အခွင့်အရေး

မနေ့က ငါပဲ မှားစမ်းခဲ့မိတာများလား။

ရိုးသားသောအမူအရာဖြင့် လုချင်းကို ကြည့်ရင်း သမားတော်ကြီးချန်သည် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ဆေးပညာစွမ်းရည်ကို ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သံသယဝင်သွားသည်။

သို့သော် သူသည် ထိုအတွေးကို ချက်ချင်းပင် ဖယ်ရှားလိုက်၏။

သူ၏ ဆေးပညာကျွမ်းကျင်မှုအပေါ် သူ ယုံကြည်မှုရှိသည်။

မနေ့က လုချင်းမှာ အမှန်တကယ်ပဲ အခြေအနေ ဆိုးရွားခဲ့သည်။ သူ မှားယွင်းစွာ ရောဂါရှာဖွေမိခြင်း မဖြစ်နိုင်ပေ။

လုချင်း အဘယ်ကြောင့် တစ်ညတည်းနှင့် သက်သာလာရသည်ကတော့ နောက်ကွယ်တွင် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သောအရာတစ်ခု ရှိနေရမည်။

သို့သော် ဤလျှို့ဝှက်ချက်သည် သူ၏ နားလည်မှုထက် ကျော်လွန်နေ၏။

သမားတော်ကြီးချန်သည် နက်နက်နဲနဲ တွေးတောသော်လည်း အကြောင်းပြချက်ကို ရှာမတွေ့နိုင်ခဲ့ပေ။

နောက်ဆုံးတွင် အဘိုးချန်သည် လုချင်း၏ ကံကောင်းမှုနှင့် သူ၏ ကံကြမ္မာသည် အဆုံးမသတ်သေးခြင်းကြောင့် ဟုသာ သတ်မှတ်လိုက်ရတော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းတွင် သူ၏ ဆေးပညာစွမ်းရည်များက လူ့ခန္ဓာကိုယ်၏ လျှို့ဝှက်ချက်များစွာကို ဖော်ထုတ်ရန် မလုံလောက်သေးသည်ကို သူ စိတ်မကောင်းဖြစ်နေသည်။

အကယ်၍ သူသာ ဆရာကြီးတစ်ဦး၏ စွမ်းရည်များကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး အသေးစိတ်အချက်အလက်တိုင်းကို မြင်နိုင်ပါက လုချင်း မည်သို့သက်သာလာသည်ကို သူ တွေ့ရှိနိုင်ပေလိမ့်မည်။

ဤအရာကို တွေးရင်း သမားတော်ကြီးချန်သည် လုချင်းကို ကြည့်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

"လုချင်း၊ မင်းရဲ့ရောဂါက သက်သာလာပေမဲ့ မင်းရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကတော့ နည်းနည်းအားနည်းနေသေးတယ်။ မနက်ဖြန်ကစပြီး သုံးရက်တစ်ကြိမ် ငါ့ဆီ လာခဲ့ပါ။ မင်းရဲ့ခွန်အားတွေ ပြန်ကောင်းလာအောင် အပ်စိုက်ကုပေးမယ်"

လုချင်း စကားမပြောရသေးမီ ဘေးတွင်ရပ်နေသော အဘိုးကျန်းက ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွား၏။

"လုချင်း၊ သမားတော်ကြီးချန်ကို မြန်မြန်ကျေးဇူးတင်လိုက်။ သူက အပ်စိုက်ကုပေးခဲတယ်!"

လုချင်းက တွန့်ဆုတ်သွားပြီး "ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်မှာ အခု ဘာမှမရှိဘူး။ ဆေးဖိုးပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

"ငါ့ကို ဆေးဖိုးပေးဖို့ မလိုအပ်ပါဘူး" သမားတော်ကြီးချန်က ပြောသည်။ "မင်းရဲ့ရောဂါ သက်သာလာပုံက ထူးခြားတယ်။ ငါ မရှာနိုင်တဲ့ လျှို့ဝှက်အန္တရာယ်တွေ ရှိနေနိုင်တယ်။ မင်းကို အပ်စိုက်ကုပေးတာက ငါ့ရဲ့ဆေးပညာအယူဆအချို့ကို စမ်းသပ်ဖို့ ကူညီလိမ့်မယ်။ အဲဒါက ငါ့အတွက်လည်း အကျိုးရှိစေမှာပါ"

သမားတော်ကြီးချန်က အတင်းအကြပ်ပြောနေသည်ကို မြင်သောအခါ လုချင်းက "ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ် အဘိုးချန်" ဟ၍ ကျေးဇူးတင်စကားဆိုရတော့၏။

