သဲလွန်စများ

တစ်ညလုံး မီးလောင်ကျွမ်းခဲ့သော အရက်ဆိုင်သည် လော့ဖေး မျှော်လင့်ထားသကဲ့သို့ ပြာပုံဖြစ်မသွားပေ။ မနက်မိုးလင်းသည်နှင့် တံခါးကိုဖွင့်လိုက်သောအခါ အရက်ဆိုင်သည် ဘာမျှမဖြစ်ခဲ့သကဲ့သို့ လုံးဝ ပြန်လည်ပြင်ဆင်ထားသည်။

ရွာဝင်ပေါက်မှ အာ့တန်သည် မျက်နှာသေနှင့် စောင့်နေဆဲပင်။

"လူတွေက မသေနိုင်ဘူး၊ အိမ်တွေက မီးမလောင်နိုင်ဘူးလား?" လော့ဖေးက မှင်တက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းယွီသည် သစ်သားစင်မှ မြေအိုးများကို ယူပြီး စတုရန်းစားပွဲပေါ်တွင် သပ်သပ်ရပ်ရပ် စီစဉ်လိုက်ကာ သူက ပြန်ဖြေသည်။

"ဂိမ်းမှာ အလိုအလျောက် ပြင်ဆင်နိုင်တဲ့ လုပ်ဆောင်ချက် ရှိရမယ်။ ညဘက် ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် နောက်နေ့ကျရင် ပြန်ပြင်ဆင်ထားလိမ့်မယ်။ ဒါကြောင့် မကြည့်နဲ့၊ အမြန်ဆုံး ထွက်သွား။ ဒီနေ့ မပြီးရင် မနက်ဖြန်ကျရင် ပြန်ပြင်ဆင်ထားလိမ့်မယ်၊ မင်း အချိန်ကုန်သွားလိမ့်မယ်"

လော့ဖေး ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်ပြီး "ဟုတ်ကဲ့ပါ" ဟု ပြောပြီး ထွက်သွားသည်။

မနေ့က အဖြစ်အပျက်များပြီးနောက် လော့ဖေးသည် အနည်းငယ် စိတ်ပျက်အားငယ်နေသည်မှာ ရှင်းနေသည်။ သို့သော် ကျန်းယွီသာမရှိခဲ့ပါက သူသည် ဂိမ်းထဲတွင် အကြိမ်ကြိမ် သေဆုံးပြီးဖြစ်ကြောင်း သိထားသည်။

လော့ဖေးသည် ညောင်ပင်သို့ ရောက်လာသည်။ ဂမ္ဘီရဆေးပင်များ စိုက်ထားသည့် ပန်းခင်းကို မြင်သောအခါ သူသည် ကလေးမလေးနှစ်ယောက်နှင့် တူတူပုန်းတမ်းကစားခဲ့ပြီး သေလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရသည်ကို မမှတ်မိဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ သူ့စိတ်ထဲတွင် ရှုပ်ထွေးသော ခံစားချက်များ ပြည့်နှက်နေသည်။

တွေးခြင်းကို ရပ်တန့်ရန် ခေါင်းခါပြီး လော့ဖေးသည် ကျန်းယွီ၏ ညွှန်ကြားချက်များကို လိုက်နာကာ ပန်းခင်းအောက်ရှိ မြေကြီးကို စတင်တူးသည်။ သူသည် သူ၏တေးသွားကို ညည်းနေသည်။

"ဥယျာဉ်သေးသေးလေးထဲမှာ တူး၊ တူး၊ တူး~"

"အစေ့သေးသေးလေးတွေ စိုက်ပြီး ပန်းပွင့်လေးတွေ ပွင့်လာ”

"ဥယျာဉ်ကြီးကြီးထဲမှာ တူး၊ တူး၊ တူး~"

"အစေ့ကြီးကြီးတွေ စိုက်ပြီး ပန်းပွင့်ကြီးတွေ ပွင့်လာ"

မည်သည့်ကိရိယာမျှ မရှိသောကြောင့် လော့ဖေးသည် သူ့လက်ဗလာဖြင့် တူးရသည်။ ခဏလေးအတွင်းမှာပင် သူ၏လက်ချောင်း ဆယ်ချောင်းစလုံး ပွန်းပဲ့သွားသော်လည်း သူသည် နာကျင်မှုကို ခံနိုင်ရည်ရှိပြီး သွားကိုတင်းတင်းကိုက်ကာ ဂမ္ဘီရဆေးပင်အမြစ်ကို ဆက်တူးနေ၏။

"အင်း?"

