မမျှော်လင့်ထားသော အလှည့်အပြောင်း

ကျန်းယွီသည် သေချာပေါက် အန္တရာယ်ကြီးသော လောင်းကစားတစ်ခုကို လုပ်ဆောင်လိုက်၏။ ဤစစ်ဆင်ရေး အောင်မြင်မည်ဟု သူ မသေချာသောကြောင့် လော့ဖေးအတွက် အရန်အစီအစဉ်တစ်ခုကို ပြင်ဆင်ထားသည်။ သော့ချက်က ဟူထျယ်ကျန်း၏သဘောထား ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ဟူထျယ်ကျန်းက လက်နက်များကို ပြန်မယူနိုင်ပါက ငွေမရှိသောနှစ်ယောက်သည် ဝိုင်ကို ဝယ်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။ ဆိုလိုသည်မှာ "လူတိုင်းကို မေ့မြောအောင်လုပ်" စစ်ဆင်ရေးသည် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

သို့သော် ဟူထျယ်ကျန်းသည် နောက်ဆုံးတွင် လက်နက်များစွာကို ဝယ်ခဲ့ပြီး သူပေးခဲ့သောငွေသည် ဝိုင်ရှစ်အိုးကို ဝယ်ရန် လုံလောက်ခဲ့သည်။ ဤနည်းလမ်းသည် အလုပ်ဖြစ်ပြီး ဒီအဆင့်ကို ဖြတ်သန်းရန် မှန်ကန်သော အဖြေဖြစ်နိုင်ကြောင်း ညွှန်ပြ‌ေနသည်။

ထို့ကြောင့် ကျန်းယွီသည် သူ၏လျှို့ဝှက်ကတ်များအားလုံးကို လော့ဖေးတစ်ယောက်တည်းအပေါ်တွင် ပုံအောလိုက်ခြင်းနှင့် တူညီသည်။

လော့ဖေးသည် ဤတစ်ကြိမ်တွင် ကျရှုံးခဲ့ပါက နောက်ပိုင်းတွင် အခြား ကစားသမားအသစ်များ ပေါ်လာရင်တောင် ကျန်းယွီသည် Host တာဝန်ကို ပြီးမြောက်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

သူတို့၏ အတိုချုံး ဆက်သွယ်မှုအရ လော့ဖေးသည် ကျန်းယွီကို လုံးဝမယုံကြည်နိုင်သလို ကျန်းယွီသည်လည်း လော့ဖေးကို လုံးဝမယုံကြည်နိုင်ပေ။

ရွာရှိ အဖြစ်အပျက်များအားလုံးကို စုံစမ်းစစ်ဆေးခြင်း၊ ထူးဆန်းသောဖြစ်စဉ်များအားလုံးကို ဖြေရှင်းခြင်း၊ ထို့အပြင် ရွာမှထွက်ခွာခြင်း တာဝန်ကို ပြီးမြောက်အောင်မြင်အောင် လော့ဖေးမှတဆင့်သာ လုပ်ဆောင်နိုင်သည့်အတွက် အချိန်ကုန်လူပန်းရုံသာမက ဖြစ်စဉ်များ၏ ကွင်းဆက်သည်လည်း ရှည်လျားလွန်းသည်။ ဤဖြစ်စဉ်အတွင်း အနည်းငယ်မျှ မှားယွင်းသွားပါက အားထုတ်မှုအားလုံးကို လုံးဝအချည်းအနှီး ဖြစ်စေလိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့် ကျန်းယွီသည် လျှို့ဝှက်သော လိမ်လည်သည့်နည်းလမ်းကို ရွေးချယ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

လော့ဖေး ဝိုင်ပို့ရန် ထွက်သွားပြီးနောက် ကျမ

န်းယွီသည် ဖြစ်စဉ်တစ်ခုလုံးကို သူ့စိတ်ထဲတွင် ပြန်လည်သုံးသပ်နေခဲ့သည်။

အရာအားလုံး အဆင်ပြေနေပုံရသော်လည်း သူ့စိတ်ထဲတွင် မတည်ငြိမ်နေပေ။

တစ်ဖက်တွင် လော့ဖေးသည် ရွာရှိလူတိုင်းကို ဝိုင်တိုက်မည်ဟူသော အကြောင်းပြချက်ဖြင့် ဝိုင်ရှစ်အိုးကို တာ့နျူနှင့် အာ့နျူ အပါအဝင် အခြားသူများကို ပေးခဲ့သည်။

