ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းမှ နိုးထလာခြင်း

"ဂွီး..."

မနက်စောစောတွင် လုချင်းသည် ဗိုက်ထဲမှ အသံများမြည်လာသောကြောင့် နိုးထလာသည်။

ဗိုက်ထဲတွင် ခံစားနေရသော ဆာလောင်မှုကို ခံစားမိလိုက်သည့်အခါ သူသည် သက်ပြင်းချကာ ဝမ်းဗိုက်ကို ပွတ်သပ်လိုက်၏။

"အသံမြည်နေလည်း အပိုပဲ။ အခု ငါက ဘယ်ကနေ အစာရှာရမလဲ"

သူသည် အိမ်ဟု ခေါ်ဆိုရုံမျှသာရှိသော ပျက်စီးနေသော အိမ်ကို ပတ်ပတ်လည်ကြည့်ပြီး မဲ့ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။

တခြားကူးပြောင်းလာတဲ့သူတွေဆို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် စားရသောက်ရတယ်၊ ငါကျမှ ဘာလို့ ဗိုက်တောင် မပြည့်နိုင်ရတာလဲ။ ဘယ်လိုအခြေအနေကြီးလဲ။

သူသည် နှစ်ရက်ကြာမျှ အိပ်ယာပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေခဲ့ရသည်။

နှစ်ရက်အကြာတွင် လုချင်းသည် မျက်လုံးများ ဖွင့်လိုက်သောအခါ၌ ဤထူးဆန်းသောကမ္ဘာထဲသို့ ကူးပြောင်းလာကြောင်းကို တွေ့ရှိလိုက်ရ၏။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပင် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး ဆယ်နှစ်ခန့်အရွယ် ကောင်လေးတစ်ယောက်၏ ခန္ဓာကိုယ် ဖြစ်နေသည်။

စုတ်ပြတ်နေသော အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ထားသည့်အပြင် ပိန်ချုံးနေပါသည်။

အချိန်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် လုချင်းသည် သူ၏အခြေအနေကို သဘောပေါက်သွားတော့၏။

သူသည် ကူးပြောင်းလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

မိဘများ ဆုံးရှုံးသွားသော ကောင်လေးတစ်ယောက်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ပြန်လည်မွေးဖွားလာခြင်း ဖြစ်ပြီး မိဘများကို သင်္ဂြိုဟ်ရန် မိသားစုပိုင်ဆိုင်မှုများကိုပင် ရောင်းချပြီးနောက် ထိုကောင်လေးမှာ ကျန်းမာရေးချို့တဲ့မှုနှင့် အလွန်အမင်း ဝမ်းနည်းမှုတို့ကြောင့် အေးစက်လှသော ညကိုပင် မကျော်လွှားနိုင်ခဲ့ပေ။

ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သည်မှာ မူလပိုင်ရှင်အတွက်တော့ ၎င်းသည် လွတ်မြောက်ခြင်းတစ်မျိုး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သူ၏စိတ်ထဲတွင်ရှိသော မှတ်ဉာဏ်များကို လက်ခံရရှိပြီးနောက် ၎င်းသည် လုချင်း၏ပထမဆုံး အတွေးဖြစ်သည်။

ဆယ်ကျော်သက်အရွယ် ကောင်လေးတစ်ယောက်အတွက် ဒီကမ္ဘာမှာ ရှင်သန်ဖို့က အရမ်းခက်ခဲလွန်းတယ်။

သေခြင်းက သိပ်ဆိုးတဲ့အရာ မဟုတ်လောက်ပါဘူး။

ဒါပေမယ့်...

"အစ်ကို၊ နိုးလာပြီ!"

လုချင်း၏အတွေးများသည် ရုတ်တရက် ဝမ်းသာအားရအော်ဟစ်သံကြောင့် ပြတ်တောက်သွားသည်။

သူ ခေါင်းလှည့်လိုက်သောအခါ မီးခိုးရောင်အရာဝတ္ထုတစ်ခုကို ကိုင်ထားသည့် ငါးနှစ် သို့မဟုတ် ခြောက်နှစ်အရွယ် မိန်းကလေးတစ်ဦးသည် တံခါးဝတွင် ဝမ်းသာပျော်ရွှင်သောမျက်နှာဖြင့် ရပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။

မိန်းကလေးသည် လုချင်း၏ဘေးသို့ ပြေးလာသည်။ "အစ်ကို၊ သက်သာလာပြီလား"

"ဟုတ်တယ်၊ အခုတော့ သက်သာသွားပြီ။ ရှောင်ယန် စိတ်ပူစရာမလိုတော့ဘူး" လုချင်း ပြုံးလိုက်သည်။

