင်းဟွေ့တို့အား အိမ်လိုက်ပြခဲ့ဖူးသည့် ယောင်တန် ဖြစ်နေသည်။
ရဲရှင်းဟွေ့တို့သုံးယောက်ကို မြင်သောအခါ ယောင်တန်က ကားမှန်ကိုချကာ သူတို့ကို လက်ပြလှမ်းခေါ်လိုက်ပြီး
"ကားပေါ်တက်၊ ငါလိုက်ပို့ပေးမယ်"
ထိုသို့ကြားလိုက်ရသောအခါ ရဲရှင်းဟွေ့တို့သုံးယောက်လည်း ယောင်တန်၏ကားပေါ်သို့ တက်လိုက်ကြသည်။
ကားပေါ်ရောက်ပြီးနောက် ရဲရှင်းဟွေ့က သူ၏အစ်ကိုကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်ကာ ပြုံးလျက်မေးလိုက်သည်။
"အစ်မယောင် အစ်မဒီမှာရှိနေတာကို ဘာလို့ကျွန်တော့်အစ်ကို့ကို ဝမ်ကျားယန်ကို သွားကြိုခိုင်းရတာလဲဗျ။"
တကယ်တော့ ရဲရှင်းဟွေ့က အဖြေကိုသိလျက်နှင့် ဒီမေးခွန်းကို မေးလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ ယောင်တန်ကို မြင်လိုက်ကတည်းက ရဲရှင်းဟွေ့ရော ရဲရှင်းချန်ပါ ကျိုးလင်က ရဲရှင်းချန်နှင့် ဝမ်ကျားယန်ကို ပိုမိုထိတွေ့ခွင့်ရစေရန် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိဖြင့် ရဲရှင်းချန်ကို လွှတ်လိုက်ခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိနေကြသည်။
ရဲရှင်းဟွေ့၏ မေးခွန်းကိုကြားသော် ယောင်တန်က ပြုံးပြီးပြောသည်။
"ငါက ကားမောင်းသမားသက်သက်ပဲ။ ငါသာသွားကြိုရင် အဲ့ဒီသူဌေးသမီးလေးကို ပြန်ခေါ်လာနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး"
ရဲရှင်းဟွေ့က စိတ်ထဲမှ
"ခင်ဗျားက သူဌေးသမီးလို့ ပြောနေတာကများ ကျွန်တော်တို့ကရော ခေါ်လာနိုင်မှာကျနေတာပဲ" ဟု ပြောချင်နေမိသည်။
......
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကျိုးလင်၏အိမ်၌...
ရဲရှင်းဟွေ့နှင့် သူ့အစ်ကိုတို့ ထွက်သွားပြီးနောက် ဧည့်ခန်းဆိုဖာပေါ်တွင် လှဲနေသော ကျိုးလင်သည် ထထိုင်လိုက်သည်။
ရဲရှင်းဟွေ့နှင့် ရဲရှင်းချန်တို့ ထင်ကြေးပေးခဲ့သည့်အတိုင်း ကျိုးလင်သည် ဘာမှမဖြစ်ပါ။ သူမသည် သူ့သမီးနှင့် ရဲရှင်းချန်ကို ပိုမိုထိတွေ့ခွင့်ရစေချင်သောကြောင့်သာ ဤကဲ့သို့သောအလွယ်လမ်းကို သုံးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
သူမ၏သမီးနှင့် ရဲရှင်းချန်တို့ ပေါင်းဖက်ရန်မှာ အခြေခံအားဖြင့် မဖြစ်နိုင်မှန်းသိသော်လည်း ကျိုးလင်ကတော့ ကြိုးစားကြည့်ချင်သေးသည်။ ရဲရှင်းချန်ကို မရခဲ့လျှင်တောင် ရဲရှင်းဟွေ့ဆိုလျှင်လည်း ဖြစ်သည်ပင်။
......
မိနစ်နှစ်ဆယ်ကျော်ကြာပြီးနောက်...