တကယ့်ကမ္ဘာတွင် ကလေးများကို အရက်ပေးခြင်းသည် ထူးဆန်းရုံသာမက သူတို့၏မိခင် ကျန့်မုဆိုးမကလည်း လုံးဝလက်ခံမည်မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ဤထူးဆန်းသော ဂိမ်းကမ္ဘာတွင် ၎င်းသည် မည်သည့်ပြဿနာကိုမှ မဖြစ်စေခဲ့ပေ။

"ဝိုင်အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ကိုကြီး" တာ့နျူ ပျော်ရွှင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

လော့ဖေးသည် ကလေးနှစ်ယောက်ကို တိုက်ရိုက်မကြည့်ရဲပေ။ အထူးသဖြင့် မနေ့ညက သူသည် သူတို့၏ သားကောင်ဖြစ်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သောကြောင့် ပင်။ သူသည် ခေါင်းကိုသာ အနည်းငယ် ညိတ်ပြလိုက်၏။

မကြောက်နဲ့၊ ဒါက တာဝန်အတွက်...

ဝိုင်ပို့ပြီးနောက် လော့ဖေးသည် အလျင်အမြန် ထွက်သွားပြီး တစ်စက္ကန့်မျှပင် ရပ်နားရန် မရဲပေ။

ဝိုင်ခုနစ်အိုးကို ပို့ပြီးနောက် လော့ဖေးသည် နောက်ဆုံးအိုးကို ဟူဝူထံသို့ ပို့ခဲ့သည်။

ဟူဝူသည် ရွာထဲတွင် အထူးဆန်းဆုံးလူ ဖြစ်သည်။ အဝတ်အစား စုတ်ပြတ်နေသော သူသည် ရွာ၏အရှေ့ဘက်စွန်းရှိ ကျောက်တုံးပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေပြီး တစ်ဝက်လောက်မူးနေပုံရသည်။ သူသည် ဘူးသီးခွက်ထဲမှ အရည်ကို တစိမ့်စိမ့် သောက်နေပြီး သူ့ကို ဘာပြောပြော တုံ့ပြန်မှု မရှိပေ။ သူကိုယ်တိုင် ကျောက်တုံးဖြစ်နေသကဲ့သို့ပင်။

လော့ဖေးသည် ဝိုင်အိုးကို ဟူဝူ၏ရှေ့တွင် ချလိုက်ပြီး "အစ်ကိုဟူ ဝိုင်းကောင်းတစ်ခွက် သောက်စေချင်လို့ လာတာပါ" ဟု ပြောသည်။

ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ဟူဝူသည် ဝိုင်အိုးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သံသယဖြင့် ကြည့်ကာ "အဘိုးခြောက်ရဲ့ ညမွှေးပန်းဝိုင်လား?" ဟု ရေရွတ်လိုက်၏။

လော့ဖေး ခေါင်းညိတ်ကာ

"ဟုတ်တယ်"

ဟူဝူ စိတ်မဝင်စားတော့ဘဲ သူ၏လက်ကို ဝှေ့ယမ်းသည်။ "သူ့ဝိုင်က အရမ်းတန်ဖိုးကြီးတယ်။ ငါ့ရဲ့ဒီ အဆင့်နိမ့်တဲ့ဘဝက သူ့အတွက် မတန်ဘူး။ ယူသွား၊ ယူသွား"

လော့ဖေး ရုတ်တရက် အကြံရသွားပြီး လျင်မြန်စွာ ပြောသည်။ "မဟုတ်ဘူး ဒါ အဘိုးခြောက်ရဲ့ဝိုင် လုံးဝမဟုတ်ဘူး ကျွန်တော် ကျွန်တော့်ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက် ထည့်ထားတာ အဘိုးခြောက်ရဲ့ဝိုင်နဲ့ မတူဘူး"

