ကြောင်ဝတုတ်နှစ်ကောင်
Vol. 4 Ch. 49
နောက်တစ်နေ့မနက်တွင်။
ရဲရှင်းဟွေ့သည် အစောကြီးထပြီး အပြင်သို့ ပြေးဖို့ ထွက်ခဲ့ပြန်သည်။
မနက် ၆ နာရီပင်မထိုးသေးသော်လည်း အောက်ထပ်က ပန်းခြံငယ်လေးထဲမှာ ခွေးများကို လမ်းထွက်လျှောက်နေကြသူ အများအပြားရှိနေပြီဖြစ်သည်။
သို့သော်လည်း ဒီရပ်ကွက်က လူတွေဟာ အရည်အချင်းရှိကြသည်။ လူတိုင်းသည် ၎င်းတို့၏ခွေးများကို ခွေးကြိုးတပ်၍ သွားလာကြပြီး မစင်ကောက်သည့်ပစ္စည်းများကိုပါ ယူဆောင်လာကြသည်။
ရဲရှင်းဟွေ့သည် ခွေးနှစ်ကောင်နှင့် ၎င်းတို့၏ပိုင်ရှင်များအနားမှ ဖြတ်လျှောက်သွားသောအခါ ဤသို့ပြောဆိုနေကြသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။
“ဟေးဟေ့ ကောင်လေး ဘာဖြစ်တာလဲ။ ဝမ်းပျက်ဝမ်းလျှောနေပုံပဲ ဗိုက်အောင့်နေလား”
“အိုး မပြောပါနဲ့တော့ ဒီဉာဏ်နည်းတဲ့သခင်က ငါ့ရဲ့ခွေးစာကိုပြောင်းပစ်လိုက်တယ်။ ဗီဒီယိုအတိုတစ်ခုခုကနေ ဝယ်လာတာတဲ့။ အရမ်းကို စက်ဆုပ်စရာကောင်းတယ်။ ငါ တစ်ရက်လောက် အစာအငတ်ခံမလို့ပါပဲ... ဒါပေမယ့် ငါ့သခင်က ဂိမ်းဆော့ပြီး ဗီဒီယိုအတိုတွေပဲ ကြည့်နေတာ။ နေ့တိုင်း ဆိုဖာပေါ်မှာ လှဲအိပ်ပြီး လူရူးတစ်ယောက်လို ရယ်မောနေတယ်။ အဲဒီစက်ဆုပ်စရာကောင်းတဲ့ ခွေးစာကို စားဖို့ကလွဲလို့ ငါ့မှာ ရွေးစရာမရှိဘူး...”
“ဟားဟား မင်းရဲ့သခင်ကတော့ တော်တော်မိုက်ပုံရတယ်။ ငါ့သခင်နဲ့ မတူဘူး။ ငါ ခဏလောက် အစာငတ်ခံလိုက်တာနဲ့ သူက ဒီခွေးစာက ငါ့အရသာနဲ့ မကိုက်ညီဘူးဆိုတာ သိပြီး ပျော်ပျော်ကြီး ပြောင်းပေးလိမ့်မယ်”
“ကောင်းလိုက်တာ ငါပြန်ရောက်လို့ သူ အဲဒီညံ့ဖျင်းတဲ့ ခွေးစာကို နောက်တစ်ခါ ထပ်ဝယ်လာရင် သူ့ဆိုဖာကို ငါ ဆွဲဖြဲပစ်လိုက်မယ်”
…….
