ထောင်ချောက်

ပြင်းထန်သော မီးတောက်များဖြင့် လောင်ကျွမ်းနေသကဲ့သို့ တောက်ပသော အနီရောင်နာမည်တစ်ခုသည် အာ့တန်၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့်အတူ ထိုးတက်လာသည်။

ကျန်းယွီသည် တံခါးအပြင်ဘက်မှ လော့ဖေးကို အော်လိုက်သည်။ "ပြေး! မြန်မြန်ပြန်ပြေး!"

ဤအချိန်တွင် လော့ဖေး၏ ခြေထောက်များ မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ တုန်ယင်လာသည်။ သူ့ရှေ့မှ လူ၏ဖိအားသည် မနေ့က တာ့နျူနှင့် အာ့နျူကို အတူတူရင်ဆိုင်ခဲ့ရချိန်ကထက် အဆတစ်ရာ ပိုများသည်။

ငါ သေလိမ့်မယ်၊ ငါ သေတော့မှာ သေချာတယ်...

လော့ဖေးသည် သူ့အတိတ်မှ မြင်ကွင်းတစ်ခုကို မှုန်ဝါးဝါး ပြန်ပြောင်းမြင်ယောင်လိုက်သည်။ ရှုပ်ပွနေသော ဆံပင်ရှည်များနှင့် ကောင်လေးတစ်ယောက်သည် သူ့ခေါင်းကို ဆွဲကိုင်ကာ ညစ်ပတ်သော အိမ်သာထဲသို့ ဖိချခံခဲ့ရသည်။ ဆီးနံ့ပြင်းပြင်းက သူ့နှာခေါင်းထဲ ဝင်လာသည်။ သူ၏နှုတ်ခမ်းများကို တင်းတင်းပိတ်ထားသော်လည်း အနံ့အသက်က သူ့လျှာမှတစ်ဆင့် ခံစားနေရဆဲဖြစ်သည်။

သူ၏ရုန်းကန်မှုက ပင့်ကူအိမ်တွင်မိနေသော ပိုးဖလံတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အားနည်းနေသည်။ သူ၏အတောင်ပံများ ခတ်နေခြင်းက ရန်သူ၏ ပျော်ရွှင်မှုအတွက် အစပျိုးနေသလိုပင်။

၎င်းသည် လော့ဖေး တစ်သက်လုံး ထွက်ပြေးချင်ခဲ့သော ကြောက်ရွံ့မှုမျိုး ဖြစ်သည်။ အချိန်ကုန်လွန်ခဲ့ပြီး သူသည် ဤခံစားမရသော မှတ်ဉာဏ်ကို ဖျောက်ဖျက်ရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း သူ၏သန်း‌ေခါင်ယံအိမ်မက်များတွင် ထိုအော့နှလုံးနာဖွယ်ရာ အကူအညီမဲ့မှု ခံစားချက်က သူ့စိတ်နှလုံးထဲသို့ တစ်ဖန်ပြန်၍ ဝင်ရောက်လာပြန်သည်။

အာ့တန်သည် လော့ဖေး၏သံဓားကို အလွယ်တကူ ကြေမွသွားစေသည်။ သံဓား၏အစအနများက ဘီစကစ်အမှုန့်များလို မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွား၏။ကြမ်းကြုတ်သောစွမ်းအားက သူ့၏သန်မာသောခန္ဓာကိုယ်မှ ဆူပွက်နေသောရေကဲ့သို့ ပန်းထွက်လာသည်။ အာ့တန်၏ နေ့ခင်းဘက်တွင် ကြင်နာသိမ်မွေ့သော ပုံရိပ်က ယခုတွင် အစအနမျှပင် မရှိတော့ပေ။

လော့ဖေးသည် ကျန်းယွီ၏အော်သံများကို ကြားခဲ့ရသော်လည်း သူ၏ခြေထောက်များသည် သူ့ကိုယ်ပိုင်မဟုတ်တော့သကဲ့သို့ နောက်သို့တစ်လှမ်းပင် လှမ်းနိုင်စွမ်း မရှိတော့ပေ။