တကယ်တမ်းတော့ သူသည် သမားတော်ကြီးချန်နှင့် နီးစပ်ရန် အခွင့်အရေး မရှိမည်ကို စိုးရိမ်နေခဲ့တာပင်။ ယခုမူ ၎င်းက သူ့အတွက် အကြောင်းပြချက်တစ်ခု ဖြစ်သွား၏။

သူ၏ရောဂါ ဘယ်လိုသက်သာလာသည်ကိုတော့ သူကိုယ်တိုင်ပင် မသေချာပေ။

သူ၏မှတ်ဉာဏ်များ ပေါင်းစည်းသောအခါ ပျောက်သွားခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

သို့မဟုတ် သူ့ကိုယ်ထဲရှိ ထူးဆန်းသော စွမ်းအားတစ်ခုက ကုစားပေးခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သမားတော်ကြီးချန်က ရောဂါရှာဖွေနိုင်မည်ဟု သူ မထင်ခဲ့ပေ။

ထို့အပြင် သူသည် အဘိုးကြီးထံမှ မည်သည့်ရန်လိုမှုကိုမျှ မခံစားရပေ။ သူ၏စွမ်းရည်များကြောင့် သူ၏ဘေးကင်းရေးကို အတော်လေး ယုံကြည်မှုရှိသည်။

ထိုသို့ဖြစ်နေသဖြင့် အလွန်ကျွမ်းကျင်သော သမားတော်တစ်ဦး၏ အကူအညီဖြင့် ကျန်းမာရေးပြန်လည်ကောင်းမွန်အောင်လုပ်ခြင်းက သူ့အနေဖြင့် ဝမ်းမြောက်စွာ လက်ခံရမည့်အရာ ဖြစ်သည်။

လုချင်း သဘောတူသည်ကို မြင်သောအခါ သမားတော်ကြီးချန်လည်း ပြုံးလိုက်သည်။

သူသည် သူ၏ဘဝတစ်ခုလုံးကို ဆေးပညာအတွက် မြှုပ်နှံခဲ့သည်။ သူ နားမလည်နိုင်သော အမှုကိစ္စမျိုးနှင့် ကြုံခဲလှ၏။ ၎င်းက သူ့ကို လုချင်း၏ခန္ဓာကိုယ်အပေါ် စိတ်ဝင်စားစေသည်။

သူ့အတွက် လုချင်းကို သက်သာစေခြင်းက ရိုးရှင်းသောအလုပ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။

၎င်းက သူ့အတွက် ဆေးပညာအမြင်အချို့ကို ဆောင်ကြဉ်းပေးနိုင်ပါက သူ ပျော်ရွှင်ရလိမ့်မည်ပင်။

"ဒါဆို ငါ ပြန်တော့မယ်။ မနက်ဖြန် မနက်ကျ အပ်စိုက်ခံဖို့ လာခဲ့ဦးနော်"

လုချင်းနှင့် တွေ့ဆုံပြီးနောက် သမားတော်ကြီးချန်လည်း ပြန်ရန် အသင့်ဖြစ်နေပြီပင်။

ယနေ့ သူ စုဆောင်းခဲ့သော ဆေးပင်များကို အချိန်မီ နေလှန်းရမည်။ မဟုတ်ပါက ထူးခြားသော လူနာအတွက် အသင့်ဖြစ်နေမည်မဟုတ်ပေ။

"အဘိုးချန်၊ အဘိုးကျန်း၊ ခဏလေး စောင့်ပါဦး"

သက်ကြီးရွယ်အိုနှစ်ဦး ထွက်ခွာတော့မည်ကို မြင်သောအခါ လုချင်းသည် အမြန်ထ၍ မီးဖိုခန်းထဲသို့ ပြေးဝင်ပြီး ငါးငယ်နှစ်ပန်းကန် ယူလာသည်။

"အဘိုးချန်၊ အဘိုးကျန်း၊ ဒီငါးတွေကို မနက်က ကျွန်တော်ဖမ်းလာတာပါ။ အိမ်ယူသွားပြီး စားကြည့်ပါဦး"

အဘိုးကျန်းသည် ငါးငယ်နှစ်ပန်းကန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ငါ ပြန်လာတုန်းက မင်း ငါးဖမ်းတဲ့အကြောင်း ရွာသားတွေ ပြောနေတာ ကြားလိုက်တယ်။ လုချင်း၊ တီကောင်သုံးပြီး ငါးဖမ်းတဲ့နည်းက မင်းအဖေ မင်း သင်ပေးခဲ့တာလား"