ရဲရှင်းဟွေ့ဟာ လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ စကားပြောနေကြတာက ခွေးကိုကိုင်ထားတဲ့လူ မဟုတ်ဘဲ ခွေးနှစ်ကောင်ဖြစ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။
အိမ်ကိုဖျက်ဆီးပြီး ခွေးစာက အရသာမရှိဘူးလို့ ပြောတဲ့ကောင်ကတော့ မျက်နှာငယ်လေးနဲ့ ဟက်စကီး တစ်ကောင်ဖြစ်သည်။
ကျန်တစ်ကောင်ကတော့ အဖြူရောင် ဆမ်မွိုက် ဖြစ်သည်။
ခွေးနှစ်ကောင်၏ စကားပြောသံကိုကြားပြီးနောက် ရဲရှင်းဟွေ့က တကယ်ပင် တိရစ္ဆာန်တွေနှင့် ဆက်သွယ်နိုင်တဲ့စွမ်းရည်ရှိနေပြီဆိုတာ သိလိုက်ရသည်။
“ဘာလို့ ဆေးပညာနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ စွမ်းရည်မရှိတာလဲ” ဟု ရဲရှင်းဟွေ့ဟာ အနည်းငယ်ရှုပ်ထွေးစွာ တွေးမိသည်။
သို့သော်လည်း တိရစ္ဆာန်များနှင့် ဆက်သွယ်နိုင်သည့် စွမ်းရည်ကို ရရှိထားသည့်အတွက် ရဲရှင်းဟွေ့ဟာ တခြားမည်သည်ကိုမှ မတောင်းဆိုတော့ပါ။ သူ့၌ တီဗီလေးနဲ့ သူ့အစ်ကိုရှိသရွေ့ ဒီစွမ်းရည်မျိုးကို သူလိုချင်သလောက် ရနိုင်နေသည်။
……
ရဲရှင်းဟွေ့သည် ပြေးနေရင်းမှ အရှိန်လျှော့လိုက်ပြီး ၎င်းတို့၏ခွေးများကို ကိုင်ထားသော ခွေးပိုင်ရှင်နှစ်ဦးနောက်သို့ တဖြည်းဖြည်း လိုက်မီသွားသည်။
ဟက်စကီးကို ကိုင်ထားတဲ့လူက အသက်နှစ်ဆယ်အရွယ် အမျိုးသားဖြစ်ပြီး ဆမ်မွိုက်ကို ကိုင်ထားတဲ့အမျိုးသမီးကတော့ အသက်နှစ်ဆယ်အရွယ် အမျိုးသမီးဖြစ်သည်။
သူတို့ရဲ့ခွေးတွေလိုပဲ အဲဒီအမျိုးသားနဲ့အမျိုးသမီးတို့ဟာလည်း အရမ်းရင်းနှီးစွာ စကားပြောနေကြသည်။
“ဟေး အစ်ကိုကြီး”
ရဲရှင်းဟွေ့သည် ဟက်စကီးပိုင်ရှင်ကို နှုတ်ဆက်ပြီး “ခင်ဗျားရဲ့ ခွေးက ခင်ဗျားရဲ့ခွေးစာကို မကြိုက်နိုင်ဘူး။ ပြောင်းပေးလိုက်ပါ မဟုတ်ရင်တော့ ခင်ဗျားအိမ်ကို ဖျက်ဆီးပစ်လိမ့်မယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ရဲရှင်းဟွေ့သည် ဆမ်မွိုက်ရဲ့အမျိုးသမီးပိုင်ရှင်ကိုကြည့်ပြီး “ခင်ဗျားရဲ့ခွေးကို အရမ်းချစ်မနေပါနဲ့” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ထိုသို့ သတိပေးပြီးနောက် ရဲရှင်းဟွေ့သည် အမြန်ပြေးသွားသည်။
ခွေးပိုင်ရှင်နှစ်ဦးသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ရှုပ်ထွေးစွာ ကြည့်နေကြသည်။
ဟက်စကီးက ရဲရှင်းဟွေ့ရဲ့ ကျောပြင်ကိုကြည့်ပြီး “ကျေးဇူးပါပဲ အစ်ကိုကြီး” ဟု အော်ပြောလိုက်သည်။
ဆမ်မွိုက်ကတော့ အနည်းငယ်မပျော်မရွှင်ဖြစ်ကာ “အာ သူ မင်းကိုနားမလည်နိုင်ဘူး” ဟု ပြောသည်။
ဆမ်မွိုက် ပြောပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ရဲရှင်းဟွေ့သည် လှည့်ကြည့်ပြီး “ရပါတယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ဆမ်မွိုက် : ???
ဟက်စကီး : ???
…….