"ဟာကွာ!" ကျန်းယွီ အလွန် စိုးရိမ်ပူပန်သွားသည်။

ကျန်းယွီ၏ မျှော်လင့်ချက်များအားလုံးကို လော့ဖေးအပေါ်တွင် ပုံအောရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည့်အတွက် အကယ်၍ လော့ဖေး သေဆုံးသွားပါက သူ၏လျှို့ဝှက်ကတ်များအားလုံးကို ဆုံးရှုံးသွားမည်ဖြစ်ပြီး Player အသစ်များ ပေါ်လာရင်တောင် သူ၏တာဝန်ကို ပြီးမြောက်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

ထို့အပြင် နှစ်ရက်ကြာ အတူနေထိုင်ပြီးနောက် ကျန်းယွီသည် လော့ဖေး၏ ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးကို ခန့်မှန်းပြီးသား ဖြစ်သည်။ သူသည် အရွယ်မရောက်သေးသူပမာ ပြုမူပြီး အတွေ့အကြုံနည်းသော်လည်း မရိုင်းစိုင်းဘဲ ယုံကြည်ထိုက်၏။

လော့ဖေးကို ကယ်တင်ရန် အခြားဘာလုပ်နိုင်သေးလဲ?

အခန်းတွင်းရှိ လက်နက်များအားလုံး ဆုံးရှုံးခဲ့ပြီးသား ဖြစ်သည်။ သစ်သားစင်ပေါ်တွင် ကျန်ရှိနေသော မြေအိုးများတွင် ဘာမှန်းမသိသော အမှုန့်များ ပါဝင်သည်။ ၎င်းတို့သည် ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်များ သို့မဟုတ် အခြားပစ္စည်းများ ဖြစ်နိုင်ပြီး အသုံးမဝင်တော့ပေ။

ထိုအချိန်တွင် ကျန်းယွီ၏ မျက်လုံးများက စားပွဲပေါ်မှ ဆီမီးခွက်ပေါ်သို့ ရောက်သွားသည်။ မမျှော်လင့်ထားသော အောင်မြင်မှုနှုန်းရှိသည့် အကြံတစ်ခုက သူ့စိတ်ထဲတွင် လျှပ်တစ်ပြက် ပေါ်လာသည်။

ထားတော့၊ ကြိုးစားကြည့်ရအောင်!

တွေဝေမနေတော့ဘဲ သူသည် စားပွဲပေါ်မှ ဆီမီးခွက်ကို ကောက်ယူကာ ရှေ့ရှိ အရက်ဆိုင်သို့ ပစ်လိုက်သည်။

ဆီမီးခွက်၏ မီးစာသည် လေထဲတွင် လှည့်ပတ်သွားပြီး အရက်ဆိုင်၏ သက်ကယ်မိုးပေါ်သို့ မကျရောက်မီ အကြိမ်အနည်းငယ် လှည့်ပတ်သွားသည်။

အစပိုင်းတွင် ၎င်းသည် သေးငယ်သော မီးတောက်တစ်ခုသာ ဖြစ်သော်လည်း ခြောက်သွေ့သော သက်ကယ်ပင်သည် ရေတွေ့သောငါးလို ဤသေးငယ်သော မီးတောက်နှင့်တွေ့ဆုံပြီး ချက်ချင်း မီးလောင်ကာ ပို၍ကြီးမားလာသည်။ မျက်နှာကြက်တစ်ခုလုံးသည် ချက်ချင်းဆိုသလို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မီးပင်လယ် ဖြစ်လာသည်။

မမျှော်လင့်ထားသော မီးသည် အာ့တန်၏ အာရုံကို ဆွဲဆောင်သွားပြီး ကြောက်ရွံ့မှုထဲတွင် နစ်မြုပ်နေသော လော့ဖေးကို ကယ်တင်လိုက်သည်။

အေးစက်သော ချွေးလုံးကြီးများက လော့ဖေး၏နဖူးပေါ်မှ လျှောကျလာသည်။ သူသည် တုန်ယင်ပြီး ချက်ချင်း သတိပြန်ဝင်လာသည်။