"ကောင်းလိုက်တာ အစ်ကို! အစ်ကို နောက်ဆုံးတော့ သက်သာလာပြီ" လုချင်း အဆင်ပြေကြောင်း ကြားလိုက်ရသောအခါ မိန်းကလေး၏မျက်လုံးများ နီရဲလာပြီး မျက်ရည်များ စတင်ကျဆင်းလာသည်။ "အစ်ကိုက အရမ်းကိုယ်ပူနေပြီး အအေးမိတယ်လို့ပဲ ပြောနေတာ နှစ်ရက်ရှိပြီ။ ဘာလုပ်ရမှန်းကို မသိဘူး။ ဘယ်လိုပဲခေါ်ခေါ် အစ်ကိုက ဘာမှပြန်မပြောဘူးလေ။ အဖေနဲ့အမေလိုပဲ ညီမလေးကို ထားသွားတော့မယ် ထင်ခဲ့တာ"

မိန်းကလေး ငိုနေသည်ကို မြင်သောအခါ၌ လုချင်း စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားသည်။

လွန်ခဲ့သည့် နှစ်ရက်အတွင်း သူသည် သူ့စိတ်ထဲမှ မှတ်ဉာဏ်များကို ပေါင်းစည်းနေခဲ့ပြီး သတိလစ်နေခဲ့သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ကို အနည်းငယ် ခံစားနိုင်သော်လည်း သူ၏အသိစိတ်က နိုးနေခြင်းမရှိပေ။

အကြိမ်အနည်းငယ်လောက် နိုးလာခဲ့သော်လည်း မကြာခင်မှာပဲ ပြန်လည်သတိမေ့သွားသည်။

မိန်းကလေး၏ ငိုသံကို မှုန်ဝါးဝါးကြားခဲ့ရသော်လည်း သူ မတုံ့ပြန်နိုင်ခဲ့ပေ။

လုချင်းသည် မိန်းကလေး၏ ဝါကျင့်ကျင့်ဆံပင်များကို ပွတ်သပ်ရန် လက်လှမ်းလိုက်သည်။ "ဒါ အစ်ကို့အမှားပါ။ အစ်ကို မင်းကို ကတိပေးပါတယ်။ အစ်ကို နောက်ထပ် မဖျားတော့ဘူးနော်။ မင်း စိတ်ပူစရာမလိုတော့ဘူးနော်"

"ဟုတ်" ရှောင်ယန်သည် မျက်ရည်များကြားမှ ပြုံးလိုက်ပြီး လက်သေးသေးလေးကို ဆန့်တန်းလိုက်သည်။ "လက်ညှိုးလေး ချိတ်ပြီး ကတိပေးရအောင်"

လုချင်းသည်လည်း သူ၏လက်ညှိုးကို ထုတ်ကာ ရှောင်ယန်၏လက်ညှိုးနှင့် ချိတ်လိုက်သည်။

"လက်ညှိုးလေးချိတ် ကတိပေး၊ နှစ်တစ်ရာမပြောင်းလဲ၊ ကတိဖျက်တဲ့သူ ခွေးဖြစ်ပါစေ!"

လက်ညှိုးလေး ချိတ်ပြီးနောက် ရှောင်ယန်သည် ချက်ချင်းပင် ပျော်ရွှင်သွားသည်။

သူမ၏စိတ်ထဲတွင်တော့ လက်ညှိုးလေး ချိတ်ပြီး ကတိပေးလိုက်လျှင် အရာအားလုံး ပြောင်းလဲမည်မဟုတ်တော့ ဟု ထင်မှတ်ထားလေသည်။ ထို့ကြောင့် သူမ၏အစ်ကိုသည် နောက်ထပ် ဘယ်တော့မှ ဖျားတော့မည်မဟုတ်ချေ။

"ရှောင်ယန်၊ မင်းလက်ထဲမှာ ဘာကိုင်ထားတာလဲ"

ထိုအချိန်တွင် လုချင်းသည် မိန်းကလေး၏လက်ထဲရှိ အရာဝတ္ထုကို သတိပြုမိသွားသည်။

"ဒါက မုန့်ပေါင်းလေ အစ်ကိုရဲ့။ အစ်ကို မသိဘူးလား" ရှောင်ယန်သည် မီးခိုးရောင်အရာဝတ္ထုကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်ကာ လုချင်းကို ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ပေးလိုက်သည်။ "ဘေးအိမ်က အဘိုးကျန့်က ညီမလေးကို ပေးလိုက်တာ။ ညီမလေး တစ်ယောက်တည်း စားချင်စိတ်မရှိလို့ အစ်ကိုနဲ့အတူတူ စားဖို့ ပြန်ယူလာတာ။ ပြန်ရောက်တော့ အစ်ကို သက်သာနေတာကို တွေ့ရမယ်လို့ မထင်ထားဘူး"