ဟူဝူ မျက်လုံးတစ်လုံးကို ဖွင့်ကြည့်ပြီး လော့ဖေးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ကာ "ဘာလျှို့ဝှက်ချက်လဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

"ဒီဝိုင်က အဘိုးခြောက်ရဲ့ဝိုင်ထက် ပိုပြင်းတယ်။ သောက်ပြီးရင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေ မေ့ပြီး ပျော်ရွှင်နိုင်မယ်" လော့ဖေးက မျက်တောင်မခတ်ဘဲ လိမ်ညာလိုက်၏။

"အော်? စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေ မေ့ပြီး ပျော်ရွှင်နိုင်တာလား? မင်းဝိုင်နာမည်က ဘာလဲ?" ဟူဝူ မေးသည်။

"ကျွန်တော့်ဝိုင်နာမည်က 'မူးယစ်သောဘဝနှင့်သေခြင်း' ဟေး၊ ခင်ဗျား မှန်းကြည့်စမ်း တကယ်ကို လက်တွေ့ကျတယ်နော်!"

မမေးနဲ့၊ ထပ်မေးရင် ငါ့မှာ ပြောစရာစကား မရှိတော့ဘူး။ လော့ဖေး စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်လိုက်လေသည်။

ကံကောင်းစွာနှင့် ဟူဝူသည် မည်သည့်မေးခွန်းမှ ထပ်မမေးတော့ပေ။ သူသည် လော့ဖေးကို ဝိုင်ချထားရန် အမူအရာပြပြီးနောက် အိုးကိုဖွင့်ကာ မတွေဝေဘဲ သောက်လိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင် ဟူဝူ၏မျက်နှာ နီရဲလာပြီး ကျောက်တုံးပေါ်တွင် ပြန်လှဲလိုက်ကာ ကျယ်လောင်စွာ ဟောက်နေသည်။

"အာနိသင်ကောင်းတယ်" လော့ဖေး ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ညနေစောင်းနေသည်ကို မြင်သောအခါ သူ ကျန်းယွီ၏အခန်းသို့ အလျင်အမြန် ပြန်သွားသည်။

"ဝိုင်တွေ အကုန်ပို့ပြီးပြီလား?" ကျန်းယွီ မေးသည်။

လော့ဖေး ခေါင်းညိတ်ပြီး ထိုနေ့က ဟူထျယ်ကျန်းနှင့် ဟူဝူတို့ သူ့ကို ပြောခဲ့သည့် အကြောင်းအရာအားလုံးကို စကားလုံးတစ်လုံးချင်းစီ ကျန်းယွီကို ပြောပြလိုက်သည်။

အရာအားလုံးက ကျန်းယွီ ခန့်မှန်းထားသည့်အတိုင်းပင်။ ဟူထျယ်ကျန်းသည် ဟူဝမ်နှင့် ဟူဝူတို့၏ဖခင် ဖြစ်သည်။ ဟူဝမ်၊ ကျန့်ချွမ်လီနှင့် ယွင်တန်တို့သည် တောဝက်ဘီလူးကို လိုက်လံရှာဖွေရန် ရွာမှ ထွက်သွားခဲ့ကြပြီး ကံမကောင်းစွာနှင့် သေဆုံးသွားပြီးနောက် ဟူထျယ်ကျန်းသည် သားမျာကိုးဆုံးရှုံးမှုကြောင့် စိတ်တိုလွယ်လာပြီး ဟူဝူသည် အစ်ကိုဆုံးရှုံးမှုကြောင့် စိတ်ဓာတ်ကျသွားသည်။

သို့သော် မုဆိုးလေးသည် ဟူဝမ်၏ လက်နက်ဖြစ်သည်ဟူသောအချက်ကို ကျန်းယွီ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ သေတ္တာထဲတွင် လက်နက်ငါးခု ရှိသော်လည်း တောဝက်ဘီလူးကို လိုက်လံရှာဖွေရန် လူသုံးယောက်သာ သွားခဲ့သည်။ လူသုံးယောက်၊ လက်နက်ငါးခု- ဤနေရာတွင် သော့ချက်တစ်ခု ရှိနေရမည်။