လော့ဖေး၏ခြေထောက်များသည် အလိုလို ရွေ့လျားလာပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်တွင် ရှိသင့်သော တုံ့ပြန်မှုနှုန်းကိုပင် ကျော်လွန်သွား၏။

အာ့တန်သည် မီးလောင်နေသော အရက်ဆိုင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သတိပြန်ဝင်လာသောအခါ လော့ဖေး ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားနေသည်ကို မြင်လိုက်သည်။ သူသည် သူ့ကိုယ်လုံးကြီးကို အလျင်အမြန် လှည့်ပြီး သူ့နောက်သို့ လိုက်‌ေတာ့သည်။

လော့ဖေးသည် ကျန်းယွီ၏အိမ်မှ ခြေလှမ်းသုံးဆယ်သာ ဝေး‌ေတာ့သော်လည်း အာ့တန်၏ အရှိန်က ကြောက်စရာကောင်းသည်။ လော့ဖေးဆယ်လှမ်းအကွာတွင် ရှိနေစဉ်ပင် အာ့တန်သည် သူ့ကို ဖမ်းမိလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ။

သူ၏ရှေ့မှ မြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျန်းယွီ၏မျက်နှာ ပြာနှမ်းသွား၏။ သူ၏ခေါင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ငုံ့လိုက်သည်။ သူ၏လက်သီးဆုပ်ထားသော လက်သည် သူ၏မကျေနပ်မှုအားလုံးကို ကြေမွပစ်ရန် ကြိုးစားနေသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

သူသည် သူ့အစွမ်းအစဖြင့် အကောင်းဆုံး လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြောင်း သိသော်လည်း ရလဒ်သည် ဆက်လက်၍ မကယ်တင်နိုင်သေးပေ။

ထိုအချိန်တွင် ကျန်းယွီသည် ဘေးဘက်မှ အဝါရောင်နာမည်တစ်ခု ဖြတ်သွားသည်ကို လှမ်းမြင်လိုက်ပြီးနောက် လော့ဖေး၏နောက်ဘက်တွင် ပြုတ်ကျသွားသည်။

အနီးကပ်ကြည့်လိုက်သောအခါ-

【NPC】【ဟူဝူ】【LV9】

မီးရောင်ကြောင့် ဆွဲဆောင်ခံလိုက်ရပုံရသည့် မူးနေသော ဟူဝူသည် တုန်တုန်ယင်ယင်နှင့် ရောက်လာသည်။

လော့ဖေးကို ဖမ်းတော့မည့် အာ့တန်သည် သူ့ရှေ့သို့ ရုတ်တရက် ဖြတ်သွားသော ဟူဝူနှင့် တိုက်မိသွားကာ နှစ်ယောက်စလုံး မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။

"နောက်ပြန်မကြည့်နဲ့!" ကျန်းယွီ ချက်ချင်း အော်သည်။ "ဆက်ပြေး!"

တိုက်မိသော အသံကို ကြားသောအခါ လော့ဖေးသည် နောက်ပြန်ကြည့်ချင်စိတ် အလိုလို ပေါ်လာသည်။ ကံကောင်းစွာနှင့် ကျန်းယွီ၏ အချိန်ကိုက် သတိပေးချက်က သူ့ကို တွေဝေခြင်းမှ ကျော်လွှားနိုင်စေသည်။ သူသည် ကျန်းယွီ၏ သက်ကယ်မိုးတဲထဲသို့ ခြေလှမ်းသုံးလှမ်းဖြင့် ခုန်ဝင်သွားသည်။ ထိခိုက်မှု၏အရှိန်ကြောင့် နံရံဘေးရှိ သစ်သားစင်တစ်ခုလုံး ပြုတ်ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။ တောင်းတစ်ခု ပျံတက်သွားပြီး မြက်ခြောက်များ နေရာအနှံ့ ကြဲသွား၏။

လော့ဖေး အသက်ပြင်းပြင်းရှု‌ေနကာ ကျန်းယွီကို တစ်ခုခု ပြောချင်သော်လည်း ပြင်းထန်သော စိတ်လှုပ်ရှားမှုအပြီးတွင် သူ့နှလုံးသည် ကျယ်လောင်စွာခုန်နေပြီး ရင်ဘတ်ထဲမှ ခုန်ထွက်တော့မတတ် ဖြစ်နေသည်။ လော့ဖေးသည် သူ့ရင်ဘတ်မှ ပြင်းထန်သောနာကျင်မှုကိုပင် ခံစားနိုင်သည်။