မုတ်ဆိတ်မွေးကဲ့သို့ ထူထဲသော အမြစ်များအတွင်း၌ လော့ဖေး၏ လက်ညှိုးသည် အေးစက်ပြီး မာကျောသည့်အရာတစ်ခုကို ထိတွေ့မိသည်။

ဒါ ဘာလဲ?

လော့ဖေးသည် မြေကြီးကို လျင်မြန်စွာ ပိုမိုတူးလိုက်သည်။ ခဏလေးအတွင်းမှာပင် ပုံကြမ်းတစ်ခု ပေါ်လာပြီး သူ့ကို မှင်တက်သွားစေသည်။ မြေကြီးကို တူးနေသော သူ၏လက်များသည် လျှပ်စီးပစ်ခံရသကဲ့သို့ တုန်ယင်သွား၏။

၎င်းသည် ဦးခေါင်းခွံတစ်ခု ဖြစ်သည်။

အပင်များ၏ အမြစ်များသည် ဦးခေါင်းခွံ၏အောက်မေးရိုးပတ်လည်တွင် ရစ်ပတ်နေပြီး မြေကြီးကို ဖြတ်ကျော်ကာ ကြမ်းကြုတ်သော်လည်း လှပသော ပန်းဖြူများ ပွင့်နေသည်။

လော့ဖေးသည် ခေါင်း၏အောက်ခြေအတိုင်း ဆက်တူးနေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် အရိုးစုတစ်ခုလုံးကို တူးဖော်ပြီးစီးသွားသည်။

လူ့အရိုးစုတစ်ခုသည် ငါးပေခွဲကျော်ရှည်လျားပြီး ရွှံ့နွံတွင်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ လဲလျောင်းနေသည်။ ၎င်း၏အရိုးတစ်ဝက်သည် မြေကြီးအောက်တွင် ရှိနေဆဲဖြစ်ကာ ၎င်း၏ခန္ဓာကိုယ်၊ ပါးစပ် လည်ချောင်းမှ ရင်ဘတ်အထိ မန်ဒရိတ်အမြစ်များစွာဖြင့် ရစ်ပတ်နေသည်။ ထိုလူသည် အသက်ရှင်နေစဉ်မှာပင် အပင်များ၏ ကပ်ပါးကောင် ဖြစ်သွားသကဲ့သို့ပင်။ နောက်ဆုံးတွင် အာဟာရများကုန်သွားပြီး သေဆုံးသွားပုံရသည်။

"မင်း ဒီမှာဘာလုပ်နေတာလဲ?"

လော့ဖေး၏နောက်ဘက်မှ အသံတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ လော့ဖေး၏စိတ်သည် ထူးဆန်းသောအရိုးစုကို မြင်ပြီးနောက် ရှုပ်ထွေးနေသည်။ ထိုအသံကြောင့် သူ၏ဆံပင်များ ထောင်လာသည်။

တစ်ဖြည်းဖြည်း ခြေသံများ နီးလာ၏။

"မင်းကို မေးနေတယ်၊ ဒီမှာ မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ?"

ဟူဝူလား?!

...

သစ်သားစင်မှ ပစ္စည်းအမျိုးမျိုးကို ချထားပြီးနောက် ကျန်းယွီသည် စင်၏သစ်သားခြေထောက်များကို ဖြတ်လိုက်သည်။ သူ၏လက်ချောင်းများသည် လေထဲတွင် ရပ်တန့်နေကာ တစ်ခုခု တွေးနေသကဲ့သို့ပင်။

ခေါက်၊ ခေါက်၊ ခေါက်... တံခါးမှ တိုးလျသော ခေါက်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"အစ်ကိုယွီ ကျွန်တော်ပါ" ၎င်းသည် လော့ဖေး၏အသံ ဖြစ်သည်။