ရဲရှင်းဟွေ့သည် ခွေးနှစ်ကောင်၏ ရှုပ်ထွေးနေသော မျက်နှာများကို လျစ်လျူရှုပြီး ဆက်လက်ပြေးနေသည်။ လမ်းတွင် သူသည် တိရစ္ဆာန်အများအပြား ပြောဆိုနေသည်ကိုလည်း ကြားခဲ့ရသည်။
ဥပမာအားဖြင့် ငှက်ကလေးနှစ်ကောင်က ပိုးကောင်တစ်ကောင်ကြောင့် ရန်ဖြစ်နေခြင်း သို့မဟုတ် ရံဖန်ရံခါ ဖြတ်သွားသည့် ကြွက်တစ်ကောင်က အစာဘယ်နေရာမှာ ရှာရမည်ကို ပြောဆိုနေခြင်းတို့ဖြစ်သည်။
ထိုတိရစ္ဆာန်များအနက် ရဲရှင်းဟွေ့ကို အပြောရခက်ဆုံးဖြစ်စေသည်မှာ ချစ်စဖွယ်အမူအရာများပြုလုပ်၍ အစာတောင်းနေကြသော ကြောင်နှစ်ကောင်ဖြစ်သည်။
ထိုကြောင်နှစ်ကောင်၏ အပြုအမူများက ချစ်စဖွယ်ကောင်းပြီး လမ်းသွားလမ်းလာများက ၎င်းတို့ကို ပွတ်သပ်ပေးကြသော်လည်း ၎င်းတို့၏ပါးစပ်မှ ထွက်လာသည့်စကားများက ရဲရှင်းဟွေ့ကို အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်။
“ဟေး ညီမလေး မင်းလက်ထဲက အကြော်ကို ပေးစမ်း”
“မင်း သေးသေးလေးနဲ့ အတုံးလိုက်အတစ်လိုက်ပဲ ငါ့ကို ပွတ်သပ်ပြီး အစားအစာပေးဖို့ ငြင်းတယ်ပေါ့ မင်း ဘယ်မှာနေလဲသာ ငါသိရင် မင်းအိမ်တံခါးရှေ့မှာ သွားအီးပါပြီး မင်းကို ပုပ်နံ့ထွက်အောင် လုပ်ပစ်လိုက်မယ်”
“ဟမ် ဝက်ပေါင်ခြောက်က အဲလောက်သေးသေးလေးလား မင်း ဒီကြောင်မိုက်မိုက်ကို အရွဲ့တိုက်နေတာလား”
“ဖောက်သည်ကြီးလာပြီ ဒီတစ်ခါ ကြောင်စာဘယ်လောက်များများ ယူလာတာလဲ ငါ့မှာ ထောက်ပံ့ပေးရမယ့် မိန်းမသုံးယောက်ရှိတယ်။ မင်း အနည်းငယ်သာ ယူလာရင် ငါ မပျော်ဘူးနော်။”
……
မည်သူမဆို ကြောင်များကို ပွတ်သပ်ပေးရန် ချဉ်းကပ်လာပါက ဤကြောင်နှစ်ကောင်သည် ၎င်းတို့ကို လှောင်ပြောင်ခြင်း သို့မဟုတ် အပြစ်တင်ပြောဆိုခြင်း ပြုလုပ်လိမ့်မည်။
“တိရစ္ဆာန်တွေကလည်း လူတွေနဲ့တူတူပဲ တကယ်ပဲ အမျိုးစုံရှိတာပဲ”
ရဲရှင်းဟွေ့သည် တစ်ခုခုကို ရေရွတ်ပြီး ကြောင်နှစ်ကောင်ရှေ့တွင် ထိုင်ချလိုက်သည်။
“အစားအစာမပါဘဲ အလကားရချင်နေတဲ့ နောက်ထပ်လူမိုက်တစ်ယောက်”
ရဲရှင်းဟွေ့၏လက်ထဲတွင် ဘာမှမရှိသည်ကို မြင်သောအခါ ဝဖြိုးပုံရသော ကြောင်တစ်ကောင်က တိုက်ရိုက်ပြောလိုက်သည်။
ကျန်ကြောင်တစ်ကောင်က ရဲရှင်းဟွေ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် သူ့ကို လျစ်လျူရှုကာ ကြောင်စာလာကျွေးသူနှင့်အတူ ဆက်လက်ပြီး ချစ်စဖွယ်အမူအရာများ ပြုလုပ်နေသည်။