ကျန်းယွီသည် တံခါးကို လျင်မြန်စွာ ပိတ်လိုက်သည်။ အလင်းရင်းမြစ် ဆုံးရှုံးသွားသောကြောင့် အခန်းတွင်း မှောင်မည်းနေ၏။ သူတို့နှစ်ယောက်စလုံး စကားမပြောနိုင်ကြပေ။ လော့ဖေး၏ အသက်ရှူသံသာ ကျယ်လောင်စွာ ကျန်ရှိနေသည်။

ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်တွင် မီးလောင်ကျွမ်းနေသောအသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ တိတ်ဆိတ်သောရွာသည် ကြီးမားသော ဓာတ်ပေါင်းဖိုကြီးကဲ့သို့ လိမ္မော်ရောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး လူတိုင်း၏စိတ်ထဲကို တုန်ယင်သွား‌ေစသည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေသော လော့ဖေး ထထိုင်လိုက်သည်။ အမှောင်ထဲတွင် ကျန်းယွီက သူ၏တိုးတိုးလေး ပြောသောအသံကို ကြားရ၏။

"အစ်ကိုယွီ၊ ရွာဝင်ပေါက်မှာ လေနံရံတစ်ခု ရှိတယ်..."

ကျန်းယွီ- "ငါ သိတယ်"

ငိုယိုသံသည် တဖြည်းဖြည်းနှင့် ပြတ်တောင်းပြတ်တောင်း အော်ဟစ်သံများအဖြစ်သို့ ပြောင်းသွားသည်။ "ဒီဂိမ်း... အရမ်းခက်တာပဲ၊ အား! ကျွန်တော် ဆက်မကစားချင်တော့ဘူး... ကျွန်တော် ဆက်မကစားချင်တော့ဘူး!"

ကျန်းယွီ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။ စိတ်ခံစားမှု ထုတ်ဖော်ခြင်းသာ အထောက်အကူ ဖြစ်ပါက သူ အချိန်အကြာကြီးကတည်းက လုပ်ခဲ့ပြီးသားပင်။

တုံ့ပြန်မှု မရရှိသောကြောင့် လော့ဖေးသည် ဆက်လက်ငိုယိုသည်။

"ကျွန်တော် လုံးဝ ထွက်လို့မရဘူး! အရူး လေနံရံတစ်ခု ရှိတယ်!"

လော့ဖေး စကားမဆုံးခင်မှာပင် ကျန်းယွီက အေးစက်ကာ စိတ်မပါ့တပါလေသံဖြင့် ကြားဖြတ်ပြောသည်။

"ငါ သိတယ်၊ မင်းရဲ့အမှား မဟုတ်ဘူး၊ အစီအစဉ် ကျရှုံးသွားပြီ"

လော့ဖေးသည် ယခုလို အသက်ရှင်ရပ်တည်မှုမရှိတော့သည့် အခြေအနေတွင် ကျန်းယွီ အလွန်တည်ငြိမ်နေလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့သည့်အတွက် သူစိတ်မထိန်းနိုင်တော့ပေ။

"အခု ဘာလုပ်သင့်လဲ?" ဟု အသံတိုးတိုးဖြင့် မေးသည်။

ကျန်းယွီ ခဏကြာ တိတ်ဆိတ်နေပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ငါ စဉ်းစားလိုက်ဦးမယ်"

လော့ဖေး၏ခန္ဓာကိုယ်တွင် ဘာအင်အားမှ မရှိတော့ပေ။ ဂိမ်းကမ္ဘာထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် လူများသည် ဆာလောင်မှု သို့မဟုတ် မောပန်းမှုတို့ကို မခံစားရဘဲ အစာစားရန် သို့မဟုတ် အိပ်ရန် မလိုအပ်သော်လည်း သေခြင်းမှ နှစ်ကြိမ်နီးပါး လွတ်မြောက်ပြီးနောက် သူ၏စိတ်ဓာတ်သည် ပြိုလဲလုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။