ကျန်းယွီ တံခါးကိုဖွင့်လိုက်သောအခါ လော့ဖေးအပြင် သူ့ဘေးတွင် ရှုပ်ပွနေသော အဝတ်အစားများဝတ်ဆင်ထားသည့် လူတစ်ယောက်ကိုလည်း မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုလူ၏ခေါင်းပေါ်တွင် အဖြူ‌ေရာင်နာမည်တစ်ခု ပေါ်နေ၏

-【NPC】【ဟူဝူ】【Lv9】

ကျန်းယွီ မအံ့ဩပေ။ သူက ပြောလိုက်သည်။

"ဟူဝူ၊ ဟုတ်တယ်မလား အထဲဝင်ထိုင်ပါ"

"အာ? အစ်ကိုယွီ ကျွန်တော် သူ့ကို ပြန်ခေါ်လာတာ စိတ်မဆိုးဘူးလား?" လော့ဖေးသည် အနည်းငယ် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေပုံရသည်။

ကျန်းယွီသည် လော့ဖေးကို ပြန်မတုံ့ပြန်ပေ။ ဟူဝူသည် သူ့ဘေးတွင် ရပ်နေပြီး ကျန်းယွီကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူ၏မျက်လုံးများသည် အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးနေပြီး "မင်းက ဘယ်သူလဲ? မင်း ငါ့ကို သိသလား?" ဟု မေးသည်။

လော့ဖေးကမူ ပို၍ ရှုပ်ထွေးသွားပုံရသည်။ "မဟုတ်ဘူး၊ ခင်ဗျားတို့က ရွာထဲက မဟုတ်ဘူးလား? ...ဘာလဲ? ခင်ဗျားတို့ တစ်ခါမှ မဆုံဖူးဘူးလား?"

ကျန်းယွီသည် မြေအိုးများကို စတုရန်းစားပွဲမှ မြေပြင်သို့ ရွှေ့လိုက်ပြီး ထိုင်ခုံတစ်ခု ယူလာသည်။ "ထိုင်ပြီး စကားပြောကြရအောင်"

လော့ဖေးနှင့် ဟူဝူ ထိုင်ပြီးနောက် ကျန်းယွီသည် ဟူဝူကို လျစ်လျူရှုပြီး လော့ဖေးကို အရင်မေးသည်။ "ဘယ်လိုလဲ? တစ်ခုခု တွေ့လား?"

လော့ဖေး အတိုချုံး ပြောပြလိုက်သည်။

"ခင်ဗျား မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ၊ ပန်းခင်းအောက်မှာ တစ်ခုခု မြှုပ်ထားတယ်။ ကျွန်တော် ဘာတွေ့တယ် ထင်လဲ?"

အခုက လျှို့ဝှက်ထားရမယ့်အချိန် မဟုတ်တော့ဘူး!

ကျန်းယွီသည် လော့ဖေးကို တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် စိုက်ကြည့်နေသည်။ ထိုအကြည့်က သူ့ကို အနည်းငယ် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေ၏။ သူသည် သူ့လက်မောင်းများကို ဆန့်လိုက်ပြီး

"ဒါက အရိုးစုပဲ! ဒီလောက်ကြီး! ကျွန်တော် သေလုနီးပါး ကြောက်သွားတယ်!"

"အကြောက်ဆုံးအပိုင်းက အဲဒါ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒီပန်းတွေရဲ့နွယ်တွေက အလောင်းကောင်ကနေ ပေါက်နေတာ! သူတို့က လျှပ်စစ်ဝါယာကြိုးတွေလို အရိုးတွေကို ရစ်ပတ်ထားတာ! ဒီလူကို ပန်းတွေက ကပ်တွယ်နေတယ် ထင်လား?"

ဟူဝူသည် သူ၏ခေါင်းကို လှည့်ပြီး "အဲ...လျှပ်စစ်ဝါယာကြိုးတွေ၊ အဲဒါတွေက ဘာတွေလဲ?" ဟု မေးသည်။

လော့ဖေး မှင်တက်သွားပြီး ဘယ်လိုဖြေရမှန်း မသိတော့ပေ။ ဟူဝူ၏အချိန်သတ်မှတ်ချက်သည် သူ့နှင့်မတူကြောင်း သူ မေ့သွားသည်။ သို့သော် ကျန်းယွီသည် သူ့ကို နားလည်နိုင်ပြီး ဆက်သွယ်ရေးအတားအဆီး မရှိပေ။

ကျန်းယွီ တွေးနေရင်း ဟူဝူဘက်သို့ လှည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ဟူဝူ၊ မင်း အဲဒီအလောင်းကောင်နဲ့ပတ်သက်ပြီး တစ်ခုခု သိသလား?"