ကျန်းယွီသည် အခန်းထဲတွင် ဟိုဟိုဒီဒီ လမ်းလျှောက်ပြီး လော့ဖေး ယူလာခဲ့သော သဲလွန်စများကို စုစည်းနေသည်။ ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက် ကောင်းကင်သည် ပို၍ မှောင်လာသည်။ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ညရောက်လာသည်။ ကျန်းယွီသည် သူ့အတွေးများကို ခဏတာ ဘေးဖယ်ထားပြီး ရွာ၏အခြေအနေကို လျင်မြန်စွာ 【နာမည်မြင်နိုင်စွမ်း】 အသုံးပြု၍ စောင့်ကြည့်သည်။

【NPC】 【ဟူဝူ】 【LV9】

ဤစာကြောင်းသည် ညဘက်တွင် အနီရောင်ပြောင်းသင့်သော်လည်း ယခုအခါ အဝါရောင်ဖြစ်နေ၏။

အဝါရောင်သည် ကပ်ဆိုးကို ကိုယ်စားပြုသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ဟူဝူသည် သတိမေ့တော့မည်ဟု ညွှန်ပြကာ ကျန်းယွီ၏အစီအစဉ် အလုပ်ဖြစ်ပေသည်။

"ကျွန်တော်တို့ သွားလို့ရပြီလား?" လော့ဖေး စိတ်လှုပ်ရှားစွာ မေးသည်။

"ခဏလေး စောင့်”

ကျန်းယွီသည် လူတိုင်း၏နာမည် အဝါရောင်ပြောင်းသွားသည်အထိ စောင့်ဖို့လိုသည်။

ထို့နောက် အဘိုးခြောက်၊ လီပို၊ ကျန့်မုဆိုးမ၊ တာ့နျူ၊ အာ့နျူနှင့် ဟူထျယ်ကျန်းတို့၏ နာမည်များ တစ်ခုပြီးတစ်ခု အဝါရောင်ပြောင်းသွားသည်။

အာ့တန်၏နာမည်တစ်ခုတည်းသာ အဝါရောင် မပြောင်းသေးပေ။ သို့သော် မနေ့ညကနှင့်မတူဘဲ သူသည် ကျန်းယွီ၏ သက်ကယ်မိုးတဲသို့ ချဉ်းကပ်ခြင်းမရှိပေ။ ရွာဝင်ပေါက်ကို အဝေးမှ စောင့်နေဆဲဖြစ်သည်။

"အာ့တန်ကို... မင်း ဝိုင်မပေးခဲ့ဘူးလား?" ကျန်းယွီ စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် ပေးခဲ့တယ်!" လော့ဖေးက အပြစ်ကင်းဟန်ဖြင့် "ကျွန်တော် သူ သောက်တာတောင် မြင်ခဲ့တယ်!"

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့က NPC တွေဖြစ်နေတော့ ကျန်းယွီက သူတို့ရဲ့အပြုအမူက လူသားတစ်ဦးလို ဉာဏ်နီဉာဏ်နက်ရှိမှာ မဟုတ်ဘဲ အလိုလိုသိစိတ် ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ ယူဆခဲ့သည်။ ဥပမာ၊ ဝိုင်ကို သောက်ဟန်ဆောင်ပြီး ထွေးထုတ်လိုက်ခြင်း သို့မဟုတ် နောက်ပိုင်းတွင် အဆိပ်ဖြေဆေး သောက်ခြင်းမျိုးပင်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျန်းယွီသည် လွတ်လပ်သောစိတ်ဆန္ဒကို မရရှိခင်က သူ ပြောချင်သည့်စကားကိုပင် မပြောနိုင်ခဲ့ပေ။ လော့ဖေးသည် သူတို့ကို ဝိုင်သောက်ခိုင်းခဲ့ပါက သူတို့ တကယ်သောက်ခဲ့ကြမှာ သေချာသည်။