“အိုး ဒီမှာရှိတဲ့ တောကြောင်တွေကို မြင်ရတာ အရမ်းသနားစရာကောင်းလိုက်တာ”
ရဲရှင်းဟွေ့က ဟန်ဆောင်သည့်ပုံစံဖြင့် ထိုသို့ပြောလိုက်သည်။
ရဲရှင်းဟွေ့ရဲ့ စကားကိုကြားတော့ ကြောင်တွေကို အစာကျွေးနေသူက လှည့်ကြည့်ပြီး “ဟုတ်ပါ့ ကျွန်မက သူတို့ကို နေ့တိုင်းနီးပါး ကြောင်စာယူလာပြီး ကျွေးပါတယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။
စကားပြောလိုက်သူသည် အသက်လေးဆယ်ကျော်အရွယ်၊ အရမ်းကြင်နာတတ်သည့်မျက်နှာနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်သည်။ ရဲရှင်းဟွေ့က သူမကို ဒီမှာကြောင်ကျွေးနေသည်ကို ဒါပထမဆုံးအကြိမ်မြင်ဖူးခြင်းမဟုတ်ပေ။
“သူတို့ ဘယ်လောက်သနားစရာကောင်းလဲဆိုတာကို ကြည့်ပြီး ကျွန်တော်လည်း မနေနိုင်တော့ဘူး။ သူတို့ကို သင်းကွပ်ဖို့ ခေါ်သွားမယ် ကုန်ကျစရိတ်ကို ကျွန်တော် ပေးပါမယ်။”
ထိုအမျိုးသမီးသည်လည်း ရဲရှင်းဟွေ့၏စကားကိုကြားတော့ အံ့ဩသွားကာ တွေးလိုက်သည်။ “သူတို့သနားစရာကောင်းတယ်ဆိုရင် ဘာလို့ သင်းကွပ်ဖို့လိုမှာလဲ”
ထိုအမျိုးသမီး၏ ရှုပ်ထွေးမှုကို မြင်လိုက်ရသကဲ့သို့ပင် ရဲရှင်းဟွေ့က “အစ်မကြီးရေကြည့် သူတို့ကို သင်းကွပ်မပေးရင် ဒီတောကြောင်တွေက အပြင်မှာ အရူးအမူး မျိုးပွားကြလိမ့်မယ်။ အဲဒါဆိုရင် တောကြောင်တွေ ပိုပြီး မွေးလာလိမ့်မယ်၊ ပြီးတော့ သဘာဝအတိုင်း ပိုပြီးသနားစရာကောင်းတဲ့ ကြောင်တွေ များလာလိမ့်မယ်” ဟု ရှင်းပြလိုက်သည်။
ထိုအမျိုးသမီးသည် ရဲရှင်းဟွေ့၏စကားကိုကြားသောအခါ ရုတ်တရက် နားလည်သွားပြီး “ဟုတ်ပါ့” ဟု ပြောကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“သခင်လေးရယ်”
ရဲရှင်းဟွေ့နှင့် အမျိုးသမီးတို့၏ စကားပြောဆိုမှုကို ကြားပြီးနောက် ချစ်စဖွယ်ဟန်ပန်ပြုလုပ်နေဆဲဖြစ်သော ကြောင်နှစ်ကောင်သည် ချက်ချင်းဒေါသထွက်သွားသည်။
“ဟတ်ချိုး မင်းကို ငါမှတ်ထားမယ်”
ထိုသို့ရက်စက်စွာ ပြောပြီးနောက် ကြောင်နှစ်ကောင်သည် လှည့်ပြီးထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားသော်လည်း နှစ်လှမ်းပင်မလှမ်းရသေးမီ ရဲရှင်းဟွေ့က ၎င်းတို့၏ လည်ကုပ်ကို ကိုင်ပြီး မြှောက်လိုက်သည်။
“မင်းတို့ ထွက်ပြေးချင်သေးလား ဒီနေ့ ငါ မင်းတို့နှစ်ကောင်ရဲ့ ဥတွေကို ဖြတ်ပစ်လိုက်မယ်”
ကြောင်နှစ်ကောင်က ရဲရှင်းဟွေ့က သူတို့ပြောတာကို နားမလည်ဘူးလို့ ထင်ပြီး ဆက်အော်နေကြသည်။