ဟူဝူ ခဏတာ တိတ်ဆိတ်နေပြီး

"ငါ...ငါ မသိဘူး။ အလောင်းကောင်ကို မြင်လိုက်ရတာနဲ့ ရင်းနှီးတယ်လို့ ခံစားရတယ်။ ဒါပေမယ့် ဘာမှ မမှတ်မိဘူး" ဟု ပြောလိုက်၏။

ထိုအဖြေသည် ကျန်းယွီကို အံ့အားသင့်စေသည်။

မနေ့ညက ဟူဝူ၏ ရုတ်တရက် ပေါ်လာခြင်းသည် တိုက်ဆိုင်မှု မဟုတ်ပေ။ ကျန်းယွီသည် ဟူဝူ တစ်ခုခု ထုတ်ဖော်လိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ထားသော်လည်း သူ ဘာမှ မပြောခဲ့ပေ။

သူ တကယ် မသိတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဟန်ဆောင်နေတာလား?

"ဒါဆို မင်းရဲ့ ရုတ်တရက် ပေါ်လာတာက ဘာကိုဆိုလိုချင်တာလဲ?" ကျောက်ယွီ မေးသည်။

ဟူဝူ ရေရွတ်လိုက်ပြီး မရှင်းလင်းသော စကားလုံးအချို့ကို ပြောလိုက်သည်။ အဓိပ္ပာယ်မရှိသော အသံများက AI က ကွန်ပျူတာကုဒ်ကို ဖတ်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် ဟူဝူက ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောသည်။ "ငါ အဲဒီအလောင်းကောင်နဲ့ပတ်သက်ပြီး မသိဘူး" ထို့နောက် လော့ဖေးကို လက်ညှိုးထိုးပြီး "မနေ့က သူ ငါ့ကို ပေးတဲ့ 'မူးယစ်သောဘဝနှင့်သေခြင်း' ကြောင့် ငါ သူ့ကို ရှာနေတာ" ဟု ပြောလိုက်၏။

ရုတ်တရက် လက်ညှိုးထိုးခံလိုက်ရသော လော့ဖေးသည် အနည်းငယ် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်သွားသည်။ "ဒါဆို မင်း သောက်ဖို့ လာတောင်းတာလား?"

ကျောက်ယွီ ချက်ချင်း နားလည်သွားသည်။ "မူးယစ်သောဘဝနှင့်သေခြင်း" သည် လော့ဖေးက ဟူဝူကို လှည့်စားရန် ဖန်တီးခဲ့သော အမည်တစ်ခု ဖြစ်သည်။

ဟူဝူ ခေါင်းခါသည်။ "မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး၊ ငါ ဒီအရသာကို တစ်ခါတုန်းက မြည်းစမ်းဖူးတယ်လို့ ပြောချင်ရုံပဲ"

"တစ်ခါက မြည်းစမ်းဖူးတယ်? ဘယ်တုန်းကလဲ?" ကျောက်ယွီ မေးသည်။

ဟူဝူသည် သူ့ခေါင်းကို ပုတ်ပြီး ခေါင်းခါသည်။ "မသိဘူး ငါ မမှတ်မိတော့ဘူး"

"ဒါဆို မင်း ဘာလို့ ဒီအရသာကို အရင်တုန်း မြည်းစမ်းဖူးတယ် ဆိုပြီး သေချာ‌ေနတာလဲ?" ကျန်းယွီက ထပ်မံ ဖိအားပေးလိုက်သည်။

လော့ဖေးသည် NPC နှစ်ယောက်၏ အတွေးလမ်းကြောင်းကို မလိုက်နိုင်တော့ပေ။ သူ မြည်းစမ်းဖူးတယ်၊ ဒါနဲ့ ဘာဖြစ်လဲ? ဘာလို့ အထူးတလည် လာပြောရတာလဲ? ကျန်းယွီကတော့ ဟူဝူ ဝိုင်မြည်းစမ်းဖူးတဲ့အပေါ် အထူးစိုးရိမ်နေပုံရသည်။