"မုန့်ပေါင်းလား"

လုချင်းသည် မီးခိုးရောင်အရာကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမှတ်မိသည့် မုန့်ပေါင်းနှင့် လုံးဝကွဲပြားနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

သို့သော် သူသည် အခြားကမ္ဘာတွင် ရောက်နေသည်ကို ပြန်စဉ်းစားမိပြီးနောက် စိတ်အေးသွားသည်။

ကမ္ဘာကြီးကိုယ်တိုင်က ကွဲပြားနေခဲ့သည်ပင် ၊ ထို့ကြောင့် မုန့်ပေါင်းများ ပုံစံကွဲပြားနေခြင်းသည် ထူးဆန်းသောအရာ မဟုတ်ပေ။

စဉ်းစားနေရင်း သူ၏အကြည့်သည် မီးခိုးရောင်မုန့်ပေါင်းပေါ်တွင် စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာအောင် ရပ်တန့်နေခဲ့ရာ ရုတ်တရက် စာသားတစ်ကြောင်း ပေါ်လာသည်။

【မုန့်ပေါင်း - ဆန်ဖွဲနု၊ ဂျုံမှုန့်နှင့် တောရိုင်းဟင်းသီးဟင်းရွက်များဖြင့် ပြုလုပ်ထားပြီး အာဟာရတန်ဖိုး အကန့်အသတ်ရှိသည်】

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မုန့်ပေါင်းမှ မီးခိုးရောင်အလင်းလွှာတစ်လွှာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဒါ ဘာလဲ?

လုချင်း အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူသည် မျက်တောင်ခတ်ကြည့်လိုက်သော်လည်း စာသားသည် မီးခိုးရောင်မုန့်ပေါင်း၏အပေါ်တွင် ပျံဝဲနေဆဲဖြစ်ကာ ပျောက်ကွယ်မသွားပေ။

ဒါက အမြင်မှားတာမဟုတ်ဘူးပဲ.....

လုချင်း နောက်ထပ် လေ့လာကြည့်ရှုဖို့ မလုပ်နိုင်ခင်မှာပင် ရှောင်ယန်သည် မီးခိုးရောင်မုန့်ပေါင်းကို သူ့ပါးစပ်နားသို့ ယူဆောင်လာသည်။

"အစ်ကို၊ ဒါကို စားလိုက်ပါဦး။ ဖျားတဲ့သူတွေက ပြန်ကောင်းလာဖို့အတွက် စားဖို့လိုတယ်လို့ အဘိုးချင်က ပြောတယ်"

မီးခိုးရောင်မုန့်ပေါင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသော အစေ့အဆန်ရနံ့ကို ရလိုက်သည့်အခါ ဆာလောင်နေသော လုချင်း၏ဗိုက်ထဲတွင် ဗိုက်ဆာမှုများ ထပ်မံဖြစ်ပေါ်လာသည်။

သူသည် တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ ၎င်းကို ယူကာ ထက်ဝက်ဖြဲလိုက်ပြီး တစ်ဝက်ကို ရှောင်ယန်ကို ပြန်ပေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ရှောင်ယန်လည်း စားရမယ်"

ဤမုန့်ပေါင်းကို တစ်ခြားသူက ပေးထားခြင်းဖြစ်ပြီး သူ့ကို ခွဲဝေပေးချင်သည်ဟု မိန်းကလေးပြောခဲ့သည်ကို သူ မမေ့သေးပေ။

မျှော်လင့်မထားသည်မှာ မိန်းကလေးသည် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ထက်ဝက်ကို လုချင်း၏လက်ထဲသို့ ပြန်တွန်းပေးလိုက်သည်။ "အစ်ကို၊ စားလိုက်ပါ။ ရှောင်ယန် ဗိုက်မဆာဘူး။ အစ်ကို မြန်မြန်သက်သာဖို့ ပိုစားဖို့လိုတယ်"

သို့သော် လုချင်းသည် ထိုမိန်းကလေး မုန့်ပေါင်းကို ပြန်ပေးနေချိန်တွင် သတိမထားဘဲ တံတွေးမျိုချလိုက်သည်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရသည်။

မိန်းကလေး၏ ဝါကျင့်ကျင့်ဆံပင်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ သနားစိတ်ဝင်လာပြီး မုန့်ပေါင်းတစ်ခြမ်းကို သူမ၏လက်ထဲသို့ ပြန်ထည့်ပေးလိုက်သည်။