“ကောင်လေး ငါတို့ကို ချပေးလိုက်။ ငါတို့ ညီအစ်ကိုတွေ စုပြီး မင်းဒုက္ခရောက်အောင် လုပ်ပေးမယ်”
“ဟုတ်တယ် ဒီနေရာတစ်ဝိုက်က ကြောင်တွေအားလုံးက ငါတို့ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်ရဲ့ စောင့်ရှောက်မှုအောက်မှာရှိတယ်။”
“အိုး မင်းတို့က ဒီကြောင်အုပ်စုရဲ့ ခေါင်းဆောင်တွေပေါ့” ရဲရှင်းဟွေ့က ကြောင်နှစ်ကောင်ကို ပြုံးပြလိုက်သည်။
ရဲရှင်းဟွေ့က ထိုသို့ပြောသည်ကို ကြားလိုက်ရတော့ ကြောင်နှစ်ကောင်က အံ့ဩသွားသည်။
“အစ်ကို...ဒီလူက ငါတို့ပြောတာကို နားလည်နေပုံရတယ်”
“ဟုတ်မှာပေါ့ နောက်တစ်ခါ ထပ်စမ်းကြည့်မလား”
“စမ်းစရာမလိုပါဘူး၊ ငါ နားလည်တယ်”
ပြောနေရင်း ရဲရှင်းဟွေ့သည် ကြောင်နှစ်ကောင်ကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ချပေးလိုက်သည်။
မြေပြင်ပေါ်ရောက်သွားသော ကြောင်နှစ်ကောင်သည် ထွက်မပြေးကြဘဲ ရဲရှင်းဟွေ့ကို မျက်လုံးပြူးပြူးလေးများနှင့် စိုက်ကြည့်နေကြသည်။
ကြောင်ကျွေးနေသော အစ်မကြီးကတော့ ရဲရှင်းဟွေ့ကို ရှုပ်ထွေးစွာကြည့်ပြီး “ကောင်... ကောင်လေး မင်း ဘယ်သူနဲ့ စကားပြောနေတာလဲ” ဟု ပြောလိုက်သည်။
“အိုး ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်တော် ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် စကားပြောနေတာပါ”
ရဲရှင်းဟွေ့က ပြန်ဖြေပြီး ကြောင်နှစ်ကောင်ကိုတစ်ချက်ကြည့်ကာ ထွက်ခွာသွားသည်။
ကြောင်နှစ်ကောင်သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်ပြီးနောက် သူ့နောက်သို့ အတူလိုက်လာကြသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကြောင်တွေက စပ်စုတတ်ကြသည်။ ရဲရှင်းဟွေ့က သူတို့ရဲ့ဥတွေကို ဖြတ်ပစ်မယ်လို့ ပြောခဲ့သော်လည်း ရဲရှင်းဟွေ့က သူတို့ပြောတာကို တကယ်နားလည်နိုင်လားဆိုတာကို သိချင်နေကြသေးသည်။
မီးဖိုချောင်ထဲတွင် ရဲချန်နှင့် စုချင်းတို့သည် ရဲရှင်းဟွေ့၏အသက်ကို မည်သို့ကယ်တင်ရမည်ကို ဆွေးနွေးနေကြစဉ် ရဲရှင်းဟွေ့ကကော ဘာလုပ်နေသနည်း။ သူသည် နေရာအမျိုးမျိုးပြောင်းကာ လိုင်းရှာနေခဲ့သည်။
ရဲရှင်းဟွေ့သည် သူ၏လက်တစ်ဖက်ကို ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်သို့ ဆန့်တန်းထားပြီး သူ၏လက်ဖဝါးပေါ်တွင် အဖြူအမည်းလှိုင်းကျားများသာ ပြနေသော တီဗီလေးတစ်ခုက ပျံဝဲနေသည်။