"ငါ ကြွားတာ မဟုတ်ဘူး ငါက အရက်သမားပဲ။ ငါ သောက်ဖူးတဲ့ ဝိုင်တိုင်းရဲ့ အရသာကို မှတ်မိတယ်။ အဘိုးခြောက်ရဲ့ ညမွှေးပန်းဝိုင်က ရနံ့မွှေးတယ် ချိုတယ် အနည်းငယ် ချဉ်တယ် သောက်ပြီးရင် လည်ချောင်း ခြောက်သွေ့တယ် ဒါက ကောင်းတဲ့ဝိုင်ပဲ ဒါပေမယ့် အရမ်းများလွန်းတယ်။ ရှောင်လွှဲလို့မရတဲ့ ခံစားချက်မျိုး ငါ့လို သာမန်လူတစ်ယောက်က အဲဒါကို မခံနိုင်ဘူး၊ တကယ်မခံနိုင်ဘူး"

ဝိုင်အကြောင်း ပြောရင်း ဟူဝူ ဆက်ပြောသည်။ "မင်းရဲ့ 'မူးယစ်သောဘဝနှင့်သေခြင်း' က အစပိုင်း အရသာက ညမွှေးပန်းဝိုင်နဲ့ ဆင်ပေမယ့် နောက်အရသာက ပြင်းတယ် သောက်ပြီးရင် မင်းစိတ်ထဲမှာ ကမ္ဘာသစ်တစ်ခု ဖန်တီးလိုက်သလိုပဲ မင်းကို အံ့မခန်း သန်မာတယ်လို့ ခံစားရစေတယ်၊ ဘာမှ မထိခိုက်နိုင်ဘူး"

လော့ဖေး ညည်းညူသည်။ "ကမ္ဘာသစ်လား? ဘယ်လိုထူးဆန်းတဲ့ ဖော်ပြချက်လဲ?"

ဟူဝူ၏မျက်လုံးများသည် တဖြည်းဖြည်း ရွေ့လျားနေသော တိမ်များကို ကြည့်ကာ သူ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောလိုက်သည်။ "အဲဒီကမ္ဘာမှာ အစ်ကိုကြီးက ရှိနေသေးတယ်..."

ကျန်းယွီ တစ်ခုခုကို ခံစားမိကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဆက်ပြောပါဦး"

တစ်စုံတစ်ဦးကို စကားပြောရန် အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းက ရိုးသားသော နားထောင်သူတစ်ဦး ဖြစ်ရန်ပင်။ ဟူဝူ ဆက်ပြောသည်။

"အဲဒီနှစ်က ဖေဖေက ပစ္စည်းတွေ မီးရှို့တဲ့အခါ မှားယွင်းသွားတယ်။ ဓာတ်သတ္တုမှား ထည့်မိတဲ့အတွက် မီးလောင်သွားပြီး သက်ကယ်မိုးက မီးစွဲသွားတယ်။ အဲဒါက ခြောက်သွေးတဲ့ ဆောင်းတွင်း ဖြစ်တဲ့အတွက် မီးက မြန်မြန် ပျံ့သွားတယ် ကျွန်တော်က အခန်းထဲမှာ အိပ်နေပြီး မီးခိုးငွေ့ကြောင့် သတိမေ့သွားတုန်း အစ်ကိုကြီးက ကျွန်တော့်ကို မီးထဲကနေ ထမ်းထုတ်သွားတယ်။ အဲဒါကြောင့် သူ့ဘယ်ဘက်လက်မောင်း ဒဏ်ရာရသွားတယ်။ ဆရာဝန်လီကြောင့် ကျွန်တော့်အစ်ကို အသက်ရှင်ခဲ့ပေမယ့် သူ လက်ချောင်းနှစ်ချောင်း ဆုံးရှုံးခဲ့ရတယ်။"

"ကျွန်တော် အစ်ကိုကြီးကို အမြဲတမ်း ရှက်ပြီး အပြစ်ရှိသလို ခံစားနေရတယ်။ ကျွန်တော်သာ မရှိခဲ့ရင် သူ မသန်စွမ်းဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး... ကျွန်တော် စာအုပ်တွေ လေ့လာပြီး အစ်ကိုကြီးကို ပြန်ဆပ်ဖို့ စာမေးပွဲ ဖြေချင်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် မမျှော်လင့်ဘဲ သူက တောရိုင်းထဲက သားရဲတွေလက်ချက်နဲ့ စောစီးစွာ သေဆုံးသွားတယ်။ သူ့အရိုးတွေက အဲဒီတောရိုင်းထဲမှာ ဆုံးရှုံးသွားတယ်!"