ယောင်တန်သည် "ကျင်းချန်ကလပ်" ဟုခေါ်သော ကလပ်တစ်ခု၏ တံခါးဝသို့ ကားမောင်းလာခဲ့သည်။
ကျင်းချန်ကလပ်သည် ကူယန်မြို့တစ်ခုလုံးတွင် အခမ်းနားဆုံးနှင့် အလန်းဆုံးကလပ်ဖြစ်ပြီး ၎င်း၏ အပြင်အဆင် သို့မဟုတ် တည်နေရာကြောင့်မဟုတ်ဘဲ နောက်ကွယ်က သူဌေးမှာ ကူယန်မြို့တော်ဝန် သို့မဟုတ် အချမ်းသာဆုံးပုဂ္ဂိုလ်ပင် မပြိုင်ဝံ့သည့်သူတစ်ဦး ဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။
ကျင်းချန်ကလပ်သို့ လာရောက်သုံးစွဲနိုင်သူများအားလုံးသည် ကူယန်နှင့် အနီးတစ်ဝိုက်မြို့များမှ ထင်ရှားကျော်ကြားသော ပုဂ္ဂိုလ်များသာဖြစ်သည်။
ဝမ်ကျားယန်ကဲ့သို့သော မျိုးဆက်သစ် သူဌေးသားသမီးများမှာမူ သူတို့မိဘများ၏ ကတ်များကိုအသုံးပြု၍ ဤနေရာတွင် ငွေသုံးကြခြင်းသာဖြစ်သည်။
ကလပ်ထဲတွင် ရေချိုးခြင်း၊ ချွေးထုတ်ခန်း၊ စားသောက်ဆိုင်၊ ဧည့်သည်ခန်း၊ အားကစားခန်းမ၊ အလှပြင်ဆိုင်၊ ကာရာအိုကေခန်း၊ ခြေနှိပ်ခန်း၊ စစ်တုရင်နှင့် ဖဲကစားခန်း၊ လက်ဖက်ရည်နှင့် ကော်ဖီဆိုင်၊ ဖျော်ဖြေရေးနှင့် အစားအစာ အမျိုးမျိုးစုံလင်စွာ ရရှိနိုင်သည်။
......
"ငါအခု ကျားယန်ကို ဆင်းလာဖို့ ဖုန်းခေါ်လိုက်မယ်"
ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် ယောင်တန်သည် သူမ၏လက်ကိုင်ဖုန်းကိုထုတ်ကာ ဝမ်ကျားယန်ထံ ဖုန်းခေါ်လိုက်သည်။
ဖုန်းမကိုင်ခင် အတော်ကြာစောင့်လိုက်ရသည်။
ဖုန်းဝင်သွားသည်နှင့် ဝမ်ကျားယန်၏ စိတ်မရှည်ဟန်ရှိသော အသံထွက်ပေါ်လာသည်။
"ဟယ်လို အစ်မယောင် ဘာလို့ကျွန်မကို လာကြိုတာစောနေတာလဲ"
"ဘာမှလုပ်လို့မရဘူးလေ ဥက္ကဋ္ဌကျိုးက နင်ညဘက်အိမ်ပြန်ရင် အန္တရာယ်မကင်းမှာစိုးလို့ ငါ့ကိုလာကြိုခိုင်းတာ"
"ဒါပေမဲ့ အခုမှ ဘယ်အချိန်ရှိသေးလို့လဲ။ အခုမှ ပျော်စရာကောင်းတဲ့အချိန်လေ အစ်မယောင်။ အပေါ်တက်လာပြီး ကျွန်မတို့နဲ့ ခဏလောက်လာမကစားဘူးလား"
ညကိုးနာရီကျော်ကျော်သာ ရှိသေးပြီး ညဘက်ဘဝစတင်သည့် အချိန်ဖြစ်သည်မှာ မှန်ပေသည်။
ဝမ်ကျားယန်၏ ဖိတ်ခေါ်မှုကိုကြားတော့ ယောင်တန်က ရဲရှင်းချန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းဆိုလိုက်သည်။
"မဖြစ်ဘူး၊ ငါဥက္ကဋ္ဌကျိုးအတွက် လုပ်စရာအလုပ်တွေရှိသေးတယ်။ နင်နည်းနည်းနောက်ကျမှ ပြန်ချင်တယ်ဆိုရင် ဥက္ကဋ္ဌကျိုးက ရတယ်လို့ပြောတယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်ယောက်ယောက်က နင့်ကိုအဖော်ပြုပေးမှ သူစိတ်အေးနိုင်မယ်တဲ့။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် နင့်လိုကောင်မလေးတစ်ယောက်တည်း အပြင်မှာနေတာက အန္တရာယ်မကင်းဘူးလေ။"
"ဟမ် အစ်မက အလုပ်ပြန်လုပ်ရမှာဆိုတော့ ဘယ်သူက ကျွန်မကိုအဖော်ပြုပေးမှာလဲ" ဝမ်ကျားယန်က နားမလည်စွာ မေးလိုက်သည်။
ထိုစကားကိုကြားသော် ယောင်တန်ကပြုံးပြီး
"ငါတို့အခု ကျင်းချန်ကလပ်ရှေ့မှာ ရောက်နေတယ်။ ဆင်းလာခဲ့။" ဟု ပြောလိုက်သည်။
"ဟုတ်ပြီ"
သူမ၏အမေက ဘယ်သူ့ကိုခေါ်လာသည်ကို မသိသော်လည်း သူမ သဘောတူလိုက်သည်။
မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ အမေ့စကားနားထောင်ရန်က အလွန်အရေးကြီးသည်။ သို့မဟုတ်လျှင် သူမ၏ ဝင်ငွေလမ်းကြောင်း ဖြတ်တောက်ခံရပေလိမ့်မည်။
.....