"ဟုတ်ပါတယ်၊ အဖေက အရင်က ကျွန်တော့်ကို ပြောပြဖူးလို့ပါ"

လုချင်းသည် ဤရှင်းပြချက်ကို အသုံးပြုရာတွင် အတော်လေး ကျွမ်းကျင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

"မင်း... မိုက်လိုက်တာ!" မမျှော်လင့်ဘဲ အဘိုးကျန်းသည် အနည်းငယ် စိတ်ဆင်းရဲသွားပြီး "မင်းအဖေ သင်ပေးခဲ့တဲ့ နည်းလမ်းဆိုမှတော့ လျှို့ဝှက်ထားရမှာပေါ့။ ဘယ်လိုလုပ် ရွာထဲကလူတိုင်းကို ပြောလိုက်ရတာလဲ။ အကယ်၍ သူတို့အားလုံး ငါးဖမ်းကြပြီး မြစ်ထဲက ငါးတွေ အကုန်ကုန်သွားရင် မင်းနဲ့ ရှောင်ယန် နောက်ဘယ်လိုစားကြမလဲ"

"အဆင်ပြေပါတယ် အဘိုးကျန်း။ ကျွန်တော်ရှိနေသရွေ့ ရှောင်ယန် ဗိုက်မဆာစေရပါဘူး" လုချင်းက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောသည်။

ငါးဖမ်းခြင်းက ထိုမျှရိုးရှင်းသည် မဟုတ်ပေ။ ငါးစာတစ်ခုတည်း သိရုံဖြင့် အမြဲတမ်း ငါးဖမ်းနိုင်မည်ဆိုလျှင် သူ့အရင်ဘဝတွင် ငါးမရသော ငါးဖမ်းသမားများစွာ ရှိနေလိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။

ထို့အပြင် သဘာဝ၏ ပြန်လည်ကောင်းမွန်နိုင်စွမ်းကို သူ နားလည်သည်။

တောထဲမှ ငါးဖမ်းခြင်းဖြင့်သာ မြစ်ထဲရှိ ငါးများ လုံးဝကုန်သွားအောင် လုပ်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ဤအရာများကို အဘိုးကျန်း မသိနိုင်ပေ။

လုချင်း၏ ပေါ့ပေါ့ဆဆပုံစံကို မြင်သောအခါ သူသည် စိတ်ပူပန်သလို အကူအညီမဲ့နေ၏။

နောက်ဆုံးတွင် "မင်း ဆုံးရှုံးတဲ့အချိန်ကျမှ နားလည်လာလိမ့်မယ်" ဟုသာ ပြောရင်း သက်ပြင်းချလိုက်ရသည်။

သမားတော်ကြီးချန်ကတော့ ဤကိစ္စနှင့်ပတ်သက်၍ မည်သည့်မှတ်ချက်မျှ မပေးပေ။

သူ့အတွက် ၎င်းတို့သည် သူ စိတ်ပူစရာမလိုသော သေးငယ်သည့် ကိစ္စများဖြစ်သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ လုချင်း ပေးသော ငါးများအပေါ်တွင်တော့ သူ အတော်လေး ကျေနပ်နေသည်။

လုမိသားစု၏ လက်ရှိအခြေအနေကို သူ ကောင်းစွာသိသည်။

ဤငါးငယ်လေးများသည် လုချင်း ပေးနိုင်သည့် တစ်ခုတည်းသော တန်ဖိုးရှိသည့်အရာများ ဖြစ်နိုင်ပြီး သူ့အတွက်နှင့် သူ့ညီမအတွက် နောက်ရက်အနည်းငယ်စာ စားစရာပင် ဖြစ်နိုင်ပါသည်။

သို့သော် သူသည် တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ သူတို့အား ပေးလာခဲ့သည်။

၎င်းက လုချင်းသည် ကျေးဇူးသိတတ်သော ကလေးတစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း ပြသနေတာပင်။

မည်သူမှ ထိုသို့သော လူငယ်ကို မကြိုက်ဘဲ မနေနိုင်ပေ။

ထို့ကြောင့် သမားတော်ကြီးချန်သည် လုချင်း၏ လက်ဆောင်ကို မငြင်းတော့ပေ။

အဘိုးကျန်းကပင် လုချင်းကို ဆုံးရှုံးမှုအကြောင်းကို သိစေချင်သဖြင့် ကျန်ရှိသော ငါးတစ်ပန်းကန်ကို တမင်တကာ ယူလိုက်သည်။