"သနားစရာကောင်းတဲ့ ကျွန်တော်၊ ငယ်ငယ်လေးကတည်းက ဖျားနာခဲ့တယ်။ ကိုယ်ခံပညာ မကျွမ်းကျင်ဘူး။ အစ်ကိုကြီးအတွက် လက်စားမချေနိုင်ဘူး၊ ကံကြမ္မာရဲ့ မမျှတမှုကိုပဲ ငိုကြွေးနိုင်ပြီး စိတ်မကောင်းခြင်းကို ဖြေဖျောက်ဖို့ အရက်သောက်ရတာပဲ"

ဟူဝူက တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ပြောပြီးသွားသည်။ သို့သော် မျက်ရည်နှစ်စက်က သူ့မျက်နှာပေါ်သို့ စီးကျလာသည်။

ကျန်းယွီက "ဟူဝမ်... အရိုးတွေ မကျန်တော့ဘူးဆိုတာ မင်း သေချာလား?" ဟု ဖိအားပေးသည်။

ဟူဝူက ခံစားချက် အပြည့်ဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။ "ကျွန်တော် ဘယ်လိုလုပ် မသေချာမှာလဲ! အစ်ကိုကြီးကို ငြိမ်းချမ်းစွာ မြှုပ်နှံနိုင်ခဲ့ရင် ကျွန်တော်နဲ့ ဖေဖေ နှစ်သိမ့်မှုအချို့ ရနိုင်တယ်။ ဒါပေမယ့် အခုထိတိုင်အောင် ကျွန်တော် အိပ်မက်မက်တိုင်း အစ်ကိုကြီးရဲ့ဝိညာဉ်က အတိုင်းအဆမရှိတဲ့ နယ်ပယ်ထဲမှာ လှည့်လည်နေပြီး ဆင်းရဲဒုက္ခ ခံစားနေတာကို မြင်နေရတုန်းပဲ!"

လော့ဖေး ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို သတိရပြီး "ဒါဆို ခင်ဗျား မနေ့ညက ဓါတ်ရှင်ဆိုင် မီးလောင်တာကို မြင်တော့ အတိတ်ကအကြောင်းတွေ ပြန်သတိရသွားတာလား?" ဟု ပြောသည်။

ဟူဝူသည် ရှုပ်ထွေးစွာ မျက်မှောင်ကြုတ်သည်။ "...မနေ့ညကလား? အရက်ဆိုင် မီးလောင်ခဲ့သေးလား?"

"တကယ်လား? ဘာလဲ? ခင်ဗျား အိပ်မက် မက်နေတာလား?" လော့ဖေးသည် ဟူဝူ၏ စိတ်မကြည်မလင်ဖြစ်မှုကို ထူးဆန်းသည်ဟု ယူဆသည်။

ဟူဝူက ဒေါသတကြီး ပြောသည်။ "အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ! အခုပဲ ငါတို့နှစ်ယောက်စလုံး အဘိုးခြောက်ရဲ့ အရက်ဆိုင်က ဘေးကင်းပြီး အသံမမြည်တာကို မျက်စိနဲ့ မြင်ခဲ့တာ။ ဘယ်လိုလုပ် မီးလောင်မှာလဲ! မင်းကို ယုံကြည်စိတ်ချရတယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမယ့် မင်းက ကလေးဆန်တဲ့စကားတွေနဲ့ ငါ့ကို လှောင်ပြောင်နေတာပဲ!"

ဟူဝူ ထွက်ခွာတော့မည့်အချိန်တွင် ကျန်းယွီက ပြောသည်။

"အစ်ကို ဟူဝူ၊ ခဏစောင့်၊ ကျွန်တော့်မှာ မေးစရာ နှစ်ခု ထပ်ရှိသေးတယ်"

"ဘာလဲ?" ဟူဝူက ဒေါသတကြီး ပြောသည်။

ကျန်းယွီက မေးသည်။ "ပထမ၊ ခင်ဗျားအစ်ကိုကြီးရဲ့ ဘယ်လက်က ဘယ် နှစ်ချောင်း ဆုံးရှုံးခဲ့လဲ?"