ယောင်တန်ဖုန်းချပြီးနောက် ရဲရှင်းချန်ကိုကြည့်ကာ
"စောင့်နေ သူ မကြာခင်ဆင်းလာတော့မယ်။"
ရဲရှင်းချန်နှင့် ရဲရှင်းဟွေ့တို့သည် ယောင်တန်နှင့် ဝမ်ကျားယန်တို့၏ စကားပြောဆိုမှုတစ်ခုလုံးကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားလိုက်ရသည်။
ရဲရှင်းဟွေ့က စိတ်ထဲတွင် "အိုး အန်တီကျိုးလင်ကတော့ တကယ်ကို ကြိုးစားနေတာပဲ။ဒါပေမဲ့ ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ ငါ့အစ်ကိုနဲ့ ဝမ်ကျားယန်က လောကတစ်ခုတည်းက လူတွေမှမဟုတ်တာ" ဟု တွေးလိုက်မိသည်။
ဝမ်ကျားယန်ကလည်း သူမနှင့် ရဲရှင်းချန်သည် လောကတစ်ခုတည်းက လူများမဟုတ်ဟု ခိုင်ခိုင်မာမာ ယုံကြည်ထားသည်။
ရဲရှင်းချန်မှာမူ သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် မည်သည့်ခံစားချက်မှ မရှိပေ။ မိနစ်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် ဝမ်ကျားယန်သည် ကလပ်ထဲမှ နောက်ဆုံးတော့ ထွက်လာခဲ့သည်။
ရဲရှင်းချန်နှင့် ရဲရှင်းဟွေ့ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာသည် ရုတ်တရက် မလုံမလဲဖြစ်သွားသည်။
"ငါ့အမေက သူတို့ကို ငါ့နောက်လိုက်ခိုင်းတာတော့ မဟုတ်ဘူးမလား"
ဝမ်ကျားယန်က ရဲရှင်းဟွေ့တို့နှစ်ယောက်ကို လက်ညှိုးထိုးကာ ယောင်တန်ကို မျက်မှောင်ကြုတ်၍ မေးလိုက်သည်။
ယောင်တန်က ခေါင်းညိတ်ပြပြီး "သူဌေးကျိုးက သူတို့ကို ဒီည မင်းကို အိမ်ပြန်လိုက်ပို့ခိုင်းမယ်လို့ပြောတယ်။ မင်းအိမ်ပြန်ရောက်တဲ့အချိန် သူတို့ကိုမတွေ့ရင် မင်းရဲ့မုန့်ဖိုးကို တစ်လခွဲစာ ဖြတ်တောက်မယ်တဲ့"
ယောင်တန်၏ စကားကိုကြားပြီးနောက် ဝမ်ကျားယန်က ရဲရှင်းချန်ကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ "ရဲရှင်းချန်၊ နင်အဲ့ဒီညစ်ပတ်တဲ့နည်းလမ်းကို ထပ်သုံးပြန်ပြီဟုတ်လား ငါနင့်ကိုပြောထားမယ်နော် ငါ့အပေါ်မှာထားတဲ့ နင့်အတွေးတွေကို အမြန်ဆုံးစွန့်လွှတ်လိုက်တာကောင်းမယ်။ ငါတို့က လောကတစ်ခုတည်းက လူတွေမှမဟုတ်တာ"
ထိုစကားကိုကြားသော် ရဲရှင်းချန်က ဝမ်ကျားယန်ကို ခံစားချက်ကင်းမဲ့စွာ တစ်ချက်သာ ကြည့်လိုက်သည်။
သူ၏အစ်ကိုက လူတိုင်းကို ပုရွက်ဆိတ်ကဲ့သို့ သဘောထားသော်လည်း ရဲရှင်းဟွေ့ကမူ ပုရွက်ဆိတ်များကိုပင် နင်းသတ်ချင်သည့်သူမျိုးဖြစ်သည်။
ဝမ်ကျားယန်က သူ့အစ်ကိုကို စော်ကားနေသည်ကိုမြင်တော့ ရဲရှင်းဟွေ့က ရှေ့ထွက်ပြီး စကားပြောလိုက်သည်။
"ကောင်းပြီလေ ဒီလိုဆိုရင်တော့ ကျွန်တော်တို့ အခုပဲပြန်တော့မယ်။ ပျော်ပျော်သာနေခဲ့တော့။"
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ရဲရှင်းဟွေ့က ယောင်တန်၏ ကားပေါ်သို့ လှည့်တက်သွားသည်။
ထိုမြင်ကွင်းကိုကြည့်ပြီး ယောင်တန်က ပြုံးကာ ကားစက်နှိုးလိုက်သည်။