"ဒါဆို စဉ်းစားနေ ကျွန်တော် ခဏလောက် လှဲအိပ်လိုက်ဦးမယ်" လော့ဖေးက အိပ်ရာကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။

ကျန်းယွီသည် သူ့အတွေးထဲတွင် လုံးဝနစ်မြုပ်နေပြီး လော့ဖေးကို လျစ်လျူရှုလိုက်၏။လော့ဖေးလည်း သစ်သားအိပ်ရာပေါ်တွင် လဲလျောင်းလိုက်ပြီး မကြာမီ အိပ်ပျော်သွားသည်။

ယခုဖြစ်ရပ်သည် အသက်ရှင်ရပ်တည်ရေးအတွက် ရူးသွပ်သော လောင်းကစားတစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း ရလဒ်က အဆိုးဆုံး ဖြစ်သည်။ အခန်းထဲတွင် တန်ဖိုးရှိသော ပစ္စည်းများ မရှိတော့ပေ။ ကျန်းယွီ၏စိတ်သည် အလျင်အမြန် ပြန်လည်သုံးသပ်ခြင်းကို စတင်လိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ယောက်သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အားကိုးပြီး၊ ကျန်ရှိသောနှစ်များကို ကုန်ဆုံးကာ ဤအခန်းလေးထဲတွင် နေထိုင်ရန် ဆန္ဒမရှိသော်လည်း လက်ရှိအခြေအနေမှ အခြားထွက်ပေါက် မရှိတော့ပုံရသည်။

—စနစ်၊ အခု ဘာလုပ်နိုင်သေးလဲ?

" ကျေးဇူးပြု၍ ကိုယ့်ဘာသာ ရှာဖွေစူးစမ်းပါ"

ကျန်းယွီသည် စနစ်က အသုံးဝင်သော အဖြေတစ်ခုခု ပေးလိမ့်မည်ဟု ဘယ်တော့မှ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ သူသည် စနစ်ကို မေးနေသလို သူ့ကိုယ်သူလည်း မေးနေသည်။

ဤအခြေအနေသည် ဂိမ်းရပ်တန့်သွားခြင်း သို့မဟုတ် အဆိုးဆုံးအဆုံးသတ်ဖြင့် save လုပ်ထားသည့် မျှော်လင့်ချက်မဲ့သော ဂိမ်းရပ်တန့်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ပုံမှန်ဂိမ်းတစ်ခုတွင် ဤအခြေအနေနှင့် ကြုံတွေ့ရသောအခါ မည်သူမဆို ဂိမ်းကို ပြန်စရန် ရွေးချယ်လိမ့်မည်။

သို့သော် ဤဂိမ်းကမ္ဘာတွင် ပြန်လည်စတင်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ သေခြင်းသည် တကယ်သေခြင်းကို ဆိုလိုသည်။

ထို့အပြင် ဂိမ်းဖန်တီးသူသည် ကစားသမားများ၏ လှည့်ကွက်လေးများအားလုံးကို မြင်နိုင်ပုံရသည်။ ဂမ္ဘီရဆေးပင်ကို ရှာဖွေခြင်းမှ ညမွှေးပန်းဝိုင်အထိ၊ လက်နက်များရောင်းချရာမှ ရရှိသောငွေသည် ဝိုင်ကိုဝယ်ရန် လုံလောက်သည်အထိ၊ လူတိုင်း လော့ဖေး၏ မေ့မြောစေသောဝိုင်ကို လက်ခံသည်အထိ...

မမြင်ရသောလက်တစ်ခုက ကစားသမား များကို သူတို့၏ "ဉာဏ်ရည်" ကို အသုံးပြုရန် တစ်လှမ်းချင်းစီ လမ်းညွှန်ပေးနေသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးလေနံရံအထိ-"ဒင်း!" ဂုဏ်ယူပါတယ် ကစားသမား မင်း အဆိုးဆုံးအဆုံးသတ်ကို ရရှိပါပြီ။

ဒါက တကယ်တော့ ထောင်ချောက်တစ်ခုပဲ! ဒီလိုတွေးလိုက်တဲ့အခါ ကျန်းယွီ မတုန်လှုပ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ဘူး။

မှန်တယ်၊ ရလဒ်ကနေ ပြန်စဉ်းစားကြည့်လိုက်တော့ ကျန်းယွီသည် မမျှော်လင့်ဘဲ ဖုန်းကွယ်ထားသည့် တစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့၏။

လက်နက်တွေ ရောင်းပြီး ရတဲ့ငွေ!