"အစ်ကို အခုမှ သက်သာလာတာဆိုတော့ တစ်ခါတည်း အများကြီး စားလို့မရဘူး၊ ဗိုက်နာသွားလိမ့်မယ်။ ဒါကြောင့် ရှောင်ယန် ဒီတစ်ခြမ်းကို စားလိုက်ပါ"

"ဒီလိုလား" မိန်းကလေးသည် မုန့်ပေါင်းတစ်ခြမ်းကို ကိုင်ထားရင်း ခေါင်းစောင်းလိုက်သည်။ "ဒါပေမယ့် အဘိုးချင်က အဲဒီလို မပြောဘူး"

"အခုမှ သက်သာလာတဲ့သူတွေက အများကြီး မစားသင့်ဘူး။ နောက်တစ်ခါ အဘိုးချင်ကို မေးကြည့်လိုက်ပေါ့၊ ဟုတ်လားဆိုတာ" လုချင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်" မိန်းကလေးသည် နားလည်သလိုလိုဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ရိုးရိုးမုန့်ပေါင်းတစ်ချပ်ကိုသာ စားခြင်းသည် အများကြီးစားခြင်းဟု သတ်မှတ်၍မရကြောင်းကိုတော့ သူမ မသိသေးပေ။

လုချင်းသည် အခွင့်ကောင်းယူကာ သူမကို ဆက်လက်ချော့မော့လိုက်သည်။ "အစ်ကိုက အကုန်မစားနိုင်လို့ ရှောင်ယန် အစ်ကို့ကို ကူစားပေးရမယ်၊ မဟုတ်ရင် အေးသွားပြီး အရသာကောင်းတော့မှာမဟုတ်ဘူး"

"ဟုတ်!" ရှောင်ယန်သည် ခပ်သွက်သွက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "အစ်ကို အကုန်မစားနိုင်ရင် ရှောင်ယန် ကူညီပါ့မယ်"

ထို့နောက် မောင်နှမနှစ်ယောက်သည် မုန့်ပေါင်းတစ်ခြမ်းစီကို ကိုင်ကာ ပျော်ရွှင်စွာ ကိုက်စားကြတော့သည်။

မကြာမီတွင် လုချင်းသည် သူ့မုန့်ပေါင်းတစ်ခြမ်းကို ကုန်သွားသည်။ ဗိုက်အောင့်နေသော ဗိုက်ထဲသို့ တစ်ခုခု ဝင်သွားသည့်အခါ၌ နွေးထွေးမှုတစ်ခုသည် သူ့ဗိုက်ထဲမှာ ပျံ့နှံ့လာပြီး ပိုမိုသက်သာသွားတော့သည်။

တကယ်တော့ မုန့်ပေါင်းသည် အရသာသိပ်မကောင်းသော်လည်း ဗိုက်ပြည့်စေသည်အထိ အတော်လေးကြီးသည်ပင်။

တစ်ခြမ်းပင်လျှင် သူ့ဆာလောင်မှုကို အနည်းငယ် သက်သာစေပြီး အစောပိုင်းက ခံစားခဲ့ရသော ခေါင်းမူးခြင်းနှင့် အားနည်းခြင်းကိုပင် ပျောက်ကင်းစေခဲ့၏။

ရှောင်ယန်တစ်ယောက် သူမ၏မုန့်ပေါင်းကို ဆက်စားနေသည်ကို သူ မြင်သောအခါ လုချင်းမှာ သူမကို မနှောင့်ယှက်တော့ဘဲ အခြားကိစ္စတစ်ခုကို အာရုံပြောင်းလိုက်သည်။

သူသည် အစောပိုင်းက မုန့်ပေါင်းပေါ်တွင် ပေါ်လာသော စာသားကို သတိရလိုက်သည်။

ထိုအကြောင်းကို စဉ်းစားပြီး လုချင်းသည် ထရပ်ကာ စားပွဲဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး ကွဲအက်နေသော ပန်းကန်လုံးတစ်လုံးကို ကောက်ယူလိုက်၏။

သူသည် ၎င်းကို သူ့ရှေ့တွင် ကိုင်ထားပြီး တိတ်တဆိတ် စိုက်ကြည့်နေသည်။

စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် ပန်းကန်လုံးပေါ်တွင် မီးခိုးရောင်အလင်းလွှာတစ်လွှာ ပေါ်လာပြီး စာသားတစ်ကြောင်းလည်း ပေါ်လာသည်။

【ပျက်စီးနေသော ကြွေပန်းကန်လုံး - ကွဲအက်နေသော မြေအိုးပန်းကန်လုံးတစ်ခုဖြစ်ပြီး သိပ်သန့်ရှင်းပုံမရပါ။】

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် လုချင်း၏မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။