ရှင်းရှို့ ရွာတွင် အကြောက်ရဆုံးလူသည် အာ့တန်ဖြစ်သည်။ အိပ်ဆေးထည့်ထားသော ဝိုင်ပင် သူ့ကို မေ့မြောအောင် မလုပ်နိုင်ပါက တခြားလူခုနစ်ယောက် အောင်မြင်စွာ မေ့မြောသွားရင်တောင် အချည်းအနှီး ဖြစ်လိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့် ကျန်းယွီသည် ဤအခြေအနေတွင် ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ‌ေတာ့‌ေပ။ သူ စောင့်ရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။ အချိန်တစ်မိနစ်ချင်း ကုန်ဆုံးသွားပြီး ကျန်းယွီသည် သူ့ကိုယ်သူ သံသယဝင်လာသည်။

မအောင်မြင်ဘဲ အန္တရာယ်ကြီးတဲ့ လောင်းကစားလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဂိမ်းပြီးဆုံးသွားပြီလား?

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် ကျန်းယွီသည် နောက်ဆုံး၌ အာ့တန်၏နာမည် အဝါရောင်ပြောင်းသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုအခါမှသာ သူ့နှလုံးထဲမှ ကျောက်တုံးကြီးသည် ပြုတ်ကျသွားခဲ့၏။

ကျန်းယွီ သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်ပြီး လော့ဖေးကို ပခုံးပုတ်လိုက်သည်။ "ဂုဏ်ယူပါတယ်၊ မင်း ရွာကနေ ထွက်ခွာနိုင်ပြီ"

လော့ဖေးသည် စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာ မှင်တက်သွားပြီးနောက် ဖြည်းဖြည်းချင်း မေးသည်။ "အာ့တန်လည်း... အိပ်ပျော်သွားပြီလား?"

အဖြေမှန်ရရှိပြီးနောက် လော့ဖေးသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ကျန်းယွီကို ဖက်လိုက်သည်။ "ခင်ဗျားရဲ့အကူအညီအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်ကိုယွီ! ဘာလို့ ကျွန်တော်နဲ့အတူ ထွက်မပြေးတာလဲ!"

ကျန်းယွီက ခေါင်းခါသည်။ "ဂိမ်းရဲ့ ကန့်သတ်ချက်တွေကြောင့် ငါ ဒီအခန်းထဲကနေ ထွက်လို့မရဘူး။ ကျန်တဲ့လမ်းကို မင်းတစ်ယောက်တည်း သွားရလိမ့်မယ်"

"အာ?" လော့ဖေးသည် နောင်တနှင့် မလိုမလားဟန်ကို ပြသသည်။

"အစ်ကိုယွီ၊ ခင်ဗျား ကျွန်တော့်လမ်းညွှန်သူ ဖြစ်မယ်လို့ မပြောခဲ့ဘူးလား?"

ကျန်းယွီ ပခုံးတွန့်လိုက်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သရော်သည်။ "ငါက NPC တစ်ယောက်ပဲ။ မင်းမှာ မင်းကိုယ်ပိုင်ဘဝ ရှိလိမ့်မယ်"

လော့ဖေး မှင်တက်သွားသည်။ သူ ရုတ်တရက် ဖော်မပြနိုင်သော ခံစားချက်အချို့ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

တကယ့်ကမ္ဘာတွင် လော့ဖေးသည် သူ ယုံကြည်နိုင်သည့် မည်သူမျှ မရှိတော့ပေ။ ထို့ကြောင့် သူ ပထမဆုံး ရောက်လာစဉ်က ကျန်းယွီ သူ့ကို ကူညီခဲ့သော်လည်း သူသည် တစ်ဝက်ယုံ တစ်ဝက်သံသယ ဖြစ်နေဆဲပင်။

သို့သော် နောက်ဆက်တွဲ ဖြစ်စဉ်များတွင် သူ့ရှေ့မှ NPC သည် သတ္တိရှိပြီး ဉာဏ်နီဉာဏ်နက် ရှိရုံသာမက သူ့ကို အမြဲတမ်း လမ်းညွှန်ပေးခဲ့သည်။ "ကျန်းယွီက တကယ့်လူတစ်ယောက်ပဲ" ဟူသော စိတ်ကူးယဉ်မှုအထိ သူ ခံစားခဲ့ရပြီး ယုံကြည်ရသော အသင်းဖော်တစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့သည်။

"တကယ့်လူတွေက အားလုံး ကိုယ်ကျိုးရှာကြတယ် ထင်တယ်" လော့ဖေးသည် စိတ်မချမ်းသာစွာဖြင့် တွေးလိုက်သည်။