အစပိုင်းမှာ ဟူထျယ်ကျန်းရဲ့ ကမ်းလှမ်းမှုက ငွေသုံးကျပ်ပဲ။ ဒါပေမယ့် ဘာလို့ သူက ငွေသုံးကျပ်ပဲ ပေးတာလဲ?

ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ လက်နက်သုံးခုပဲ ယူခဲ့တာကြောင့်: မုဆိုးလေး၊ သံလက်ကာနှင့် အဝေးပစ်ဓားတစ်ချောင်း ဒါတောင် အနီရောင်အစပစ်ဓားနှစ်ချောင်းကို အသုံးပြုပြီးသား ပင်။

ပန်းပဲဆရာက လက်နက်သုံးခုအတွက်ပဲ ငွေပေးဖို့ အတင်းအကျပ်ပြောခဲ့ရင် သူတို့မှာ ဝိုင်နှစ်အိုးစာ ကွာဟမှု ရှိနေဦးမယ်၊ လူတိုင်းကို မေ့မြောအောင်လုပ်ဖို့ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး။

ထိုအချိန်က လော့ဖေးသည် ကျန်းယွီ၏ ညွှန်ကြားချက်များကို လိုက်နာခဲ့ပြီး လေးကျပ်အောက်နှင့် မရောင်းရန် ငြင်းဆိုခဲ့သည်။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ ငွေလေးကျပ်က ဝိုင်ရှစ်အိုးကို ဝယ်ဖို့အတွက် လုံလောက်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဘာကြောင့် ဟူထျယ်ကျန်းက တန်ဖိုးသုံးကျပ်ပဲ ရှိတဲ့ပစ္စည်းတွေအတွက် ငွေလေးကျပ် ပေးဖို့ ဆန္ဒရှိခဲ့တာလဲ?

ဒါမှမဟုတ် ဟူထျယ်ကျန်းက 「အစကတည်းက」 ငွေလေးကျပ်ကို ပြင်ဆင်ထားခဲ့တာလား?

ထူကွမ်း!

ဒီအချက်ကို ပြန်လည်ခြေရာခံလိုက်တဲ့အခါ ကျန်းယွီရဲ့အတွေးတွေ လုံးဝပွင့်သွား၏။

ထူကွမ်းက ပုဆိန်တစ်လက်ကို ယူသွားခဲ့တယ်။ အကယ်၍ ပုဆိန်က အဲဒီမှာရှိနေသေးရင် ဟူထျယ်ကျန်းက လက်နက်တွေ ပြန်ဝယ်ဖို့ ငွေလေးကျပ်ကိုပဲ ပေးခဲ့မှာ သေချာတယ်။

ကျန်းယွီသည် တိုက်ဆိုင်မှုများကို ဘယ်တော့မှ မယုံကြည်ပေ။ အရာများ ဤနည်းအတိုင်း ဖြစ်ပျက်ခဲ့ပါက အကြောင်းရင်းတစ်ခု ရှိရမည်။

၎င်းသည် ဂိမ်းဖန်တီးသူမှ သတ်မှတ်ထားသော "ထောင်ချောက်" တစ်ခုလုံး ဖြစ်သည်။

အခြားတိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခုခု ရှိခဲ့ပါက ၎င်းသည် ဟူဝူ၏ 「ပေါ်လာခြင်း」 ဖြစ်သည်။ သေဆုံးသင့်သည့် အခြေအနေတစ်ခုသည် သူ၏ပေါ်လာမှုကြောင့် မမျှော်လင့်ဘဲ ကယ်တင်ခံလိုက်ရ၏။

သူက ဓါတ်ရှင်ဆိုင် မီးလောင်နေတာကို မြင်လို့ လာတာမဟုတ်ဘူးလား?