ဟူဝူ နှစ်စက္ကန့်ကြာ တွေဝေပြီး "သူ့ဘယ်ဘက်လက်က လက်သန်းနဲ့ လက်သူကြွယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ။ ဒုတိယမေးခွန်း" ကျန်းယွီ ဆက်ပြောသည်။ "အဲဒီနေ့က တောဝက်ဘီလူး လိုက်ရှာဖို့ လူဘယ်နှယောက် ရှိခဲ့လဲ?"

ဟူဝူ မစဉ်းစားဘဲ ပြန်ဖြေသည်။ "လေးယောက်၊ အစ်ကိုကြီး၊ ဦးလေး ကျန့်၊ ယွင်တန်၊ ပြီးတော့... ပြီးတော့..."

သူ စကားပြောပြီးသည်နှင့် ဟူဝူ၏စိတ်သည် ရပ်တန့်သွားပုံရသည်။ သူ လူလေးယောက်ရှိကြောင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မှတ်မိသော်လည်း နောက်ဆုံးတစ်ယောက်ကို မမှတ်မိနိုင်တော့ပေ။

ကျန်းယွီက "အာ့တန်လား?" ဟု ဖိအားပေးသည်။

ဟူဝူက ခေါင်းခါသည်။ "မဟုတ်ဘူး၊ အာ့တန် မဟုတ်ဘူး။ ယွင်တန် ပျောက်သွားပြီး‌ေတာ့ အာ့တန်က သူ့အစ်ကိုကို ရှာဖို့ ရွာအပြင်ဘက်ကို ထွက်သွားခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ သူ အလောင်းသုံးလောင်းပဲ ပြန်ယူလာနိုင်ခဲ့တယ်"

ကျန်းယွီသည် သူ နားမလည်နိုင်သော အရာများစွာကို စုစည်းပြီးသား ဖြစ်သည်။ သူ ပြုံးလိုက်ပြီး "ဒါဆို စတုတ္ထမြောက်လူက ဘယ်သူလဲ?" ဟု မေးသည်။

ဟူဝူသည် စိတ်မရှည်တော့သည်မှာ ရှင်းနေသည်။ "ငါ မသိဘူး၊ ငါ့ကို မရှုပ်နဲ့!" သူ ထွက်သွားသည်။

ဟူဝူ ထွက်သွားပြီးနောက် ကျောက်ယွီသည် လော့ဖေးကို ခေါ်လိုက်ပြီး လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့ကို နောက်ထပ်အချက်အချို့ အတည်ပြုပေး။ ဒီဟာ မကြာခင် ပြီးဆုံးတော့မယ် ထင်တယ်"

...

ညနက်ပိုင်း။ ရှင်းရှို့ရွာ။

ကျန်းယွီသည် အဝတ်ဖြင့် မြက်ခြောက်ကို ပတ်ပြီး သစ်သားစင်၏ ခြေထောက်တွင် ချည်ထားကာ ယာယီမီးတုတ်တစ်ခု ဖန်တီးလိုက်သည်။ မီးခြစ်ဖြင့် မီးညှိပြီးနောက် မှောင်မည်းနေသော အခန်းသည် အချိန်အတော်ကြာပြီးမှ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် လင်းထိန်သွားသည်။

လော့ဖေးသည် သူ၏ လမ်းညွှန်သူ ဘာလုပ်တော့မည်ကို မသိဘဲ စိုးရိမ်ပူပန်စွာ ကြည့်နေသည်။

ကျန်းယွီသည် မမျှော်လင့်ဘဲ တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည့်အခါ အပြင်ဘက်ရှိ အနီရောင်နာမည်ရှစ်ခုက သူ့ဆီသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ချဉ်းကပ်လာသည်။

ကျန်းယွီသည် တံခါးရှေ့တွင် ရပ်ပြီး အော်လိုက်သည်။

"အိမ်နီးချင်းများနဲ့ ရွာသားများ! ကျွန်တော်တို့ စကားပြောကြရအောင်!"