သူမ၏ စီးပွားရေးသွေးကြောကို ဆက်လက်ဖြတ်တောက်ထားသရွေ့ ဝမ်ကျားယန်သည် မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ကျိုးလင်၏စကားကို နားထောင်မည်ဖြစ်ကြောင်း ယောင်တန်သိသည်။
ယောင်တန်မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ရဲရှင်းချန် ကားပေါ်တက်ခါနီးတွင် ဝမ်ကျားယန်က သူ့ကိုတားလိုက်ပြီး "ခဏနေဦး... ရဲရှင်းချန် ငါနင့်ကို အပေါ်ထပ်ခေါ်သွားလို့ရတယ်။ နင်ကြိုက်သလောက် စား၊ ကြိုက်သလောက်သောက်၊ ဒါပေမဲ့ မဟုတ်တရုတ်တွေ လျှောက်မပြောနဲ့။ ငါ့ကို နင့်စေ့စပ်ထားတဲ့ မိန်းကလေးလို့တောင် လုံးဝမပြောရဘူး။"
ဝမ်ကျားယန် အလျှော့ပေးသည်ကိုမြင်တော့ ယောင်တန်က ရဲရှင်းဟွေ့ကို ကြည့်လိုက်ရာ "ငါအလျှော့ပေးလိုက်ပြီ ကားပေါ်ကဆင်းတော့" ဟူသော အဓိပ္ပာယ်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
ရဲရှင်းဟွေ့က ဒါနှင့်မလုံလောက်ဟု ခံစားရသဖြင့် ဝမ်ကျားယန်ကို "ကျွန်တော်တို့ ခင်ဗျားနဲ့အတူ အပေါ်လိုက်ခဲ့လို့ရတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ထိုအချိန်တွင် ရဲရှင်းဟွေ့က သူ့ဘေးရှိ ဝက်ဝံကန်းကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ "ကျွန်တော်နဲ့ ကျွန်တော့်ဘေးက ဒီလူကြီးရဲ့ တစ်လစာအစားအသောက်ကို ခင်ဗျားတာဝန်ယူပေးရမယ် ပြီးတော့ ဘာစားမလဲဆိုတာကို ကျွန်တော်ပဲဆုံးဖြတ်မယ်။ ခင်ဗျားသဘောတူရင် ကျွန်တော် ကားပေါ်ကဆင်းမယ်။"
ယောင်တန်: ။။။
ဝမ်ကျားယန်: ။။။
ယောင်တန်နှင့် ဝမ်ကျားယန်နှစ်ယောက်လုံး အနည်းငယ်ကြောင်သွားကြသည်။ ဒီလူကြီးနဲ့ ရဲရှင်းဟွေ့အတွက် တစ်လစာ အစားအသောက်ကို ထောက်ပံ့ရမည်ဟူသော အခြေအနေက ဘယ်လိုအခြေအနေမျိုးလဲ။
ဝမ်ကျားယန်၏ လဝက်စာမုန့်ဖိုးသည် အတော်လေးများသည်။ လူနှစ်ယောက်စာ အစားအသောက်ထည့်ပေးရုံမက၊ နောက်ထပ်လူငါးယောက်ထပ်ထည့်ပြီး နေ့တိုင်း ကောင်းကောင်းစားနေလျှင်ပင် လုံလောက်သည်ထက် ပိုနေသေးသည်။
ရဲရှင်းဟွေ့၏ အခြေအနေက ဘာကိုဆိုလိုမှန်း မသိသော်လည်း ဝမ်ကျားယန်သည် လဝက်စာမုန့်ဖိုးအတွက် သဘောတူလိုက်သည်။
သို့သော် ဝမ်ကျားယန်မသိသည့်အချက်မှာ သူမသဘောတူသည်ဖြစ်စေ၊ မတူသည်ဖြစ်စေ လာမည့်လဝက်အတွက် သူမ၏မုန့်ဖိုးကို ဆုံးရှုံးရမည်မှာ သေချာနေပြီဖြစ်သည်။
တစ်ခုတည်းသောကွာခြားချက်မှာ ပိုက်ဆံကို ကျိုးလင်က ဖြတ်တောက်ပြီး အစားအစာကိုတော့ ဝက်ဝံကန်းက စားသွားခြင်းပင်။
ဝမ်ကျားယန်က အခြေအနေများကို သဘောတူလိုက်သဖြင့် ရဲရှင်းဟွေ့လည်း ကားပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သည်။
ကိစ္စပြီးစီးသွားသည်ကို မြင်သောအခါ ယောင်တန်လည်း ကားမောင်းထွက်သွားလေတော့သည်။
××××××