သက်ကြီးရွယ်အိုနှစ်ဦးကို ပြန်ပို့ပြီးနောက် သူတို့ လျှောက်သွားသည်ကို ကြည့်နေရင်း လုချင်း အိမ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်လာလိုက်သည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်မှ မရှိသည်ကို သေချာအောင်လုပ်ပြီးနောက် သူ သက်ပြင်းရှိုက်လိုက်သည်။ သူ၏စိတ်က တဒိန်းဒိန်း ခုန်နေ၏။

ပုံမှန်ဖြစ်ရပ်တစ်ခုဟု ထင်ရသော်လည်း ၎င်းက သူ့ကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ စိတ်လှုပ်ရှားစေခဲ့သည်။

တစ်ဖက်တွင် သူသည် မူလလုချင်းမဟုတ်ကြောင်း ပေါ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်ခဲ့သည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင် သမားတော်ကြီးချန် ထုတ်ဖော်ခဲ့သော အချက်အလက်တို့က သူ့ကို တုန်လှုပ်စေခဲ့သည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် ဝိညာဉ်ပေါင်းစည်းခြင်းနှင့် ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းဆိုသည်က မည်သူမျှ မစဉ်းစားနိုင်လောက်အောင် အလွန်ထူးဆန်းသောအရာ ဖြစ်သည်။

မူလလုချင်း၏ မှတ်ဉာဏ်များနှင့် သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ဖုံးကွယ်ထားမှုတို့ကြောင့် သူသည် တည်ငြိမ်သောအမူအရာကို ထိန်းထားနိုင်ပြီး မည်သည့်အရာကိုမျှ မဖော်ထုတ်ခဲ့ပေ။

ဤအခက်အခဲကို ကျော်လွန်ပြီးသောအခါ သူ၏အထောက်အထားတွက် ပိုမိုစိတ်ချသွားရတော့၏။

နောက်ထပ်ရက်အနည်းငယ်ကြာလို့ သူ၏ အကျင့်စရိုက် ပြောင်းလဲသွားရင်တောင် မည်သူမျှ မူလလုချင်းမဟုတ်ဟု သံသယဝင်မည် မဟုတ်ဟု သူ ယုံကြည်သည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လူငယ်တစ်ဦး၏ အကျင့်စာရိတ္တက မတည်မငြိမ် ဖြစ်တတ်သည်။ သူသည် မိဘဆုံးရှုံးရသည့် ဝမ်းနည်းဖွယ်ရာကိစ္စရပ်ကိုပင် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည့်အပြင် သေမင်းနှုတ်ခမ်းဝမှ ပြန်လာခဲ့တာပင်။ ထို့ကြောင့် အကျင့်စရိုက် ပြောင်းလဲသွားခြင်းက လုံးဝပုံမှန်ပင်။

ထို့ကြောင့် သမားတော်ကြီးချန်နှင့် အဘိုးကျန်းတို့၏ ရုတ်တရက် လာရောက်မှုက သူ့ကို အံ့အားသင့်စေခဲ့သော်လည်း ၎င်းက သူ့ကို အခွင့်အရေးတစ်ခုလည်း ပေးခဲ့သည်။

သမားတော်ကြီးချန်အကြောင်း ဖော်ပြချက်က ဤကမ္ဘာနှင့်ပတ်သက်၍ သူ အရင်က ယူဆထားသည်များ မှားယွင်းနိုင်ကြောင်း လုချင်းအား သဘောပေါက်စေသည်။

သူသည် သူ့လိုပင် သာမန်လူများရှိသော ရှေးခေတ်တရုတ်ပြည်နှင့် ဆင်တူသည့်ကမ္ဘာတွင် ရှိနေသည်ဟု ပထမက ထင်ခဲ့မိတာပင်။

သို့သော် ယခုတွင်တော့ သမားတော်ကြီးချန်ဆီ၌ ပုံမှန်မဟုတ်သောအရာတစ်ခုကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။

ကျင့်ကြံခြင်း၊ ချီစွမ်းအင်လေ့ကျင့်ခြင်း ၊ သိုင်းပညာ...

ဤအရာများက ထူးခြားသောစွမ်းရည်များကို ပိုင်ဆိုင်သည့်သူများရှိသော စိတ်ကူးယဉ်သိုင်းလောက၏ အစိတ်အပိုင်းများပင် ။

အဲ့လိုကမ္ဘာမျိုးကို သူ ကူးပြောင်းလာခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်လောက်လား။

လုချင်း၏ စိတ်ခံစားမှုများ ရှုပ်ထွေးသွားသည်။

ကြောက်ရွံ့မှုနှင့်တကွ ရှုပ်ထွေးမှုနှင့် မျှော်လင့်မှုတို့လည်း ရှိနေလေသည်။