သူသည် ဆက်စည်းရုံးရန် မကြိုးစားတော့ဘဲ ပြောလိုက်သည်။

"နားလည်ပါပြီ။ အစ်ကိုယွီ၊ ဂရုစိုက်ပါ"

ကျန်းယွီသည် လော့ဖေး၏ကျောကို ပုတ်လိုက်ပြီး "မင်းလည်း ဂရုစိုက်ပါ" ဟု နှုတ်ဆက်လိုက်၏။

လော့ဖေးသည် သူ၏ တုန်လှုပ်နေသောစိတ်ခံစားချက်များကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းလိုက်ပြီး သူ၏လက်ထဲမှ သံဓားကို ဆုပ်ကိုင်ကာ တံခါးအပြင်ဘက်သို့ ပြတ်သားစွာ ထွက်သွားသည်။

ကျန်းယွီသည် လော့ဖေး၏ကျောကို ကြည့်နေသည်။ တစ်ပြိုင်နက်တည်း သူ့ခေါင်းပေါ်မှ နာမည်သည် အစိမ်းရောင်သို့ ပြောင်းသွား၏။

ကျန်းယွီသည် စားပွဲတွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်သည်။

လော့ဖေးရွာမှ ထွက်ခွာနိုင်သည်ဆိုတော့ ကစားသမားအသစ်များ ဝင်လာတော့မည်မဟုတ်ပေ။ သူသည် Host တာဝန်ကို ပြီးမြောက်ခဲ့သော်လည်း ဤအခန်းလေးထဲတွင် ထာဝရ ပိတ်မိနေတော့မည် ဖြစ်သည်။

—စနစ်၊ Host တာဝန်ပြီးသွားရင် ငါမူလကမ္ဘာကို ပြန်သွားနိုင်မလား?

အချိန်အတော်ကြာအောင် မကြားရသေးသော စနစ်၏ စက်သံ မြည်လာခဲ့သည်။

"Host တာဝန် မပြီးဆုံးသေးသောကြောင့် ကျွန်တော် မဖြေနိုင်ပါ"

ဟမ်? လော့ဖေး ရွာကနေ မထွက်ခွာသေးဘူးလား? သူ ဘာလုပ်နေတာလဲ?

ကျန်းယွီသည် တံခါးဆီသို့ သွားပြီး အပြင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဆီမီးခွက်ဖြင့် မီးလင်းနေသော သူ့အခန်းမှအပ ရှင်းရှို့ ရွာမှ ညသည် မှင်ကဲ့သို့ မည်းနက်နေသည်။ ကျန်းယွီသည် ရွာထဲမှ မြင်ကွင်းကို မမြင်နိုင်ပေ။

လော့ဖေး၏ အစိမ်းရောင်နာမည်သည် ရွာဝင်ပေါက်တွင် ရပ်တန့်နေပြီး အပြင်သို့ မရွေ့လျားသေးပေ။ သူ့ဘေးရှိ အယ်ဒန်၏နာမည်သည် အဝါရောင် ရှိနေဆဲပင်။

လော့ဖေး ဘာလုပ်နေတာလဲ? ဘာလို့ သူ မထွက်သေးတာလဲ? အာ့တန် မမေ့မြောသေးဘူးလား?

ရွာဝင်ပေါက်မှ ထွက်ခွာတော့မည့် လော့ဖေးသည်လည်း ပြဿနာတစ်ခုနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။ အယ်ဒန်သည် သူ့ခြေရင်းတွင် နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေသော်လည်း သူ့ကို ပိတ်ဆို့ထားသည့် လေနံရံတစ်ခု ရှိနေပုံရသည်။ သူသည် သူ့ဓားဖြင့် နံရံကို ထိုးလိုက်သောအခါ ဆန့်ကျင်ဘက်အားတစ်ခုက သူ့ကို နောက်သို့ တွန်းထုတ်လိုက်သည်။