ဒါပေမယ့် ဘာကြောင့် ဟူဝူက လော့ဖေးကို ကူညီခဲ့တာလဲ?

ကျန်းယွီ တွေးလေလေ၊ ပိုရှုပ်ထွေးလေလေ ဖြစ်လာသည်။ သူသည် အစကနေ ပြန်လည်သုံးသပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်-

ဂိမ်းဖန်တီးသူ၏ အတွေးလမ်းကြောင်းကို လိုက်၍ ကစားသမား များသည် လူတိုင်းကို မေ့မြောစေရန် ဘာကြောင့် ဝိုင်ဝယ်ရတာလဲ

ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ သူတို့က ဂမ္ဘီရဆေးပင် ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့လို့ပဲ!

ကစားသမားများသည် ရွာနောက်ဘက်ရှိ ညောင်ပင်ဆီသို့ သွား၍ ပန်းဖြူကို တမင်တကာ မကြည့်ခဲ့ရင်တောင် ထိုအချိန်က တစ်ခုတည်းသော သဲလွန်စဖြစ်သည့် တာ့နျူ၊ အာ့နျူတို့နှင့် ဂိမ်းကစားခြင်းမှတဆင့် သူတို့သည် ကစားသမား များကို ပန်းဖြူတစ်ပွင့် ပေးလိမ့်မည်။ ပန်းဖြူကို သတိမထားမိရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

ဤပန်းဖြူကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခြင်းက ကစားသမားများကို ထူးခြားသည့်အရာတစ်ခုကို သတိထားမိစေပြီး ထို့နောက် အရက်ဆိုင်မှ အဘိုးခြောက်၏ ညမွှေးပန်းဝိုင်နှင့် ဆက်စပ်၍ တစ်ဆင့်ပြီးတစ်ဆင့် ချောမွေ့စွာ ရှေ့ဆက်သွားလိမ့်မည်။

သို့သော် ဂိမ်းကစားခြင်းသည် ထိုအချိန်က တစ်ခုတည်းသော သဲလွန်စ ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် မိန်းကလေးနှစ်ယောက်နှင့် ဂိမ်းမကစားခဲ့ပါက ဘာမျှ ရှေ့ဆက်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

ပန်း...

ရုတ်တရက် ကျန်းယွီ တစ်ခုခုကို သတိထားမိကာ သူ တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် ပြောလိုက်၏။

"ဒီနေ့က ရှားရှားပါးပါး နေသာတဲ့နေ့ပဲ၊ ပန်းတွေ အကုန်လုံး ပွင့်နေပြီ"

ရွာတွင် NPC ကိုးယောက်ရှိသည်။ မိန်းကလေးနှစ်ယောက်နှင့် အဘိုးခြောက်သာမက ကျန်းယွီသည်လည်း NPC တစ်ယောက်ဖြစ်ကြောင်း သူ လျစ်လျူရှုထားခဲ့သည်။

ဤဝါကျသည် အဓိပ္ပာယ်မဲ့သည် မဟုတ်ပေ။ ၎င်းသည် ဂိမ်း၏ အရိပ်အမြွက် ဖြစ်သည်။

ကျန်းယွီသည် ပိတ်ဆို့နေခြင်းမှ မှန်ကန်သောအဖြေဆီသို့ တဖြည်းဖြည်း ချဉ်းကပ်လာနေသည်ဟု ခံစားရသည်။

နောက်ထပ် နည်းနည်းလေးပဲ လိုတော့တယ်။ ဒီဝါကျက အတိအကျ ဘာကို အရိပ်အမြွက်ပြနေတာလဲ?

ဒါဖြစ်နိုင်လား!-

ဉာဏ်အလင်းပွင့်သကဲ့သို့ ကျန်းယွီ၏စိတ်ဝိညာဉ်မှ လှုံ့ဆော်မှုတစ်ခု ရုတ်တရက် ကျဆင်းလာသည်။

သူ၏မျက်နှာတွင် ထူးဆန်းသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"ငါ သိပြီထင်တယ်"