"ဟာ! ဘယ်လိုဂိမ်းလဲကွာ!" လော့ဖေး ကျိန်ဆဲသည်။

လော့ဖေးသည် အမှောင်ထဲတွင် လေနံရံ၏ အကွဲအပြဲတစ်ခုကို ရှာရန် ကြိုးစားသည်။

ကျောက်ယွီသည် လော့ဖေး၏ အစိမ်းရောင်နာမည် ရွာဝင်ပေါက်တွင် ဟိုဟိုဒီဒီ ရွေ့လျားနေသော်လည်း မလှုပ်မယှက် ရပ်တန့်နေသည်ကို ကြည့်နေမိသည်။ သူ အခုလေးတင် လွှတ်ချလိုက်သော အတွေးများကို ပြန်စုစည်းလိုက်၏။

လိမ်လည်ခြင်းက အလုပ်မဖြစ်ဘူးလား အယ်ဒန်ကို မေ့မြောအောင် လုပ်ရင်တောင် ရွာကနေ ထွက်ခွာလို့ မရဘူးလား?

ကျန်းယွီသည် ထူကွမ်း ရွာကနေ ထွက်သွားခြင်းကို သတိရလိုက်သည်။ ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို သူ တွေးလိုက်မိသည်။

ထို့နောက် သူသည် လော့ဖေးဘက်သို့ အော်လိုက်သည်။ "လော့ဖေး! မြန်မြန်လုပ်! အယ်ဒန် မနိုးခင် သူ့ကို သတ်လိုက်!"

ကျန်းယွီ၏ အရေးတကြီးအော်သံကို ကြားသောအခါ လော့ဖေး နားလည်သွားသည်။ သူသည် သူ့ခါးပတ်ပတ်လည်မှ အဝတ်ကို အလျင်အမြန် ဖြည်ချလိုက်သည်။ သူ၏သံဓားကို ဆွဲထုတ်ပြီး အိပ်ပျော်နေသော အာ့တန်ကို ထိုးချလိုက်သည်။

ပြင်းထန်သော အားတစ်ခုက သံဓား၏အောက်သို့ ထိုးသွင်းခြင်းကို ချက်ချင်း ရပ်တန့်စေသည်။ ၎င်းသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော အာ့တန်၏လက် ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် သံဓားကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး လော့ဖေး၏ နှလုံးသားကို ထိုးသွင်းခြင်းကို တားဆီးလိုက်သည်။

လော့ဖေးသည် သူ့ကိုယ်သူ အမှီပြုကာ သူ၏လက်ထဲတွင် ခွန်အားကို လျင်မြန်စွာ စုစည်းလိုက်ပြီး ဓားကို ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ ထိုးသွင်းရန် ကြိုးစားသည်။ သို့သော် အာ့တန်၏အပေါ်သို့ တက်လာသောအင်အားသည် ပို၍ပို၍ ပြင်းထန်လာသည်။ သူသည် သူ၏အိပ်စက်ခြင်းမှ တဖြည်းဖြည်း နိုးထလာပုံရသည်။

"ဒါန်း!" ရှင်းလင်းသော အသံတစ်ခုနှင့်အတူ လော့ဖေး၏သံဓားသည် နှစ်ပိုင်းပြတ်သွား၏။

"ဟာ!" လော့ဖေး မသိစိတ်ကပင် နောက်သို့ နှစ်လှမ်းဆုတ်လိုက်သည်။ သူ၏နဖူးတွင် ရုန်းကန်‌ေနရမှုကြောင့် ချွေးလုံးကြီးများဖြင့် ဖုံးအုပ်နေသည်။ သူသည် အသုံးမဝင်တော့သော ဓားကို လက်လွှတ်လိုက်သည့်အတွက် ထိုဓားသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားပြီး သူ၏စိတ်ခံစားချက်ကို ထင်ဟပ်နေသည်။

အာ့တန်၏ သန်မာသောခန္ဓာကိုယ်သည် မြေပြင်မှ ဖြည်းဖြည်းချင်း ထရပ်လာသည်။ သူသည် ခြင်္သေ့တစ်ကောင်၏ အော်သံကဲ့သို့ နိမ့်ကျသော၊ ကြောက်စရာကောင်းသောအသံကို ထုတ်လိုက်သည်။ "ကြွက်လေး၊ မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ?"